☾ Nurarihyon no mago ☽ : ทะลุมิติไปเป็นจ้าวแห่งภูติพราย

ตอนที่ 22 : ตอนที่ 18 แตกหัก! [ 100% ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,165
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 463 ครั้ง
    28 ม.ค. 62

ริคุโตะขยับเท้าก่อนจะพุ่งตัวไปพร้อมวาดดาบในมือจนเกิดเสียงลมดังขึ้นก่อนที่เขาจะจ้องมองดาบในมือก่อนจะลดมือลงก่อนจะกล่าวในใจ


‘ทุกวันนี้ริคุโอะเริ่มจะเก่งขึ้นๆในฐานะผู้นำกลุ่มนูระตัวข้าที่เป็นพี่ชายก็ดีใจ ไม่คิดเลยว่าการมาที่โลกนี้มันจะสนุกขนาดนี้ แต่ว่ามันก็มีปริศนาโผล่ขึ้นมา ทำไม นูระ ริคุโตะ ถึงมีตัวตน’


นี่คือสิ่งที่เขาคิดมาตลอด10ปีหลังมาที่โลกนี้ แต่เขาก็ไม่ใช่คนคิดเล็กคิดน้อยขนาดนั้น สำหรับเขาต้องให้มาหาต้นตอก็น่าเบื่อตาย


“ทุกตนกินข้าว!!”


เสียงของซึราระดังขึ้นมาก่อนที่ริคุโตะจะเก็บดาบเข้าฝักแล้วเดินไปที่ห้องโถงของกลุ่มนูระ


ในเช้าวันต่อมา ณ.ตึกร้างแห่งนึง ทามาสึกิกับอินุงามิได้คุยกัน เริ่มจากทามาสึกิพูดก่อน


“ทำไมถึงยึดติดกับ นูระ ริคุโอะ ขนาดนั้น..”


“ไม่สบอารมณ์ไง..ทั้งที่มันอ่อนแอแต่กับได้ครอบครองกลุ่มนูระ ซักงั้น”


อินุงามิกล่าวตอบไปทามาสึกิที่ได้ยินก็ยิ้มที่มุมปากอย่างช่วยไม่ได้ก่อนจะกล่าวขึ้นมา


“แต่ นูระ ริคุโตะ ทั้งๆที่ แข็งแกร่งกว่าผู้เป็นน้องชาย แต่กับ ไม่ได้ครอบครองกลุ่มนูระช่างแปลกเสียจริง…”


“นี่ ถ้าอย่างนั้นในจิตใจของเจ้านั่นก็ต้องมีความริษยาอยู่นั่นสิ…”


อินุงามิฉีกยิ้มกว่างขึ้นมาก่อนจะเดินออกไปพร้อมกล่าวต่อ


“งัันข้าจะทำตามใจตัวเองก็แล้วกัน…”


ตอนที่ 18 แตกหัก!



วันเดียวกันในตอนเย็นของบ้านนูระ


“อะไรเนี่ย!? พี่ถั่วหมักอีกแล้วเหรอ!?”


คิโยสึงุโวยขึ้นมาหลังจากแพ้ไพ่ปีศาจ


“อีกตาไหม?”


ริคุโอะกล่าวพร้อมกับรอยยิ้ม


“นี่ๆออมมือให้คิโยสึงุหน่อยไม่ได้รึไง?”


ริคุโตะกล่าวขึ้นมาขณะในมือกินขนนกับมากิ


“นี่อย่าแย่งฉันกินสิ!” มากิ


“นูระคนน้องอาจโชคดีเรื่องนี้ แต่นูระคนพี่อาจไม่เหมือนกัน เข้ามาเลย นูระคนพี่!!”


คิโยสึงุกล่าวประกาศดวลไพ่ปีศาจกับริคุโตะที่ในปากยังมีรอยขนม ริคุโตะเช็ดปากก่อนจะหันไปคิโยสึงุ


5 นาทีต่อมา


“อะไรกัน!!!”


คิโยสึงุกุมขมับขึ้นมาเมื่อได้ผีถั่วหมักส่วนริคุโตะได้นูระริเฮียง ทุกคนที่เห็นก็หัวเราะขึ้นมา


“ริคุโตะคุงก็มีดวงเรื่องภูติผีเหมือนกันเหรอเนี่ย..” คานะ


“นั้นสิเห็นทุกทีไม่เล่นเลยนี่นา” มากิ


“ ทำไมอะ?” มากิ


สามสาวถามไปที่ริคุโตะ


“ก็มันน่าเบื่อนี่นา..”


ประโยคนี้ก็ทำให้รู้ว่าริคุโตะนั้นเก่งกาจแค่ไหนชิมะมองไปที่ริคุโตะกับริคุโอะก่อนจะกล่าวว่า


“ทำไม สองพี่น้องนูระ ถึงไม่ลองเล่นกันตัวต่อตัวล่ะ”


คำพูดนี้ทำให้คนในกลุ่มคิโยจูจิตาลุกวาว


“นั้นสิๆ ทั้งสองมีดวงเรื่องนี้กันนี่!” โทริอิ


ริคุโอะก้มหน้าก่อนจะกล่าว


“ไม่ไหวหรอก…”


ทุกคนหันไปมองที่ริคุโอะด้วยสายตาไม่เข้าใจ


“พี่น่ะ เก่งทุกอย่างตั้งแต่เด็กแล้ว ผมว่า..”


ผัวะ


ริคุโตะใช้เท้ายันหน้าริคุโอะก่อนจะกล่าว


“ไง บันทาฉันหอมไหม?”


ริคุโอะเอาเท้าของริคุโตะออกก่อนจะกล่าวด้วยอาการไม่สู้ดี


“แค่กๆ ทำอะไรเนี่ย?”


คานะเดินเข้ามาหาทั้งสองก่อนจะกล่าวด้วยความเป็นห่วง


“ริคุโอะคุง เป็นอะไรไหม?”


“ผมไม่เป็นไรครับ แฮะๆ”


ริคุโอะตอบกลับไปพร้อมหัวเราะแห้งในใจอยากจะร้องไห้ออกมาแต่น้ำตาไม่ไหล ‘เจ้าพี่บ้ามันคิดจะทำอะไรอีกเนี่ย’ นั่นคือสิ่งที่เขาคิด


“วันนี้บอกแม่ด้วยนะว่าวันนี้ไม่กลับ”


ริคุโตะกล่าวเสร็จก็เดินออกจากห้องไปก่อนจะมีร่างของโมโมกิโผล่ลงมาจากห้องข้างๆ


“ท่านริคุโตะจะไปไหนงั้นเหรอ?” โมโมกิ


“ไม่ต้องตามมาเลยนะ แค่เที่ยวเล่น” ริคุโตะ


“แต่ว่า เวลานี้…” โมโมกิ


“ข้าดูแลตัวเองได้” ริคุโตะ


ริคุโตะกล่าวกลับไปอย่างหงุดหงิดก่อนจะเอากล้องยาสูบออกมาสูบก่อนจะเดินออกไป


“เฮ้อ...มีที่ไหนสงบๆมั้งนะ เพราะเจ้าริคุโอะมันพูดแบบนั้นออกมา “ไม่ไหวหรอก พี่น่ะเก่งมาตั้งแต่เด็กแล้ว” ดูมันพูด!”


