Chubby Love แฟนผมจ้ำม่ำ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 5,472 Views

  • 61 Comments

  • 329 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    53

    Overall
    5,472

ตอนที่ 12 : -12- ต่อหน้าเส้นมาม่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 535
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 64 ครั้ง
    15 ก.พ. 62


แกร๊ก...


จ้ำม่ำเปิดประตูเข้ามาภายในห้องอย่างเบามือก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเสียงประหลาดๆดังเล็ดลอดออกมาจากทางห้องครัว ขาสั้นๆก้าวเดินไปเหมือนนักย่องเบา จ้ำม่ำเกาะขอบประตูห้องครัวพร้อมกับกลั้นขำมองแผ่นหลังกว้างที่ตอนนี้กำลังกำลังฮัมเพลงแล้วโยกตัวไปด้วยอย่างอารมณ์ดี


“คิดถึงฉันไหมคนดี~”  ทีมร้องโทนเสียงทุ้มปกติของผู้ชายทั่วไป


“(คิดถึงทุกวัน~)” แต่ท่อนนี้มันบีบเสียงให้เล็กลง เพื่อ!?!  บอกแล้วว่าทีมมันเป็นบ้า


“คิกคิก” เสียงหัวเราะคิกคักดังขึ้นข้างหลังส่งผลให้การโชว์ลูกคอของทีมหยุดลง ร่างสูงหันมามองคนที่ยืนเอามือปิดปากหัวเราะอยู่


“ขำระ!” ทีมพูดอย่างเอาเรื่องแต่จ้ำม่ำกลับดูว่ามันเป็นการกวนส้นเท้ามากกว่า


“เปล๊า! แล้วนี่ทำอะไรอยู่เหรอ อารมณ์ดีเชียวนะ” ร่างอวบๆเดินเข้ามายืนข้างทีมแล้วชะโงกหน้ามองสิ่งที่ทีมกำลังวุ่นวายอยู่


“แน่นอน ก็ต้องอารมณ์ดีสิ  เมียกลับบ้าน” ทีมยิ้มล้อยื่นหน้าลอยหน้าลอยตาใส่จ้ำม่ำอย่างทะเล้น  จ้ำม่ำผลักหน้าผากทีมออก แก้มกลมๆขึ้นสีอีกแล้ว


“เมียเมอบ้าไร วุ้ว ยังไม่ได้เป็นสักหน่อย!” จ้ำม่ำพูดกลบเกลื่อนความเขินแต่ก็กึ่งประชดไปในที


“อีกไม่นานนี้แหละ” ทีมพูดแล้วหันไปฉีกซองเครื่องปรุงเทลงใส่ชามต่อ จ้ำม่ำยืนอึนนิดๆ ไม่รู้ว่าทีมหมายความว่ายังไง แต่ก็ต้องสะดุ้งเมื่อจู่ๆทีมก็หันกลับมาก้มลงจูบปากเขาอย่างรวดเร็ว  แค่ปากแตะปากแล้วผละออก  ทีมจุ้บเสร็จก็ยกชามมาม่าไปนั่งกินที่โซฟาห้องนั่งเล่นหน้าตาเฉย จ้ำม่ำจากที่อึนๆกลายเป็นอึ้ง นาทีกว่ากว่าจะเรียกสติคืนมาได้


“ใครใช้ให้ทีมมาจุ้บเราเนี่ย!” จ้ำม่ำเดินตามออกมาโวยใส่ทีม ทำเสียงเขียวทั้งที่หน้าแดง


“จูบแฟนตัวเองทำไมต้องให้ใครใช้  อยากจูบก็จูบ” ทีมตอบหน้าตาย หันมามองจ้ำม่ำแวบนึงแล้วหันกลับไปดูทีวีต่อ


“แฟนเหรอ... ทำไมต้องพูดเล่นแบบนี้ด้วย” จ้ำม่ำใจกระตุก ก้มหน้าลงเล็กน้อยพูดเสียงเบากับตัวเอง แต่ทีมก็ยังได้ยินอยู่ดี จ้ำม่ำคิดว่าทีมแค่พูดเล่นเท่านั้น ทีมยังไม่เคยขอคบเลยแล้วเราจะเป็นแฟนกันได้ยังไง


