☾ Nurarihyon no mago ☽ : ทะลุมิติไปเป็นจ้าวแห่งภูติพราย

ตอนที่ 23 : ตอนที่19 สงครามที่กำลังจะเริ่ม... [ 100% ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,370
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 465 ครั้ง
    10 ก.พ. 62

    





ตอนที่19 สงครามที่กำลังจะเริ่ม...







ณ. ริมแม่น้ำแห่งนึง เวลา 2:50 น.


จ๋อม ~


โมโมกิคว้างก้อนหินลงแม่น้ำพร้อมกล่าวอย่างหงุดหงิด”อะไรกันไม่มีความเชื่อใจกันบ้างเลย!”


ริคุโตะนั่งกอดดาบคาเงะโมโนตาริด้วยสายตาว่างเปล่า


หมับ!


โมโมกิเดินเข้ามาจับข้อเสื้อของริคุโตะพร้อมกับตวาด”แล้วท่านไม่คิดจะทำอะไรบ้างเหรอ!?”


“ก็เพิ่ง...เคยทะเลาะกับน้องชายนี่นา” ริคุโตะกล่าวพร้อมน้ำตาที่ไหลปริ่มๆ


“ตอแหล”


“เฮ้ย! อย่าพูดอะไรแบบนี้สิฟ่ะ!!”


โมโมกิเอามือออกจากคอเสื้อริคุโตะก่อนจะกล่าว

“แล้วท่านจะทำยังไงต่อท่านตัดสัมพันธ์กับน้องชายแบบนี้…”


“ก็ไม่ทำอะไรทั้งนั้นแหละ ทุกอย่างมันก็เป็นไปตามที่ข้าคิดอะนะ” ริคุโตะกล่าวพร้อมกับหยิบกล้องยาสูบออกมา


“เป็นไปตามที่คิด?” โมโมกิเอียงคอสงสัย


“ริคุโอะในตอนนี้ยังอ่อนแออยู่มาก ทั้งกลางวันและกลางคืน ฉันอยากให้หมอนี่ แข็มแข็งขึ้น จากความผิดพลาดของตัวเอง แล้วแก้ไข้มัน ให้ดีขึ้น!”


โมโมกิที่ได้ยินก็นั่งลงก่อนจะหยิบกล้องยาสูบขึ้นมา”ท่านนี่มันบ้าจริงๆ เล่นละคร ได้ดีเหลือเกิน แต่ถ้า ยืดบทสนทนาดีกว่านี้ คงจะอินกว่าเดิม”


ฟู่—


ริคุโตะพ่นควันจากกล้องยาสูบก่อนกล่าว”แล้วต่อจากนี้เจ้าจะเอายังไงติดตามข้าเหมือนเดิมงั้นเหรอ?”


“แน่นอน ข้ากับท่าน ได้แลกจอกเหล้ากันแล้ว ข้าไม่มีทางทิ้งท่านแน่นอน”


“เอาละต่อจากนี้...ต้องหาที่พักก่อนน่ะนะ” ริคุโตะกล่าวขึ้นมาก่อนเอียงหลังแล้วนึกขึ้นมาได้

”สึโคโยมิ…”


โมโมกิหันไปทางเขา”สึโคโยมิ?”


“อ่อ เธอเป็น เพื่อนข้าน่ะ แต่ว่าข้าก็รบกวนนางมาเยอะเหมือนกัน นางจะให้ไหมนะ”


บนเขาโยคิโยเอะ


“ไม่” สึโคโยมิกล่าวเสร็จก็ปิดประตูแต่ริคุโตะง้างไว้ทัน


หมับ!


“เดี๋ยวสิ สึโคโยมิ ให้พักสักวันสองวันไม่ได้รึไง?” กล่าวพร้อมกับยิ้มทั้งน้ำตา


“หุบปากไปเลย เมื่อตอนนั้นข้ารอเจ้าซื้อเหล้าหวานกลับมาแต่ก็หายไปเลยไม่ใช่เหรอ ไอคนไม่น่าเชื่อถือเอ้ย!!”


ริคุโตะพยายามง้างประตูไว้แต่สึโคโยมิก็ใช้แรงมหาสารดันไว้ ริคุโตะที่เห็นว่าเริ่มไม่ไหวก็หันไปทางโมโมกิ


“มัวยืนบื้ออะไรมาช่วยข้าสิ!”


“ครับ!”


โมโมกิพุ่งเข้าไปช่วยง้างประตูสึโคโยมิที่เห็นก็ตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ


“ไอบ้านี่มันใครฟ่ะ พวกแกจะเข้ามารุมโทรมฉันใช่ไหม อย่าคิดว่าจะเข้ามาได้เลย!!!”


“ความคิดเจ้มันทะลุไปไหนแล้ววะ!! ห๊ะ?” ริคุโตะ


“ย้ากกกก!!” ริคุโตะกับโมโมกิดันประตูไม้ของสึโคโยมิจนมันเริ่มเอียงจนสุดท้ายมันก็หักลง


เอี๊ยด!!


“โอ้ย..”


! ! !


ริคุโตะพยุงตัวเองขึ้นมาก่อนจะเห็นว่าตัวเองกำลังนอนทับตัวสึโคโยมิอยู่


เธอที่เห็นก็หน้าขึ้นสีด้วยรอยยิ้มที่มีน้ำลายไหลออกมา”อย่านะ อย่าทำฉัน!!”


“ยัยบ้า ความคิดกับหน้ามันไปไม่ถูกกันแล้วเว้ย!” ริคุโตะ


โมโมกิดึงตัวริคุโตะออกมาพร้อมกล่าว”นางเป็นอะไรน่ะ?”


“คือเธอคงเหงามั้ง ก็อยู่บนนี้มา350ปีแล้วนิ” ริคุโตะกล่าวขึ้นมา


“150 ปีย่ะ!!” สึโคโยมิลุกขึ้นยืนก่อนจะหันไปทางประตูที่พังยับเยิน “ข้าขอคิดค่าเสียหายหน่อย”


“ถ้าให้ฉันพักจนกว่าที่ฉันจะหาที่อยู่ให้เดี๋ยวซื้อสาเกหวานพร้อมกับเครื่องเซ่นให้” ริคุโตะกล่าวขึ้นมาอย่างขอไปที


“ไอท่าท่างนั่นมันอะไรกันน่ะ!?” สึโคโยมิชี้นิ้วไปทางริคุโตะ


“ก็อย่างที่ว่าแหละตอนนี้ข้ากับท่านริคุโตะโดนตัดหางปล่อยวัดแล้วคงต้องขออยู่ที่นี่จนกว่าจะหาที่อยู่ได้น่ะ” โมโมกิกล่าวขึ้นมาก่อนจะกระโดดลงบนเตียงหินของสึโคโยมิ


“นั่นมันที่นอนข้านะออกไปเลย!  แล้วแกเป็นใครบังอาจมานอนที่นอนของฉันห๊ะ!!!” สึโคโยมิกระโดดเตะไปที่โมโมกิ แต่เขาก็เอียงคอหลบ


“พูดแบบนั้นก็เกินไปนะโมโมกิ พวกเราไม่ได้โดนตัดหางปล่อยวัดซักหน่อยแค่ ย้ายที่อยู่ ในกรณีของฉันอะนะ…” ริคุโตะกล่าวพร้อมกับสูบยาจากกล้องยาสูบ


‘อย่ามาสูบในบ้านนะเว้ย!’ สึโคโยมิกล่าวขึ้นมาในใจ


“อาวเฮ้ย! แบบนี้มันก็ไม่แฟร์นี่หว่าไอท่านริคุโตะ!!” โมโมกิกล่าวขึ้นมาอย่างหัวร้อน


ฟู่—


ริคุโตะพ่นควันยาสูบก่อนจะกล่าวเสียงเรียบๆ”ยังไงซะมันก็ขึ้นอยู่กับเวลา ณ. ตอนนี้ สงครามกำลังจะ

เริ่มแล้ว”


“สงคราม?” สึโคโยมิ


เปรี้ยง!


เสียงฟ้าร้องดังขึ้นมาริคุโตะหรี่ตาลงก่อนจะลุกขี้นยืนแล้วกล่าวว่า”พวกมันมากันแล้ว ปีศาจจากชิโกกุ มายังเมืองโยคิโยเอะแห่งนี้”


! !