ริคุโตะกล่าวพร้อมกับสูบยาจากกล้องยาสูบ


(( มันไม่ดีต่อร่างกายนะ ))


เสียงของหญิงสาวดังขึ้นมาริคุโตะจับดาบในมือก่อนจะมองรอบๆก่อนจะเห็นผู้คนเดินผ่านไปมาต่างจ้องมองเขา


ริคุโตะที่เห็นแบบนั้นก็เอาดาบกับกล้องยาสูบเก็บในเสื้อยูกาตะทันที


“เฮ! เฮๆๆๆๆ”


เสียงของผู้คนร้องเฮ ดังขึ้นมาอย่างต่อเนื่องในย่านการค้าแห่งนี้ก่อนจะมีขบวนแห่กันเดินผ่านหน้าเขาไป


“นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย?” ริคุโตะถามกับตัวเองขึ้นมาก่อนจะมองไปรอบๆที่ผู้คนต่างยิ้มแย้มพร้อมกับเดินไปทางเสียงเพลงที่ไพเราะสะเนาะหู


“ทำนองแบบนี้ งิ้วญี่ปุ่นเหรอ..”


พูดกับตัวเองจะได้อะไรเขาจึงตัดสินใจเดินฝ่าฝูงคนก่อนจะพบกับโรงละขนาดเล็กที่เคลื่อนที่ได้ที่มีคนกำลังรำงิ้วกันอยู่


สายตาของริคุโตะแวววาวขี้นมาทันทีเมื่อเห็นหญิงสาวคนนึงที่มีผมยาวสลวยสีน้ำตาล ดวงตาสีชมพูอ่อน ใบหน้ารูปไข่ได้รูป ออร่ารอบตัว แสดงถึง ความสง่างาม


“เหมือนดอกไม้เลย”


ริคุโตะพึมพัมออกมาเมื่อมองไปที่เธอก่อนที่ทั้งจะสบตากัน



“เหมือนดอกไม้เลย”


ริคุโตะพึมพัมออกมาเมื่อมองไปที่เธอก่อนที่ทั้งสองจะสบตากันก่อนที่เธอคนนั้นจะทำหน้าที่ของตัวเองต่อ


ริคุโตะยิ้มขึ้นมาก่อนจะมีคนมาสกิดข้างๆเขาหันไปทางด้านขวาก่อนจะพบกับลุงที่ขายโอเด้ง


“อาว ลุง”


“ไงไอหนู มาดูระบำโทบาริเหรอ?”


“ระบำโทบาริ?”


ริคุโตะที่ได้ยินก็งงใหญ่ก่อนจะเกาหัวแล้วพูดต่อ


“มันคืออะไรเหรอ?”


“ฮ่าฺฮ่าๆ ระบำโทบาริ คือ การระบำของค่ายโทบาริ ที่จะรำกันในช่วงใกล้จะถึงฤดูใบไม้ผลิซึ่งเขาทำแบบนี้ติดต่อกันตั้งแต่ยุคเอโดะสืบต่อรุ่นสู่รุ่นซึ่งจะตะเวนไปรำทุกพื้นที่ของญี่ปุ่น...แต่ว่าแปลกจังนะ นี่ใกล้จะถึงฤดูร้อนแล้วแท้ๆ”


ริคุโตะที้ได้ยินที่ลุงโอเด้งบอกก็พยักหน้าหงึกๆก่อนจะหันกลับไปดูระบำต่อแต่สิ่งที่ริคุโตะดูคือนางรำคนเมื้อกี้ก่อนที่เขาจะเอ่ยปากพูดต่อ


“แต่ว่าผู้หญิงบนนั้นสวยจังเลยนะครับ”


“นั้นสิ สวยกว่าคนในบ้านเกิดฉันซักอีก”


เสียงที่ไม่คุ้นเคยกล่าวขึ้นมาริคุโตะตาเบิดกว้างทันทีก่อนจะหันไปทางขวาก่อนที่เขาจะพบกับทามาสึกิ


“นายมาทำอะไรที่นี่?”



……..


ปิ้ง!


“เสียงเมลนี่” คิโยสึงุรีบไปที่โน๊ตบุ๊คของตนทันทีเพื่อนๆที่เห็นแบบนัันก็ดูการกระทำของคิโยสึงุด้วยความงง


“มีอะไรเหรอ?” มากิ


“จำเว็บบอดร์ของกลุ่มคิโยจูจิได้ไหม ว่าถ้าใครเจอหรือพบเห็นสถานที่ที่มีภูติผีอยู่ตรงไหนของญึ่ปุ่นให้แจ้งมาที่นี่”


คิโยสึงุกล่าวพร้อมกับรัวนิ้วที่คิย์บอดร์ทุกคนหันหน้ามองกันก่อนจะหันไปทางคิโยสึงุ


“อาจโดนหลอกก็ได้นี่” โทริอิ


“ผมว่าอย่าไปดีกว่านะใกล้จะค่ำแล้วด้วย” ริคุโอะ


คิโยสึงุตาเบิกกว้างขึ้นมาก่อนจะกล่าวขึ้นมา


“อันนี้ไม่หลอกแน่”


ก่อนที่เขาจะหันโน็ตบุ๊คให้คนในกลุ่มดู


อาคารเรียนเก่าเมืองโยคิโยเอะ มีปีศาจสิงอยู่

ถ้าใครเปิดโปรเจกเตอร์ในหอประชุม ปีศาจก็จะปรากฏในหน้าจอภาพ

โพสต์โดย นูระ ริคุโตะ


“ริคุโตะงั้นเหรอ!?” ริคุโอะตาเบิกกว้างทันทีด้วยความไม่เข้าใจว่าริคุโตะคิดจะทำอะไรกันแน่


“แหม่นูระคุงคนพี่ก็ว่าอยู่หายไปไหนตั้งนานที่แท้ก็ช่วยออกตามหาเรื่องลึกลับนี่เอง ไม่เหมือนคุณน้องเลยซักนิด” คิโยสึงุ


“จะว่าไปที่อาคารเรียนเก่าเรายังสำรวจไม่ครบเลยนี่นา” ชิมะ


“หึ ที่อาคารเรียนเก่า มันต้องมีปีศาจอยู่แน่ๆแบบนี้มันต้องไปพิสูจน์ให้เร็วที่สุดด้วย!!” คิโยสึงุ


! ริคุโอะ


“กลุ่มสืบสวนคิโยจูจิออกโรง!!” คิโยสึงุกล่าวเสร้จก็สพายกระเป๋าก่อนจะออกไปกับทุกคน


ริคุโอะวิ่งมาตัดหน้าก่อนจะกล่าว


“ไม่ได้ๆไม่ได้ ออกไปไม่ได้นะ!”


