☾ Nurarihyon no mago ☽ : ทะลุมิติไปเป็นจ้าวแห่งภูติพราย

ตอนที่ 21 : ตอนที่ 17 พลังรักษา [ 100% ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,101
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 533 ครั้ง
    17 ม.ค. 62

ซิ้ดดดดดดดดด!!!!!!


“อ้ากกกกกกก!!!!!!”


ภายใต้แสงจันทร์ในเมือง..โมโมกิได้ใช้เล็บฟันไปที่หน้าของอินุงามิจนมันกรี้ดร้องออกมา..


“แก...ลูกน้องของริคุโตะ!”


เสียงของอินุงามิกล่าวไปทางโมโมกิที่ยืนสูบกล้องยาสูบอยู่ตรงหน้าด้วยใบหน้าเย้ยหยัน


“ไปซะ ข้าไม่อยากเอาชีวิตลูกหมา”


อินุงามิที่ได้ยินก็เลือดขึ้นหน้าก่อนจะกัดฟันแน่น


“ทำไม ทำไมกัน..ข้าอินุงามิผู้นี้...แกกับนูระริคุโตะและกลุ่มนูระต้องไม่ตายดีแน่!!”


วูบ!!!!


สิ้นเสียงมันก็บินหนีกลับไปโมโมกิที่เห็นก็หัวเราะในลำคอก่อนจะสูบยา


ฟู่---


“ตอนนี้ปล่อยให้ท่านริคุโตะอยู่กับผู้หญิงคนนั้นก็แล้วกัน..”



ตอนที่ 17 พลังรักษา


“ที่นี่เหรอ?”


ริคุโตะที่แบกยูระมาจนถึงหน้าอพาท์เมนท์ที่เงียบสนิท..ยูระมองไปที่หน้าของริคุโตะก่อนจะกลืนน้ำลายตัวเอง


“อืม..ที่นี่แหละ”


“งั้นฉันขึ้นไปนะ”


ยูระที่ได้ยินก็ตาเบิกกว้าง


“ไม่ต้อง!...ส่งฉันแค่นี้ก็พอ”


“ไม่ได้เธอยังบาดเจ็บอยู่เดี๋ยวให้ฉันทำแผลให้ก่อน..แล้วจากนั้นให้ฉันไปก็ได้นิ”


เธอที่ได้ยินก็กอดคอริคุโตะแน่นขึ้นพร้อมกับกล่าว


“งั้นช่วยฉันด้วยนะคะ คุณหมอ”


“หึ วางใจหมอคนนี้ได้เลย”


กล่าวเสร็จริคุโตะก็ขึ้นไปบนอพาท์เมนท์..ก่อนจะถึงหน้าห้องของยูระ


อึก (เสียงกลืนน้ำลาย)


‘ห้องของยูระเหรอ...ในอนิเมะหรือมังงะไม่เคยเห็นเลยหรืออาจมีแต่เราลืมกัน?’


“นี่คิดอะไรอยู่น่ะ?”


เสียงของยูระเรียกเสียงในใจของริคุโตะขึ้นมา..เขสที่ได้ยินก็หันไปมอง


“ป่าวซักหน่อย-”


“-ถ้าเกิดคิดเรื่องอย่างว่าละก็ออกไปเลยนะ”


ยูระกล่าวขึ้นมาริคุโตะที่ได้ยินก็ยิ้มเจื่อนๆก่อนจะเดินเข้าห้องยูระเข้าไป...ของตกแต่งภายในห้องก็ไม่ต่างจากปกติเท่าไหร่ จะแปลกก็มีพวกยันต์กับพวกระดาษเต็มหมดพื้นไปหมด


“ลืมบอกไปของข้างในอาจรกหน่อยนะ..”


ยูระกล่าวเสียงอ่อนขึ้นมา..ริคุโตะยิ้มก่อนจะเอายูระวางไว้ที่เตียง..ก่อนจะพับแขนเสื้อของยูระขึ้นเป็นรอยกัดที่ยาว..ริคุโตะที่เห็นแบบนั้นก็ตาคมกริบ


‘อินุงามิบังอาจนักนะ’


“ดูเหมือนจะไม่ไหวสินะ”


ยูระกล่าวขึ้นมาริคุโตะที่ได้ยินก็ยิ้มพร้อมกล่าว


“แค่รอยหมากัดแค่นี้ไม่ขนามือฉันหรอก..ไม่ทราบว่ากล่องพยาบาลอยู่ไหนเหรอ?”