ทั้งสองที่ได้ยินก็กลืนน้ำลายสึโคโยมิเข่าอ่อน


“สงครามเหรอ...แล้วบ้านฉันจะโดนไปด้วยไหมเนี่ย โอ้โนว!!!”


“แต่ว่าทำไมพวกมันถึงมาที่กันเพื่อเปิดสงครามล่ะ?ท่านริคุโตะ”


“การที่ย่านการค้าตึกถล่มแบบนั้นไม่ใช่เรื่องบังเอิญ การที่พวกปีศาจมากันที่นี่ก็มาเพื่อเป็นสมุนของทามาสึกิและอีกเหตุผลนึง…”


ริคุโตะหรี่เสียงลงจนโมโมกิกับสึโคโยมิลุ้นตาม


“สมบัติในตำนาน...ค้อนจอมมาร ยังไงล่ะ”


….


เช้าในสองวันถัดมา


ซึราระที่กำลังทำกับข้าวอยู่ก็นึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนวานที่ ริคุโตะกับริคุโอะ ทะเลาะกัน ทำให้เธอสะเทือนใจเป็นอย่างมาก


ฉึบ!


“อ้าา..”


เพราะมัวแต่คิดเรื่องนั้นจนไม่ระวังมีดก็เลยบาดนิ้วซึราระที่เห็นแบบนั้นก็อมนิ้วชี้ที่โดนบาด


“เห แปลกนะเนี่ยที่หนู มีดบาดแบบนี้”


ซึราระหันไปตามเสียงก็พบกับวาคานะที่เดินเข้ามา


“ค่ะ แปลกจริงๆ”


วาคานะมองซึราระก่อนจะเดินไปล้างจานที่อ่างพร้อมกล่าว


“เด็กคนนั้นน่ะ ไม่ว่าเวลาไหนก็มักใช้เหตุผลเสมอ ที่เขาทำไปต้องมีเหตุผลแน่นอน ฉันเชื่ออย่างนั้น”


วาคานะกล่าวถึงริคุโตะซึราระก้มหน้าลง


“นั่นสินะคะ...งั้นข้าไปปลุกนายน้อยก่อนนะคะ”


กล่าวเสร็จซึราระก็เดินออกจากห้องครัว


ริคุโอะนั่งกอดเข่าพร้อมนึกถึงเรื่องเมื่อคืนวาน


“อา ผมทำอะไรลงไปเนี่ย รู้ทั้งรู้ว่า ริคุโตะ ไม่มีทางทำอะไรแบบนั้นแน่ ผมพูดอะไรออกไปเนี่ย...ต้องหาตัวให้พบแล้วก็ขอโทษเขาน่าจะดีที่สุด!”


ริคุโอะปลอบใจตัวเองก่อนจะเปลี่ยนเป็นชุดนักเรียน


ฟึ่บ


ซึราระเปิดประตูเข้ามา


“นายน้อยตื่นหรือยังคะ?”


“ตื่นแล้วละ ภูติหิมะ ไปกันเถอะ”


[ ที่โรงเรียนโยคิโยเอะ เวลา 12:20 น. ]


“วันนี้ริคุโตะคุงไม่มาอีกแล้วนะ..” คานะ


“หรือว่าจะเกิดอะไรขึ้นรึป่าว?” โทริอิ


“หรือว่าหมอนั่นจะโดนปีศาจจับกินไปแล้ว!!” มากิ


“ว่า...ไง...นะ..!!!”


คิโยสึงุวิ่งพรวดขึ้นมาพร้อมกล่าวเสียงดัง


“แม้แต่เจ้านั่นก็พบเห็นปีศาจง้้นเหรอเนี่ย แล้วฉันล่ะ ฉันล่ะ”



ริคุโอะมองไปที่พวกเขาด้วยสายตาว่างเปล่า ยูระเดินเข้ามาหาริคุโอะ จนเขาสังเกตเห็น


“คุณเคย์คะอิน?”


“นูระคุง ฉันมีเรื่องอยากคุยด้วยหน่อย”


[ ด่านฟ้าโรงเรียน ]


“มีอะไรงั้นเหรอครับ คุณเคย์คะอิน”


ริคุโอะกล่าวถามขึ้นมาเมื่อโดนลากขึ้นมาบนด่านฟ้ายูระหันมาทางริคุโอะ


“ริคุโตะ อยู่ไหน ?”


“ครับ?”


“เหตุการเมื่อสองวันก่อน ฉันสอบถามกับ กลุ่มคิโยจูจิ บอกว่า คนที่โพสข้อความในเว็บบอร์ดนั่น คือ ริคุโตะ แต่เจ้าตัวกลับไม่อยู่ในอาคารเรียนเก่าด้วยกัน และนับตั่งแต่วันนั้น ริคุโตะก็ไม่มาโรงเรียนอีกเลย ริคุโตะตอนนี้เขาไปอยู่ไหนงั้นเหรอ?” ยูระกล่าวด้วยเสียงแกมบังคับริคุโอะแต่ในใจเธอก็เป็นห่วงริคุโตะตลอดเวลา


“.....” ริคุโอะเงียบพร้อมกับหลบตาของยูระ


ยูระจ้องไปที่ริคุโอะก่อนจะถอนหายใจ


“ช่วยไม่ได้ถ้านายไม่อยากจะบอก ฉันก็จะไม่เซ้าซี้อึก แต่ว่า ฉันจะตามหาตัวเขาให้พบแน่นอน ฉันกลัวว่า เขาอาจโดนปีศาจจับตัวไป...งั้นไปก่อนนะ นูระคุง” ยูระกล่าวเสร็จก็เดินผ่านริคุโอะไป



….


เด็กหนุ่มผมสีดำหัวเห็ดดวงตาสีเหลืองทอง

ออกมาจากร้านซุปเปอร์พร้อมกับถุงในมือที่มีสาเกอยู่ก่อนที่เขาจะเดินออกไปเขาคนนี้ไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจาก โมโมกิ


“กินได้กินดีเลยนะ ยัยสึโคโยมิ กับท่านริคุโตะเนี่ย”


ผลัก


โมโมกิบ่นพึมพัมโดยไม่รู้เลยว่าเขาเดินชนแก็งยากูซ่าที่ผ่านมา


“เฮ้ย!! ไอหัวเห็ด!! แกเดินชนฉัน เห็นไหมเสื้อเป็นรอยเลย จะชดใช้ยังไงห๊ะ?”


“......”


“หน่อยแบบนี้มันต้องโดน!! ผัวะ เข้าให้!” หนึ่งในกลุ่มวิ่งเข้ามาชกที่หลังหัวของโมโมกิ


ปึด!


เส้นเลือดของโมโมกิดังขึ้นมาก่อนจะหันหลังกลับไป”หา?...”


….


ริคุโตะที่ออกมาจากซุปเปอร์มาร์เก็ตหลังโมโมกิโดยเขาบอกว่าให้โมโมกิไปก่อนได้เลย เดี๋ยวเขาตามไปที่หลัง


ริคุโตะขณะที่เดินอยู่ก็หยิบกระเป๋าตังค์ตัวเองขึ้นมา”โถ่ เงินฉัน…” ริคุโตะพึมพึมก่อนจะเดินเลี้ยวเข้าหัวมุม


ผลัก!


โดยไม่ทันระวังตัวเขาก็เลยเดินชนกับใครเข้า


“เอ่อขอโทษครับ”


“ขอโทษค่ะๆ คือฉันไม่ได้ตั้งใจพอดีฉันกำลังนับเงินในกระเป๋าตัวเองเลยไม่ได้มองทาง ขอโทษค่ะ ขอโทษค่ะ” เธอกล่าวพร้อมกับโค้งหัวรัวๆ


ริคุโตะยิ้มเจื่อนก่อนจะสังเกตหญิงสาวตรงหน้าที่มีผมสีน้ำตาลดวงตาสีชมพูอ่อน


“นี่เธอ โทบาริ สึซึโมะ “


เธอที่ได้ยินก็หยุดโค้งหัวก่อนจะเงยหน้าขึ้นมา


“เอ๊ะ?  คุณริคุโตะ เอ๊ะ?”



[ สวนสาธารณะ ]


“งัันเหรอ เธอมาซื้อของให้คนในบ้านงั้นเหรอ”


“ค่ะ…”


ริคุโตะมองไปที่ถุงพลาสติกของเธอที่มีพวกยารักษากับแผ่นผ้าก่อนที่ริคุโตะจะหันไปมองทางอื่นเพราะเขาไม่อยากรู้เรื่องคนในบ้านของเธอแต่ก็อดไม่ได้


“ยาพวกนั้นซื้อไปรักษาแม่งั้นเหรอ?”


