【 FIC ONE PIECE 】: ขอโทษครับที่ผมฆ่าไม่ตาย

ตอนที่ 7 : บทที่ 4 : อาคิระ ปะทะ การ์ป การเดิมพันของทั้งสอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,225
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 374 ครั้ง
    9 เม.ย. 63


พอตกดึกมากิโนะก็เตรียมอาหารที่ทำไว้ตอนอยู่ร้านให้กับโจรภูเขาและพวกสี่สหายพี่น้องรับประทานกัน


"นี่ อาคิระ เอาเนื้อของฉันไปสิ" ซาโบ้ที่มีใบหนัาเขียวช้ำกล่าวพลางยื่นของกินใหั


"อาคิระ นายก็เอาของฉันไปด้วยสิ" เอสผู้มีใบหน้าไม่ต่างกันก็ยื่นอาหารให้เช่นกัน


"ฉันให้นายนะ" ลูฟี่อันดูถ้าจะหนักสุดยื่นเนื้อให้อีกฝ่าย


"คิดว่าแค่นี้ฉันจะพอใจนะ มารยาทของพวกนายไปไหนหมดมาดูคนอื่นเปลี่ยนเสื้อผ้านี่น่ะ?! ถ้าพวกนายไม่ใช่พี่น้องล่ะก็ ฉันได้ฆ่าจริงๆแน่!!" อาคิระเอ่ยออกมาเสียงขุ่นพลางชักสีหน้าค้อนขณะที่กำลังสวาปามเนื้อในจานตรงหน้าอย่างมูมมามซึ่งดูไม่เข้ากับใบหน้าสวยๆของเขาเลยซักนิดเดียว


"แต่ก็นะ ง่ำๆ ฉันน่ะ...เกลียดมันมากถ้าพวกนายลืมมันไปได้ ฉันจะขอบคุณมาก เพราะงั้นกินเยอะๆนะ ถ้าใครกินไม่หมดฉันฆ่าจริงๆแน่! ฮ่าฮ่า" อาคิระขณะที่พูดก็เคี้ยวอาหารในปากก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างร่าเริงอยากให้เรื่องมันผ่านไปแล้วเขาก็ไม่อยากที่จะจดจำมันอีก


"ได้เลย ง่ำๆ อร่อย...ตอนขึ้นเรืออาจจะไม่ได้กินอาหารแบบนี้อีกก็ได้เพราะงั้นอันดับแรกฉันจะต้องหากุ๊กเป็นพรรคพวกให้ได้" ซาโบ้กล่าวพลางตักเนื้อเข้าปากอย่างร่าเริง


"เรื่องกุ๊กมันจำเป็นที่ไหนฉันจะเป็นโจรสลัดก่อน" เอสหันไปพูดกับร่างที่พูดก่อนหน้าพร้อมรอยยิ้มมุมปาก


"ขี้โกงนี่นา ฉันตังหากที่จะได้เป็นโจรสลัดก่อน!" ลูฟี่ตะโกนขึ้นมาด้วยน้ำเสียงมุ่งมั่น


"พรู้ดดดดด!!!!" เหล่าโจรภูเขาตกใจพ่นน้ำลายออกมา


"แอ่มแฮ่ม" เสียงทุ้มของคนคนนึงดังขึ้นมามันเป็นเสียงที่ลูฟี่และเอสคุ้นเคยดีทั้งสองใบหน้าซีดพลางจะหันไปมองเสียงข้างหลังก่อนจะตกใจจนพ่นน้ำลายออกมา


"พรู้ดดดดด!!!"


"จนป่านนี้แล้วยังจะพูดเรื่องจะเป็นโจรสลัดกันอีกหรอ ข้าบอกพวกเจ้าแล้วไงว่าจะต้องเป็นทหารเรือ!!" 