“อยู่ใต้เตียงน่ะ”


ริคุโตะที่ได้ยินก็ก้มลงหาดูก่อนจะพบกับกล่องพลาสติกสีขาว..ก่อนที่เขาจะหยิบขึ้นมาดู


ก่อนที่เขาจะหยิบแอลกอฮอล์ขึ้นมา..ยูระที่เห็นก็ตาเบิกกว้างขึ้นมา


“อะ เอาจริงเหรอ? นี่เป็นรอยปีศาจนะกล่องพยาบาลช่วยไม่ได้หรอก!”


“งั้นก็คิดถูกแล้วที่ไม่ต้องพาไปที่โรงพยาบาล”


กล่าวเสร็จริคุโตะก็เอาสำลีซับแอลกอฮอล์ก่อนจะแตะที่แผลของยูระ


“โอ้ย!..เบามือหน่อยไม่ได้เหรอ ไหนบอกว่าหมอไง?”


“ทนหน่อยสิ”


ริคุโตะกล่าวพร้อมกับซับต่อไปก่อนจะเอายาทาแผลขึ้นมาลำดับต่อไป..ก่อนที่ริคุโตะจะจบท้ายด้วยผ้าพันแผล


“โอ้ยย!!!”


ยูระจับไหล่ของตัวเองขึ้นมา..ริคุโตะที่เห็นก็คิ้วกระตุก


‘การโจมตีของหมาน้อยอินุงามิโดนถึงแขนนี่นา...ทำไมยูระถึงเจ็บไหล่ได้ละ?”


กล่าวเสร็จริคุโตะก็เอื้อมมือไปจับที่หลังของเธอ


“ทำอะไรน่ะ!”


ยูระที่หน้าแดงก็ตวาดขึ้นมาริคุโตะที่ได้ยินก็เอามือออก


“โทษทีๆ ก็เห็นเธอเจ็บไหล่”


“เจ็บไหล่แล้วมาจับหลังทำไมละ?”


“การที่จะทำแผลได้นั้นฉันต้องดูหลังของเธอก่อนว่ารอยเขี้ยวมันตันถึงตรงไหน”


ริคุโตะกล่าวออกไปยูระที่ได้ยินก็ตาเบิกกว้างก่อนจะเขยิบนั่งห่างจากเขา


“เดี๋ยวต่อจากนี้ฉันทำแผลเอง กลับก่อนก็ได้” ยูระ


“ได้ไงละ?” ริคุโตะ


ริคุโตะกล่าวเสร็จก็จับไหล่ของเธอก่อนจะหมุนตัวเธอ


“อยู่นิ่งๆเปิดแค่ส่วนไหล่ก็พอ” ริคุโตะ


“อ...อืม...เข้าใจแล้ว” ยูระ


พรึ่บ


ยูระกล่าวด้วยใบหน้าแดงกล่ำก่อนจะถอดเสื้อตรงไหล่ข้างขวาให้ริคุโตะ


‘นี่ฉันทำบ้าอะไรเนี่ย...ไม่มีทางที่เขาจะทำให้ฉันหายได้อยู่แล้ว’


ยูระกล่าวในใจพร้อมมองไปที่หน้าของริคุโตะที่นั่งมองดูหลังของเธอ


‘ขาวจัง..’


“จะทำไหม...แผลน่ะ”


“ทำ..ทำสิๆ”


ริคุโตะยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาดู


‘ร่างกายเราสามารถรักษาบาดแผลได้เองเรายังไม่เคยลองรักษาให้คนอื่นเลยนี่นา...ไม่รู้ว่าจะได้ผลด้วยไหม ท่าฉันได้สายเลือดของท่านหญิงโยฮิเมะมามันก็น่าลองดู’


หมับ


รืตุโตะจับไหล่ของยูระเธอที่เห็นแบบนั้นก็จะหันมามอง


“อย่ามองนะ!”


ริคุโตะบอกไปที่ยูระเธอจึงหันไปทางด้านหน้า...ริคุโตะที่เห็นแบบนั้นก็หลับตาก่อนจะถอนหายใจ


วิ้ง!


ซูบ--


แสงสีทองสว่างไสวขึันมาพร้อมกับร่างกายของยูระค่อยๆรักษาตัว..เธอที่รู้สึกได้ก็ตาเบิกกว้างขึ้นมา


‘นี่มันอะไรกัน..เรารู้สึกร่างกายค่อยๆดีขึ้น..หรือว่าริคุโตะจะเป็นคนทำ..ไม่สิมนุษย์ไม่มีทางมีพลังแบบนึ้’


เธอกล่าวในใจก่อนจะเหลือบตาไปมองริคุโตะจากข้างหลัง


“บอกว่าอย่ามองไง”


ริคุโตะกล่าวพร้อมกับเอาหัวหนุนคอของยูระ..เธอที่เห็นก็ตกตะลึงขึ้นมา


“นายเป็นอะไรน่ะ-”