คิโยสึงุที่เห็นแบบนั้นก็ทำหน้าตาไม่พบใจก่อนกล่าว


“นูระคุง ทำไมนายต้องขัดขวางอยู่เรื่อยนะ” คิโยสึงุ


“พระอาทิตย์จะตกแล้วน่ะ อย่าไปเลยนะ” ริคุโอะ


“นั่นแหละดีแล้วเพราะปีศาจชอบโผล่มาตอนกลางคืนไม่ใช่เหรอ…” คิโยสึงุ


“แต่ว่า..” ริคุโอะ


สามสาวที่ได้ยินก็เริ่มเห็นด้วยกับริคุโอะ


“ฉันว่าไม่ไปจะดีกว่ามั้ง..” คานะ


“นั่นสินะ” มากิ


คิโยสึงุหันมาทางพวกเธอก่อนจะกล่าวว่า”เรายังไม่ได้ไปเช็คที่หอประชุมกันเลย...ไม่แน่เราอาจจะได้เจอผู้นำขบวนร้อยอสูรด้วยนะ”


คานะที่ได้ยินก็นึกถึงริคุโอะร่างภูติขึ้นมา


“แต่ว่า! ข้าวเย็นกำลังจะเสร็จแล้วนะ” ริคุโอะ


“นูระคุงวันนี้นายทำตัวแปลกๆไปนะ” คิโยสึงุ



ริคุโอะที่ได้ยินก็ลุกลี้ลุกลนก่อนที่เคะโจโรจะเลื่อนประตูออก


“ขอโทษค่ะ มีโทรศัพท์ของท่านริคุโอะค่ะ”


“ผมเหรอ..”


ริคุโอะเดินออกไปรับสายคิโยสึงุที่เห็นแบบนั้นก็ยิ้มขึ้นมาก่อนจะหันไปทางทุกคน


“เอาละ พวกเราไปกันเถอะ! แต่ว่าก่อนอื่น” คิโยสึงุโทรศัพท์ไปหายูระว่าจะไปที่อาคารเรียนเก่ากันก่อนจะวางสายลง




“ริคุโอะถือสายพูดครับ”


ริคุโอะพูกในสายแต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับมาริคุโอะทำหน้าตาพร้อมเสียงจริงจัง


ริคุโอะ: ใครน่ะ

อินุงามิ: คราวก่อนได้ไปทักทายแค่นิดหน่อยเอง

ริคุโอะ: แกต้องการอะไร

อินุงามิ: นูระริคุโอะ ตอนนี้ข้าน่ะอยากจะไปฆ่าแกซักเหลือเกินแต่แกก็เอาแต่มุดหัวไม่ยอมออกมาเพราะงั้นข้าเลยคิดว่าไปจัดการกับเพื่อนแกดีกว่าไหมนะ ต้องขอบคุณพี่ชายของแกจริงๆ


ก่อนที่อินุงามิจะวางสายลงริคุโอะเอาโทรศัพท์ลงหู


“ริคุโตะงั้นเหรอ?”


[ ด้านริคุโตะ ]



“ไม่คิดเลยนะว่า ทานูกิน้อยจะชอบเสียงเพลงและคนพุ่งพร่านแบบนี้”


ริคุโตะกล่าวด้วยเสียงเฉยชาแต่ก็แฝงไปด้วยจิตคุกคาม


ทามาสึกิยิ้มเยาะขึ้นมาก่อนจะกล่าว


“เพราะแบบนี้ไงได้สะดวกขึ้นมาหน่อย คนพวกนี้เป็นแค่มนุษย์ที่ข้าจะจัดการเมื่อไหร่ก็ยังได้”


ริคุโตะหันไปทางทามาสึกิด้วยสายตาคมกริบก่อนจะจับฝักดาบในยูกาตะ


“นายต้องการอะไร?”


“นูระริคุโตะ นายไม่อยากร่วมมือกับเรางั้นเหรอ”


“......”


“ข้ารู้นะ เจ้าน่ะ ทั้งรูปลักษณ์ ฝีมือ และพลัง มีเยอะกว่านูระริคุโอะตั้งหลายเท่าตัว แต่ถึงกระนั้น คนที่เป็นผู้นำกับไม่ใช่เจ้า แต่เป็นน้องชายผู้แสนอ่อนแอ เจ้าคิดว่ามันไม่แฟร์บ้างรึยังไง”


ริคุโตะที่ได้ยินก็ลดมือจากดาบลงก่อนจะกล่าว


“เฮ้อ ไม่ไหวๆ เดี๋ยวนี้ทานูกิ มันเห่าได้ด้วยงั้นเหรอ”


ทามาสึกิทำหน้าตาจริงจังก่อนจะกล่าวอีกครั้ง


“เจ้าไม่อยากเป็นผู้นำกลุ่มงั้นเหรอ เราสองจะได้ร่วมมือครอบครองเมืองโอคิโยเอะแห่งนี้ไปด้วยกัน”


“ไร้สาระจริง ถ้าเป็นเกียวโตข้ารับข้อเสนอไปแล้ว แต่กับอีแค่เมืองเล็กๆแค่นี้...เจ้านี่มันกบในกะลาจริง” ริคุโตะกล่าวท่าทางลำบากใจเพื่อยั่วโมโหทามาสึกิ จากข้อเสนอของเขาก็รู้แล้วว่าหลอกใช้ ริคุโตะไม่มีทางรับข้อเสนอแบบนี้เป็นอันขาด


แต่ถึงกระนัันทามาสึกิก็ไม่ได้ว่าอะไรก่อนจะเอื้อมมือไปจับมือของริคุโตะ ริคุโตะที่เห็นแบบนั้นก็รีบสบัดมือออกทันที


“ทานูกิน้อย เจ้าคงอยากจะตายเร็วๆสินะ”


“หึๆ งั้นข้าขอไปก่อนแล้วกันนูระริคุโตะขอบคุณที่ให้ความร่วมมือ”


ทามาสึกิกล่าวเสร้จก็เดินออกไปในกลุ่มคน ริคุโตะที่เห็นแบบนั้นก็ไม่คิดจะตามไปเพราะการแสดงงิ้วญี่ปุ่นใกล้จบแล้วแต่ก็เกิดบางอย่างขึ้นมาในจิตใจ


‘ลางสังหรณ์นี่มันอะไรกัน’


บนตึกสูงแห่งนึงทามาสึกิได้เดินขึ้นมาหาโยสึซึเมะที่อยู่ข้างบน


“ไดัมาไหม?”


ทามาสึกิกล่าวขึ้นมาโยสึซึเมะหันไปทางเขาก่อนจะส่งรูปถ่ายใบนึงให้กับทามาสึกิ


“ดีมากฉันว่าฉันต้องไปหาอินุงามิหน่อยแล้วล่ะ”


กล่าวเสร็จรอบตัวของทามาสึกิก็มีใบไม้ล้อมรอบตัวเขาก่อนที่เขาจะหายไปกับสายลม


ตัดมาทางด้าน ริคุโอะ


ริคุโอะมาช่วยพวกคิโยจูจิที่ประกอบด้วย คานะ

ยูระ มากิ โทริอิ ทันก่อนจะให้พวกเธอหนีออกไป

และที่นั้นเขาก็พบกับอินุงามิที่เข้ามาโจมตีเขาแต่ก็โชคยังทันที่พวกคนติดตามของริคุโอะมาช่วยทัน


“เอาละขอบอกหน่อยว่าทำไมข้าต้องมาด้วย?” โมโมกิกล่าวขึ้นมา


คุบินาชิหันไปทางโมโมกิก่อนจะกล่าวเสียงดังขึ้นมา“การปกป้องเจ้านายเป็นสิ่งสำคัญเพราะงั้นเจ้าต้องมาด้วยไง!” เขากล่าวพร้อมหลบการโจมตีของอินุงามิ


“เจ้านายของข้าคือ นูระ ริคุโตะเฟ้ย!” โมโมกิกล่าวพร้อมกับกระโดดหลบเช่นกันก่อนจะชักเล็บที่แหลมคมออกมาจากแขนทั้งสี่ข้าง


“บ้าจริงเจ้านี่ตัวโครตใหญ่เลย ตั้งแต่มันรวมร่างกับส่วนตัว!” อาโอตะโบ


“โฮกกกก!!!!!!”


