Love Is Me รักนี้ไม่มีบังเอิญ

ตอนที่ 34 : ความรู้สึก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,189
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 437 ครั้ง
    26 ธ.ค. 61

ผมตื่นขึ้นมาตอนสายๆ 

หลังจากที่เมื่อคืนหลับไปตอนไหนไม่รู้


ยกมือถือขึ้นมาดูเห็นสายที่ไม่ได้รับ 

เกือบร้อยสาย


ไม่ใช่จากใครที่ไหน

ไอ้ติณณ์

ผมตัดสินใจกดปิดมือถือ
ไปเปิดลิ้นชักหาไอ้มือถือเครื่องเก่าผมออกมา
ใส่ซิม ชาร์จแบต เปิดเครื่อง เอามันกลับมาใช้อีกครั้ง

ส่วนมือถือเครื่องนั้น ผมคงต้องทำอะไรกับมันสักอย่าง
ผมไม่อยากเก็บมันไว้

ผมตัดสินใจโทรหาไอ้พีท
พอดีว่าวันนี้ไอ้เอ้กับไอ้พีทมันจะเข้าไปที่มหาลัย
ผมก็เลยนักเจอกันที่นั่นช่วงบ่าย

"ฮัลโหล ไอ้พีทมึงอยู่ไหน"
ผมกดสายโทรหาไอ้พีท ทันทีที่ผมมาถึง

"แคนไปรอเราที่สนามบอลละกันครับ เดี๋ยวเรากับเอ้ตามไป"
ปลายสายบอกกับผม

ผมก้มลงมองของในมือ
ก่อนจะเดินลัดออกไปนั่งรอที่สนามบอลตามที่ไอ้พีทบอก

"ไอ้พีท ไอ้เอ้ ทางนี้"
ผมเห็นไอ้สองคนเดินเข้ามาในสนาม
หันซ้ายหันขวา ก็เลยโบกมือเรียก

"งั้นพีทมึงคุยกะไอ้แคนไปก่อนละกัน เดี๋ยวกูมา"
ผมมองหน้าไอ้เอ้ 


ซึ่งมันก็ดูเหมือนจะเข้าใจว่าผมมีเรื่องจะคุย

กับแฟนมันตามลำพัง ก็เลยเลือกที่จะขอตัวแยกออกไป


ไอ้พีทได้แต่พยักหน้าก่อนพาผมมานั่งริมสนาม

"แคนมีเรื่องอะไรหรอครับ" ไอ้พีทเป็นฝ่ายเริ่มถามผมก่อน

"กูฝากนี่...เอาไปคืนไอ้ติณณ์หน่อย" ผมยื่นของที่เตรียมมา
ส่งไปให้ไอ้พีท

ไอ้พีทรับของไปดูอย่างงงๆ

"มีอะไรรึเปล่าครับแคน บอกเราได้นะ"
ไอ้พีทวางถุงของลงก่อนจะหันมาถามผม

"ไม่มีอะไรหรอกมึง กูแค่ไม่มีปัญญาหาตัง มาใช้ให้ไอ้ติณณ์มัน กูก็เลยฝากเอาของไปคืนอะ" ผมก้มหน้า

"แคนโกหกไม่เก่งนะครับ แคนรู้ตัวใช่มั้ย"
แต่ดูท่าทางเรื่องที่ผมพูด คงไม่ทำให้ไอ้พีทมันเชื่อ

"แคนบางที ปัญหาบางเรื่องอาจจะไม่มีใครช่วยเราได้ แต่รับฟังเราได้นะครับ" ไอ้พีทเอื้อมมือมาจับที่ไหล่ผมเบาๆ

มันเหมือนกระตุ้นภาพเหตุการณ์และคำพูดทุกอย่างที่ผ่านมาได้เป็นอย่างดี

ผมเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะตัดสินใจเล่าเรื่องทุกอย่างให้มันฟัง

....

"ตอนมึงกับเอ้คบกัน ที่บ้านมึงสองคนไม่ว่าอะไรเหรอว่ะ"
ผมตัดสินใจถาม หลังจากเล่าเรื่องทั้งหมดให้มันฟัง

"ตอนเราตัดสินใจไปบอกแม่ ว่าเราเป็นแบบนี้ เรารู้นะครับ ว่าแม่ทุกคนเค้าก็ต้องเสียใจกันทั้งนั้น"


" แต่ยังงัยแม่เค้าก็คือแม่ เค้าอาจจะไม่ได้อยากยอมรับในสิ่งที่เราเป็น แต่เค้าเลือกจะเข้าใจมากกว่า"


" เราว่าแคนน่าจะลองไปพูดกับแม่ของแคนใหม่นะครับ ตอนนั้นเค้าอาจจะยังไม่ทันตั้งตัว ไม่ทันคิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น" 