เธอหันกลับมาอย่างกะทันหันจนทำให้หน้าของทั้งสองใกล้ชิดกัน..ริคุโตะลูบแก้มของยูระ


“ริคุโตะ...ฉันว่า”


เธอกล่าวด้วยใบหน้าขึ้นสี


“พักผ่อนเถอะ”


ฟู่---


ริคุโตะกล่าวพร้อมกับเป่าลมเบาๆไปที่หน้าของยูระก่อนที่เธอจะตาค่อยๆปิด


“ริคุโตะ-”


หลังจากที่เธอหลับแล้วริคุโตะก็ห่มผ้าห่มให้เธอก่อนจะเดินออกจากห้องไป


ระหว่างทางเดินกล้บบ้านริคุโตะก็มองดูมือของตัวเอง


“เรามีพลังรักษาเหมือนกับ ท่านหญิงโยฮิเมะ

แล้วก็นูระริฮัง แต่มันก็ไม่ได้รุนแรงขนาดนั้น อาจเป็นเพราะ สายเลือดต่อสายเลือดก็ได้มั้ง”


ริคุโตะพ่นพึมพัมออกมาก่อนจะหยุดเดินเพราะนึกอะไรบางอย่างได้


“้เหมือนเราลืมอะไรไป...แต่ชั่งมันแล้วกัน”


[ บนเขาของเมืองโยคิอุเอะ ]


“ไอเจ้าเด็กบ้า เหล้าของฉัน!!!!” สึโคโยมิ


[ บ้านกลุ่มนูระ ]


ริคุโตะเดินมาถึงก่อนจะหยุดเดินเพราะคนเบื้องหน้า


“หายไปเลยนะครับ”


โมโมกิกล่าวออกมาริคุโตะที่ได้ยินก็หัวเราะในลำคอก่อนจะหยิบกล้องยาสูบออกมา


“เจ้าลูกหมานั่นเป็นไงบ้าง?”


ฟู่---


ริคุโตะกล่าวพร้อมกับสูบยา


“มันน่าเวทนาผมก็เลยปล่อยมันไปก่อนน่ะครับ เพราะผมชอบเหยื่อที่กำลังตกอยู่ในความตาย”


โมโมกิกล่าวพร้อมกับสูบยาจากกล้องยาสูบเช่นกัน


“เข้าบ้านกันเถอะ”


ริคุโตะกล่าวพร้อมกับเดินผ่านโมโมกิไป


[ ตอนบ่ายในวันต่อมา ]


พวกคิโยสึงุได้ชวนริคุโตะไปสืบหาข้อมูลเกี่ยวกับศาลเจ้าที่ถูกทำลาย


“รู้สึกว่าช่วงนี้ศาลเจ้าจะถูกทำลายน้อยลงแล้วนะ” คิโยสึงุ


“อะ อืมนั่นสินะ” ริคุโอะ


‘ศาลเจ้าไม่ได้ถูกทำลายหมด ตอนนึัเจ้าทานูกิน้อยคงหัวเสียหน้าดู ทีไม่เป็นไปตามแผนที่วางไว้’


ริคุโตะคิดในใจด้ยจใบหน้าที่อิ่มเอน


“นี่เราไปทางฝั่งพวกผู้หญิงกันเถอะ”


ชิมะกล่าวขึ้นมาทุกคนที่ได้ยินก็เห็นด้วยก่อนจะเดินกันออกไป...ก่อนจะไปที่ป่าตรงด้านหลังโรงพยาบาล


“เฮ้ทุกคน!!!”


คิโยสึงุตะโกนขึ้นมาพวกเธอที่ได้ยินก็หันมาทางพวกเขา


“รีบกลับกันเถอะ” ริคุโอะ


ยูระมองไปที่ริคุโตะที่ยืนข้างๆริคุโอะด้วยสายตาที่ไม่อาจเข้าใจได้


‘อะไรกันนะ...ทำไมริคุโตะคุงถึงได้มีพลังแบบนั้นได้...หรือว่าเราจะเข้าใจผิดไป’ ยูระกล่าวในใจ


“จริงสิ..นี่ยูระคุงกลับไปกินข้าวเย็นด้วยกันดีกว่า”


“เอ๋” ริคุโอะ


“ไม่ใช่บ้านนายนะเฟ้ย” ริคุโตะ


“จริงด้วยๆวาคานะจังน่ะทำอาหารอร่อยที่สุดเลย!” มากิ


“ฝีมือโดนัทนั่นของคุณแม่อยากจะทานอีกจังเลยนะ” ยูระ


“นี่เรียกคุณแม่ด้วยละ” มากิ


“พวกเรากลับกันก่อนเถอะ”


ริคุโตะกล่าวขึ้นมาริคุโอะทึ่ได้ยินก็ดึงเข้ามาซุบซิบ


“นี่พี่จะดีเหรอ เธอเป็นองเมียวจินะ”


“องเมียวจิแล้วยังไง ขอแค่ไม่ให้คนในบ้านโผล่ออกมาก็พอ”


หลังจากคุยกับริคุโอะเสร็จก็เงยหน้าขึ้นก่อนจะเห็นโทริอิไหว้ศาลเจ้าเล็กๆที่พุพัง


“พวกเรากลับกันเุถอะ!”