อินุงามิคำรามขีันมาก่อนจะกล่าว


“นูระริคุโอะข้าเกลียดแกทั้งๆที่เป็นปีศาจแท้ๆแต่กับมีเพื่อนเป็นมนุษย์ ข้าเกลียด! ข้าเกลียดแก!!!!”


“ปกป้องท่านริคุโอะเอาไว้!!!” คุโรตะโบ


ทุกคนที่ได้ยินก็ต่างคุ้มกันริคุโอะยกเว้นโมโมกิ


อินุงามิฟาดกรงเล็บไปทางคุโรตะโบจนร่างของเขาปลิวไปต่อมาก็ตามด้วยอาโอตะโบ ซึราระที่เห็นแบบนั้นก็หันไปทางริคุโอะ


“นายน้อยรีบหนีไปก่อนค่ะ” ซึราระ


“ทางนี้เราจัดการเอง” คุบินาชิ


ตู้มม!!!


พูดไม่ทันได้อะไรซึราระกับคุบินาชิก็ถูกโจมตีจนกระเด็นออกไปก่อนที่มันจะโจมตีใส่เคะโจโรจนร่างของเธอติดกับกำแพง


เวลานี้ริคุโอะได้ยืนจ้องมองอินุงามิในร่างของหมายักษ์ด้วยสายตามั่นคง


อินุงามิที่น้ำลายไหลเต็มพื้นเปิดปากพูดก่อน


“ไม่มีใครคอยปกป้องแกอีกแล้ว..”


ก่อนที่มันจะจับตัวริคุโอะขึ้นมา


“ได้เวลาบอกลากันแล้ว”


กล่าวเสร็จมันก็จับริคุโอะพุ่งใส่กำแพงหน้า ทุกคนในกลุ่มที่เห็นแบบนั้นก็ตาเบิกกว้างขึ้นมา


“นายน้อย!!!” ซึราระ


คุบินาชิหันไปทางโมโมกิก่อนจะตวาดใส่


“มัวทำบ้าอะไรทำไมไม่ปกป้องท่านริคุโอะเอาไว้!!”



โมโมกิที่กำลังสีเล็บอยู่ก็หยุดลงก่อนจะกล่าวว่า


“พวกเจ้าเนี่ยบ้ารึป่าว ทำไมถึงไม่เชื่อใจนายตัวเองกันบ้าง แค่นั้นไม่ทำให้ รุ่นที่สามตายหรอก”


ซิ้ก!


มีเลือดกระฉูดออกมาจากมือของอินุงามิ


“อะไรกันเนี่ย? โอ้ย เจ็บ!!”


ทุกคนมองไปทางร่างของริคุโอะร่างภูติที่ส่องประกายแวววาวขึ้นมาก่อนที่เขาจะวาดดาบออกเพื่อเอารอยเลือดออกไป


“ความมืดน่ะ เป็นสัณญานปิดม่านยังไงล่ะ”


ก่อนที่ริคุโอะจะเอาดาบผาดบ่า”ได้เวลาลงจากเวทีแล้วละเจ้ามือสมัครเล่น”


“ดีจังเลย นายน้อยยังปลอดภัย” ซึราระ


“แกคือนูระ ริคุโอะเหรอ” อินุงามิกล่าวเสียงต่ำ


“แกแสดงห่วยมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว” ริคุโอะกล่าวพร้อมเอาดาบลง


“งั้นแสดงว่า ที่ข้าบอกว่า นูระ ริคุโตะ ร่วมมือกับ88อสรูก็ไม่เชื่องั้นเหรอ?” อินุงามิ


“ข้ารู้จักพี่ชายข้าดีเขาไม่มีทางร่วมมือกับปีศาจอย่างพวกแกหรอก!”



ฉัวะ!


ริคุโอะกล่าวพร้อมกับวาดดาบไปทางอินุงามิจนหน้าของมันเกิดรอยแผลอินุงามิกรีดร้องขึ้นมาด้วยความเจ็บปวดริคุโอะกระโดดไปรอบๆพร้อมกับฟันลำตัวของอินุงามิจนมันชักดิ้นชักงอ


“โฮกกกก!!!!!”


“คิดผิดน่ะ ที่คิดว่าตัวใหญ่ขึ้นแล้วจะแข็งแกร่งขึ้นน่ะ” ริคุโอะ


“ไม่ต้องมาปากดี! อย่างแกน่ะเหรอจะมีพลังมากกว่าข้าได้...ข้าไม่เชื่อข้าไม่มีทางยอมรับได้หรอก!!”


ตู้ม!!


สิ้นเสียงมันก็เหาะขึ้นท้องฟ้าริคุโอะที่เห็นแบบนั้นก็กระโดดเหาะตามไป


พวกผู้หญิงที่ออกมาจากอาคารเรียนเก่าก็หอบแฮ่กๆ


“ปลอดภัยแล้วเหรอ?” คานะ


“เรารีบไปจากที่นี่เถอะ” ยูระ


สองสามกล่าวขึ้นมาก่อนจะมองไปข้างบนก่อนจะเห็นหมาปีศาจอินุงามิกระโดดหนีริคุโอะร่างภูติ


“นั่นมันน้องชายของเจ้าปีศาจโรคจิต” ยูระ


อินุงามิกับริคุโอะหยุดกันไล่กันที่หน้าโรงเรียนที่ริคุโอะเรียนกันอยู่ ริคุโอะเอาดาบผาดไหล่พร้อมกล่าว


“เลิกเล่นวิ่งไล่จับแล้วรึไง?”


“หุบปาก! โฮก!!!!”


อินุงามิตวัดมือไปทางริคุโอะจังหวะนั้นริคุโอะก็กระโดดขึ้นแขนของอินุงามิก่อนจะฟันไปที่หลังของมัน จนเลือดกระฉูดออกมันกรี้ดร้องด้วยความเจ็บปวดก่อนจใช้หางฟาดไปที่ตัวริคุโอะจนกระเด็นออกไป



ริคุโอะยิ้มที่มุมปาก”ไม่เลวนิ”


อินุงามิหันมาทางริคุโอะ”แกมันก็แค่ปีศาจชั้นต่ำจงตายซะ!!” ก่อนที่มันจะตวัดมือมาทางริคุโอะ


ตู้ม!!


“พูดกับผู้ที่เหนือกว่าตนแบบนี้ช่างไร้มารยาทจริงๆ”


อินุงามิเงยหน้าขึ้นข้างบนก่อนจะเห็นริคุโอะวาดดาบลงมา


“โลกนี้ที่ไหนก็มี ปีศาจที่ไม่สมบูรณ์เหมือนแก!!”


ฉัวะ—!


“โฮกกกกกกกกกกก!!!!!!!”