เธอหันมาทางเขาก่อนจะตอบอย่างรวดเร็ว”เอ๋ ค่ะ ค่ะ”


ริคุโตะมองไปที่ดวงตาที่เปล่งประกายของเธอก่อนที่เขาจะจับคางตัวเองแล้วกล่าวกับเธอ


“เธอเป็นปีศาจใช่ไหม อายุเท่าไรแล้วหล่ะ?”


เธอที่ได้ยินก็ตกใจก่อนจะตอบๆอย่างล่อกแล่ก”เอ่อ...เอ่อ..คือ...ฉัน...25 ค่ะ”


‘ไล่เลี่ยกับซึราระเลยแหะ’ ริคุโตะคิดในใจก่อนจะยิ้มที่มุมปากก่อนจะมองไปที่เธอผมสีน้ำตาลดวงตาสีชมพู


‘ยายนี่ ใช้ได้แหะ แต่ต้องขอลองดูหน่อย’ ริคุโตะกล่าวขึ้นในใจก่อนจะลุกขึ้นยืน


“งั้นเดี๋ยวฉันไปส่งเธอแล้วกัน อยู่ตรงแถวไหนงั้นเหรอ?”


เธอเงยหน้ามองไปที่ริคุโตะก่อนจะก้มหน้าลง’ทำไงดีท่านแม่บอกว่าไม่ให้คนนอกเข้าที่พัก แถมเรายังมาหลงทางอีก แต่ คุณริคุโตะก็เอ่ยปากจะช่วย เราควรจะปฏิเสธดีไหมนะ แต่ถ้าเขาเสียใจขึ้นมาละ เราควรทำยังไงดี…’ เธอกล่าวในใจด้วยความกระวนกระวาย


ริคุโตะแค่มองดูก็รู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่ก่อนจะยิ้มที่มุมปากอย่างชั่วร้าย


“งั้นเหรอ เธอไม่อยากให้ฉันไปส่งงั้นเหรอ ช่วยไม่ได้นะ เราเพิ่งเจอกันเองนี่นา ยังไงก็คงเป็นแค่คนแปลกหน้า งั้นฉันไปหล่ะ” ริคุโตะกล่าวเหมือนหมดอะไรตายอยากพร้อมกับเดินออกไป


หมับ!


สึซึโมะรีบวิ่งมาจับมือริคุโตะ


“ไม่ใช่นะคะ ท่าน คือคนที่ช่วยขีวิตท่านแม่ไว้ ข้าคิดว่า ท่านแม่ต้องดีใจแน่ๆ ที่ท่านต้องไปหา” เธอกล่าวขึ้นมาเพื่อกับน้ำตาคลอ


“งั้นเหรอ…”


ริคุโตะลูบหัวของเธอก่อนจะเอามือออก”งั้นเราไปกันเถอะ”


“คะ...ค่ะ”


[ โรงแรม ชิสึบาตะ ]


ริคุโตะยืนอยู่หน้าโรงแรมไม้ที่ดูกว้างมากแต่กับไม่มีใครสังเกตุเห็นอาจเป็นเพราะกางบาเรียไม่ให้บุคคลภายนอกเข้าก็เป็นได้


“ไปกันเถอะค่ะ”


เธอกล่าวพร้อมกับเดินเข้าไปริคุโตะที่เห็นก็เดินตามเข้าไป


“ที่นี่ถ้าไม่ใช่คนของกลุ่มหรือไม่ได้รับอนุญาตจะเข้ามาไม่ได้น่ะค่ะ คุณเป็นผู้ชายคนแรกเลยที่เข้ามาที่นี่ได้”


‘แล้วไอที่เหลือมันไปไหนล่ะ’ ริคุโตะคิดในใจก่อนจะมองไปรอบๆเป็นโรงแรมที่ไม่ต่างจากยุคเอโดะซักเท่าไหร่แต่เขาก็ได้กลิ่นคาวเลือดจางๆลอยมาจากในโรงแรม


ตึกๆๆๆ


ควับ!


ริคุโตะหลบดาบที่พุ่งมาทางด้านซ้ายก่อนจะเบี่ยงตัวหลบก่อนจะมองดูอีกฝ่ายที่โจมตีเข้ามา


“เจ้าเป็นใครพื้นที่นี้ห้ามให้คนนอกเข้า!”


หญิงสาวที่มีผมสีดำดวงตาสีม่วงหน้าตาสวยที่อยู่ในชุดกิโมโนในดาบถือกระบี่ที่กำลังหันคมดาบมาทางเขาถามขึ้น


สึซึโมะรีบหันมาทันทีก่อนจะตาเบิดกว้าง


“ยายามิ เดี๋ยวก่อนคนๆนั้นไม่ใช่ศัตรูค่ะ!!!”


หญิงสาวที่ชื่อยายามิหันไปทางเธอด้วยความไม่เข้าใจ”ถึงแม้จะไม่ใช่ศัตรูแต่ก็ไม่น่าไว้วางใจตอนนี้นายหญิงอาการไม่ดีท่านยังให้คนนอกเข้ามาอีกงั้นเหรอ!”


“ดะ เดี๋ยว”


“ช่างเหอะ ข้าจัดการเอง ท่านควรหลบอยู่หลังข้าค่ะ”


ยายามิกล่าวพร้อมชี้กระบี่มาทางริคุโตะ”้เอาละเตรียมตัวตายซ่ะ!”


เธอพุ่งมาทางริคุโตะก่อนจะวาดกระบี่มาทางเขา


เคล้ง!


ริคุโตะชักดาบพร้อมกับกันการโจมตีของเธอก่อนจะดันดาบออกไป


“ผู้หญิงในเรื่องนี้ชอบใช้ความรุนแรงแก้ปัญหากันรึไงนะ”


ริคุโตะกล่าวอย่างหงุดหงิดก่อนที่ร่างของเขาจะเปลี่ยนเป็นภูติดวงตาสีแดงโลหิตจ้องมองไปที่ยายามิก่อนจะพุ่งตัวพร้อมวาดดาบไปทางเธอแต่เธอป้องกันการโจมตีของริคุโตะก่อนจะควงกระบี่จนกระบี่หมุนมาทางเขา


ควับๆๆ


“ควงกระบี่เหรอ” ริคุโตะยิ้มขึ้นมาเมื่อเห็นยายามิควงกระบี่ก่อนมันจะหยุดลง


“ดูเจ้าก็มีฝีมือดีนี่ แถมมีเยอะกว่านี้ด้วย เอาออกมาใช้ให้หมดซะ!”


“นี่ยายามิหยุดเถอะ!” เสียงของสึซึโมะดังขึ้นมา


ยายามิไม่สนใจกล่าวพร้อมกล่าวไปทางริคุโตะ


“เจ้ามีจุดประสงค์อะไรกัน ถึง ได้มาที่นึ่กับ นายน้อย”


ริคุโตะเอาดาบผาดบ่าพร้อมกล่าว”แค่อยากมาเยี่ยม โทบาริโมคุโย เท่านั้นเอง ข้าไม่ได้มีอะไรแอบแฝง” ริคุโตะกล่าวอย่างจริงจังออกไปก่อนจะคิดในใจ’แต่ก็แปลก ทั้งๆที่สู้กันขนาดนี้คนข้างในก็ต้องออกมาดูมั่งสิ ทำไมถึงมีแค่ผู้หญิงคนนี้คนเดียว’


“จะให้ข้าเชื่องั้นเหรอ ทั้งๆที่เมื่อวานคนของเราโดนโจมตีไปจากฝีมือปีศาจชิโกกุ”


“ปีศาจชิโกกุ? อ่อกลุ่มของทานูกิน้อยนี่เอง” ริคุโตะพึมพัมขึ้นมา


“พวกเราปีศาจกลุ่มโทบาริ มาเพื่อ ทำให้ผู้คนสนุกสนานแต่มีปีศาจจากไหนไม่รู้ถึงมาสุ่มโจมตีเข้า” เธอกำกระบี่ในมือแน่น


“เพราะงั้นข้าไม่เชื่อหรอก!”


เธอพุ่งตังมาทางริคุโตะพร้อมวาดดาบเข้ามา


เคล้ง! เคล้ง--!


ควับ!