ทันใดนั้นหมัดแห่งความรักก็ประทับที่หัวของทั้งสองโดยทันทีซาโบ้ที่เห็นชายชราตรงหน้าก็รู้สึกอึ้ง


"การ์ปหรอ? ตาแก่นี่คือปู่ของเอสกับลูฟี่หรอเนี่ย"


"ไอ้หนู เมื้อกี้บอกว่าจะออกทะเลเหมือนกันใช่มั้ย?" การ์ปหันไปถามร่างเล็กพร้อมถลึงตามอง


ทันใดนั้นเองเด็กชายเรือนผมสีดำยาวนัยน์ตาสีแดงก็รีบพุ่งไปทางการ์ปด้วยใบหน้าจริงจัง


"เจ้านั่นหรือคิดจะสู้กับปู่?" เอสพึมพำขึ้นเมื่อเห็นท่าทีของพี่ชาย


"เข้ามาเลยเดี๋ยวฉันจะสั่งสอ---"


อาคิระไม่รอให้อีกฝ่ายพูดจบก็วิ่งผ่านร่างของชายชราตรงหน้าทันทีและออกจากบ้านไปพลางหันมาตะโกนบอก


"อยากสู้ก็สู้ไปเถอะ! ฉันเพ่นก่อนล่ะ ลาก่อนพี่น้อง!!!"


"ไอ้เจ้าบ้านั่น...รอฉันด้วย!" ซาโบ้วิ่งตามไปทันทีเพราะรู้สึกเกรงกลัวชายชราตรงหน้ามากก่อนที่เอสและลูฟี่จะหนีตายตามกัน


"จะหนีไปไหน!!" 


การ์ปตามออกไปทันทีก่อนจะจัดการกับสี่แสบจนหมดสภาพร่างของอาคิระกระแทกเข้ากับต้นไม้พลางมันจะหักลงมาเขามองดูภาพพี่น้องของเขาที่ถูกสั่งสอนอย่างโหดร้าย ทั้งจับทั้งเหวี่ยงทั้งเขกหัว


"ตอนนี้ฉันยังสู้นายไม่ได้ แต่สักวันต้องถึงวันที่ฉันเอาชนะได้---" ยังไม่ทันพูดจบร่างของซาโบ้ก็ปลิวมาทางเขาพลางทั้งสองจะล้มลงไปนอนอย่างหมดสภาพไม่ต่างจากเอสและลูฟี่


"วันนี้พอแค่นี้ก่อนแล้วฉันจะมาสั่งสอนใหม่" ชายชรากล่าวพลางเดินออกไปอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว


ณ.กลางดึก


"ฉันว่าก่อนจะออกทะเลได้โดนปู่ฆ่าแน่" เอสเอ่ยออกมาด้วยใบหน้าจริงจัง


"บ้าเอ้ยฉันไม่ได้จะเป็นโจรสลัดซักหน่อยไหงถึงได้โดนไปด้วยล่ะเนี่ย ตาแก่เฮงซวยเอ้ย" อาคิระบ่นออกมาพลางชักสีหน้าขุ่นเคือง


"ดูเหมือนเราจะต้องตัดสินใจครั้งยิ่งใหญ่แล้วล่ะ" เอสกล่าวขึ้นมาทั้งสามจึงได้หันมองคนตรงหน้า


"ตัดสินใจอะไร?" ซาโบ้ถามด้วยใบหน้าจริงจัง


พอรุ่งเช้าดาดันตื่นขึ้นก็ตกใจสุดขีดดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นข้อความในกระดาษแปะไว้ที่กำแพงเนื้อหาในนั้นเขียนว่า"จะย้ายไปอยู่เอง"


"นี่มันอะไรกานนน!!!?"


สี่สหายคล้ายพี่น้องก้าวเท้าย้ำตามพื้นในป่าด้วยใบหน้าร่าเริงเพราะพวกเขารู้สึกตื่นเต้นมากๆที่ได้ย้ายออกมาอยู่ตามลำพัง


"เอาฐานลับตรงนี้แหละ!" เอสยืนยันสถานที่ณ.ต้นไม้ใหญ่ที่พวกเขากักเก็บสมบัติไว้


อาคิระยิ้มบางๆพลางมองสามคนตรงหน้าก่อนจะกล่าวขึ้น


"งั้นเดี๋ยวฉันไปเอาของที่เกรย์เทอร์มินัลแล้วกัน"


"ไหวหรอคนเดียวเนี่ยนะ ให้ฉันไปเป็นเพื่อนดีกว่า" ซาโบ้เสนอตัวไปพร้อมกับอีกฝ่าย


"นี่นายดูถูกฉันไปรึเปล่า? แต่ชั่งเหอะอยากตามก็ตามมาเลย ยิ่งผู้ชายผอมบางอย่างฉันต้องการคนถือของพอดี" อาคิระกล่าวพลางเชิดหน้าอย่างถือดีและเดินออกไป


