ไสหัวไปซะพระชายาบ้านนอก

ตอนที่ 19 : ตำราการแพทย์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,742
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 763 ครั้ง
    29 มี.ค. 64

 

 

สองสาวใช้พยุงหลานฮุ่ยเจินเข้าไปในร้านขายยาของ หยุ่นเอี้ยเหอ และมีศิษย์พี่ศิษย์น้องสำนักหงงซ่านๆพยุงกันตามเข้ามาติดๆ

 

“นี่  ยาแก้พิษ” หยุ่นเอี้ยเหอยื่นยาเม็ดกลมๆสีดำให้ศิษย์พี่จากสำนักหงงซ่าน ชายหนุ่มทำสีหน้าลังเลก่อนจะหันไปสบตากับหลานฮุ่ยเจินคล้ายๆขอคำปรึกษา

 

“ยานี้เหมือนยาลูกกลอน” นางเอ่ยออกมาเบาๆ

 

“ใช่อย่างที่คุณหนูหลานว่า ยานี้เป็นยาลูกกลอนสมุนไพร มีสรรพคุณแก้พิษได้สารพัดชนิด ข้าได้ยานี้มาโดยบังเอิญ และที่สำคัญ ยานี้มีเพียงเม็ดเดียวเท่านั้น”

 

“เช่นนั้น เหตุใดท่านจึงตัดสินใจมอบให้ข้า?” ชายหนุ่มเอ่ยถามอย่างสงสัย

 

“ข้อแรก เพราะข้าเป็นหมอ ข้ามีหน้าที่ต้องช่วยชีวิตคน ข้อที่สองเพราะเจ้าเป็นคนของสำนักหงงซ่าน หากในภายภาคหน้าข้ามีเรื่องเดือดร้อน ขอเจ้าอย่าได้ลืมข้า และข้อสุดท้าย…” หมอหยุ่นหันไปทางด้านหลานฮุ่ยเจิน

 

“ข้อสุดท้ายคืออันใด?” หลานฮุ่ยเจินอดถามออกมาไม่ได้

 

“ข้อสุดท้าย ข้าสนใจวิชาชุบชีวิตคนของคุณหนูหลาน อยากจะขอให้เจ้าช่วยสอนข้าสักหน่อยจะได้หรือไม่หากข้ามอบยานี้ให้แก่คุณชายผู้นี้?”

 

หลานฮุ่ยเจินผ่อนลมหายใจเบาๆ นางรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งที่จะได้ถ่ายทอดความรู้ทางการแพทย์ของแพทย์แผนปัจจุบันให้กับแพทย์ยุคโบราณ นั่นหมายความว่าโอกาสที่เขาจะได้ช่วยชีวิตผู้คนย่อมมีมากขึ้นไปอีก

 

“ย่อมได้ ข้ายินดีอย่างยิ่ง”

 

หยุ่นเอี้ยเหอยื่นยาเม็ดสีดำก้อนกลมที่วางอยู่ในอุ้งมือส่งให้บุรุษที่โดนพิษหงอนกระเรียน

 

“เอ่อ ศิษย์พี่ ท่านแน่ใจหรือที่จะกินยานี่?” ศิษย์ผู้น้องกังวลแทน

 

“ด้วยความที่ท่านหมอหยุ่นเป็นหมอ ข้าเชื่อว่าคงไม่มีหมอคนไหนคิดจะทำร้ายคนที่เจ็บป่วย อีกอย่าง…แม่นางผู้นี้คือคุณหนูหลาน บุตรสาวของท่านนายอำเภอหลาน และนางเป็นผู้ช่วยชีวิตข้า ข้าเชื่อว่าหากท่านหมอหยุ่นคิดไม่ดีกับข้า คงไม่ให้คุณหนูท่านนี้มาร่วมรับรู้เหตุการณ์ครั้งนี้ด้วย” ศิษย์ผู้พี่เอ่ยอย่างมั่นใจ

 

หยุ่นเอี้ยเหอยิ้มบางๆที่มุมปากพลางพยักหน้าช้าๆ

 

“ข้ากับเจ้าไม่เคยมีความแค้นต่อกัน ไม่มีเหตุผลอันใดที่ข้าจะทำร้ายเจ้า อีกอย่างในภายภาคหน้าหากข้าต้องการที่พึ่งพิงอย่างสำนักหงงซ่าน ข้าจะได้กล้าบากหน้าไปขอความช่วยเหลืออย่างไรล่ะ” แม้ไม่รู้ว่าสำนักหงงซ่านนั้นอยู่ที่ไหนและทำการอันใดแต่ขึ้นชื่อว่าเป็นสำนักย่อมต้องมีความพิเศษและโดดเด่นของตนเองหยุ่นเอี้ยเหอเป็นคนฉลาด เขาย่อมรู้ว่าผู้คนในยุคสมัยนี้ให้ค่าเรื่องของ บุญคุณ ความแค้น และความกตัญญูมากแค่ไหน

 