ริคุโตะหลบการโจมตีก่อนจะวาดดาบไปทางขวาเธอที่เห็นก็เตรียมป้องกันทันที ริคุโตะยิ้มขึ้นมาก่อนจะเบี่ยงวิธีดาบมาโจมตีทางด้านซ้าย ยายามิตาเบิกกว้างขึ้นมาเมื่อเห็นคมดาบของริคุโตะที่กำลังใกล้เข้ามาที่คอของเธอ


พรึ่บ!


ทันใดนั้นเองก็มีพัดเหล็กพร้อมกับร่างของหญิงสาวผมสีน้ำตาลดวงตาสีชมพูผิวขาวอมชมพูบนหน้าผากมีเขาแหลมงอกออกมาบางส่วนในร่างกายเป็นไม้ที่มีดอกซากุระประดับไว้ใส่ชุดกิโมโนสีชมพูในมือที่เป็นไม้ได้มีพัดเหล็กดันดาบของริคุโตะไม่ให้โดนตัวยายามิ


ริคุโตะตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ”นี่เจ้า...อย่าบอกนะว่า...สึซึโมะ”


เธอลดพัดในมือลงก่อนกล่าวอย่างใจเย็น”ค่ะ ข้าเอง”


ยายามิที่เห็นก็มีเลือดขึ้นหน้าทันที”เจ้ามาห้ามข้าทำไม”


สึซึโมะหันไปทางเธอพร้อมกล่าว”ข้าขอโทษ ตะ แต่ว่า คนๆนี้ไม่ใช่ศัตรูนะเขาคือ นูระ ริคุโตะ หลานของนูระริเฮียง ที่เคยช่วยท่านแม่ เมื่อไม่กี่วันก่อนไงคะ”


ยายามิที่ได้ยินก็ตาเบิกกว้างก่อนจะค่อยๆหันมาทางริคุโตะที่เอาดาบผาดบ่าพร้อมกับดวงตาแสนเฉยชาที่จ้องมาทางเธอ


“เจ้างั้นเหรอ”


“เออ ข้าเอง ดูเหมือนกำลังมีปัญหากันอยู่สินะ งั้นเดี๋ยวฉันช่วยเอง”


“เรื่องนี้ไม่ต้องให้คนนอกเข้ามายุ่ง”


ริคุโตะเก็บดาบเข้าฝักก่อนจะเดินมาทางยายามิก่อนจะจับแขนของเธอขึ้นมา


“อั๊ก!”


ริคุโตะมองไปที่แผลใต้แขนก่อนจะเปิดอกเสื้อของเธอก่อนจะเห็นรอยแผลมากมาย เธอที่เห็นก็หน้าขึ้นสึ ทันทีก่อนจะเตะไปทางริคุโตะ


“อย่ามาดูนะ!”


แต่ริคุโตะหลบออกมาก่อนจะจับคางก่อนจะกล่าวในใจ’บาดแผลยังไม่หายดีเลย แต่ยังสู้กับเราได้ขนาดนี้ แกร่งจริงๆ งั้นแสดงว่า คนของกลุ่มโทบาริแทบจะไม่มีแรงยืนเลยสินะ’


ริคุโตะเดินเข้าไปหายายามิด้วยใบหย้าจริงจังเธอที่เห็นก็เดินถอยหลัง’เจ้าหมอนี่มันคิดจะทำอะไร?’


“คุณริคุโตะคะ คุณจะทำอะไรน่ะ”


“ปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันเอง”


หมับ!


ริคุโตะจับแขนของยายามิเธอทำหน้าจริงจังก่อนจะสวนหมัดไปทางริคุโตะแต่เขาก็รับหมัดของเธอก่อนกล่าวขึ้นมาว่า


“ให้ข้ารักษาเจ้าก่อนไม่ได้รึไง?”


“หา…?”


วิ้ง--!


เกิดแสงรอบตัวของเธอก่อนที่รอยแผลพวกนั้นจะค่อยๆสมานกันเธอรู้สึกได้ถึงความหายทรมานเธอมองริคุโตะด้วยสายตาทึ่งๆ


“นี่เจ้าทำได้ยังไง?”


ริคุโตะยิ้มที่มุมปากก่อนจะกล่าว”ไม่ต้องสนใจ”ก่อนที่เขาจะหันไปทางสึซึโมะที่นิ่งค้างไป


“สึซึโมะ!”


“คะ!”


“นำทางหน่อย ได้เวลาของคุณหมอริคุโตะแล้ว…”


เธอที่ได้ยินก็ผยักหน้าก่อนจะพาริคุโตะเข้าไปในโรงแรม ริคุโตะมองไปรอบๆที่เห็นที่นอนของคนบาดเจ็บเต็มไปหมดก่อนที่ริคุโตะจะหันมาทางสึซึโมะ


“กลุ่มโทบาริ มีปีศาจกี่ตนเหรอ?”


“เอ๋ ก็ 1000 ตนค่ะ”


“สะ หนึ่งพัน…” ริคุโตะตาข้างก่อนจะส่ายห้ว’น้อยกว่าที่คิดแหะ’


‘ยังไงก่อนอื่นเราก็ต้องรักษาผู้นำกลุ่มก่อนแล้วสอบถามข้อมูล’ ริคุโตะคิดในใจก่อนจะกล่าวกับ

สึซึโมะ”ช่วยพาข้าไปที่ห้องของท่านโมคุโยหน่อย”


“ค่ะ”


หลังจากนััน…


ริคุโตะได้รักษาคนของโทบาริเกือบทั้งหมดรวมถึงหัวหน้ากลุ่มโทบาริ โมคุโย พวกเธอฟื้นร่างกายก็ขอบคุณริคุโตะกันใหญ่


ริคุโตะในสภาพซีดกำลังนั่งหมดพลังชีวิตอยู่ ทันใดนั้นก็มีเสียงนึงไหล่เข้ามาในสมองของริคุโตะ


เป็นเสียงที่ไพเราะยากเกินจะบรรยายเพลงนี้ทำให้เขานึกถึงคนๆนึงขึ้นมาเธอมีผมสีดำยาวดวงตาสีแดงเธอคนนั้นไม่ใช่ใครแต่เป็นแม่ของเขานั่นเองก่อนที่เขาจะลืมตาก่อนจะเห็นสึซึโมะกำลังร้องเพลงอยู่


ก่อนที่เธอจะหยุดแล้วกล่าวบางอย่างกับริคุโตะ”ข้าขอขอบคุณมากนะคะ นายท่านริคุโตะ”


‘นายท่านเหรอ..’


ก่อนที่ริคุโตะจะหลับไปเพราะใช้พลังมากเกินไป


ณ. คืนนั้นเอง


“นายหญิงเอาจริงงั้นเหรอคะ”

ยายามิกล่าวไปทางโมคุโย


“เราเป็นหนี้เขาครั้งใหญ่เลยนะ ถึงแม้คนของเราจะเสียไปมากเพราะการซุ่มโจมตีของปีศาจชิโกกุเมื่อไม่กี่วันก่อนจนพวกเรามีปีศาจแค่หนึ่งพันตนในตอนนี้” โมคุโยกล่าวพร้อมพ่นควันจากกล้องยาสูบ


“แต่ว่า จะให้คุณหนูกับคนแบบนั้นจริงๆเหรอคะ?”


“ข้าว่ายังน้อยไปนะ”


“แต่ว่า”


ฟู่—


“ข้ารู้สึกได้ ว่า อนาคตเขาต้องเป็นปีศาจที่ยิ่งใหญ่กว่านูระริเฮียงและนูระริฮังแน่นอนและอาจมากกว่าใครจนเขาไม่อาจรู้ตัวก็ได้” โมคุโยกล่าวพร้อมกับเชื่อในความหวังของตัวเอง...


[ เช้าวันต่อมา ]


ริคุโตะลืมตาขึ้นมาก่อนจะพยุงตัวขึ้นเขาสำรวจตัวเองพบว่าเขากำลังส่วมชุดกิโมโนสีขาวอยู่ก่อนที่เขาจะกุมขมับขึ้นมา


‘เมื่อวานเราใช้พลังมากเกินไปสินะ แย่หละ รีบกลับดีกว่า ป่านนี้เจ้าโมโมกิ คงตามหาแย่แล้ว’


ริคุโตะตัดสินใจเดินไปที่ห้องของโทบาริโมคุโย

เมื่อวานเขารักษาทุกคนจนเขาจำเส้นทางโรงแรมนี้ได้แล้วขณะเดินอยู่เขาก็มองไปรอบๆต่างเห็นภูติสาวที่เดินผ่านส่งยิ้มให้เขา


“นายท่านจะไปไหนงั้นเหรอ?”