“มานั่งนี่มา” ทีมหยุดกินแล้วเรียกให้จ้ำม่ำไปนั่งข้างๆ ร่างอวบยังคงยืนอยู่กับที่ ทีมก็เลยลุกขึ้นมายืนซ้อนข้างหลังจ้ำม่ำ เอาคางเกยไหล่มน เอาแขนทั้งสองข้างโอบเอวจ้ำม่ำแล้วดันตัวจ้ำม่ำให้เดินไปนั่งที่โซฟา เรื่องกอดนี่จ้ำม่ำไม่ตกใจเท่าไหร่เพราะทีมชอบฉวยโอกาสทำเสมอ ยิ่งตอนนี้ในหัวเขามีเรื่องให้คิดจึงเดินไปตามแรงดันของทีมอย่างว่าง่าย เท่ากับว่าตอนนี้ทีมกอดจ้ำม่ำแล้วพากันเดิน ทีมตัวสูงกว่าจ้ำม่ำเยอะแถมยังเอาคางเอาหน้าคลอเคลียจ้ำม่ำอยู่ จะมองว่าน่ารักมันก็น่ารัก จะมองว่าตลกมันก็ตลก เวลาทีมอยู่กับจ้ำม่ำนี่โค-ตะ-ระ จะมุ้งมิ้งเลย คำหยาบไม่เคยพูด ทำตัวออดอ้อนยังกับเป็นเด็ก3ขวบ  พอทั้งสองคนนั่งลงบนโซฟาตัวยาวเรียบร้อยทีมก็จับให้จ้ำม่ำหันมามองตนเอง


“ต่อหน้าเส้นมาม่าทั้งหมด64เส้น สักขีพยานในที่นี้จงยืนยันว่า  ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป นายธีรวัฒน์กับนายจิรากร ได้เป็นคู่รักกันถูกต้องทั้งทางกฎหมาย ทางสถานภาพ ทางครอบครัว ทางจิตใจและทางร่างกาย”


“เห้ย! เดี๋ยวๆ”พอทีมเริ่มพูดปุ๊บจ้ำม่ำก็ตาโตปั๊บ นี่มันจะบ้าถึงขั้นแอดวานซ์เลยหรือไงทางกฎหมายอารายของมานนนน! แล้วอะไรสักขีพยานเป็นเส้นมาม่า โอ้ย! จ้ำม่ำอยากจะกัดลิ้นตาย ไม่ใช่เพราะเขิน ทุกคนคงรู้ใช่ไหมว่าเพราะอะไร


“อื้อ! จุ๊ๆ อย่าเพิ่งขัด... ได้ฤกษ์แล้ว  ณ เวลาต่อจากนี้ไป...” การประกาศเสียงดังกู่ก้องลั่นห้องจบลงเมื่อจู่ๆทีมก็ลงไปนั่งคุกเข่าอยู่พื้นพรมต่อหน้าจ้ำม่ำ  ทีมมองจ้ำม่ำด้วยแววตาฉ่ำ สายตามันหวานซึ้งกว่าปกติ ท่าทีคำพูดล้อเล่นแบบเมื่อกี้หายไปหมดเหลือแต่สีหน้าจริงจังและสายตาจริงใจจากทีม จ้ำม่ำทำตัวไม่ถูกจึงเบือนหน้าหลบสายตาคมของทีม


“จ้ำม่ำ...” เสียงทุ้มพูดอย่างแผ่วเบาแต่ทว่าหนักแน่น เรียกชื่อเต็มแบบนี้แสดงว่าจริงจังแน่นอน


“ที่ผ่านมาทีมคิดว่ามันคงชัดเจนมากอยู่แล้ว แต่ทีมเพิ่งได้รู้ว่ามันคงยังไม่พอ ทีมรู้ว่าการกระทำมันสำคัญกว่าคำพูด แต่ในบางครั้งถ้ามีคำพูดมายืนยันการกระทำมันก็ทำให้รู้สึกมั่นคงมั่นใจมากขึ้น  จากตอนนี้ที่ทีมบอกว่าชอบมันได้กลายเป็นรักแล้ว รักมาก รักมากขึ้นทุกวันๆ รักม่ำมาก จากนี้และตลอดไปทีมขอเป็นคนดูแลม่ำ แบ่งปันเรื่องราวในชีวิตของกันและกัน ทีมขออยู่เคียงข้างม่ำ ร่วมสุขร่วมทุกข์ในฐานะคนรักกันได้มั้ย”