ไอ้พีทบอกกับผม


"แต่ละบ้าน แต่ละครอบครัว มันก็ต่างความคิดว่ะมึง กูรู้จักแม่กูดี กูไม่อยากเห็นแม่ร้องไห้อีก" ผมบอกไปตามตรง

"ถึงแม้แคนจะต้องเป็นฝ่ายจมกับความทุกข์ไปคนเดียวตลอดแบบนี้หรอคับ" ไอ้พีทดูท่าทางจะเข้าใจผมดี

ผมไม่ตอบอะไรได้แต่พยักหน้าช้าๆ

"เดี๋ยวกูคงลืมมันไปเอง"
ผมบอกกับไอ้พีท 


ก่อนจะยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาอีกครั้ง


เมื่อไปนึกถึงวันที่ผมจะใช้ชีวิตอยู่โดยที่ไม่มีไอ้ติณณ์อีกแล้ว

"การที่เรารู้อยู่แก่ใจ ว่าเราไม่มีทางลืมใครบางคนได้"


" แล้วเราต้องทำเหมือนว่าเราลืมได้ มันทรมานนะครับแคน"


" อีกอย่างสงสารคนที่เค้ากำลังจะถูกลืมบ้างไหมครับ ว่าเค้าอยากให้เราลืมเค้ารึเปล่า"


"ถ้าเราเป็นแคน เราจะลองดูอีกครั้งครับ เราเชื่อว่าไม่มีแม่คนไหน ที่จะเกลียดลูก ในสิ่งที่ลูกเป็นได้หรอกครับ ทุกเรื่องมันต้องใช้เวลา"

"แคนลองเอากลับไปคิดดูนะครับ เราขอตัวก่อน ส่วนของนี่แคนเอาไปคืนติณณ์เองละกันนะครับ อย่างน้อยก็ไปบอกให้เค้ารู้ว่าแคนกำลังจะไป คนที่รอมันทรมานมากนะครับแคน"

ไอ้พีทยื่นถุงมือถือส่งคืนมาให้ผม ก่อนจะเดินออกไป




ผมกำถุงในมือไว้จนแน่น ตอนนี้ผมสับสนไปหมด
ผมควรลองกลับไปพูดกับแม่ใหม่ตามที่ไอ้พีทบอก
หรือควรทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับแม่

แม่จะได้ไม่ต้องร้องไห้อีก
ไม่ต้องร้องไห้ให้กับผมอีก

เสียงมือถือผมดังขึ้น

"ฮัลโหล พี่แคน เอาเบอร์เก่ากลับมาใช้ก็ไม่ยอมบอก"
ทันทีที่ผมกดรับสาย ปลายสายก็บ่นผมเป็นการใหญ่

ไม่ใช่ใครที่ไหน ไอ้เลม่อน น้องสาวผมเอง

"มีอะไรละ ถึงโทรมา" ผมถามกลับ

"ตอนนี้พี่ติณณ์มาที่บ้าน จะมาขอเจอพี่ แต่แม่ไม่ให้เจอ ไม่รู้แม่ออกไปพูดอะไรบ้าง แต่รู้แค่ว่าตอนนี้พี่ติณณ์ยังอยู่หน้าบ้านไม่ยอมไปไหน พี่รีบๆกลับมาเลย"
ทันทีที่ไอ้เลม่อน พูดจบ ผมรีบกดวางสาย
แล้วตรงบึ่งกลับบ้านทันที

ผมให้รถแท็กซี่มาจอดก่อนจะถึงบ้านเพื่อลงเดิน

จริงอย่างที่ไอ้เล บอก 

รถไอ้ติณณ์ยังคงจอดอยู่ที่หน้าบ้านผม

โดยที่ไอ้ติณณ์ ยืน อยู่ที่หน้ารั้วบ้าน

"ฉันบอกให้กลับไปได้แล้วไง แคนมันไม่ออกมาเจอนายแล้ว เลิกยุ่งกับลูกชายฉันได้แล้ว ฉันมีลูกชายอยู่คนเดียว อย่ามายุ่งกับครอบครัวฉันอีก"

เสียงเอะอะดังขึ้นหน้าบ้าน

"แม่ แม่พอแล้ว เข้าบ้านเหอะ ฝนจะตกแล้ว"

"พี่ติณณ์เลว่าพี่ติณณ์กลับไปก่อนเหอะนะ ตอนนี้แม่เค้าไม่ฟังอะไรทั้งนั้น เอาไว้พี่แคนกับเล ลองคุยกับแม่ดู แล้วพี่ค่อยมาใหม่เหอะนะ เลขอร้อง พี่ทำแบบนี้แม่ก็ไม่ยอมหรอก แม่เค้ากำลังโมโห"
ไอ้เลม่อนน้องสาวผม เดินออกมาหาไอ้ติณณ์ที่หน้าบ้าน

แว๊บนึง ไอ้เลม่อนหันมาเห็นผม แต่ผมห้ามไว้ไม่ให้มันพูด

"แต่...."