คิโยสึงุกล่าวขึ้นมาทุกคนที่ได้ยินก็เดินกลับกัน


[ ณ. ตึกสูงแห่งนึง เวลา 17:34 น. ]


“ทำไมเทพเจ้าที่ถึงไม่ลดลงเลยละ!”


ทามาสึกิกล่าวขึ้นมาด้วยท่าทีนิ่งสงบแต่เสียงต่ำ


“พวกมันป้องกันไว้อย่างดี อุส่าเบี่ยงเบนแต่ก็ทำอะไรไม่ได้เลย” เทะอาราอิโอนิ


“ไม่ต้องห่วงหรอกนา เดี๋ยวฉันจะไปกำจัดเทพเจ้าที่ให้หมดเลย!” โซเดะโมงิซามะ


“พูดแบบนี้แสดงว่าไม่ต้องการ ผู้คุมกันงั้นเหรอ?”


“ข้าไม่เห็นต้องเพิ่งเจ้าพวกนี้” โซเดะโมงิซามะ


“ไม่นายต้องเพิ่ง เพราะอ่อนแอ โยสึซึเมะ ฝากด้วยละ”


ทามาสึกิกล่าวไปทางหญิงสาวที่มีผ้าปิดไปหมดเหลือแค่ดวงตาสีแดง


“อา..” โยสึซึเมะ


[ เวลาเดียวกัน บ้านกลุ่มนูระ ]


คิโยสึงุ:เอาละได้เวลาของคิโยสึงุเล่าเรื่องกันแล้ว!

ชิมะ: คร้าบๆ

คานะ: เดี๋ยวฉันไปช่วยเตรียมอาหารเย็นก่อนนะ

คิโยสึงุ: นี่้เดี๋ยวสิ!!

มากิ: เอ้ย วันนี้เหนื่อยจังเลยต้องเติมเครื่องสำอาง ทำไรอยู่น่ะ

โทริอิ: อ๋อ..นิดหน่อยน่ะ


มากิมองไปที่โทริอิที่กำลังพับกระดาษ


“พับกระดาษเหรอ” มากิ


“นี่พวกเธอทำอะไรกันอยู่น่ะ..แล้วสองพี่น้องนูระกับคุณโอคิคาวะอยู่ไหนเนี่ย?”


คิโยสึงุกล่าวขึ้นมายูระที่ได้ยินก็หันไปมอง


ริคุโตะมองไปที่ดวงอาทิตย์ที่กำลังตกสู่พื้นในมือเอากล้องยาสูบขึ้นมาสูบ


ฟู่—


“อีกประเดี๋ยวโทริอิจะออกจากบ้านเพื่อไปไหว้ศาลเจ้าเซนบะพอถึงตอนนั้น โซเดะโมงิซามะ ก็จะมาสาปเธอ เราคงต้องไปช่วยสินะเพื่อไม่ให้เธอถูกคำสาป”


กล่าวเสร็จริคุโตะก็มองไปที่โทริอิที่กำลังวิ่งออกมาจากบ้านนูระ..ทันใดนั้นร่างกายของริคุโตะก็เปลี่ยนเป็นร่างภูติ


[ หลังโรงพยาบาล ]


“ขอโทษนะคะ..ที่ไม่ได้มาซะนานเลยท่านเซนบะเรื่องเมื่อตอนนั้นขอบคุณมากเลยนะคะ”


กล่าวเสร็จโทริอิก็พนมมือไหว้ไปที่ศาลเจ้า..ก่อนจะเอามือลง


“เอาละ”


ซุ่ม!


มีเสียงหญ้าดังขึ้นมาโทริอิมองไปรอบๆด้วยความไม่วางใจ


“เอ่อ...รีบกลับดีกว่าเรา” โทริอิ


“เดี๋ยวก่อนสิ”


เสียงของโซเดะโมงิซามะดังขึ้นมาเธอค่อยๆหันไปมอง


“จังหวะนี้แหละ!”