ริคุโอะวาดดาบไปที่หน้าของอินุงามิจนเป็นแผลก่อนที่ร่างของมันจะล้มลง


ริคุโอะเก็บดาบในฝักจ้องมองไปยังร่างของหมายักษ์ที่ค่อยๆเปลี่ยนสภาพเป็นร่างมนุษย์


“หน่อยอย่างแกเนี่ยนะ...อย่างแกเนี่ยนะ!”


ถ้งแม้แรงจะพูดไม่ไหวอินุงามิก็ยังพยายามเคียดแค้นริคุโอะจนวินาทีสุดท้ายก่อนจะมีใบไม้โผล่ขึ้นมาตรงหน้าของริคุโอะ ปรากฏเป็นร่างของทามาสึกิที่ยืนอยู่ด้านหน้าของอินุงามิ


คนคุ้มกันที่เหลือของริคุโอะตามมาทันดูฉากนี้


ทามาสึกิจับไหล่ของอินุงามิก่อนจะกล่าวว่า


“ไม่เป็นอะไรใช่ไหมอินุงามิ”


อินุงามิหันไปทางทามาสึกิ


“ทามาสึกิข้ายังไม่ได้แพ้นะ”


“นายน่ะเป็นสหายคนสำคัญฉันไม่มีทางปล่อยให้ตายหรอก..”



ริคุโอะที่จ้องมองอยู่นานก็เอ่ยปากพูด


“เล่นละครได้ห่วยจริงๆ”


ทามาสึกิหันไปทางริคุโอะ


“นายคือ นูระริคุโอะคุงเหรอไม่คิดเลยว่าจะเปลี่ยนร่างได้น่าทึ่งแบบนี้ดูท่าจู่โจมมนุษย์เล็กๆน้อยๆไปก็คงไม่มีประโยชน์อีกแล้ว เสียดายจริงแผนนี้นูระริคุโตะเป็นคนคิดนะเนี่ย”


โมโมกิที่ได้ยินก็กำมือแน่นก่อนจะตวาดขึ้นมา” อย่ามาพูดเรื่องไม่เป็นเรื่องนะ แผนสกปรกแบบนี้ ท่านริคุโตะไม่ได้เป็นคนคิดแน่นอน!!”


คุบินาชิจับไหล่ของโมโมกิก่อนจะกล่าว”ใจเย็นก่อนโมโมกิ”


“นายคิดจะทำอะไรกันแน่ทามาสึกิ?” ริคุโอะ


“้เอาละวันนี้พอแค่นี้ก่อนก็แล้วกัน”


วูบ!!


ก่อนจะมีสายลมและใบไม้ล้อมรอบตัวทามาสึกิและอินุงามิ


“ครั้งหน้าที่เจอกันข้าจะรวบรวมความเกรงขามได้มากกว่าแน่นอน อ่อ แล้วก็ลืมบอกไป”


ทามาสึกิหยิบรูปออกมาจากกระเป๋าเสื้อก่อนจะโยนมันไปให้ริคุโอะ


ริคุโอะรับรูปก่อนจะดูมัน ก่อนที่เขาจะตาเบิกกว้าง เป็นรูปของ ริคุโตะจับมือกับทามาสึกิ


“นูระริคุโตะยอมร่วมมือกับข้าแล้ว หึ"


วูบ!!


สิ้นเสียงร่างของพวกมันก็หายไป ริคุโอะกำรูปในมือแน่นก่อนจะกล่าว


“หาตัวริคุโตะให้พบแล้วให้รีบพามาบ้านใหญ่โดยด่วน!!!”



…..


เมื่อระบำโทบาริจบลงทุกคนที่แสดงต่างโค้งหัวขอบคุณก่อนที่หัวหน้ากลุ่มโทบาริจะมากล่าวสุนทรพจน์


“ขอขอบคุณทุกท่านที่อยู่ดูการระบำโทบาริจนจบอย่างที่รู้-”


ตู้ม!!


กรี้ดดดดด!!!!


ขณะที่หัวหน้ากลุ่มนางรำโทบาริกำลังกล่าวบางอย่างก็มีตึกระเบิดขึ้นมาเศษตึกล่วงหล่นลงมาผู้คนต่างวิ่งหนีกัน


ริคุโตะมองขึ้นไปข้างบนก่อนจะเห็นปีศาจที่มีปีกบินผ่านไป การที่ตึกระเบิดได้ คงไม่ใช่ความบังเอิญแล้วล่ะ เขาคิดในใจก่อนจะคว่ำหน้าลงก่อนจะเห็นหัวหน้ากลุ่มนางรำโทบาริมีเศษหินทับอยู่


“หัวหน้าคะ!!!!”


“พวกเจ้าไปก่อน!”


สิ้นเสียงก็มีเศษตึกล่วงลงมาที่ตัวหัวหน้ากลุ่มโทบาริ


ริคุโตะขยี้หัวพร้อมกล่าวด้วยความเหนื่อย


“เฮ้อ...ไม่ไหวๆ”


วูบ!


ริคุโตะพุ่งตัวไปที่หัวหน้ากลุ่มโทบาริก่อนจะใช้ดาบฟันไปที่เศษตึกที้กำลังล่วงลงมาก่อนที่ริคุโตะจะถีบหินที่ทับตัวเธออยู่


“เจ้าเป็นใครน่ะ?”


“เดี๋ยวคุณค่อยพูดก็ได้ครับ”


ริคุโตะอุ้มตัวเธอก่อนจะกระโดดออกไปจากตรงนั้น

เมื่อถึงที่ปลอดภัยริคุโตะก็วางเธอลง


“ต้องขอบคุณ คุณมากเลยนะคะ ที่ช่วยฉันเอาไว้”


“ไม่เป็นไรหรอกแต่ว่าที่ขาคุณ”


ริคุโตะมองไปที่ขาของเธอที่มีบาดแผลถลอก เธอก้มลงดูแผลตัวเองก่อนจะส่ายมือ


“ไม่เป็นไรหรอกแค่นี้เอง”


“คุ้มครองหัวหน้า!!!”


วูบ! วูบ!


เสียงปริศนาดังขึ้นมาก่อนจะปรากฏร่างของหญิงสาวทั้งหมด7คนกำลังจ่อพัดเหล็กมาทางริคุโตะ


หญิงสาวคนนึงเดินไปทางหัวหน้ากลุ่มโทบาริ


“ท่านแม่คะ ท่านไม่เป็นไรใช่มั้ยคะ”


“ข้าไม่เป็นไรหรอก ก่อนอื่นปล่อยตัวเขาซะ เขาช่วยชีวิตแม่ไว้”


ริคุโตะที่จ้องมองอยู่นานก็งงแดกทันที หัวหน้ากลุ่มโทบาริ ที่ดูยังไงก็เหมือนคุณพี่อายุ20 กลับมีลูกที่สาวและสวยขนาดนี้แต่พอมองดูดีๆคนที่เป็นลูกคือคนที่ริคุโตะมองตลอดเวลาขณะรำงิ้วญี่ปุ่น


“นั่นมันคนสวยไม่ใช่เหรอ”


เธอที่ได้ยินก็หลบหลังหัวหน้ากลุ่มโทบาริ


“ปล่อยตัวเขาเถอะ เขาข่วยชีวิตข้าไว้”


สิ้นเสียงหญิงสาวทั้ง6คนก็ลดอาวุธในมือลงริคุโตะลูบคอตัวเองก่อนจะกล่าว


“พวกท่านเป็นใครกันแน่?”