มีภูติสาวตนหนึ่งถามขึ้นมาริคุโตะหันไปทางเธอก่อนจะกล่าว”เอ่อ ห้องของ ท่านโทบาริโมคุโยน่ะ”


“งั้นเชิญทางนี้ค่ะ นางกำลังรอท่านอยู่”


เธอเดินนำริคุโตะไปที่ห้องของโมคุโยริคุโตะก็ยอมตามเข้าไปก่อนจะเลื่อนประตูออกแล้วพบ

โทบาริโมคุโยกำลังนั่งสูบกล่องยาสูบอยู่ข้างๆเธอโทบาริสึซึโมะก็นั่งดื่มนำชาแต่ทันทีที่เธอเห็นริคุโตะน้ำชาก็ตกทันที


“นายท่าน ริคุโตะ ฟื้นแล้วเหรอคะ”


สึซึโมะรีบวิ่งมาทางริคุโตะทันที


“อือ ข้าหายแล้ว ความจริงก็ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก”


“นูระริคุโตะเจ้านั่งสิเรามีเรื่องอยากจะพูดด้วย”


โมคุโยเชิญให้ริคุโตะไปนั่งที่โตะที่มีอาหารมาให้


“เอ่อ อาหารไม่ต้องหรอก ว่าแต่กล้องยาสูบข้าอยู่ที่ไหนงั้นเหรอ?” ริคุโตะกล่าวขึ้นมา


โมคุโยชำเลืองมองไปทางสึซึโมะเขาที่เห็นแบบนั้นก็ชำเลืองตาม


“เอ่อ นี่ค่ะ ข้าเป็นคนเก็บให้ท่านเองค่ะ” สึซึโมะยื่นกล้องยาสูบให้ริคุโตะ


ริคุโตะรับกล้องยาสูบก่อนจะยัดยาเส้นลงไปก่อนจะสูบ


! ริคุโตะ


ริคุโตะตาเบิกกว้างทันที”สัมผัสนุ่มลื่นนี่มันอะไรกัน?”


“เอ่อ คือ มันไม่ดีต่อร่างกายข้าเลยเปลี่ยนจากยาเส้นที่สูบประจำเป็นยาเส้นสมุนไพรเพื่อช่วยให้ร่างการท่านรู้สึกปลอดโปร่งและรู้สึกดีค่ะ” สึซึโมะอธิบายขึ้นมาพร้อมกับยิ้มอย่างสดใส


”งั้นเหรอขอบใจเจ้ามาก สึซึโมะ”ริคุโตะกล่าวด้วยเสียงดีใจเขาไม่คิดเลยว่าจะมีผู้หญิงแบบนีัอีกบนโลกใบนี้


เธอหน้าขึ้นสีขึ้นมาเมื่อมองหน้าริคุโตะก่อนที่เธอจะก้มหน้าลงแล้วกลับไปนั่งที่ของตน


“นูระริคุโตะ เมื่อวานข้าต้องขอบใจเจ้ามากที่ช่วยชีวิตพวกเราเอาไว้” โมคุโยกล่าวขึ้นมาริคุโตะหันไปทางเธอ


“ไม่เป็นไรหรอกข้ายินดีทำอยู่แล้วเพื่อให้พวกท่านปลอดภัย ที่ข้าสนใจคือทำไมพวกท่านถึงโดนซุ่มโจมตึจากปีศาจชิโกกุมากกว่า”


ฟุ๋—


โมคุโยสูบยาจากกล้องยาสูบก่อนจะกล่าว


“ เมื่อตอนนั้นพวกเรากำลังจะเตรียมตัวไปสถานที่ต่อไปเพื่อแสดงระบำโทบาริ แต่ทันใดนั้นเอง ก็มีผู้ชายคนนึ่งปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับภูติพรายมากมาย

ชื่อของเขาคือ อินุงามิเกียวบุไดมุกิ ทามาสึกิ และในมือของเขายังถือสมบัติในตำนาน ค้อนจอมมาร เขาเข้ามาประกาศต่อหน้าพวกเรา


‘กลุ่มปีศาจ โทบาริ งั้นเหรอ เจ้าอยากร่วมมือกับข้า ทำลายกลุ่มนูระไหม’


‘ทำไมข้าต้องฟังที่เจ้าพูดด้วย เจ้าทานูกิ โสโครก’


‘สิ่งที่อยู่ในมือข้าจะสามารถครองใต้ล่าได้ กลุ่มปีศาจโทบาริ ที่เสียคนจำนวนมากไปเพราะสงครามระหว่างเจ้ากับนูระริฮังไม่ใช่รึไง?’


‘อย่าพูดถึงผู้ชายคนนั้น เขาคือคนที่ข้าชื่นชม เด็กแบบเจ้าอย่าได้ดูถูกเป็นอันขาด ถึงเจ้าจะมีค้อนจอมมารอยู่ แต่พวกเราก็ไม่คิดจะสู้ด้วย ได้โปรดถอยไป!!’


‘งั้นเหรอ...พอดีเลย...ข้าได้หนูทดลองแล้ว’


หลังจากนั้นทามาสึกิก็ใช้ดาบนั้นฟันพวกพ้องของข้านับไม่ถ้วนข้ามิอาจให้อภัยได้ “


โมคุโยกำหมัดแน่น”เพราะงั้นนูระริคุโตะได้โปรดเป็นกำลังให้พวกเรา สู้กับทามาสึกิด้วย!!”


ริคุโตะที่ฟังมานานก็เคาะขี้ยาออกก่อนจะใส่ยาเส้นสมุนไพรเข้าไปใหม่ก็กล่าวขึ้นมา”จากที่ข้าฟังมา ทำไมถึงมีชื่อพ่ออยู่ในนั้นด้วยหละ”


“เมื่อตอนนั้น ประมาณ 200 ปีก่อน กลุ่มของข้าได้ประกาศต่อสู้กับกลุ่มนูระ ผลสรุปคือข้าแพ้ขาดลอยลูกน้องของข้าต่างล้มตาย แต่เมื่อตอนนั้น ริฮังได้ไว้ชีวิตข้า เมื่อตอนนั้นข้ารู้สึกอับอายเป็นอย่างมาก จึงอยากแก้แค้น แต่คำพูดนั้นคำพูดเดียวทำให้ข้ารู้ว่าไม่มีทางสู้เขาได้ อยากรู้ไหม?” โมคุโยเล่าภูมิหลังให้ริคุโตะ


ริคุโตะยิ้มเจื่อนๆ”ไม่หล่ะ”


“เมื่อวานเจ้าช่วยชีวิตพวกข้าไว้ข้าจึงอยากตอบแทนเจ้า แต่ว่า นี่อาจจะน้อยไปสำหรับเจ้า ข้าขอ ยกลูกสาวของข้าให้เจ้า และเรายินดีเป็นพันธมิตรให้กับกลุ่มนูระ”


ริคุโตะที่ได้ยินก็วางกล้องยาสูบลงก่อนจะกล่าวขึ้นมาอย่างใจเย็น


“ไม่หล่ะ ถึงแม้ ลูกสาวเจ้าจะตรงสเปกต์ข้า แต่ข้ามีคนที่ชอบแล้ว”


! สึซึโมะ


“และอีกอย่างตอนนี้ ข้ากำลังมีปัญหากับน้องชายอยู่จนถูกไล่ออกมา ตอนนี้ข้าก็ไม่ต่างกับปีศาจพเนจรนักหรอกนะ"


! โมคุโย


“พวกเจ้าอยากให้ข้าช่วยอยู่ไหม?” ริคุโตะกล่าวพร้อมใบหน้าเฉยชาเพื่อดูปฏิกิริยาของทั้งสอง






‘เอาละข้าขอดูหน่อยว่าจะเห็นเป็นเช่นไรแต่ยังไงก็ต้องปฏิเสธอยู่แล้วหล่ะแต่ว่า...เราดันไปทำให้ผู้หญิงร้องไห้ซักได้’ ริคุโตะกล่าวในใจอย่างไม่สบายใจเมื่อเห็นสึซึโมะมีน้ำตาซึมออกมา