ริคุโตะกะชับดาบในมือก่อนจะพุ่งเข้าไป


ซึม…


มีหญิงสาวที่มีส่วนล่างเป็นนกบินลงมาจากท้องฟ้าก่อนจะจับที่ใบหน้าของริคุโตะ


! ริคุโตะ


ดวงตาของริคุโตะตาสีขาวเปลี่ยนเป็นสีดำส่วนนัยน์ตายังคงเป็นสีแดง


‘มองไม่เห็น..ตกอยู่ในความมืดมิด มีคนเดียวที่จะทำแบบนี้ได้’


ริคุโตะกล่าวในใจก่อนจะมองไปรอบๆถึงแม้จะมองไม่เห็น


“โยสึซึเมะ..”


“.....” โยสึซึเมะ


เธอที่ได้ยินก็เงียบก่อนจะกล่าวขึ้นมา


“นายรู้จักฉันด้วยเหรอ?” โยสึซึเมะ


“ใช่เธอจริงๆด้วย...อยากมาเข้ากลุ่มฉันไหม?” ริคุโตะ


“ไร้สาระ-” โยสึซึเมะ


“-ไม่ไร้สาระหรอก..ฉันรู้ว่าเธอคิดจะทำอะไร” ริคุโตะ


“.....” โยสึซึเมะ


“ค้อนจอมมาร…” ริคุโตะ


ริคุโตะกล่าวขึ้นมาด้วยท่าทางไม่ทุกข์ร้อน..จนโยสึซึมเมะที่ได้ยินก็มองตาเขม็ง


“ม่ายยยยย!!!!!”


เสียงของโทริอิกรีดร้องขึ้นมาริคุโตะที่ได้ยินก็กัดฟัน


“บ้าจริง!”


ก่อนที่เขาจะเอามือมาจับที่ตาของตัวเอง


วิ้ง!


มีแสงสีทองแผ่ออกมาจากมือของริคุโตะก่อนที่เขาจะเอามือลง..โยสึซึเมะที่เห็นทก็ตาเบิกกว้างขึ้นมา..เพราะดวงตาของริคุโตะกลับมาเป็นเช่นเดิม


“เมื่อคนเรามีแสงสว่าง ความมืดก็ทำอะไรไม่ได้หรอกนะ”


! โยสึซึเมะ


ฉัวะ!


ริคุโตะพุ่งไปฟันใส่โซเดะโมงิซามะจนเขาแขนขาด


“อ้ากกกกก!!!! แขน..แขนของข้า!!!”


ริคุโตะมองไปที่มันก่อนจะหันกลับไปมองที่โทริอิทีหมดสติ


“แก นูระริคุโตะ..”


ริคุโตะหันไปตามเสียงก่อนจะเอาดาบชี้ไปที่โซเดะโมงิซามะ


“มัวทำไรรีบมาช่วยข้าสิ!!” โซเดะโมงิซามะ


โยสึซึเมะเมื่อได้ยินก็รีบคว้าตัวของโซเดะโมงิซามะก่อนจะบินออกไป



“แฮ่กๆ ริคุโตะ!!!”


เสียงของริคุโอะดังขี้นมาริคุโตะหันไปตามเสียงก่อนจะพบริคุโอะกับซึราระที่วิ่งกันมา


ก่อนที่ริคุโตะจะเก็บดาบแล้วเดินไปที่ร่างของโทริอิพวกเขาทั้งสองก็รีบวิ่งมาทันที


“นี่มัน!?” ซึราระ


“ขอโทษที..ฉันช่วยเธอไม่ทัน” ริคุโตะ


“ไม่เป็นไร ตอนนี้รีบพาเธอไปโรงพยาบาลกันเถอะ!” ริคุโอะ


[ โรงพยาบาล ]


โทริอิถูกส่งเข้าห้องฉุกเฉินทันทีพวกกลุ่มคิโยจูจิที่รู้ข่าวก็รีบมาทันที


“นี่มันเกิดอะไรขึ้นน่ะ!?” ยูระ


“คงไม่เป็นไรหรอกนะ…” คานะ


“เอ๋..” ริคุโอะ


“คงจะไม่ถึงขั้นเสียชีวิตหรอกนะ..”