"ฉันไปฆ่ามันแล้วกองไว้ที่เกรย์เทอร์มินัลจะมีใครว่ามั้ย?" ซาโบ้หันมาถามเอสและลูฟีา


"ไม่มีๆ" ทั้งสองตอบออกด้วยใบหน้าตายพลางปัดมือไปมา


ทั้งสี่ได้ร่วมกันสร้างฐานลับที่ตั้งใจไว้ได้สำเร็จถึงจะมาผ่านมากว่าสองสัปดาห์แล้วก็ตามเหล่าโจรภูเขาและดาดันได้มองความสำเร็จของพวกเขาอย่างห่างๆห่วงๆ รวมถึงตัวของการ์ปด้วย


"ในที่สุดก็สำเร็จซักทีฐานลับของพวกเรา" 


ทั้งสามเอสซาโบ้และลูฟี่นอนแผ่กับพื้นด้วยความโล่งอกก่อนที่เด็กชายผมสีบอร์นจะสังเกตุว่าร่างของอาคิระได้หายไป


"นี่ อาคิระ อยู่ไหนน่ะ?" ซาโบ้ถามขึ้นอย่างสงสัย


"หรือว่าเจ้าบ้านั่นวินาทีสุดท้ายก็ยังจะอู้งั้นหรอ" เอสเอ่ยเสียงแข็งพลางชักสีหน้าขุ่นเคือง


การ์ปเมื่อได้มองหลานทั้งสองที่อยู่อย่างมีความสุขก็คิดที่จะกลับฐานทัพเรือแต่ก็ต้องหรี่สายตามองเด็กชายเรือนผมสีดำยาวตรงหน้าที่ขวางทางเขาเอาไว้


"นี่เจ้าเด็กบนเรือของผมแดง มีอะไร อยากโดนฉันอบรมอีกรึยังไง?" การ์ปถามออกไปพร้อมรอยยิ้มฉีกกว้าง


"ผิดแล้วล่ะ…" ดวงตาสีแดงกล่าวพลางชักดาบออกจากฝักพร้อมกล่าวต่อ"ครั้งที่แล้วที่ฉันหนีนายน่ะ เพื่อประเมินสถานการณ์ แต่ตอนนี้ไม่ใช่"


"เห...แล้วครั้งนี้เพื่ออะไรล่ะ"


"การ์ป มาสู้กับฉันซะพอดีฉันต้องการประเมินพลังของตัวเองหน่อยน่ะ คงจะไม่ว่ากันนะ ตาแก่" 


ร่างเล็กเอ่ยพลางเอาดาบขึ้นพาดบ่าการ์ปเมื่อได้ยินก็แสยะยิ้มกว้างออกมา


"สงสัยต้องอบรมเด็กของผมแดงให้หนักหน่อยแล้วล่ะ"


อาคิระพุ่งไปยังร่างตรงหน้าและฟาดดาบออกไปอย่างรวดเร็วแต่ดวงตาสีแดงก็โตขึ้นมาเมื่อเห็นหมัดใหญ่สวนเข้ามาเร็วยิ่งกว่าเขาเสียอีก หน้าของเด็กชายเบี้ยวไปตามแรงของหมัด


โครมมม!!


ร่างเล็กปลิวออกไปไกลพร้อมกับกระแทกเข้ากับต้นไม้ในป่าการ์ปยกยิ้มชื่นชมอีกฝ่ายที่คิดมาท้าสู้กับเขา ขนาดโจรสลัดที่มีชื่อเสียงมากหน้าหลายตาเมื่อได้ยินชื่อของเขาก็ต้องผวากันหมด 


"เพิ่งเคยเห็นครั้งแรก เด็กที่มาท้าฉันสู้เนี่ย แต่มันยังเร็วไปร้อยปี ไอ้หนู!"


การ์ปกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบพลางจะเดินออกไปแต่ก็ต้องชงักเมื่อได้ยินเสียงเล็กของเด็กชายขัดขึ้นมา


"คิดงั้นหรอ…" 


ดวงตาของการ์ปเบิกกว้างเล็กน้อยพลางหันไปมองร่างเล็กบางที่เดินออกมาจากป่าพร้อมรอยยิ้มตรงมุมปาก


"การต่อสู้มันเพิ่งจะเริ่มเอง ไอ้หมาแก่"


รอยช้ำบนใบหน้าสวยของอีกฝ่ายไม่ปรากฏให้เห็นการ์ปจึงรู้สึกแปลกใจออกมา เพราะคนที่รับหมัดของเขาต้องมีบาดแผลหรือรอยฟกช้ำบ้างแต่เด็กตรงหน้าเขานั้นไม่มีริ้วรอยอะไรให้เห็นเลย


"ไม่เข้ามาฉันบุกเข้าไปนะ!" 


