Love Is Me รักนี้ไม่มีบังเอิญ

ตอนที่ 33 : ความรู้สึก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,111
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 349 ครั้ง
    23 ธ.ค. 61

- ติณณ์ talk -

วันนี้ผมกลับมาถึงบ้าน

 มันเป็นความรู้สึกที่ผมเองก็อธิบายไม่ถูก


ผมรู้สึกสบายใจ ที่ได้พูดกับทามไปตรงๆ 

สำหรับเรื่องที่ผ่านมา

ได้ขอโทษ กับสิ่งที่ผมทำ

รู้สึกโล่งใจ ที่แคนปลอดภัยดี

รู้สึกกังวล ว่าแคนจะเข้าใจผมผิดในสิ่งมี่ผมพูดกับทาม

รู้สึกกลัว ว่าครอบครัวของแคน จะไม่เข้าใจเรื่องเราสองคน

ถ้าถามในส่วนของครอบครัวผม 

ผมไม่จำเป็นต้องแคร์อะไร 

เพราะนี่มันชีวิตของผม ไม่มีใครมาบงการ 

หรือสั่งให้ผมเป็นในแบบที่พวกเค้าต้องการได้อีก 


ผมเรียนรู้ที่จะใช้ชีวิตของผม และผมเลือกเองได้


ตู้ดดดดดด ตู้ดดดดดด

เสียงรอสายที่ไม่มีการตอบรับใดๆจากปลายคู่สายของผม

ผมรู้สึกเป็นห่วงแคน เพราะน้ำเสียงที่ฟังดูตอนที่เค้าโทรมาหาผมถึงเค้าจะบอกกับผมว่าไม่มีอะไร 

แต่ผมว่ามันไม่ใช่ผมสัมผัสได้


ผมตั้งใจว่าพรุ่งนี้ ผมจะเข้าไปอธิบายเรื่องของผมกับแคน
ให้แม่ของแคนเข้าใจ

- End ติณณ์ Talk -

------------------------------

บ้านแคน

"แม่ เลว่าแม่ใจเย็นๆก่อนดีกว่านะ"
เลม่อน ลูกสาวคนเล็กพยายามคุยกับแม่

เธอเข้าใจพี่ชายเธอดี
ถึงความสัมพันธ์ระหว่าง พี่ชายเธอ กับ ติณณ์

"แกรู้เรื่องนี้มาตลอดใช่มั้ย"
แม่มองหน้าลูกสาวเพื่อถามความจริง

"คือเล....." เลม่อนไม่รู้จะอธิบายให้แม่เข้าใจได้ยังไง

ถ้าบอกไปว่าเธอไม่รู้ ก็เท่ากับว่าเธอกำลังโกหกแม่ของเธอ

แต่ถ้าเธอบอกว่าเธอรู้เรื่องนี้มาตลอด
แม่ก็คงจะเสียใจมากขึ้นไปอีก
ที่เธอไม่เคยคิดจะบอกเรื่องนี้กับแม่เธอเลย

"แกอย่าบอกนะ ว่าแกรู้มาตลอด"

"แล้วแกสองคนก็ปิดบังแม่เหรอ"

"แกสองคนลูกแม่นะ ทำไมต้องช่วยกันโกหก"

สายตาผิดหวังที่หันมามองลูกสาว พร้อมกับกลั้นน้ำตาไว้

"มันไม่ใช่แบบนั้นนะแม่ คือเลไม่ได้คิดจะปิดบังแม่ แต่เลแค่อยากให้พี่แคนเป็นคนบอกกับแม่เองเมื่อเค้าพร้อม
เลม่อนพยายามอธิบาย

"พร้อมเหรอ เมื่อไหร่ละ ต้องรอแม่ตายก้อมั้ย ถึงจะบอก"

"ทำไมแกสองคนทำแบบนี้กับแม่"

น้ำตาที่คนเป็นแม่กลั้นเอาไว้ถูกปล่อยให้ไหลออกมา
เหมือนเป็นเครื่องตอกย้ำความรู้สึกของคนเป็นลูกได้เป็นอย่างดี ว่าทำผิดกับแม่มากมายแค่ไหน

"แม่ไม่ต้องว่าอะไรน้องมันหรอก แคนผิดเอง"


------------------------------



"แม่ไม่ต้องว่าอะไรน้องมันหรอก แคนผิดเอง"

ผมเดินลงมาจากห้อง
เพื่อจะมาขอโทษแม่ หลังจากคิดทบทวนเรื่องนี้มาสักพัก

ยังไงซะ ครอบครัวผมก็สำคัญที่สุด

ทันทีที่แม่เห็นหน้าผม เค้าก็หันหลังหนีทันที

"พี่แคน" 