จ้ำม่ำ... คบกับทีมนะ” ทีมพูดจบไม่รอฟังคำตอบเลย พุ่งหน้าเอาไปมุดอยู่ที่หน้าท้องของจ้ำม่ำ ถึงคนอย่างไอ้ทีมมันจะบ้าหรือหน้าด้านแต่มันก็เขินอายเป็นเหมือนกัน และตอนนี้ทีมก็อายมากๆเลยด้วย


จ้ำม่ำน้ำตารื้นทั้งดีใจทั้งเขิน  ชัดเจนแล้วสินะ เขากับทีมคบกันได้ใช่ไหม ไม่ว่าจะเป็นรูปร่างหน้าตา ฐานะหรืออะไรหลายๆอย่างมันจะแตกต่างกันโดยสิ้นเชิงก็ตาม เรารักกันได้ใช่ไหมทั้งที่เป็นผู้ชายเหมือนกัน เรามีความสุขกันมากใช่ไหมที่เปิดเผยความรู้สึกที่แท้จริง ถ้าความรักจากคนๆหนึ่งสอนให้เราเข้าใจทุกอย่าง เข้าใจว่าคนเราสามารถรักกันได้อย่างไร ความรักจากทีมทำให้จ้ำม่ำเข้าใจ คนเราทุกคน... มีหัวใจไว้รัก ใช้หัวใจสัมผัสและส่งต่อความรัก ไม่ได้ใช่รูปร่าง หน้าตา ฐานะเงินทอง หรือแม้กระทั่งเพศ  แค่หัวใจ แค่ใจเท่านั้น


“พูดซะเหมือนขอแต่งงานเลยนะ ฮึก” จ้ำม่ำแกล้งพูดขำๆ ตากลมที่คลอไปด้วยน้ำสีใสก้มลงมองชายหนุ่มร่างแกร่งที่ตอนนี้แสร้งทำเป็นเด็กอีกแล้ว ทีมกอดแล้วซุกหน้าอยู่ที่หน้าท้องของจ้ำม่ำไม่ยอมปล่อย  คนมันเขินไม่หายอ่ะ พูดไปได้ไงว่ะแม่ง โคตรเทพ!


“เรียนจบก่อนค่อยแต่ง... ตกลง เป็นแฟนกับเรานะ”  ทีมเงยหน้ามองจ้ำม่ำอย่างอ้อนๆ จ้ำม่ำอมยิ้มแล้วพยักหน้าให้เป็นอันตกลง  ทีมยิ้มกว้างก่อนจะทำปากจู๋เป็นเชิงให้จ้ำม่ำจูบ  คนน่ารักเบ้ปากนิดๆอย่างหมั่นไส้แต่ก็ยอมก้มลงมาจูบตามที่คุณชายทีมขอ จูบเนิ่นนานแต่ไม่มีการรุกล้ำ  แช่ริมฝีปากกันค้างไว้แบบนั้น มันดี.. มันทำให้รู้สึกอบอุ่น มันรัก รักมาก...


รักหมูม่ำที่สุดเลย” ทีมผละริมฝีปากออกพูดบอกเสียงเบาก่อนจะจับหัวจ้ำม่ำไว้ให้หน้าผากชิดกันแล้วโยกหัวไปมา


เราก็รักทีมมากเหมือนกัน”  แม้เวลาจะผ่านมาได้ไม่นาน แต่ความใกล้ชิดที่เกิดขึ้น มันก่อให้เป็นความรักได้ไม่ยากเลย


.

.

.


“หมู... คือเรา เอ่อ เรา..เราว่า” ทีมยืนอ้ำๆอึ้งๆอยู่หน้าห้องน้ำ รอบที่สามละที่ทีมมันเรียกร้องความสนใจจากจ้ำม่ำเนี่ย หลังจากตกลงคบกันต่อหน้าคุณมาม่าก็ดูเหมือนโลกมันจะเป็นสีชมพูไปซะหมด  ทีมรู้สึกว่าจ้ำม่ำน่ารักน่าฟัดมากขึ้นเป็นเท่าตัว พอตกดึกมาพวกเขาก็เริ่มทำตัวไม่ถูก แม้แต่ก่อนจะรักชอบกันแต่ก็ยังไม่แสดงถึงสถานะที่ชัดเจนแต่ตอนนี้มันชัดเจนแล้ว ทีมกับจ้ำม่ำเป็นแฟนกัน พอนึกได้ว่าต้องนอนด้วยกันต่างคนก็ต่างทำตัวไม่รู้ โดยเฉพาะจ้ำม่ำ และในตอนนี้ทีมมันก็กำลังต้องการคนไปช่วยถูหลังให้ ทำไมจ้ำม่ำจะไม่รู้ว่าทีมคิดอะไรอยู่ ที่ว่าทำตัวไม่ถูกนี่คงเป็นจ้ำม่ำคนเดียวแล้วล่ะมั้ง ความเขินอายของทีมมันหายไปตั้งแต่30นาทีให้หลังหลังจากขอคบกันเสร็จแล้วนู้น