“นูระริคุโตะอย่าเข้าใจผิดไป สิ่งที่ข้าให้ท่านไม่ใช่เพื่อกลุ่มแต่คือท่าน ถึงแม้เจ้าจะทะเลาะกับน้องชายแต่ว่าข้าและคนของข้าอยากเป็นกำลังให้เจ้าคนที่สมควรเป็นเจ้าแห่งภูติพรายควรเป็นเจ้า” โมคุโยกล่าวขึ้นมาริคุโตะตาเบิกกว้างไม่คิดว่านางจะพูดแบบนี้


“แล้วก็เรื่องลูกสาวข้า…”


“ไม่ต้องหรอกท่านแม่ข้าไม่เป็นไร ข้าออกไปข้างนอกก่อนนะ”สึซึโมะกล่าวเสร็จก็เดินออกจากห้องโมคุโย


“ให้ตายสิเจ้าชอบทำให้ผู้หญิงเสียใจรึไง เหมือนพ่อเจ้าไม่มีผิด” โมคุโยกล่าวขึ้นมาพร้อมมองริคุโตะตาขวางริคุโตะที่ได้ยินก็ไม่พูดอะไรออกมาเพราะอันนี้เขาผิดเอง


“แต่ว่า ถึงจะลำบากไปหน่อย ถ้าเจ้าไม่อยากได้ลูกสาวข้าเป็นภรรยา ได้โปรดให้ลูกสาวข้าอยู่กับเจ้าด้วยเถิด ข้าขอล่ะ”


ริคุโตะที่ได้ยินที่โมคุโยกล่าวเขาก็ลุกขึ้น”ข้าต้องไปแล้วหวังว่าจะกันในเร็ววันนี้นะ ท่านโทบาริโมคุโย”


ริคุโตะเดินออกจากห้องก่อนจะเห็นสึซึโมะนั่งร้องไห้ใต้ต้นไม้ริคุโตะเกาหัวยิกๆก่อนจะเดินไปทางเธอ



สึซึโมะเงยหน้าขึ้นมาก่อนจะเห็นริคุโตะกำลังเดินมาเธอรีบเช็ดน้ำตาออกทันทีก่อนจะยิ้มขึ้นมาแล้วกล่าวกับริคุโตะ


“คุยกับท่านแม่เสร็จแล้วเหรอคะ”


“สึซึโมะ…”


“งั้นข้าไปหาท่านแม่ก่อนนะ ถ้าท่านอยากได้อะไรก็บอกลูกน้องของข้าได้เลย”


สึซึโมะกล่าวพร้อมกับเดินผ่านริคุโตะ


หมับ!


ริคุโตะจับแขนของเธอเอาไว้เธอหันกลับมาด้วยความตกใจ


“โทบาริ สึซึโมะ เจ้ายินดีแลกจอกเหล้ากับข้า เพื่อเข้ามาเป็นคนในกลุ่มของข้าหรือไม่?”


เธอที่ได้ยินก็ตาเบิกกว้างขึ้นมาก่อนจะก้มหน้าลง’งั้นเหรอ สุดท้ายเราก็เป็นได้แค่คนสนิทสินะ’ก่อนที่เธอจะเงยหน้าขึ้น”ข้า...ยินดี..ค่ะ”


หลังจากนั้นริคุโตะกับสึซึโมะก็ทำพิธีแลกจอกเหล้ากันโดยมีพยานเป็นปีศาจกลุ่มโทบาริ


“ข้า โทบาริ สึซึโมะ ยินดีเป็นลูกน้องของท่านค่ะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นข้าจะปกป้องท่านสุดชีวิตของข้า”


กล่าวเสร็จเธอก็ดื่มเหล้าก่อนจะวางลงริคุโตะที่เห็นแบบนั้นก็ยิ้มขึ้นมาก่อนจะกล่าวกับสึซึโมะ”สึซึโมะ เดี๋ยวข้าจะกลับแล้ว เจ้าอยากไปกับข้า หรือว่าจะรออยู่ที่นี่ก่อน?”


“แน่นอนค่ะ ไปกับท่าน” เธอกล่าวพร้อมใบหน้ามั่นใจ


หลังจากนั้นเธอก็บอกลาโทบาริโมคุโยเพื่อไปกับริคุโตะเมื่อออกมาจากโรงแรมแล้วริคุโตะก็เปลี่ยนเป็นมนุษย์สึซึโมะก็จำแลงร่างมนุษย์เช่นกัน


ขณะที่กำลังจะเดินทางไปที่เขาโยคิโยเอะริคุโตะก็กล่าวขึ้นมา


“ข้าดีใจนะ ที่ได้เจ้ามาเป็นลูกน้องของข้า สึซึโมะ”


“......ข้าก็เหมือนกันค่ะ” เธอกล่าวพร้อมหลบหน้าริคุโตะ


ผลัก!


โดยไม่ทันระวังเธอก็เดินชนเข้ากับยากูซ่าที่ผ่านทางมา


“บ้าจริงกระดูกไหล่ฉันหักแล้ว แล้วจะชดใช้ยังไงห๊ะ!” ยากูซ่ากล่าวพร้อมมองเรือนร่างของเธอ”งั้นชดใช้ด้วยร่างกายของเธอแล้วกัน”


“้เดี๋ยวนี้ยากูซ่ากลายเป็นแบบนี้แล้วเหรอเนี่ยไม่ไหวๆ” ริคุโตะกล่าวขึ้นมามันกับสึซึโมะหันมาทางเขาก่อนที่ยากูซ่าคนนั้นจะเดินมาจับคอเสื้อริคุโตะ


สึซึโมะที่เห็นก็ตาเบิกกว้างก่อนจะหยิบพัดเหล็กออกมาริคุโตะยกมือห้ามเธอก่อนจะหันไปประจันหน้ากับยากูซ่า


“ไอเด็กนึ้แกเป็นใครวะ รู้ไหมว่ามีเรื่องกับยากูซ่าแล้วจะมีอะไรตามมา”


“รู้สิ เพราะฉันเคยทำไปแล้ว…” ริคุโตะกล่าวพร้อมกับเอื้อมมือไปจับแขนของยากูซ่า


“เฮ้! สึโด แกทำอะไรวะ!!!”


จู่ๆก็มีเสียงนึงดังขึ้นมาก่อนจะมีร่างของคนๆนึงเดินเข้ามาพร้อมกับคนสี่คนเดินเข้ามายากูซ่าคนนั้นตาเบิกกว้างก่อนจะมีเหงื่อไหลออกมาแล้วค่อยๆหันไป


“บอส ไม่ใช่นะครับ!!!”


ริคุโตะมองคนที่ยากูซ่าเรียกว่าบอสเป็นชายหนุ่มผมสีดำทรงหัวเห็ดผมสีเหลืองริคุโตะตาเบิกกว้างขี้นมาเพราะเป็นคนที่เขารู้จักดี


“โมโมกิ!!!”


เขาที่ได้ยินก็เงยหน้ามองตรงไปที่ริคุโตะก่อนจะตาเบิกว้างขึ้นมาเขารีบวิ่งไปหาทันที”ท่านริคุโตะ!!!”


ผัวะ!


ริคุโตะชกไปที่โมโมกิก่อนจะกล่าว”เดี๋ยวนี้กล้าริอาจเป็นยากูซ่าเลยเหรอ สำพองตัวเองเหลือเกินนะ” ทุกสิ่งอยู่ในสายตาของยากูซ่าทั้งห้าคนพร้อมกับสึซึโมะ


“ไม่ใช่นะขอรับ พวกนี้เข้ามาหาเรื่องข้าตังหากจากนั้นข้าก็จัดการพวกมันถึงสำนักงานแล้วจากนั้นหัวหน้ากลุ่มของมันก็ให้ข้าเป็นหัวหน้าเพราะความแข็งแกร่ง” โมโมกิกล่าวพร้อมกับจับแก้มที่โดนต่อย


“หน่อยเล่นมันเลย!!” ยากูซ่าพวกนั้นเข้ามาทำร้ายริคุโตะ


ผัวะ! ผลัก! ปึด! โป๊ก! วูบ!


สึซึโมะเข้ามาปกป้องริคุโตะโดยการจัดการยากูซ่าวกนั้นภายในหมัดเดียวริคุโตะกับโมโมกิตาเบิกกว้างขึ้นมาเธอหันมาทางพวกเขาด้วยรอยยิ้ม


“ปลอดภัยใช่มั้ยคะ นายท่าน”


“ขอบใจเจ้ามาก สึซึโมะ”


ริคุโตะกล่าวออกไปโมโมกิรีบหันมาทางเขาทันที”ท่านริคุโตะ ยัยโหดน่าใส นี่ใครกัน?”