ริคุโตะที่ได้ยินก็มองด้วยสายตาชินชา


“ตอนนี้ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวเธอก็หายแล้ว”


‘ตอนนี้เหรอ…’ ยูระกล่าวในใจ


“จริงนะ...ฉันเชื่อนายได้สินะนูระคุง” มากิ


มากิกล่าวไปทางริคุโตะเขาที่ได้ยินก็ยิ้มก่อนจะหันไปทางริคุโอะ..ริคุโอะที่เห็นแบบนั้นก็พยักหน้า


“ทุกคนรอนี่นะ คุณโออิคาวะด้วย”


“เอ๋..” ซึราระ



ก่อนที่พวกเขาจะเดินกันออกไปเพื่อไปยังหลังโรงพยาบาล


“เทวรูปหินนั่นเราต้องหาตัวมันให้พบแล้วให้มันบอกวิธีคลายคำสาป”


ริคุโอะกล่าวขึ้นมาริคุโตะที่ได้ยินก็ถอนหายใจ


“เฮ้อ...ถ้าให้ฉันคิดวิธีที่ดีที่สุดคือจัดการ โซเดะโมงิซามะ”


ริคุโตะกล่าวขึ้นมาก่อนจะหยุดเดินริคุโอะที่เห็นแบบนั้นก็หยุดเดินด้วยความสงสัย


“น่าเสียดาย”


เสียงของผู้ชายดับขึ้นมาริคุโตะกับริคุโอะเงยหน้ามองไปยังข้างบน


“ข้ามีนามว่าเซ็นบะเป็นเทพเจ้าผู้ซึ่งอาศัยอยู่ที่นี่”


“ท่านเซ็นบะท่านคือ…” ริคุโอะ


“ขอรับตัวข้าได้อาศัยอยู่ที่นี่มานานมากแล้วคอยรักษาโรคภัยให้กับคนที่มาเซ่นไหว้”


“ถ้างั้นท่านสามารถช่วยคุณโทริอิได้ไหมครับ?” ริคุโอะ


“ไม่สามารถเพราะสาวน้อยคนนั้นต้องคำสาปอยู่..ในตอนนี้ตัวข้าไม่มีพลังมากพอที่จะคลายคำสาปนัันได้หรอก”


เซ็นบะกล่าวขึ้นมาสองพี่น้องที่ได้ยินก็มองหน้ากันก่อนจะหันไปทางเซ็นบะ


“หมายความว่าเราต้องกำจัดโซเดะโมงิซามะเพื่อคลายคำสาปสินะ” ริคุโอะ


“แต่มันไม่ได้ง่ายอย่างนั้นเพราะ โยสึซึเมะ หนึ่งในปีศาจจากชิโกกุเจ็ดเงาพเนจร คอยคุ้มกันมันอยู่”


ริคุโตะกล่าวขึ้นมาริคุโอะที่ได้ยินก็มีเหงื่อตก


“แล้วจะทำยังไงละ?” ริคุโอะ


ริคุโตะที่ได้ยินก็เอามือกุมคางก่อนจะกล่าว


“ดูเหมือนว่าฉันจะทำแค่คนเดียวไม่ได้แล้วแหะ…”


ก่อนที่เขาจะหันไปทางริคุโอะ


“ริคุโอะดูเหมือนนายต้องช่วยฉันแล้วล่ะ”


“ว่ามาเลย” ริคุโอะ



ภายในค่ำคืนที่ตะวันกำลังขึ้นได้มีเทวรูปหินกำลังเดินเข้าไปใกล้กับศาลเจ้าโดยมีร่างของโยสึซึเมะยืนดูอยู่บนต้นไม้


ซุ่ม!


มีเสียงพุ่มหญ้าดังขึ้นมาเธอรีบหันไปมองก่อนจะบินเข้าไป..เธอมองไปรอบๆก่อนจะดูที่พื้นหญ้า


ซุ่มๆ


เกิดเสียงขึ้นอีกครั้งเธอบินขึ้นไปยังบนท้องฟ้าเพื่อมองหาที่มาของเสียง


“.....” โยสึซึเมะ



“ไง แม่นกน้อย…”


เสียงของริคุโตะดังขึ้นมาเธอมิงไปยังเบื้องล่างก่อนจะเห็นร่างของเด็กหนุ่มผมสีดำยาวดวงตาสีแดงโลหิต


“.....”


วูบ!!!


เธอพุ่งมาทางริคุโตะก่อนจะงัดหอกขึ้นมาพุ่งไปทางริคุโตะ


วูบ!


ริคุโตะโยนดาบไปทางโยสึซึเมะแต่เธอก็หลบทัน


“เล่นบ้าอะ-” โยสึซึเมะ


!!!!


ฉึก---!