“อีกเดี๋ยวพวกเราก็จะออกจากเมืองนี้แล้ว ข้าจะบอกไว้ก่อนก็แล้วกัน พวกเราคือ กลุ่มโทบาริ ที่จะแสดงการรำงิ้วญี่ปุ่นมาหลายทศวรรษแล้ว ข้าคือผู้นำกลุ่มโทบาริ  โทบาริ โมคุโย เป็นปีศาจที่มีอายุ390ปี และกลุ่มของข้าเป็นปีศาจทั้งหมด ต้องขอบคุณอีกครั้ง มนุษย์ผู้แสนใจดี ที่ช่วยชีวิตข้าไว้”


ริคุโตะที่ได้ยินก็กุมขมับพร้อมกล่าว”แสดงว่าพวกเจ้าเป็นปีศาจสินะ”


หญิงสาวเดินออกมาจากหลังแม่ก่อนจะกล่าว


“เอ่อ ข้าชื่อ โทบาริ สึซึโมะ หากท่านต้องการอะไรเป็นสิ่งตอบแทนก็โปรดบอกเราด้วย”


ริคุโตะเงยหน้ามองไปที่สึซึโมะก่อนจะกล่าว”ข้าต้องการเจ้าน่ะ ได้ไหม?”


เธอที่ได้ยินก็หน้าแดงกล่ำก่อนจะวิ่งไปหลบหลัง โทบาริ โมคุโย “ท่านแม่…”


โมคุโยลูบมือของเธอก่อนจะกล่าวกับริคุโตะ


“ขออภัยด้วย ลูกข้า เป็นคนขี้อายน่ะ มีอะไรก็มาหาได้ช่วงสองสามวันนี้เราจะอยู่ที่นี่ก่อนจะย้ายออกไป งั้นแล้วเจอกันนะ เอ่อ…” เธอกล่าวขึ้นมาอย่างกังวลเหมือนต้องการจะรู้ชื่ออีกฝ่าย


“นูระ ริคุโตะ เป็นชื่อของข้า” ริคุโตะแนะนำตัวกับอีกฝ่าย


“นูระ?...เจ้าเกี่ยวข้องยังไงกับนูระริเฮียง?”เธอกล่างพร้อมกับเอียงคอด้วยความสงสัย


ริคุโตะสูดลมหายใจก่อนจะกล่าว

”ข้าเป็นหลานของเขาน่ะ...เจ้ารู้จักปู่ด้วยงั้นเหรอ?”


“แน่นอนไม่มีใครไม่รู้จักกลุ่มนูระ งั้นแสดงว่าเจ้าเป็นผู้นำรุ่นที่สามสินะ?”


“น่าเสียดายที่ไม่ใช่ คนที่กำลังรับตำแหน่งอยู่ตอนนี้คือน้องชายของฉัน นูระ ริคุโอะ “


“ทำไมละ ดูเจ้าแข็งแรงดีนะ ทำไมเจ้าถึง?”


“มันก็แล้วแต่ครอบครัวอะนะ ริคุโอะส่วนมากมีคนเอ็นดูมันส่วนใหญ่” ริคุโตะกล่าวพร้อมเกาแก้ม


“ไร้สาระสิ้นดี การเลือกผู้นำต้องเลือกด้วยความแข็งแกร่งสิ!!” เธอตวาดขึ้นมาเสียงดังจนริคุโตะสดุ้ง


“ขออภัยที่ข้าพูดเกินไปหน่อยยังไงนั่นก็น้องชายเจ้า ตอนนี้พวกข้าต้องไปแล้ว ขอให้โชคดี”


โทบาริโมคุโยเดินออกไปเหล่าลูกน้องก็เดินตามไปเหลือแต่โทบาริสึซึโมะที่ยืนอยู่หน้าริคุโตะ


เขาที่เห็นก็มีลูกน้ำขึ้นมาก่อนจะกล่าว”คนของเธอไปแล้วนะ”


“มันไม่ดีต่อร่างกายนะคะ ท่านควรจะ..” โทบาริสึซึโมะกล่าวขึ้นมาเขารู้ได้ทันทีเลยว่าเสียงที่เขาได้ยินคือเสียงของเธอ


“เอ่อ ขอบคุณมากนะ โทบาริสึซึโมะ”


สิ้นเสียงของริคุโตะเธอก็โค้งตัวก่อนจะวิ่งตามพรรคพวกของตนไป


“อื้อ--!”


ริคุโตะยืดแขนทั้งสองข้างขึ้นบนก่อนจะกล่าว

“เอาละเราก็กลับบ้านบ้างดีกว่า”


…..


“นี่เรื่องจริงเหรอ/ไม่รู้เห็นได้ยินมา/ท่านริคุโตะน่ะเหรอมันไม่น่าเชื่อเลย/มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่นะ”


เสียงซุบซิบเกิดขึ้นมานอกห้องประชุม ริคุโอะในร่างภูติรวมทั้งผู้บริหารกลุ่มนูระต่างจ้องมองไปยังร่างของโมโมกิ


“ริคุโตะอยู่ที่ไหน?” ริคุโอะกล่าวถามขึ้นมา


“ข้าไม่รู้” โมโมกิ


“พับผ่าสิ เจ้าก็พูดแบบนี้มาตั้งแต่เมื้อกี้แล้วนะ!” ฮิโตสึเมะตวาดขึ้นมา


“นี่อาจเป็นเรื่องเข้าใจผิดก็ได้ ข้าว่าท่านริคุโตะไม่มีทางไปร่วมมือกับเจ้าพวกนั้นหรอก” ฮีฮีกล่าวขึ้นมา


“นั่นสิไม่งั้น ริคุโตะก็คงไม่ช่วยท่านฮีฮี กับช่วยบอกเรื่องศาลเจ้าหรอก” เซนกล่าวขึ้นมา


“......”


ทุกคนในห้องประชุมถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนที่กิวคิจะกล่าวขึ้นมา


“ยังไงตอนนี้ที่เราต้องทำคือตามหาตัวริคุโตะใหมาพูดความจริงให้ได้ว่าเรื่องมันเป็นยังไง แล้วควรจะทำยังไงต่อไป”


“ข้า คิวบิโมโมกิ ขอเอาหัวรับประกันเลยว่า ท่านริคุโตะไม่มีทางทรยศแน่นอน!” โมโมกิกล่าวขึ้นมาเสียงดังลั่น ถึงเขาจะรู้จัก ริคุโตะ ได้แค่3เดือนแต่ก็เป็น3เดือนที่สนุกสนานเขาไม่มีทางกลับกลายเป็นเหมือนเดิมเด็ดขาด


“แล้วเรื่องรูปเจ้าจะว่าไงละ?” ฮิโตสึเมะกล่าวขึ้นมา


“ฮิโตสึเมะ…” ดารูมะกล่าวห้ามปราม


ตึก ตึก ฟึ่บ!


ภูติน้อยตนหนึ่งวิ่งมาเปิดประตูพร้อมกล่าว


“ทุกท่านขอรับ ท่านริคุโตะ กลับมาแล้วขอรับ!!”


