ไสหัวไปซะพระชายาบ้านนอก

ตอนที่ 20 : ยาสมุนไพร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,442
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 732 ครั้ง
    29 มี.ค. 64

 

 

หลังจากที่หลานฮุ่ยเจินได้สอนเรื่องการ CPR หรือการปั๊มหัวใจเพื่อช่วยชีวิตให้กับหยุ่นเอี้ยเหอแล้ว หมอเพียงหนึ่งเดียวของเมืองโจวถิงก็มีข้อสงสัยตามมามากมาย

 

“คุณหนูหลาน เราจะสามารถช่วยปั๊มหัวใจช่วยชีวิตให้กับเฉพาะคนที่หัวใจเพิ่งจะหยุดเต้นเท่านั้นหรือ?”

 

“ใช่แล้วเจ้าค่ะ ความจริงแล้วหลังจากที่เราคลำชีพจรไม่ได้ อาจจะไม่ได้หมายความว่าคนไข้ไม่มีชีพจรแล้ว แต่มันจะเต้นเบามาก และช้ามากจนเราไม่สามารถจับได้ แต่ความจริงแล้วยังมีชีพจรอยู่ นั่นหมายความว่าเรายังมีหวัง ให้รีบทำการปั๊มหัวใจแบบที่ข้าน้อยสอนและสาธิตให้ดูเลยเจ้าค่ะ แต่หากว่าคนไข้นั้นชีพจรหยุดเต้นไปเป็นเวลานานแล้ว ก็อาจจะไม่สามารถช่วยให้ฟื้นคืนกลับมาได้ เพราะเขาอาจจะเสียชีวิตไปแล้ว หลักการสำคัญคือต้องรีบปั๊มหัวใจให้เร็วที่สุดเจ้าค่ะ”

 

“อืม…ข้าเข้าใจแล้ว แล้วการเป่าปากล่ะ?”

 

“การเป่าปากจะทำก็ต่อเมื่อเรามีผู้ช่วยและเขาเองก็เต็มใจที่จะทำให้เจ้าค่ะ”


“ข้าขอถามตามตรง วิชาการแพทย์แบบนี้เจ้าไปศึกษามาจากตำราเล่มไหนกัน ข้าอ่านตำราการแพทย์มาก็หลายเล่ม ไม่เคยอ่านเจอวิชาการปั๊มหัวใจเลย?”

 

“มันเป็นตำราพิเศษน่ะเจ้าค่ะ ตอนนี้คงจะหาได้ยาก แต่ว่าในอนาคต เอ่อ…ในภายภาคหน้า วิชาความรู้นี้จะต้องแพร่หลาย แม้ผู้ที่มิใช่หมอก็สามารถปฏิบัติเพื่อช่วยเหลือชีวิตผู้อื่นในยามฉุกเฉินได้”

 

“อืม…ถึงจะฟังแล้วให้รู้สึกฉงนอยู่บ้าง แต่ข้าว่าวิชาการแพทย์นี้ดี  ล้ำยุคล้ำสมัย ต่อไปคนที่เป็นหมอต้องหมั่นศึกษาหาความรู้เพิ่มมากขึ้นสินะ จะได้มีความสามารถในการช่วยชีวิตผู้คนได้มากขึ้น”

 

“เจ้าค่ะ” หลานฮุ่ยเจินยิ้มบางๆ นางรู้สึกปลื้มปีติที่มีหมอที่ใฝ่รู้และคิดถึงผลประโยชน์ของคนไข้

 

“แล้วเจ้าอยากได้ยาอันใดบ้าง?”  

 

“ข้า…” หลานฮุ่ยเจินอ้ำอึ้งไปชั่วขณะ

 

“ข้าคิดว่าข้าโดนวางยาพิษเจ้าค่ะ สุขภาพร่างกายของข้าจึงได้เป็นเช่นนี้ ข้าน่าจะถูกวางยาพิษที่ไม่แรงนักติดต่อกันมานาน หลายวัน หรือ อาจจะหลายเดือน หรืออาจจะหลายปีก็ได้”

 

หยุ่นเอี้ยเหอจ้องหน้าคู่สนทนาผู้ที่เป็นคนไข้ประจำของเขาด้วยความประหลาดใจ

 