บุรุษหนุ่มผู้โดนพิษหงอนกระเรียนเริ่มมีอาการมือไม้สั่น ปากและเล็บของเขาดูซีดลงอย่างเห็นได้ชัด เขารู้ตัวดีว่าพิษกำลังจะเล่นงานเขาอีก

 

“เช่นนั้นข้าก็ต้องขอบคุณที่ท่านหมอและคุณหนูหลานช่วยชีวิตข้าไว้ บุญคุณครั้งนี้ข้าต้องหาโอกาสตอบแทนให้ได้ ข้า…     ข้า…อวี้อี้ชุน ขอ สา…สาบาน” เขาพูดด้วยเสียงที่เริ่มสั่น พูดจบบุรุษหนุ่มที่บอกว่าตนชื่ออี้ชุนก็คว้าเม็ดยาลูกกลอนสีดำเพียงหนึ่งเดียวในอุ้งมือของ หยุ่นเอี้ยเหอกลืนลงไปทันที

 

“ต่อจากนี้ให้เจ้าดื่มน้ำตามมากๆ และรีบเข้านอนแต่หัววัน พรุ่งนี้เช้าอาการของเจ้าจะหายเป็นปกติทุกอย่าง” หยุ่นเอี้ยเหออธิบาย

 

“ข้าเข้าใจแล้ว ว่าแต่…ท่านจะคิดค่ายานี้เท่าไหร่?”

 

“เรื่องเงิน ไม่จำเป็น ข้าบอกไว้แล้วอย่างไรล่ะ ขอเพียงในภายภาคหน้าอย่าลืมข้าก็พอ” แววตาของหยุ่นเอี้ยเหอนั้นล้ำลึกนัก

 

“ข้าอวี้อี้ชุนขอคารวะท่านหมอหยุ่นและคุณหนูหลาน บุญคุณครั้งนี้ข้าจะต้องตอบแทนแน่” อวี้อี้ชุนประสานมือคารวะบุคคลตรงหน้าทั้งสอง

 

“ข้า…อี้หวังเซียว ก็ขอคารวะท่านทั้งสองเป็นการขอบคุณด้วยเช่นกัน” ศิษย์ผู้น้องประสานมือคารวะตามศิษย์ผู้พี่ สำหรับสำนักหงงซ่านแล้ว เรื่องของบุญคุณและความแค้นนั้นใหญ่หลวงนัก

 

“เจ้าทั้งสองเกรงใจมากไปแล้ว” หยุ่นเอี้ยเหอเอ่ย 

 

“เช่นนั้นก่อนที่ข้าทั้งสองจะไป ข้าขอมอบสิ่งหนึ่งให้พวกท่านทั้งสอง นี่คือของสำคัญ หากเมื่อใดที่พวกท่านต้องการความช่วยเหลือเพียงแค่ลูบวนรอบๆหยกนี้ เดี๋ยวข้าหรือศิษย์น้องจะปรากฎตัวในทันที” อวี้อี้ชุนยื่นป้ายหยกรูปร่างกลมสีเขียวคล้ายมรกตให้แก่หยุ่นเอี้ยเหอและหลานฮุ่ยเจิน

 

ทั้งคู่ยื่นมือมารับหยกนั้นไว้

 

“เช่นนั้น ข้ากับศิษย์น้องคงต้องขอตัวก่อน พอกินยานี่เข้าไป ข้ารู้สึกดีขึ้นมาก แต่ก็ยังคงอ่อนเพลียอยู่ คงต้องขอตัวแล้ว” พูดจบอวี้อี้ชุนก็ประสานมือคารวะอีกรอบเป็นการบอกลา   

 

“ขอให้พวกเจ้าทั้งสองโชคดี”      

 

“ขอให้เจ้าหายโดยเร็ว อี้ชุน” หลานฮุ่ยเจินยิ้มส่ง

 

บุรุษหนุ่มทั้งสองหันหลังและพยุงกันค่อยๆเดินออกไป

 

หยุ่นเอี้ยเหอหันกลับมามองสตรีร่างผอมบางตรงหน้า

 

“คุณหนูหลาน เจ้าอาการดีขึ้นมากแล้วใช่หรือไม่?”

 

“ข้าค่อยยังชั่วขึ้นแล้วเจ้าค่ะ แต่ข้ามีเรื่องอยากให้ท่านหมอช่วย”

 

“ว่ามา” หยุ่นเอี้ยเหอพูดพลางรินน้ำชาให้สตรีตรงหน้าและผายมือให้นางนั่งลงที่เก้าอี้ที่อยู่ใกล้ๆ

 

“ข้าเพิ่งรู้ว่าข้าโดนวางยาพิษเจ้าค่ะท่านหมอหยุ่น แต่ไม่รู้ว่าเป็นพิษชนิดใด ข้าต้องการยาแก้พิษอีกทั้งยาที่ใช้สำหรับบำรุงสุขภาพร่างกายด้วย ขอยาที่ช่วยให้เจริญอาหารด้วยยิ่งดี ข้ารู้สึกว่าตัวข้าผอมเกินไป เรี่ยวแรงก็ไม่ค่อยมี เดินเองแทบไม่ได้ต้องให้สาวใช้คอยช่วยพยุง” หลานฮุ่ยเจินร่ายยาว นางรู้ว่านางโดนวางยาพิษแน่ๆเพราะได้กลิ่นพิษจากลมหายใจของนางเอง เพียงแต่ไม่รู้ว่าเป็นพิษชนิดใด