ริคุโตะเดินเข้ามาก่อนจะเห็นผู้บริหารกลุ่มนูระทุกตนอยู่กับริคุโอะในร่างภูติ ริคุโตะมองไปยังโมโมกิที่คุกเข่าริคุโอะอยู่


“ท่านริคุโตะ ท่านกลับมาแล้ว!” โมโมกิ


“เออ ข้าแค่ไปย่านการค้ามาเอง ทำเป็นเสียงดังไปได้ แล้วเจ้าก็ลุกขึ้นได้แล้ว” ริคุโตะ


“ขอรับ” โมโมกิลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินไปที่ด้านหลังริคุโตะ


ริคุโตะเดินไปนั่งที่เสื่อก่อนจะหยิบกล้องยาสูบออกก่อนจะไม้ขีดไฟจุดยาสูบแล้วพ่นออกมาก่อนจะกล่าวว่า


“ได้ข่าวว่า พวกเจ้าออกตามหาข้าให้วุ่นเลย มีอะไรงั้นเหรอ?”


ริคุโอะหรี่ตาลงก่อนจะกล่าว”ข้าแค่ได้ยินว่ากลุ่มเราอาจมีคนทรยศหรือร่วมมือกับ88อสูรชิโกกุอยู่เพื่อโค่นล้มข้า”


ฟู่—


ริคุโตะพ่นควันก่อนจะกล่าว”แล้วทำไมถึงต้องตามหาตัวฉันด้วย?”


“ป่าวก็ไม่ได้มีอะไรมากหรอก ข้าแค่สงสัยว่า เจ้าจะอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้หรือป่าว” ริคุโอะกล่าวเสร็จก็ส่งรูปให้ริคุโตะ


“......”


ริคุโตะตาเบิกกว้างขึ้นมาก่อนจะหรี่ตาลง ทุกสิ่งตกอยู่ในความเงียบเวลานี้มีเพียงแค่เสียงลมที่มาเป็นพักๆก่อนที่ริคุโตะจะเอ่ยปากพูดขึ้นมา


“นี่พวกเจ้าสงสัยข้างั้นเหรอ?”


“ถ้าเจ้าบริสุทธิ์ใจจริง ก็บอกมาสิว่าทำไมเข้าถึงอยู่ กับทามาสึกิแล้วทำไมถึงได้จับมือกัน” ริคุโอะกล่าวขึ้นมาด้วยเสียงเรียบ


ฟู่—


ริคุโตะพ่นควันออกมาก่อนจะกล่าว”บังเอิญเจอกันจากนั้นอยู่ดีๆเจ้านั่นก็มาจับมือฉันจังหวะนั้นฉันรีบสบัดมือออกทันที”


ตกอยู่ในความเงียบอีกครั้งริคุโอะจ้องมองไปยังพี่ชายของเขาก่อนจะเอ่ยขึ้นมา”ข้าเชื่อเจ้า...แต่ว่าเจ้าต้องอยู่แต่ที่นี่ไม่ออกไปไหน ไม่พบผู้คน เพื่อพิสูจน์ว่าเจ้าบริสุทธิ์ใจ”


ประโยคแรกที่ได้ยินริคุโตะดีใจจนน้ำตาไหลแต่ประโยคถัดมาทำให้เขาอดสู่ ริคุโตะกำมือแน่นขึ้นมา ผมของเขาค่อยๆลอยขึ้นไปทางซ้ายดวงตาสีน้ำตาลเปลี่ยนเป็นสีแดงโลหิต


“อย่าเหลิงให้มากนักนะ ไอเด็กน้อย…” ริคุโตะกล่าวขึ้นด้วยความเกรงขามทุกคนในห้องประชุมทั้งผู้บริหารและคนข้างนอกต่างมีเหงื่อไหลอยู่เต็มหลังไปหมด


ริคุโอะกลืนน้ำลายก่อนจะกล่าว”เจ้าไม่ยอมรับงั้นเหรอ”


“เหอะ! ปีศาจอิสระอย่างข้า จะให้อยู่แต่ในบ้าน แบบนี้ ก็ไม่ต่างกับ ให้ข้าไปอยู่ในคุกอัซคาบันในหนังแฮรรี่พอตเตอร์ นั่นแหละ!!” ริคุโตะยืนขึ้นพร้อมกับตวาดดังลั่น


“งั้นเจ้าจะเป็นนักโทษจริงๆไหมละ ข้าได้ส่งเคาะให้” ริคุโอะกล่าวพร้อมกับลุกขึ้นยืน


ทั้งสองต่างจ้องมองกันก่อนทึ่ทั้งคู่จะจับฝักดาบ


“จะว่าไปเราก็ 13 ทั้งคู่แล้วแต่นี่คือครั้งแรกสินะที่จะสู้กัน”


“หากเจ้าไม่บอกข้าก็จะสู้กับเจ้าอยู่แล้ว ริคุโตะ”


ทุกคนต่างดูฉากนี้ด้วยสายตาทึ่งๆ ไม่คิดว่าพวกเขาจะได้มาเห็นอะไรแบบนี้ ซึราระที่เห็นฉากนี้ก็มีน้ำตาเริ่มจะปริ่มออกมาสำหรับเธอไม่คิดว่าจะมาเห็นพี่น้องสู้กันแบบนี้


“ซึราระเจ้ารักใครมากกว่าระหว่างข้ากับ ริคุโตะ “


“ไม่มีหรอกค่ะ ข้ารักนายน้อยทั้งสองที่สุดเลย”


“นี่ ข้าเชื่อเจ้าได้งั้นเหรอ สักวันเจ้าต้องมีลังเลบ้างแหล่ะนา”



“ถ้านายตั้งใจแบบนั้นฉันก็ จะไม่ห้าม เจ้าน้องโง่” ริคุโตะเอ่ยออกมาขณะที่มือยังคงจับฝักดาบ


“ย้ายที่ดีกว่า พวกคานะจังอยู่ที่นี่..”


ผัวะ!


ริคุโตะใช้สันดาบฟาดไปที่หลังคอของริคุโตะจนเขาล้มลง


ทุกคนที่เห็นฉากนี้ก็แทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง ริคุโตะที่อยู่ ตราหน้าของริคุโอะ อยุ่ดีๆก็มาปรากฏที่ด้านหลังแล้วใช้สันดาบฟาดไป


“เมื้อกี้มันอะไรน่ะ?”


“ความเกรงขาม?”


“แต่ว่าโจมตีทีเผลอแบบนี้มัน….”




ริคุโอะเงยหน้ามองไปที่ริคุโตะที่กำลังมองเขาด้วยสายตาเย็นชา


“ไม่ว่าจะทำอะไรก็ตามจงอย่าประมาท ถ้าไม่ใช่ข้า เจ้าตายไปนานแล้ว”


ริคุโตะกล่าวเสร็จก็เอาดาบผาดบ่าก่อนจะเดินออกไปโดยไม่สนใจปีศาจรอบข้างโมโมกิที่เห็นแบบนั้นก็วิ่งตามไป


“นายน้อย!!”