“คุณหนูหลาน เหตุใดเจ้าจึงคิดว่าเจ้าโดนวางยาพิษ เจ้ารู้ได้อย่างไร?” หยุ่นเอี้ยเหอเอ่ยถามอย่างสงสัยเพราะเขาได้เข้าไปตรวจรักษาหลานฮุ่ยเจินที่จวนของท่านนายอำเภอหลานมาก็หลายครั้ง แต่ไม่มีข้อวินิจฉัยว่านางนั้นน่าจะโดนวางยาพิษ หรือว่าวิชาความรู้ทางการแพทย์ของเขานั้นอ่อนด้อยไป

 

“ข้ารู้เพราะ….” นางจะบอกหยุ่นเอี้ยเหอดีหรือไม่ว่านางมีความสามารถพิเศษเรื่องการได้กลิ่นพิษ หากบอกไปเขาจะเชื่อนางหรือ อีกอย่าง…ตอนนี้นางยังไม่อาจที่จะไว้วางใจผู้ใดได้ เพราะฉะนั้นเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับน่าจะดีกว่า

 

“ท่านหมอหยุ่น ข้าเคยอ่านตำราแพทย์มาบ้าง ในตำราบอกว่าอาการที่ข้าเป็นอาจจะเป็นเพราะโดนวางยา เป็นไปได้หรือไม่ว่า ที่ท่านไม่พบว่าข้าโดนวางยาพิษนั้นเพราะสิ่งที่ข้ากินเข้าไปมันไม่ได้มีฤทธิ์เป็นพิษโดยตรง แต่เมื่อกินร่วมกับสิ่งอื่นแล้วจะก่อให้เกิดพิษในร่างกายได้?” หลานฮุ่ยเจินมั่นใจว่านางโดนวางยาพิษแน่ๆแต่ยาพิษประเภทไหนกันนะที่ทำให้แม้แต่คนเป็นหมอยังไม่อาจรู้ได้

 

“จากการที่ข้าตรวจร่างกายของเจ้า พบเพียงแต่ว่าธาตุทั้งห้าของเจ้าอ่อนแอเกินไป ข้าจึงได้จัดโสมบำรุงร่างกายให้ แต่หากว่าเจ้ายังข้องใจเรื่องโดนวางยาพิษ…”หยุ่นเอี้ยเหอหยุดเอ่ยวาจาใดๆชั่วขณะ ตอนนี้เขากำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

 

หยุ่นเอี้ยเหอรู้ว่าในจวนสกุลหลานนั้นภรรยาอีกคนของนายอำเภอหลานที่ไม่ใช่มารดาของหลานฮุ่ยเจินมีฐานะเป็นฮูหยิน นางมีบุตรสาวและบุตรชายอย่างละคน หมอเพียงหนึ่งเดียวของโจวถิงลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ เขารู้ว่าที่ใดมีภรรยาหลายคน มีบุตรธิดาหลายคน ที่นั่นย่อมมีความอิจฉาริษยา และอาจร้ายแรงถึงขั้นลงมือก่อเหตุทำร้ายกัน ดูๆไปแล้วหลานฮุ่ยเจินเองก็เหมือนตัวคนเดียว นางไร้มารดาคอยปกป้อง ฉะนั้นการที่จะเป็นเป้าให้ผู้คิดร้ายโจมตีย่อมเป็นไปได้ แต่มันก็มิใช่เรื่องของเขานี่นะ หน้าที่ของเขาที่มีต่อคนไข้ คือรักษาโรค ส่วนหน้าที่ของเขาต่อครอบครัวก็คือเป็นเสาหลักในการหาเลี้ยงครอบครัว เพราะฉะนั้นเรื่องอื่นเขาจะไม่ยุ่ง เพราะมันอาจจะนำความเดือดเนื้อร้อนใจมาให้เขาก็เป็นได้

 

“เพื่อความสบายใจของเจ้า เดี๋ยวข้าจะจัด ‘ห่วยซัว’ ให้ เพื่อช่วยถอนพิษ แต่ห่วยซัวนี้จะช่วยได้เพียงถอนพิษอ่อนๆเท่านั้น พิษที่รุนแรงอย่างหงอนกระเรียนนั้นห่วยซัวไม่อาจช่วยได้”

 