“ทีมอย่ามาเยอะ ไปอาบน้ำได้แล้ว  อาบดึกๆเดี๋ยวไม่สบายหรอก” จ้ำม่ำอดที่จะบ่นไม่ได้


“ถ้ากลัวว่าเราจะไม่สบายก็มาช่วยอาบให้เราสิ อาบช่วยกันจะได้เสร็จเร็วๆไง”  ทีมยังคงคะยั้นคะยอ ไม่รู้ว่าถ้าจ้ำม่ำช่วยอาบให้จริงๆมันจะเสร็จเร็วอย่างที่พูดหรือเปล่า และก็ไม่รู้ว่าอะไรเสร็จด้วย  


“อย่ามาเล่นลิ้น เรารู้นะว่าทีมคิดอะไรอยู่  หยุดคิด! ห้ามคิด! และอย่าแม้แต่จะคิด เราเพิ่งเป็นแฟนกันได้แค่ไม่กี่ชั่วโมงเองนะ”  จ้ำม่ำชี้หน้าทีมพูดขู่แต่มันไม่ได้ทำให้ร่างสูงกลัวเลยแม้แต่นิด ทีมยิ้มล้อตามคำพูดของจ้ำม่ำ


“แสดงว่าถ้านานกว่านี้ได้ใช่ป่ะ” ทีมแกล้งหยอก ใจจริงเขาก็ไม่ได้หื่นอะไรปานนั้นหรอก มั้ง..  จะช้าหรือเร็วก็ต้องมีวันนั้นอยู่ดี วันที่จ้ำม่ำเป็นของเขาโดยสมบูรณ์ ทีมมั่นใจ เพราะจ้ำม่ำต้องเป็นของเขาคนเดียว ตลอดไป ตราบนานเท่านาน!


“เป็นเรื่องของอนาคต  เร็วๆ จะนอนแล้ว พรุ่งนี้เปิดเรียนวันแรกนะอย่าลืม” แม้จะขัดเขินอยู่บ้างที่ต้องมาพูดเรื่องแบบนี้แต่มันก็ต้องพูดไง ไม่งั้นไอ้คนหื่นมันก็ไม่ยอมไปอาบน้ำซะที


“ครับๆ แต่ว่า..สองชั่วโมงข้างหน้าก็ถือว่าเป็นอนาคตนะ” ทีมพูดจบก็เดินลั้นลาเข้าห้องน้ำไปเลยปล่อยให้จ้ำม่ำนั่งหน้าเหวออยู่บนเตียง ทีมพูดกลายๆเหมือนว่าให้เตรียมตัวเตรียมใจเอาไว้  แล้วอย่างนี้คืนนี้เขาจะรอดไหมเนี่ย!



*****************************************

Talk : สวัสดีค่ะ เราไม่ค่อยได้คุยกับเพื่อนๆเท่าไหร่ แต่วันนี้อยากมาบอกว่า กำลังใจที่เพื่อนๆนักอ่านให้กันและการคอมเมนต์ของเพื่อนๆ แม้จะมีไม่เยอะมากมายแต่มันทำให้เราดีใจและมีกำลังใจมากเลยนะคะ ตอนแรกก็ใจแป้วคิดว่าไม่มีใครสนใจหมูน้อยของเราซะแล้ว ขอขอบคุณทุกกำลังใจและทุกคอมเมนต์เลยนะคะ จะนำไปปรับใช้และตั้งใจทำให้ดีที่สุดค่ะ  รักมากเลย :) enjoy reading

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 64 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #21 Nanthara (@Nanthara) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:28

    สน่กม๊ากมากคร้า
    #21
    0
  2. #17 JutakanWhanyan (@JutakanWhanyan) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:30
    สนุกมากค่ะไรท์ รอตอนเปิดเรียนมหาลัยคงจะมันส์55555
    #17
    0
  3. #16 ME>_< (@1809900834691) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:43
    รอค่าาาา
    #16
    0