อาคิระกล่าวก่อนจะพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วพร้อมกับฟาดดาบทันใดนั้นเองก็การ์ปก็เปลี่ยนใบหน้าเป็นจริงจัง


"ไม่ได้ผลหรอก" การ์ปยกแขนขึ้นมาบังใบดาบที่ฟาดเข้ามาด้วยฮาคิเกราะ


เพล้ง! ทั้งสองต่างจ้องมองกันด้วยแววตาจริงจังก่อนที่การ์ปจะปล่อยหมัดอีกข้างออกไปอย่างรวดเร็ว


ฟึ่บ! แต่อาคิระก็สามารถเอียงตัวหลบได้เพราะฮาคิสังเกตก่อนที่เด็กชายร่างเล็กจะโดดถอยออกมา


"น่าสนุกดีนี่ ไอ้หนูอยากเป็นทหารเรือไหม?" การ์ปถามพร้อมรอยยิ้มฉีกกว้าง


"อย่ามาพูดบ้าๆ องกรค์ขยะแบบนั้นฉันไม่เป็นหรอกถ้าต้องก้มให้กับรัฐบาล แต่ว่าถ้านายเอาชนะฉันได้ ฉันจะยอมเป็นให้ก็ได้นะ เพราะยังไงหลานของนายก็ไม่มีวันได้เป็นอย่างที่นายอยากให้เป็นหรอกการ์ป" อาคิระตอบพลางยิ้มมุมปากขึ้น


"เอาชนะหรอ? ผยองซักเหลือเกินนะ ก็ได้ เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนถ้าเกิดเจ้าสามารถสร้างรอยแผลใหัข้าได้ข้าจะยอมทำตามที่เจ้าพูดทุกอย่างเลย" การ์ปกล่าวพลางบิดคอไปมาพร้อมยิ้มฉีกกว้าง


อาคิระเมื่อเห็นท่าทีของอีกฝ่ายที่จะเอาจริงขึ้นมาเขาก็ยกดาบสูงเหนือหัวพลางแสดงสีหน้าจริงจังออกมา


"ถ้างั้น ฉันลุยเต็มเหนี่ยวล่ะ!" การ์ปพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วพร้อมกับปล่อยหมัดที่เคลือบฮาคิเกราะไปยังร่างตรงหน้า


"ดาบวายุ!" อาคิระเอ่ยและฟาดดาบออกไปอย่างรวดเร็วจนเกิดเป็นลมที่มีความคมกริบเหมือนใบมีดขนาดใหญ่ออกมา


ควับบบ!!!


"...!?" การ์ปที่เห็นก็เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงก่อนจะยกแขนสองข้างที่เคลือบด้วยฮาคิขึ้นมาป้องกัน


ปังงงง---!!!


เสียงกระทบของลมที่คมกริบกับฮาคิสุดแข็งแกร่งดังขึ้นพร้อมกับกลุ่มควันที่ปะทุออกมาเมื่อฝุ่นควันจางลงชายชราก็มองเด็กชายตรงหน้าด้วยแววตาจริงจัง


"นี่มันไม่ใช่สิ่งที่ใครๆก็ฝึกกันได้หรอกนะ นี่เจ้าเป็นใครกันแน่?"


"ข้าหรอ? พ่อของเจ้าไง!" อาคิระตอบออกไปพร้อมรอยยิ้มยียวนกวนประสาท


"หึ น่าสนใจไอ้หนูข้าจะทำให้เจ้าเป็นทหารเรือให้ได้!" การ์ปลั่นวาจาออกมาก่อนจะเคลื่อนไหวไปอยู่ด้านหลังร่างตรงหน้าด้วยวิชาโซลก่อนจะซัดหมัดเหล็กเข้าไปกลางหัวของอีกฝ่าย


ตูมมม!!