ริคุโตะหันไปทางเขาก่อนจะกล่าว”ข้าจะแนะนำให้รู้จักเธอคือ โทบาริ สึซึโมะ ต่อจากนี้เธอจะมาอยู่กับพวกเรา”


โมโมกิตาเบิกกว้างขึ้นมา”นี่ท่านไม่เชื่อใจข้าแล้วงั้นเหรอ!!”


ริคุโตะเมินโมโมกิก่อนจะหันไปทางสึซึโมะ”ส่วนเจ้าคนไม่ได้เรื่องคนนี้ คือ คิวบิ โมโมกิ เป็นลูกน้องของข้าเอง”


เธอที่ได้ยินเช่นนั้นก็รีบโค้งตัวทันที”ฝากตัวด้วยค่ะ!”


โมโมกิลุกขึ้นยืนก่อนจะหันไปทางเธอ”งั้นเจ้าก็คือรุ่นน้องข้าสินะ คิคิ”


ริคุโตะหันไปทางเขา”ถ้าแกแกล้งเธอฉันเอาแกตายแน่”


“จึ๋ย...แหม่ข้าไม่ใช่คนแบบนั้นซักหน่อย งั้นเดี๋ยวเชิญไปที่สำนักงานของข้ากันนะครับ”


“ของเจ้า?”


“เอ่อ ข้าหมายถึง ของท่านน่ะ”


หลังจากนั้นโมโมกิก็พาริคุโตะกับสึซึโมะเข้าสำนักงานยากูซ่าที่นั่นเต็ทไปด้วยตาลุงที่น่าโหดกันเต็มไปหมดพวกเขาเดินมาทางพวกเขาสึซึโมะรีบหยิบพัดเหล็กออกมาทันทีเพื่อปกป้องริคุโตะ


“ยินดีต้อนรับกลับครับ บอส!!” × 30


โมโมกิยิ้มเจื่อนขึ้นมาก่อนจะเช็ดเหงื่อ” เดี๋ยวสิ พวกนาย ตอนนี้ฉันไม่ใช่บอสของพวกนายแล้วนะ แต่ว่าก็ขอบคุณพวกนายมาก ตลอดหนึ่งวันมานี้ฉันได้เป็นบอสของพวกนายฉันมีความ—แอ๊ก!”


ริคุโตะที่มองอยู่นานก็ถีบโมโมกิ”อยู่วันเดียวทำมาเป็นสิบปี”


“บอส!!!” × 30


“แกทำอะไรบอสของพวกเรากัน!!!”


ริคุโตะมองไปที่พวกมัน’เจ้าพวกนี้ใช้เหตุผลสู้ไม่ได้ต้องใช้กำลัง’ ก่อนที่ริคุโตะจะหันไปทางสึซึโมะ”สึซึโมะต่อจากนี้ไม่ต้องเข้ามายุ่งนะ พวกนี้เป็นแค่มนุษย์ เดี๋ยวพวกมันจะตายเอา”


“ค่ะ…”


“เหอะ เป็นแค่เด็กแท้ๆแกน่ะ!”



5 นาทีต่อมา


พวกมันทั้งสามสิบคนนอนเลือดออกปากเต็มไปหมดริคุโตะมองไปที่พวกมัน’แปลก ยากูซ่าไม่ควรมีแค่นี้ หรือว่าที่นี่จะเป็นสาขาย่อยกัน’ ริคุโตะคิดในใจก่อนจะเดินไปที่ตัวหัวหน้า(อดีต)


“เฮ้ย นี่คือกลุ่มอะไร แล้วสาขาหลักอยู่ที่ไหน!”


“อั๊ก...พวกแกไม่รอดแน่...นี่คือกลุ่ม เซไค ถิ่นหลักอยู่ที่...โตเกียว มีสาขาย่อยทั่วพื้นที่จังหวัดของญี่ปุ่น”


“ห้ามเอาเรื่องนี้ไปบอกสาขาหลักเด็ดขาด”


“ได้...ฉันจะไม่บอก เพราะฉันไม่อยากถูกฆ่า”


ริคุโตะที่ได้ยินก็วางมันลงก่อนจะทำหน้าเคล่งเครียดก่อนจะหยิบกล้องยาสูบออกมา”กลุ่มเซไคงั้นเหรอ”


“ท่านริคุโตะ/นายท่าน” โมโมกิกับสึซึโมะกล่าวขึ้นมา


“เฮ้อ...ดูเหมือนสายเลือดยากูซ่าของฉันมันยังไม่หายแหะ”


[ บ้านใหญ่กลุ่ม นูระ เวลา 23:43 น. ]


ณ. ห้องประชุมที่ประกอบด้วย ดารูมะ กิวคิ เซน คาราสึเท็นงู ริคุโอะร่างมนุษย์กำลังหาลือกันอยู่


“กลิ่นไอปีศาจไม่ผิดแน่ปีศาจปีศาจชิโกกุกำลังรวมตัวกันอยู่” ดารูมะ


“ไม่น่าเชื่อนอกจากเจ็ดเงาพเนจรแล้วยังมีปีศาจจำนวนมากมาด้วย” คาราสึเท็นงู


“พวกมันคิดจะเอาจริงแล้ว” เซน


“ภายในยังมีคนต่อต้านท่านริคุโอะ ส่วนภายนอกก็มีเรื่องการรุกรานของพวกปีศาจชิโกกุ นั่นหมายความว่าเราต้องรับศึกทั้งในและนอก” ดารูมะ


“ศัตรูจะโจมตีเราอย่างเต็มรูปแบบ…”กิวคิมองไปที่ริคุโอะที่ก้มหน้า


‘เราต้องเข้มแข็งเข้าไว้ ขณะที่ปู่และพี่ไม่อยู่เราต้องทำให้กลุ่มเป็นหนึ่งเดียวกัน...เพราะเราเป็นหลานของนูระริเฮียง’ ริคุโอะกล่าวในใจ


[ นอกห้องประชุม ]


“หน่อย..” โชเอย์ที่แอบฟังอยู่ก็ไม่สบอารมณ์ขึ้นมา


“โชเอย์คุง!!”



โชเอย์หันไปตามเสียงเป็นซึราระที่เดินเข้ามา”พี่สาวซึราระ”


ก่อนที่พวกเขาจะนั่งคุยกัน


“บอกตามตรงข้าไม่มีเจตนาที่จะอยู่ในโลกของปีศาจข้าอยากมีชีวิตที่สงบหากอยู่ร่วมกับมนุษย์ได้ข้าก็คิดว่าไม่เลว แต่ว่า หลังจากที่พ่อโดนทำร้ายจนเกือบตาย เลือดในตัวข้า เลือดปีศาจมันก็เดือดพ่านขึ้น” โชเอย์กล่าวออกมาด้วยความเศร้า


ซึราระมองไปที่เขา”อย่างนั้นเองเหรอ”


“แล้วดูสิ ดูที่หัวหน้าหนุ่มทำเข้าสิ ไม่พูดเรื่องล้างแค้นให้พ่อข้าสักคำ…”


“ท่านฮีฮีขอให้ไม่ให้ทำไม่ใช่เหรอ” ซึราระกล่าวขึ้นมา


“แต่ว่า...หน่อย!”


“โชเอย์คุง”


[ เวลา 02:45 น. ]


ภูติทุกตนในบ้านนูระหลับหมดโชเอย์ออกมาจากห้องของตนพร้อมกับดาบคาตานะเล่มยาว


ก่อนที่เขาจะหยุดเดินแล้วมองตึกสูงตรงหน้า”ตึกนี้น่ะเหรอที่เขาลือกัน”ก่อนที่โชเอย์จะเดินเข้าไปแล้วพบกับปีศาจมากมายที่กำลังจ้องมองมาที่เขา


“โห ใครกันนะที่กล้าเข้ามาในถ่ำเสือเพียงลำพังแบบนี้”


มีเสียงกล่าวขึ้นมาทางโชเอย์เขาที่ได้ยินก็เอาดาบผาดบ่า


“ที่นี่เป็นอาณาเขตของกลุ่มนูระ ข้าไม่จำเป็นต้องบอกชื่อให้คนนอกรู้!”