“นั่นนับว่ายังดี เพราะต่อจากนี้ไปข้าจะระวังตัวให้มาก จะไม่กินอะไรที่คิดว่ามีพิษอีก จากนี้ร่างกายของข้าคงจะค่อยๆฟื้นตัวขึ้น” หลานฮุ่ยเจินยิ้มบางๆให้กับหมอชรา

 

“เช่นนั้นข้าจะจัดเหง้าบัวให้ด้วย  ให้บ่าวในเรือนเอาไปต้มให้สุก เหง้าบัวนี้จะช่วยบำรุงม้ามและโลหิต ช่วยเพิ่มมวลกล้ามเนื้อ และยังช่วยให้เจริญอาหาร คราวนี้เจ้าคงจะมีเนื้อมีหนังขึ้น”

 

“ แล้วมียาหรือว่าสมุนไพรอะไรที่ช่วยเสริมภูมิต้านทานต่อโรคภัยไข้เจ็บต่างๆให้ข้าได้ไหม?” 

 

    “ที่มีอยู่ตอนนี้ก็คืออึ้งคี้ มีสรรพคุณช่วยบำรุงหัวใจและเลือดลม ช่วยเพิ่มภูมิต้านทานโรคต่างๆและรักษาอาการอ่อนล้าอ่อนเพลียไปในตัว” หยุ่นเอี้ยเหอพูดไปขณะที่ยกโถที่บรรจุแก่นไม้สีน้ำตาลอ่อนที่ถูกฝานเป็นแว่นกลมๆ เขาหยิบแก่นไม้นั้นใส่ลงไปในห่อผ้าก่อนจะนำไปวางรวมกับยาสมุนไพรอื่นๆที่เขาได้จัดให้หลานฮุ่ยเจิน

 

“ขอบคุณท่านหมอหยุ่นมาก เพียงเท่านี้ก็น่าจะเพียงพอสำหรับการช่วยฟื้นคืนสุขภาพร่างกายที่แข็งแรงกลับมาให้ข้าแล้ว”

 

หยุ่นเอี้ยเหอเหลือบมองใบหน้าที่จริงจังและแววตาที่มุ่งมั่นของคุณหนูใหญ่สกุลหลานแล้วจึงเอ่ยวาจา

 

“อันที่จริง สมุนไพรที่ดีที่สุดในใต้หล้านี้สำหรับบำรุงร่างกายก็คือ โสมพันปี”

 

“โสมพันปี? แล้ว…แล้วจะหาซื้อได้ที่ไหนเจ้าคะ?”

 

“โสมพันปีนั้นเป็นของหายาก อาจจะกล่าวได้ว่าเป็นของวิเศษก็ได้ ที่เมืองโจวถิงนั้นไม่มีหรอก  ข้าเคยได้ยินว่าโสมพันปีเป็นเครื่องบรรณาการจากแคว้นต้าถัง น่าจะมีเฉพาะในวังหลวงและผู้ที่จะมีสิทธิ์ใช้ก็คงมีเพียงฮ่องเต้เท่านั้น”

 

“โสมพันปี  วังหลวง ฮ่องเต้”หลานฮุ่ยเจินเอ่ยพึมพำเบาๆขณะที่หยุ่นเอี้ยเหอกำลังคิดราคายา

 

“ทั้งหมดสองตำลึงเองคุณหนูหลาน” หยุ่นเอี้ยเหอเอ่ยบอกราคาค่ายาสมุนไพรที่นางสั่งซื้อ เขายิ้มน้อยๆขณะที่ยื่นกระดาษที่เขียนวิธีการใช้ยาสมุนเหล่านั้นส่งให้หลานฮุ่ยเจิน

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 732 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

645 ความคิดเห็น

  1. #520 Lunar116 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2564 / 02:20
    เนื้อเรื่องโอเคนะคะ แต่คำศัพท์ไม่ค่อยจะเข้ากับยุคโบราณเลย เข้าใจว่านางเอกอาจจะเคยชินเลยพูดแบบนั้น แต่ท่านหมอไม่ควรจะเข้าใจด้วยไหมง่าคะ
    #520
    0
  2. #375 DinDumm (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 เมษายน 2564 / 13:24
    You will be better and stronger, especially

    Smarter than those people's who poisoning you.
    #375
    0
  3. #265 jeabjeab77 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 เมษายน 2564 / 13:20
    สนุกน่าติดตามมากๆ🥰
    #265
    0