'อั่ก…!!" เด็กชายนัยน์ตาสีแดงสำลักเลือดออกมาพลางร่างของเขาจะกระแทกเข้ากับพื้นอย่างรุนแรงก่อนที่พื้นดินส่วนนั้นจะยุบลงจนเกิดหลุมขนาดใหญ่


การ์ปฉีกยิ้มไปยังร่างที่นอนสลบไม่ไหวติงก่อนจะแบกร่างนั้นและเดินออกจากภูเขาโครโบนิ้วเรียวเล็กกระดิกขึ้นมาพร้อมกับตาสีแดงที่เปิดขึ้น


ฉึก! 


การ์ปเบิกตากว้างพลางแสดงสีหน้าเจ็บปวดก่อนจะมองไปยังแผ่นหลังของตัวเองที่โดนดาบเสียบโดยฝีมือของเด็กชายเรือนผมสีดำยาว


อาคิระกระโดดลงหลังของชายชราพร้อมกับดึงดาบออกการ์ปมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเหลือเชื่อเพราะศัตรูที่โดนการโจมตีของเขาไม่มีทางฟื้นตัวได้รวดเร็วขนาดนี้เด็ดขาด


"นี่เจ้าผู้ใช้พลังผลปีศาจสินะ?" การ์ปถามออกไปด้วยใบหน้าดำเคร่งเครียด


"คิฮ่าฮ่าฮ่า ถูกต้องแล้วจ้า! ผลที่ฉันกินเข้าไปคือผลยาซึยาซึ ความสามารถคือรักษาบาดแผลและฟื้นฟูตัวเองได้อย่างรวดเร็วกว่าคนปกติ ต่อให้ฉันจะโดนจัดการยังไงฉันก็ไม่มีทางตาย แหม่ๆ ไม่คิดว่าหมาแก่อย่างนายจะโดนฉันหลอกได้นะเนี่ย" 


อาคิระกล่าวด้วยรอยยิ้มมุมปากและมองอีกฝ่ายด้วยแววตาเจ้าเล่ห์พลางจะก้าวเท้าไปหาร่างตรงหน้า


"นายบอกว่าฉันสามารถขออะไรจากนายก็ได้สินะ?" อาคิระถามพร้อมมองอีกฝ่ายด้วยแววตาเลศนัย


การ์ปมองเด็กผู้ชายตรงหน้าด้วยใบหน้าเรียบนิ่งก่อนจะฉีกยิ้มและถามออกไป


"ลูกผู้ชายคำพูดถือเป็นที่สุด อยากได้อะไรล่ะ?"


"ช่วยสอน รูปแบบทั้ง 6 วิชาต่อสู้เหนือมนุษย์หกประการให้ที"


"พูดจริงหรอ...นั่นน่ะเป็นอะไรที่ยากเกินกว่าเด็กอย่างเจ้าจะทำได้นะ ถ้ายอมแพ้ไปซักก่อน" 


การ์ปกล่าวพลางยกยิ้มขึ้นมาอย่างถูกใจเด็กคนนี้ไม่เหมือนกับคนอื่นทั้งไหวพริบพราวแพรวไหนยังจะประสาทสัมผัสที่ดีเยี่ยมนั่นอีก เขาอยากได้เด็กคนนี้อยู่ในกองทัพเรือจริงๆ


"I don't care ฉันไม่สน"


อาคิระกล่าวพร้อมแววตามุ่งมาดและรอยยิ้มเย็นออกมาการ์ปเมื่อเห็นก็เอามือขยี้หัวของเด็กผู้ชายตรงหนัา จนอาคิระรู้สึกรำคาญขึ้นมา


"เฮ้ย! พอได้แล้วจะสอนฉันรึเปล่าตกลง?"


"ไม่!" การ์ปปฏิเสธทันที


"หา!? นี่หลอกฉันงั้นหรอ ไอ้หมาแก่ตายซะ ดาบวายุ---" 


อาคิระขณะที่กำลังตั้งท่าชักดาบการ์ปก็พูดดักคออีกฝ่ายทันที


"เดี๋ยวเส้ๆ ยังพูดไม่จบเลย เจ้าต้องยอมมาเป็นหลานของฉันก่อน ฉันถึงจะ--"


"ไม่!" อาคิระปฏิเสธทันควัน


"ยังพูดไม่จบเลย!! เจ้าเด็กบ้าหัดฟังคนอื่นพูดบ้างเส้!"


"ไม่!"


"โว้ยยย!!!" 