 

หยุ่นเอี้ยเหอมองสตรีตรงหน้าด้วยสายตาคาดไม่ถึง เขาเคยไปตรวจรักษาคุณหนูใหญ่สกุลหลานอยู่หลายครั้ง ทุกครั้งที่ไปเขาจะพบกับสตรีที่อ่อนแอ เจ็บป่วยออดๆแอดๆ สีหน้าและแววตาดูท้อแท้สิ้นหวังราวกับคนที่เจอแต่ความพ่ายแพ้มาตลอดชีวิต แววตาดูหม่นเศร้าและหวาดกลัว ไม่มีความมั่นใจ  ไม่มีความหวังและกำลังใจแต่สตรีตรงหน้าผู้นี้แม้ภายนอกคือหลานฮุ่ยเจินบุตรตรีคนโตของนายอำเภอหลาน หากแต่เขารู้สึกว่านางมิใช่หลานฮุ่ยเจินคนเดิม นางได้เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

 

สตรีที่ปรากฏกายตรงหน้าเขาคือหญิงสาวร่างผอมบางจนหนังแทบติดกระดูก ท่าทางอ่อนแอขี้โรคก็จริง แต่หยุ่นเอี้ยเหอสัมผัสได้ถึงพลังบางอย่างในตัวนาง พลังแห่งการต่อสู้ พลังแห่งความยิ่งใหญ่และความสำเร็จ แววตาของนางตอนนี้ดูมาดมั่นและมั่นใจ  หยุ่นเอี้ยเหอพิจารณาสตรีตรงหน้าด้วยสายตาที่ล้ำลึก

 

“คุณหนูหลาน เจ้าดูเปลี่ยนไปมาก แต่ข้าชอบที่เจ้าเป็นแบบนี้มากกว่า”

 

“เป็นเช่นนั้น แม้แต่ตัวข้าเองก็ชอบที่ข้าเป็นแบบนี้ แต่ไม่รู้ว่าคนรอบๆตัวข้าจะชอบด้วยหรือไม่” หลานฮุ่ยเจินพลันนึกไปถึงน้องสาวต่างมารดาและสองสาวใช้ทรยศ ‘ฝากไว้ก่อน ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาเอาคืน’

 

“เอาล่ะ เดี๋ยวข้าจะจัดยาที่เจ้าต้องการให้ แต่เจ้าพอจะมีเวลาให้ข้าสักหน่อยหรือไม่ ข้าอยากให้เจ้าเล่าเรื่องวิธีการช่วยชีวิตที่เจ้าทำให้ อวี้อี้ชุนฟื้นขึ้นมาได้ เจ้าได้วิชาความรู้นี้มาจากที่ใด พอจะถ่ายทอดให้ข้าได้บ้างหรือไม่?”

 

“ย่อมได้เจ้าค่ะ ข้ายินดีอย่างยิ่ง ความจริงแล้วสิ่งที่ข้าทำนั้นข้าได้เรียนรู้มาจากตำราเจ้าค่ะ”

 

“ตำรา? ตำราเช่นนั้นหรือ ตำราเล่มไหนกัน?”หยุ่นเอี้ยเหอถามอย่างใคร่รู้ ในชีวิตของเขาเคยอ่านตำราแพทย์มามากมายนับไม่ถ้วน แต่ไม่เคยมีตำราเล่มไหนที่กล่าวถึงวิชาการแพทย์แบบนี้เลย

   

หลานฮุ่ยเจินยิ้มบางๆ

“มีในตำราทุกเล่มที่เกี่ยวกับการปั๊มหัวใจนั่นแหละเจ้าค่ะ” นางนึกในใจ

   

 

     

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 763 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

694 ความคิดเห็น

  1. #336 sweetpeony2 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 เมษายน 2564 / 01:01
    คิดว่า ปั๊ม คงมาจาก คำอังกฤษ pump ซึ่งน่าจะมีคำไทยคำอื่นใช้แทนนะคะ
    เคยดูหนัง ชีวิตมหัศจรรย์วันเดอร์ เพิ่งทราบว่าสร้างจากหนังสือ จะลองหามาอ่านดูค่ะ
    #336
    0
  2. #101 Mameaw555 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 เมษายน 2564 / 13:34
    หงงซ่าน ต้องอ่านยังไงคะ
    #101
    6
    • #101-5 Lunar116(จากตอนที่ 19)
      2 พฤษภาคม 2564 / 02:21
      อาจจะมีวิธีเขียนชื่อที่ทำให้ไม่งงได้นะค้า เราไม่สามารถแนะนำได้เพราะตอนนี้ก็ยังไม่เข้าใจว่ามันอ่านยังไง
      #101-5
    • #101-6 Hanuman Polaris(จากตอนที่ 19)
      3 พฤษภาคม 2564 / 07:41
      ง๋ง ซ่าน
      #101-6