"นะพี่ติณณ์ ตอนนี้พี่แคนมันก็แย่เหมือนกัน ให้เวลามันหน่อย เลสัญญาว่าถ้าทุกอย่างมันดีขึ้น เลจะรีบบอกพี่ทันที ขอเวลาให้ครอบครัวเราหน่อยนะพี่"

ดูเหมือนคำพูดของไอ้เล จะได้ผล
ไอ้ติณณ์ยอมลุกกลับขึ้นรถแล้วขับออกไป

"พี่แคน" ไอ้เล หันกลับมาเห็นผมกำลังเดินเข้าบ้าน

ผมได้แค่หันไปมองหน้าน้องสาวตัวเอง
โดยที่ไม่ได้พูดอะไรออกมา

ก่อนจะเดินเข้าบ้านไป

"แคน"

"ทำให้ได้อย่างที่พูดกับแม่ไว้ อย่าทำให้แม่ผิดหวัง"

เสียงแม่ที่นั่งอยู่ที่โต๊ะกินข้าวเรียกชื่อผม

"ครับ" ผมไม่ได้หันกลับไปมอง
ได้แค่ขานรับ แล้วเดินกลับขึ้นห้องตัวเอง


เรามาไกลแค่นี้แหละ ไอ้ติณณ์
กุขอโทษ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 437 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

505 ความคิดเห็น

  1. #329 Gift2524 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 12:36
    ต่ออีกจิอยากอ่านอ่ะ
    #329
    0
  2. #328 mayreebio (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 09:42
    รออย่างใจจดใจจ่อเลยค่ะ please.....
    #328
    0
  3. #327 aoh19 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 23:21

    หหน่วงกว่านี้มีอีกมั้ย คือร้องไห้อย่างกับเป็นชีวิตตัวเอง

    ทำไมมันอินขนาดนี้ หรือเป็นเพราะเรื่องนั้นที่ทำให้เราเฟลอยู่แล้ว แล้วยิ่งมาอ่านนี่เลยทำให้อินหนักขนาดนี้ มาต่อเถอะค่ะแอด ขอร้อง ????????

    #327
    0
  4. #324 ben...just be friends (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 20:07

    ฮืออออออ หน่วงงง

    #324
    0
  5. #322 wasanasopakun (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 09:57

    ต่อๆๆค่ะหน่วงกว่าในชีรีย์

    #322
    0
  6. #321 JeeranitYodwian (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 22:47
    เศร้าาาา มาเข้าใจกันเร็วๆน้า นี่อ่านไปร้องไป //แงๆ//????
    #321
    0
  7. #320 phetmanee33 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 21:07
    จะสงสารใครดี
    #320
    0
  8. #318 darkme2 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 14:05

    โธ่ติณณ์ สงสารติณณ์ ขุ่นแม่อย่ใจร้ายกับลูก แคนมันดูแลผู้หญิงไม่ได้หรอกแม่ เป็นพ่อคนก็ลำบากแม่ ให้ติณณ์ดูแลแคนเถอะแม่ นะแม่นะ

    #318
    0
  9. #316 Ninewzee1996 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 12:21

    คุณแม่ค่ะนี้ลูกคุณแม่ทั้งคนเลยนะค่ะแม่ทำใจได้เหรอที่จะเห็นลูกตัวเป็นขนาดนี้
    #316
    0
  10. #314 pukpik03 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 11:05

    สงสารแคนติณ

    #314
    0
  11. #313 ภูมิศักดิ์ ดวงจันทร์ (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 01:13

    อยากให้มีNCสักนิด????

    #313
    0
  12. #312 planmean2wish (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 23:57
    มันดูหน่วงๆ จุกๆ สงสารไปอีกอ่ะ
    #312
    0
  13. #309 Peonna (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 22:05
    ฮือออออ หน่วงกว่าตอนจบไปอีกกกกก มาต่อนะคะ สนุกมาก อย่างน้อยขอถึงตอนพวกเค้าแฮปปี้นะคะ
    #309
    0
  14. #307 nisara2525 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 20:59
    แม่ค่ะใจอ่อนทีเถอะ​ สงสารลูกแคนนะนะนะ
    #307
    0
  15. #306 por26042525 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 20:56
    หน่วงอีกนานไหมนิ เหนื่อยลุ้น ๆ
    #306
    0
  16. #305 reer1595 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 17:47

    ฮื้อแม่อ่าา
    #305
    0