ริคุโตะโผล่มาทางด้านหลังพร้อมกับโยนดาบไปทางข้างหลังของเธอ


“อั้ก!...ใช้ความเกรงขามงั้นเหรอ…” โยสึซึเมะกล่าวพร้อมกับร่างกายที่ล้มลง


ริคุโตะที่โยนดาบไปทางเธอจังหวะนั้นริคุโตะก็ได้ใช้ภาพลวงตาโผล่ไปทางด้านหลังของเธอเหตุนี้จึงทำให้เธอพ่ายแผ้แก่ริคุโตะและอีกเหตุผลนึง…


“ร่างกาย..ฉัน…”


โยสึซึเมะพยายามขยับร่างกายของตนแต่ก็ไร้ผล


“นี่เป็นพลังของดาบฉัน คาเงะโมโรตาริ เธอไม่สามารถขยับไปไหนได้ถ้าฉันไม่สั่งให้เธอไป เจ๋งใช่ไหมละ..ข้อเสียคือมันต้องลิ่มเลือดของคนๆนั้น”


ริคุโตะกล่าวพร้อมกับเดินเข้ามาใกล้ๆเธอมากขี้น..ก่อนที่เขาจะนั่งยอง


“เอาละ ตอนนี้เธอไม่สามารถขยับไปไหนได้แล้ว ขอฉันเล่นสนุกกับเธอหน่อยนะ…หึหึ”


ริคุโตะกล่าวด้วยเสียงสนุกสนานเหมือนได้ของเล่น


“ข้าแพ้เจ้าแล้ว...ฆ่าข้าซะ” โยสึซึเมะกล่าวด้วยเสียงเรียบๆ


“เห๋..ถ้าฆ่ามันก็ง่ายเกินไปน่ะสิ...นั่นสินะงั้นข้าขอเปิดให้เห็นใบหน้าของเจ้าหน่อยแล้วกัน”


เธอที่ได้ยินก็ตาเบิกกว้างขึ้นมา


“อย่านะ!” โยสึซึเมะ


ริคุโตะเอิ้อมมือไปที่ผ้าบนใบหน้าของโยสึซึเมะ


“ไม่นะ ข้าขอเถอะ!” โยสึซึเมะ


“ไม่ต้องห่วงข้าไม่ได้มองผู้หญิงที่หน้าตาหรอกนะ”


วิ้ว~


! ริคุโตะ


ริคุโตะดึงผ้าบนใบหน้าของเธอออกก่อนจะพบใบหน้าของเธอจะมีรอยแผลไฟไหม้ที่หน้าส่วนล่างของเธอ


“.....”


โยสึซึเมะกำหมัดแน่นด้วยความข่มขื่นก่อนจะหลบหน้าของริคุโตะ


“อะไรกัน...เจ้าก็สวยดีออกไม่ใช่เหรอ..”


เธอที่ได้ยินก็ตาเบิดกว้างขี้นมา


หมับ


วิ้ง!


ริคุโตะจับที่ใบหน้าของเธอก่อนจะมีแสงสว่างไสวขึ้นมา..ทันใดนั้นใบหน้าของโยสึซึเมะที่มีแผลไฟไหม้ก็กลับมาเป็นผิวปกติ...นี่ทำให้โยสึซึเมะรู้สึแปลกใจเป็นอย่างมาก


“นี่มันเกิดอะไรขึ้น...ใบหน้าของข้า..กลับมา”



“ริคุโตะ!!!!”


เสียงของริคุโอะดังขึ้นมาจากทางศาลเจ้า..ริคุโตะหันมาทางโยสึซึเมะก่อนจะดึงดาบออกมาจากตัวเธอ


“เธอติดหนี้ฉันแล้วนะจำเอาไว้ด้วยละ”


“ข้า...” โยสึซึเมะ


ริคุโตะเดินไปทางศาลเจ้าโดยไม่หันกลับมาทางโยสึซึเมะเธอที่เห็นแบบนั้นก็ลุกขึ้นยืนก่อนจะบินออกไป



“นี่จับตัวเธอได้ไหม?” ริคุโอะ


ริคุโอะในร่างภูติถามขึ้นมาริคุโตะที่ได้ยินก็เกาแก้มแก้เขิน


“เธอเก่งกว่าที่ฉันคิดน่ะ...ขอโทษนะ” ริคุโตะ


“งั้นเหรอ...ข้าถามเจ้าเทวรูปหินนั่นแล้วก่อนมันตายมันบอกว่าถึงจะฆ่ามันไปโทริอิก็จะไม่กลับมาเป็นปกติน่ะ”


ริคุโอะกล่าวด้วยเสียงเรียบๆแต่ในใจก็เศร้าสร้อย


“ดูเหมือนฉันต้องเพิ่มกระเซ็นขึ้นมาซักหน่อยแล้ว”


“เจ้าหมายความว่าไง?”


“น่าเดี๋ยวข้าจัดการเอง”


ริคุโตะกล่าวเสร็จก็เดินผ่านริคุโอะไป



[ โรงพยาบาล เวลา 6:12 น. ]


ภายในห้องฉุกเฉินโทริอิที่หมดสติคุณหมอและพยาบาลพยายามช่วยชีวิตของเธออย่างสุดกำลัง


ริคุโตะในร่างภูติโผล่เข้ามาแต่พวกหมอกับพยาบาลกับไม่สามารถมองเห็นเขาได้..ริคุโตะเดินไปที่เตียงของโทริอิ..