ผมเพิ่งเคยเห็นน้ำตาของแม่ กับ น้องสาวตัวเองก็วันนี้


ผมนี่มันคงทำตัวแย่จริงๆ ดีแต่ทำให้ครอบครัวเสียใจ

"พี่โอเคเล พี่ขอคุยกับแม่หน่อย"

 ผมรู้ว่าเลม่อน เป็นห่วงผม

แต่ผมอยากจะคุยกับแม่ให้รู้เรื่องก่อน

เลม่อน มองผม กับ แม่ สลับกันไปมา
ก่อนจะเดินกลับขึ้นห้องไปนอน

"แม่ครับฟังแคนนะ"

"แคนรู้ว่าแม่กำลังโกรธ และแคนก็รู้แล้วว่าแคนผิด แม่มีลูกชายคนเดียว แคนยังทำให้แม่ผิดหวังแคนขอโทษ"

ผมเอื้อมมือไปจับแขนแม่ แต่แม่กลับสะบัดแขนหนี

"ถ้าแกรู้ว่าทำแล้วฉันจะเสียใจ ทำไมถึงยังทำ ฉันเลี้ยงแกมาแคนตาลูป เลี้ยงแกมาอย่างดี ในฐานะลูกชายคนโต แล้วทุกความหวังฉันมันกำลังจะพังลง"
น้ำตาแม่ที่ไหลไม่หยุดยิ่งทำให้ผมรู้สึกแย่

"แคนเป็นลูกที่แย่ แคนขอโทษ"
"แคนทำให้แม่เสียใจ แคนขอโทษ"
"แคนเป็นในแบบที่แม่หวังไม่ได้ แคนขอโทษ"
ผมคุกเข่าลงต่อหน้าแม่

ยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาตัวเองที่ไหลไม่หยุด
จนแทบจะพูดต่อไปไม่ไหว

"ยังไงแคนก็รักแม่ และแคนสัญญาแคนจะทำทุกอย่างให้ดีขึ้น"
ผมเงยหน้ามองแม่ทั้งน้ำตา

"สิ่งที่มันเคยจะดี พังไปตั้งแต่ฉันได้เห็นแก จูบกับผู้ชายที่หน้าบ้านแล้วแคน แกไม่ต้องพยายามอะไรอีกแล้ว"
แม่พูดเสร็จก่อนทำท่าจะเดินหนี

"แคนจะเลิกยุ่งกับไอ้ติณณ์"
........ ประโยคที่ผมตะโกนบอกแม่ไล่หลัง

ทำเอาแม่หยุดชะงัก

"แคนจะไม่ติดต่อ"
"แคนจะไม่ยุ่ง"
"แคนจะไม่สนใจมันอีก"
ผมเช็ดน้ำตาตัวเอง ก่อนจะบอกกับแม่ด้วยน้ำเสียงหนักแน่น


"แกคิดว่าแกจะทำได้เหรอ คิดว่าเรื่องแบบนี้มันทำกันได้ง่ายๆงั้นเหรอ แคนตาลูป" แม่หันกลับมามองหน้าผม

"ถ้าแคนจะมีความรักแล้วแคนไม่มีครอบครัว ไม่มีแม่ ไม่มีน้องแคนขออยู่แบบไม่มีความรักดีกว่า"

"แม่ไม่ต้องห่วง มันไม่ยากหรอก แคนทำได้"
ผมยังคงยืนยันกับสิ่งที่จะทำ

"ขอแค่แม่ให้โอกาสแคน ขอให้แม่หยุดร้องไห้เพราะแคน แคนยอมทำทุกอย่าง แคนสัญญา" 

ผมเดินตรงเข้าไปกอดแม่


แม่ยืนนิ่งอยู่สักพัก ก่อนที่จะกอดผมกลับ

"เลิกติดต่อกันซะ ในวันที่เราถอยออกมาทัน ถือว่าแม่ขอ"
แม่กอดผมเบาๆ


ตอนนี้ผมไม่รู้ว่าผมคิดถูกหรือผิด
แต่ผมรู้แค่ว่า

พรุ่งนี้...ไม่มีผมกับติณณ์อีกแล้ว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 349 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

505 ความคิดเห็น

  1. #326 aoh19 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 23:11

    ททำไมเราร้องไห้ ทำไมเราอิน ทำไม ????????????????

    #326
    0
  2. #311 planmean2wish (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 23:49

    ดราม่าอีกแว้วววว
    #311
    0