การ์ปโมโหจะคว้ามือใส่ร่างตรงหน้าแต่ร่างเจ้าของดวงตาสีแดงก็หลบหลีกมือใหญ่นั่นด้วยรอยยิ้มมุมปาก


"หมาแก่อาละวาดซักแล้ว ตายจริงฉันไม่มีวัคซีนซักด้วยถ้าเกิดโดนกัดขึ้นมาฉันอาจติดเชื้อบ้าไปก็ได้นะ เฮ้ การ์ป นี่นายเป็นผลโทแห่งการ์ปทัพเรือแน่หรอ? ถ้าคนอื่นรู้ว่าวีรบุรุษกองทัพเรืออย่างนายแพ้เด็กอย่างฉัน คงอายถึงหลานแน่ โอ้ใช่ฉันหมายถึงลูฟี่ ชายที่จะเป็นราชาโจรสลัด ก็นะฉันรออยู่ รอจนฉันตายแล้วก็มาเกิดใหม่ที่โลกนี้ ขืนรอต่อไปฉันคงได้เกิดใหม่ที่โลกอื่นแน่ ถ้าพูดถึงเรื่องนั้น การ์ปฉันถามนายหน่อยสิ เมียนายคือใครหรอ?"


ผัวะ--------!!!!!!! ตู้มมม!!

 

ร่างของอาคิระกระเด็นไกลออกไปด้วยหมัดที่เปี่ยมด้วยความหงุดหงิดของการ์ปก่อนที่ร่างของเด็กชายจะตกลงไปในน้ำ


"การ์ปช่วยด้วย! ฉันตกน้ำไม่ได้! ไม่งั้นฉันตายแน่ ช่วยฉันด้วย! ปู่! ปู่! ปู่ช่วยฉันด้วยย!!" อาคิระขอร้องออกไปพร้อมใบหน้ากระเสือกกระสนก่อนที่ร่างของเขาจะดำดิ่งไปสู่ใต้ท้องทะเล


แต่ทันใดนั้นเองมือหนาก็มาคว้าร่างของเขาเอาไว้และเขวี้ยงไปทางชายหาดตาสีแดงเปิดขึ้นพลางมองไปยังร่างของการ์ปที่เดินขี้นมาจากทะเล


"ต่อให้ฟื้นฟูยังไงเจ้าก็ยังแพ้น้ำทะเลอยู่สินะ"


"อ่า...ครับ"







✤✤✤✤✤✤✤✤✤✤✤✤✤✤✤✤✤✤✤✤


ไม่ต้องแปลกใจนะครับว่าทำไมอาคิระถึงชนะการ์ปเพราะมันเล่นขี้โกง แต่ถึงสู้จริงจังไปอาคิระก็สู้การ์ปไม่ได้หรอกครับ มาถึงแม่งชนะตำนานกองทัพเรืออย่างการ์ปเลย แม่งก็เวอร์ไป 









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 374 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

315 ความคิดเห็น

  1. #153 pitchypai (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 11:42

    หนูกวน**(ออกอากาศไม่ได้)**เก่งมากลูก ปรบมือๆ ปรบมือออ!!!!!

    #153
    0
  2. #152 jjleesuwan (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 08:47
    ตรูนี่ปวดหัวเลยเห้อ~
    #152
    0
  3. #151 [Shiro-san] (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 22:24
    ตกนํ้าทีเสียเซลหมด เก๊กตั้งนาน😂😂😂~✨
    #151
    0
  4. #150 จิ้งจอกกอดลูกโลก (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 21:20
    หน้าขายหน้าจริงๆ.. 555555
    #150
    0
  5. #149 Juko123 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 21:19

    555สงสารรรรรรรร
    #149
    0
  6. #148 โลลิค่อน (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 21:14
    เก่งยังไงก็แพ้น้ำอยู่ดี555
    #148
    0
  7. #147 kandam007 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 20:09

    พีคค5555
    #147
    0
  8. #146 God_FAST (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 19:59

    น่าสงสารจะเก่งแค่ไหนสุดท้ายน้ำก็อันตรายที่สุด

    #146
    0
  9. #145 scp-000 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 19:21
    มาอย่างเหนือ สุดท้ายก็หมาบ้ากลัวน้ำละนะ
    #145
    0
  10. #144 Chihay (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 19:21

    อาคิระ
    #144
    0