“ฮ่าฮ่าๆ ท่าท่างเจ้าชั่งน่าเกรงขามดีแท้ๆ”


‘เสียงนี้มาจากที่ไหนอ่ะ’ โชเอย์คิดในใจ


“ถ้างั้นข้าจะไม่ถามชื่อแกเจ้าหนูเพราะอีกเดี๋ยวแกจะตายอยู่แล้ว!”


! โชเอย์


โชเอย์เงยหน้าขึ้นข้างบนก่อนจะเห็นเท้ายักษ์กระทืบลงมา


ตู้ม!!!!!


โชเอย์เลือดออกปากทั้งๆที่ตัวเองยังไม่ได้ทำอะไรก็จะมาตายแล้วแบบนี้’ท่านพ่อข้าขอโทษ’โชเอย์กำดาบในมือแน่น


“ยังไม่ตายอีกอย่างงั้นเหรอดื้อด้านซะจริงนะ!!”เทะอาราอิโอนิกล่าวเสร็จก็ขยี้เท้าไปที่ตัวของโชเอย์จนเขาทนไม่ไหว


“อ้ากกกกก!!!”


“จะให้แกหลุดพ้นจากความตายเดี๋ยวนี้แหละ!!!”เทะอาราอิโอนิกล่าวเสร็จก็ยกเท้าขึ้นมาเตรียมจะกระทืบใหม่


“เมย์เคียวชิซุย ซากุระ”


วูบ!!!!!


งูไฟสีแดงพุ่งโจมตีใส่เทะอาราอิโอนิจนร่างของมันเต็มไปด้วยเปลวไฟปีศาจชิโกกุที่เห็นก็ตาเบิกกว้างรวมถึงโชเอย์ด้วย


ตึก ตึก ตึก


ก่อนจะมีร่างของเด็กหนุ่มผมสีดำยาวดวงตาสีแดงโลหิตเดินเข้ามาโชเอย์พยายามเงยหน้าหันไปมอง


“ท่าน...ริคุโตะ”


“ร่างข้า...ร่างกายข้า!!!”เทะอาราอิโอนิกล่าวพร้อมกรีดร้องออกมา


วูบ--!


ทามาสึกิวาดดาบเป็นคลื่นใส่เทะอาราอิโอนิก่อนที่ดวงไฟมันจะหายไปริคุโตะเอาดาบผาดไหล่ก่อนจะมองไปที่ทามาสึกิที่อยู่ชั้นสอง


“ไงทานูกิน้อย นั่นเหรอ สมบัติในตำนานที่เขาว่ากัน”


“ไม่ได้เจอกันนานนะ นูระริคุโตะ” ทามาสึกิ
















××××××××××××××××××××××××××××××××××


ก็จบแล้วนะครับตอนนี้ ริคุโตะก็ได้ลูกน้องเพิ่มเข้ามาซึ่งผมยังไม่ได้เขียนข้อมูลให้ที ถ้าทำเสร็จแล้วจะแจ้งแล้วกันนะครับ









เข้าไปดูก่อนก็ได้นะครับเพิ่งทำวันนี้เอง(เนื้อคิดสด)












































































ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 465 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

791 ความคิดเห็น

  1. #442 Aetep (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:01

    สนุกมากกกกกกกกกก

    #442
    0
  2. #431 คนที่เงียบๆ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:59

    ออยากให้พระเอกสู้นะ แต่กลัวริคุโอะอ่อนแอ แงงง

    #431
    0
  3. #430 ราดีนซิส ลีอา (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:47
    อยากให้สึซึโมะ(หรือโนะว่ะลืม) เป็นนางเอกแทนยูระ
    ปล. รอตอนต่อไปค่ะ
    #430
    2
    • #430-1 waikawai(จากตอนที่ 23)
      3 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:38
      เห็นด้วยนะ//เราเห็นเธอบ่อยมาก
      #430-1
    • #430-2 waikawai(จากตอนที่ 23)
      3 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:39
      เห็นด้วย
      #430-2
  4. #429 Creator Happy Invulnerable (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:48
    โมโมกิแอบมีความรั่วอยู่นิดหน่อย
    ไรท์ เรื่องเก่ายังไม่จบเลยนะ
    #429
    0
  5. #428 ford042 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:23
    มีความรู้สึกว่านิสัยสึซึโนะสมควรเป็นนางเอกมากกว่ายูระ นิสัยเข้ากับริคุโตะดี
    #428
    0
  6. #427 just a bad guy (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:41
    อย่าให้คนอื่นทำหายเหมื่อน belzabub ก็แล้วกันครับ
    #427
    0
  7. #426 Fot800 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:29
    Good!!!
    #426
    0
  8. #425 shadow_Blackdog (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:19
    H B D ย้อนหลังนะครับไรท์:) <3
    #425
    1
  9. #424 คิด (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:35
    สสวก.นะ ขอให้ไรท์มีความสุขมากๆเดอ~
    #424
    1
  10. #423 คนที่เงียบๆ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:32

    HHงappy birthday ย้อนหลังค่ะ เรื่องนางเอกสองจิตสองใจมากกก 555

    #423
    1
  11. #422 Kuroshio (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:58
    อยากได้สึซึโมะมากกว่าอ่าาาาา จะเอาสึซึโมะ
    #422
    5
    • #422-3 doraemon-T1X(จากตอนที่ 23)
      1 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:41
      อาวจะเกิดสงครามกองอวยรึป่าวเนี่ย
      #422-3
    • #422-4 Zero (จากตอนที่ 23)
      1 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:20
      ไม่หรอกครับ
      #422-4
  12. #421 kk25122 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 06:34
    ไม่!!!!! เอายูระเป็นนางเอกอ่ะดีแย้ว ไม่เอาคนนี่!!!! แง่!!!!!!!!! HBD ย่อนหลังไรท
    #421
    1
  13. #420 kk25122 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 06:32
    ไม่!!!!!! เอายูระเป็นนางเอกอ่ะดีแล้ววว ไม่เอาคนนี้!! แง่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆฟ
    #420
    0
  14. #419 Creator Happy Invulnerable (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 04:40
    มีความรู้สึกว่าอยากให้สึซึโมะเป็นนางเอก แต่ริคุโตะสารภาพรักกับยูระแล้วใช่มั๊ย เราเองก็จำไม่ค่อยได้เหมือนกัน
    ริคุโตะจะเปลี่ยนนางเอกก็ได้ แต่รับผิดชอบกับสิ่งที่ทำไว้กับยูระด้วยนะ
    H. B. D. นะไรท์ มีความสุขมากๆนะ ^^
    #419
    1
  15. #418 shadow_Blackdog (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:27

    ไม่!!!! ฉันจะเอาสึซึโมะเป็นนางเอกกกก
    #418
    2
  16. #417 pudberry11 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:07
    ฉันจะเอานางเอกเป็นคนนี้ๆๆๆๆ
    #417
    0
  17. #416 jeerasuda0610 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 23:23
    เสียใจแทนปีศาจสาว ตกหลุดรักคนมีเจ้าของหัวใจแล้ว
    #416
    0
  18. #415 Graziers (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 21:58
    เอาน้องคนนี้เป็นนางเอกแทนได้ไหมรู้สึกชอบมากกว่าาาาา
    #415
    0
  19. #414 viewnot1 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 21:11

    มาเร็วๆนะไรต์
    #414
    0
  20. #413 CHECK224 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 20:58
    อย่าเปรียบเทียบตัวเองอย่างนั้นซี่~~~ริคุโตะ
    #413
    0
  21. #412 Fot800 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 20:14
    ชัดเจน~~~
    #412
    0
  22. #410 Kanthima_28 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 18:08
    หวังว่าคงไม่ฮาเร็มนะ
    #410
    0
  23. #409 akazeyujin (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 17:10

    สุดยอดไปเลย.....
    ทริปบนเขาสุดฮาเฮ....
    #409
    0
  24. #407 ford042 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 16:36
    นางเอกกกกก
    #407
    0
  25. #406 CHECK224 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 16:31
    ไม่อาวฮาเร็มได้ม้ายยย
    #406
    0
  26. #403 Fot800 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 13:11
    ปีศาจ ผู้ตามหาถิ่นที่อยู่555
    #403
    1
    • #403-1 CHECK224(จากตอนที่ 23)
      29 มกราคม 2562 / 16:32
      ไม่ใช่สัตว์วิเศษและถิ่นที่อยู่หรอ แท๊น555
      #403-1