แมะ


ก่อนที่เขาจะจับที่หน้าผากของเธอก่อนจะมีแสงสว่างไสวขึ้นมา


“นี่ท่าน..”


เสียงของเซ็นบะโผล่ขึ้นมาริคุโตะหันไปทางด้านหลัง


“งั้นข้าขอฝากที่เหลือด้วยนะ..ท่านเซ็นบะ”


วูบ


ริคุโตะกล่าวเสร็จก็หายตัวไป



ภายในวันต่อมา...โทริอิที่หายจากคำสาปก็มาไหว้ศาลเจ้าเซ็นบะกับผองเพื่อน


“ขอบคุณมากเลยนะคะ” โทริอิ


“นี่นัตสึมิ กลับกันเถอะ!” มากิ


โทริอิยิ้มก่อนจะเดินไปที่กลุ่มคิโยจูจิ


ริคุโตะมองไปที่มือของตัวเองก่อนจะกล่าวในใจ


‘พลังของท่านหญิงโยฮิเมะ สุดยอดจริงๆ แต่สุดยอดขนาดนั้น..ทำไมเธอถึงไม่รักษาหัวใจให้ริเฮียงล่ะ หรือริเฮียงขอเอาไว้ ไม่น่าใช่ หรืออาจเป็นเพราะไม่สามารถรักษาได้ เพราะหัวใจถูกยัยจิ้งจอกกินเข้าไป เดี๋ยวรอตาแก่กลับมาเดี๋ยวค่อยถามก็ได้…’















××××××××××××××××××××××××××××××××××


( ขอโทษที่หายไปนานนะครับพอดีเด็กที่รู้จักมาเยี่ยมก็เลยให้เด็กเล่นมือถือไปแล้วไอเด็กนั่นบังเอิญ(เสือก)ลบนิยายเบลเซบับไป ตอนนี้ก็เลยหายไป ส่วนนูระไม่เป็นไรจิกมาทัน ช่วงนี้อาจไม่ค่อยทำนะครับ เรื่องส่วนตัว เดี๋ยวมาต่อที่เหลือนะ )


( แค่กๆ...ผมเป็นไข้ไม่สบาย )


ขอโทษที่ไม่อัพถี่นะครับพอดีผมเป็นไข้ยังไม่หายเลย โคนันขอหายเป็นไข้ก่อนเดี๋ยวทำ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 533 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

791 ความคิดเห็น

  1. #374 shino13 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 17:26
    ตอนนี้ยังไม่อยากให้มีนางเอก
    ตอนหลังๆค่อยมีได้มะอะ
    เมื่อไหรจะได้ไปเจอนัตสึเมะน้าา
    #374
    0
  2. #373 Rnozero (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 14:03

    Yes เต็ม100%ชักทีขอบคุณครับผมจะรอตอนต่อไปนะครับผม

    #373
    0
  3. #372 อิมจิ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 11:25

    เอาให้จบนะไร

    #372
    0
  4. #371 Fot800 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 10:54
    เออ เนอะ
    #371
    0
  5. #370 Netlove-- (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 20:52
    อยากให้ไรท์แต่งไปโลกโทริโกะบ้างอ่ะครับไม่ค่อยมีใครแต่ง น่าหนุกดี
    #370
    0
  6. #369 Creator Happy Invulnerable (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 06:38
    พักผ่อนเยอะๆนะไรท์
    #369
    0
  7. #368 Fot800 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 21:27
    พักผ่อนเยอะๆครับ
    #368
    0
  8. #367 245380 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 20:59
    เป็นไข้จิงๆหรอ!ลักร่างกายดีๆน่ะไรท์.เค้าเป็นห่วงนะ่ตะเอง~~~~~~~😊✌
    #367
    0
  9. #366 jeerasuda0610 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 00:25
    ทำแบบนี้ได้ไงคุณน้อง จิร้องไห้
    #366
    0
  10. #365 shino13 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 16:54
    มะเร็งถามหาแล้วน้าา
    #365
    0
  11. #364 2377 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 14:16

    เบลเซบับหายยยยยยยยยยยยโถ่ไม่เป็นไรนะครับถ้าเป็นไปได้ก็เเต่งใหม่เลยก็ได้นะครับเเต่สาวที่เคยเสนอให้ก็เอาเข้าฮาเร็มเหมือนเดิมนะครับ

    #364
    0
  12. #363 Soul (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 11:04

    เออละว่าอยู่หายไปไหน

    #363
    0
  13. #362 Fot800 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 10:24
    Nooooo
    #362
    0