ซึราระรีบวิ่งมาประคองริคุโอะทันที อาโอตะโบกับคุโรตะโบเดินเข้ามา


“แลัวจะทำยังไงดีเนี่ย?” อาโอตะโบ


“ก็มีแต่ต้องตามท่านริคุโตะกลับมาหล่ะนะ” คุโรตะโบ


“ไม่ต้อง”


ริคุโอะเดินแทรกพวกเขาก่อนจะกล่าว”ต่อจากนี้ ไม่ต้องให้ใครออกตามหาริคุโตะอีก ข้าเชื่อว่าริคุโตะก็ต้องการแบบนั้น”


ทุกตนที่ได้ยินก็ต่างมองหน้ากันก่อนจะกล่าวตอบ


“ขอรับ/ค่ะ นายน้อย”













××××××××××××××××××××××××××××××××××


จบแล้วนะครับตอนนี้ ไม่รู้ว่าฉากทะเลาะได้อารมณ์หรือป่าว พอดีเคยแต่ทะเลาะกับพี่สาว ไม่เคยทะเลาะกับพี่ชาย เลยไม่รู้ แล้วผมก็เขียนแบบดราม่าไม่เป็นด้วย ก็นี่ละที่ผมทำได้ ผมหวังว่าทุกคนคงจะ แสดงความคิดเห็นนะครับ อยากรู้ว่าตรงไหนผิดผลาดบ้าง











มีเยอะกว่านี้แน่นอน แต่ให้ดูเงาไปก่อน5555




























































ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 463 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

791 ความคิดเห็น

  1. #753 Tony (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 22:55

    น้องแม่งขี้อิจฉา

    #753
    0
  2. #490 KIZUkinada (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:13
    แยกทางแล้วสร้างกลุ่มตังเองไปเลย ในเมื่อพี่น้องไม่เชื่อใจกันจะอยู่กะนไปทำไม
    #490
    0
  3. #411 -ฮิบิกิคุง- (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 21:23
    อยากให้นัตสึเมะมายุกับริคุโตะง่าาาาา
    #411
    0
  4. #408 คนหลับมืออาชีพ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 17:03
    ย้ายไปอยู่กับนัสสึเมะเถอะ
    #408
    0
  5. #402 kushu-san (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 02:56

    การบรรยายถึงสถานะการต่างๆจะไม่ละเอียดมากเเต่อ่านเเล้วสนุกมากค่ะ ไม่ติดขัด เนื้อเรื่องน่าติดตามอยู่เลื่อยๆ เเต่ก็อยากให้เสริมอดีตของอากิระมากกว่านี้ พระเอกไม่เทพทรูจนเกินเหตุ
    เเต่เรื่องใช้ความสามารถของตัวเองในชาติก่อนกับปัจจุบันให้เป็นประโยชน์ ใช้ความคิดเเละวุฒิภาวะ ในการไตรตรองสถานการ ถือว่าโอเคเเล้ว เเละเเน่นอนว่าไม่ฮาเร็มจะดีมากค่ะ
    #402
    1
    • #402-1 Belphegor666(จากตอนที่ 22)
      29 มกราคม 2562 / 03:27
      ขอบคุณที่ชี้แนะครับ
      #402-1
  6. #401 `gam (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 23:48
    อยากให้เปลี่ยนนางเอกเป็นสึซึโมะจัง
    #401
    0
  7. #400 jeerasuda0610 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 23:30
    อยู่ด้วยกันมาทั้งชีวิตแต่กับไม่เชื่อใจกัน
    #400
    0
  8. #399 ford042 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 23:14
    อยากให้สึซึโมะเป็นนางเอกจริงๆ ไม่ชอบนิสัยยูระเลยยย//ขึ้นได้ดีมากครับ
    #399
    0
  9. #398 Creator Happy Invulnerable (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 22:46
    ตอนนี้ริคุโอะคงระแวง ริคุโตะคงน้อยใจ
    #398
    0
  10. #397 PleumAromDee (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 21:54
    สุดยอดเลยคับ5555ได้อารมมาก
    #397
    0
  11. #396 Aetep (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 21:27

    เอาอีกกกกกกกกกกกกกก

    #396
    0
  12. #395 Hfksh (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 21:18

    อยากให้มีแบบถ้ากลุ่มนูระมีปัญหาอะไร ริคุโตะไม่ต้องยื่นมือเข้ามาช่วยหรือก็ช่วยบ้างทีนะอืมม แค่จับตาดูก็ได้...คิดว่าไง

    #395
    0
  13. #394 ราดีนซิส ลีอา (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 20:59
    สึซึโมะอยากให้เป็นนางเอกแทนยูระจริงๆขอรูปได้มั้ยอะริคุโตะไปอยู่กับสึซึโมะเลย
    ปล. รอตอนต่อไปค่ะ
    #394
    0
  14. #393 akazeyujin (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 20:45

    สนุกกกก.....
    ขอบคุณมากๆๆๆ
    #393
    0
  15. #392 opoji8888 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 20:14

    เยี่ยมมากๆ
    #392
    0
  16. #391 chingching6451 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 20:01
    ในใจหนึ่งเราสงสารริคุโคะมากกว่าริคุโอะอีก เป็นพี่ต้องเสียสละให้น้อง ToT
    #391
    0
  17. #390 2377 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 19:54

    สนุกมากครับได้อารมณ์มากเลยครับมาต่ออีกเร็วๆนะครับรออ่านอยู่เเละจากภาพท้ายตอนเเสดงว่ากลุ่มของพระเอกยังมีอีก5คนที่ยังไม่ได้ออกสินะเนี่ยเเบบนี้ยิ่งอยากอ่าน

    #390
    1
    • #390-1 2377 (จากตอนที่ 22)
      28 มกราคม 2562 / 19:55
      ถ้ามีมากกว่านี้ก็ไม่เเปลกใจเลยเเต่มีคน1รู้ว่าเป็นกระต่ายเเน่ๆ
      #390-1
  18. #389 Fot800 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 19:39
    เงาชายชุดดำ รึ!!!
    #389
    0
  19. #388 Kanthima_28 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 19:39
    ถ้าไม่มีความเชื่อใจแม้แต่คนในครอบครัวแล้วต่อไปจะไม่ปกครองกลุ่มด้วยความระแวงทุกเวลาเหรอ...
    #388
    0
  20. #387 Gilgamesh.................. (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 19:38
    อ่อนแล้วทำซ่า
    #387
    0
  21. #386 Natsume_Nagi (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 19:32
    เราว่าเรื่องที่ทะเลาะกัน มันก็ใหญ่อยู่นา จบเร็วอ่ะ ถ้าให้ดีอยากให้ลองแบบ ยืดตอนคุยแล้วก็ทะเลาะกันอีกนิดนึง แล้วก็ฉากที่ปล่อยความเกรงขามด้วย

    ประมาณนี้และค่ะ ไม่ได้จะตำหนิอะไรนะคะ ที่ไรท์ออกมาก็สนุกอยู่แล้ว แต่สำหรับเรา เราว่ายืดอีกนิดหน่อยอาจจะดี(มั้ง?)
    #386
    0
  22. #385 Creator Happy Invulnerable (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 16:29
    ริคุโอะฟังริคุโตะก่อนนะ อย่าเพิ่งตีกัน
    #385
    0
  23. #384 kk25122 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 07:25
    อิทามาสึกิ!!!!!!!!!!! (╯°□°)╯︵ ┻━┻
    #384
    0
  24. #383 CHECK224 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 20:14
    อีชิหัย
    #383
    0
  25. #382 Fot800 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 19:24
    อ้าวๆยังไง
    #382
    0