ไสหัวไปซะพระชายาบ้านนอก

ตอนที่ 21 : ซือจิ้นหยาง คุณชายเจ้าเสน่ห์แห่งโจวถิง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,162
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 709 ครั้ง
    29 มี.ค. 64

 

 

“ตั้งสองตำลึง ท่านหมอหยุ่นขายยาแพงไปหรือเปล่าเจ้าคะคุณหนู” หลิงหลิงแอบบ่นเบาๆขณะที่สามสาวต่างฐานันดรกำลังพยุงกันเดินห่างออกมาจากร้านขายยาของหยุ่นเอี้ยเหอ

 

“อืม…ข้าเองก็ไม่รู้ว่าถูกหรือแพง” หญิงสาวไม่รู้จริงๆนั่นแหละ เงินสองตำลึงยุคสมัยนี้ใช้ซื้อสิ่งใดได้บ้างนะ

 

“เราจะไปไหนกันต่อดีเจ้าคะคุณหนู?”

 

“ไปร้านขายเสื้อผ้าและเครื่องประดับ อย่าลืมสิ อีกไม่กี่วันเราต้องเดินทางไปไป๋ซ่านลี่ เสื้อผ้าของข้ามีแต่ชุดเก่าๆสีมอซอ ช่างไม่สมศักดิ์ศรีว่าที่หวางเฟยเอาซะเลย ขืนท่านอ๋องแปดทรงรู้เข้าว่าว่าที่พระชายานั้นแต่งตัวมอซอจะพาลโกรธเอาได้” หลานฮุ่ยเจินพูดทีเล่นทีจริง สาวรับใช้ทั้งสองต่างแปลกใจที่คุณหนูใหญ่สกุลหลานผู้เงียบขรึมวันนี้กลับมีอารมณ์ขัน

 

สองสาวรับใช้พยุงผู้เป็นนายให้ค่อยๆเดินมุ่งหน้าไปทางร้านขายเสื้อผ้า

 

“คุณหนูหลาน เอ่อ…หลานฮุ่ยเจิน?” เสียงเรียกนั้นดังอยู่เบื้องหลัง

 

หลานฮุ่ยเจินพร้อมด้วยสาวรับใช้ทั้งสองหันหลังกลับมาทางที่มาของเสียง

 

ภาพที่ปรากฏแก่สายตาของหลานฮุ่ยเจินคือบุรุษหนุ่มรูปงาม อายุอานามน่าจะประมาณยี่สิบปี รูปร่างสูงสง่า ใบหน้าคมคาย คิ้วเข้มพาดตรง ดวงตาดอกท้อเปล่งประกายแวววาวเมื่อนางสบสายตากับเขา

 

“เอ่อ…ท่านคือ…?” หลานฮุ่ยเจินเอ่ยถามอย่างงงๆ ก็นางไม่รู้จริงๆนี่นา ถึงแม้นว่านางจะมีความทรงจำของร่างเดิมอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ชัดแจ้งทั้งหมด ความทรงจำบางส่วนก็เลือนราง บางส่วนก็หายไปหมดสิ้น

 

“ข้า…ซือจิ้นหยาง อย่างไรล่ะ คุณหนูหลาน…เอ่อ…” บุรุษหนุ่มผู้นั้นคือซือจิ้นหยาง หรือคุณชายซือเจ้าเสน่ห์นั่นเอง

 

ซือจิ้นหยางให้รู้สึกประหลาดใจยิ่งนักที่การพบกันคราวนี้หลานฮุ่ยเจินดูเปลี่ยนไป แววตาของนางดูว่างเปล่าและไร้ความรู้สึกใดๆ บุรุษหนุ่มเคยกระหยิ่มใจมาตลอดว่านางนั้นรักปักใจอยู่แต่เพียงเขา ด้วยความที่เขามีแผนการที่จะให้บิดาและท่านตาของนางนั้นส่งเสริมเขาให้ได้รับตำแหน่งราชการในราชสำนักเขาจึงพยายามเข้าไปตีสนิทกับจวนสกุลหลาน เขารู้ดีว่าสกุลหลานนั้นเป็นขุนนางสืบทอดกันมาหลายรุ่น มีเกียรติ มีอำนาจในเมืองโจวถิง ผู้คนนับหน้าถือตา ทว่า…ไม่มีทรัพย์ จวนสกุลหลานมิได้มีความมั่งคั่งเพียงแต่มีพอกินพอใช้เท่านั้น ฮูหยินผู้เฒ่าสกุลหลานดูเหมือนจะเป็นใจ นางเองก็คงอยากจะมีหลานเขยที่มาจากตระกูลที่มั่งคั่งอย่างสกุลซือกระมัง ทุกครั้งที่เขานำข้าวของไปคารวะนางถึงได้ให้สาวรับใช้คนสนิทไปตามหลานฮุ่ยเจินให้มากล่าวคำขอบคุณและนั่งจิบชาสนทนาเป็นเพื่อนเขา คล้ายๆเป็นการเปิดโอกาสให้สองหนุ่มสาวได้ใกล้ชิดกันในสายตาของผู้ใหญ่ หลานฮุ่ยเจินเองก็มีท่าทีว่าพึงพอใจในตัวเขา นางมักจะพูดน้อย ก้มหน้าทำเอียงอาย แต่ก็จะแอบลอบมองใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาเป็นระยะๆ ด้วยสัญชาตญาณของบุรุษเพศเขาจึงคิดเข้าข้างตนเองว่านางมีใจให้เขา  ซือจิ้นหยางวางแผนกับจิวลี่อิงสตรีที่เขารักไว้ว่าเขาจะแต่งหลานฮุ่ยเจินเป็นฮูหยิน แต่ก็คงเป็นได้แต่ภรรยาในนามเท่านั้น สารรูปของหลานฮุ่ยเจินไม่ต่างอะไรกับผีตายซาก เขาคงไม่มีอารมณ์ร่วมเตียงกับนาง และด้วยสุขภาพที่อ่อนแอขี้โรคนั้นนางคงจะอยู่เป็นฮูหยินของสกุลซือได้ไม่นาน หลังจากนั้นเขาจะให้จิวลี่อิงซึ่งถึงแม้นว่าจะมีสิทธิ์เป็นได้แค่อนุเท่านั้นดูแลจวนสกุลซือ ฐานะนางก็จะไม่ต่างจากการเป็นฮูหยินเพราะนางจะเป็นสตรีเพียงหนึ่งเดียวในใจเขา

 

“คุณชายท่านนี้คือใคร?” หลานฮุ่ยเจินหันไปกระซิบถามที่ข้างหูหลิงหลิงเบาเบา

 

สาวรับใช้รู้สึกแปลกใจที่คุณหนูของตนจำบุรุษที่ยืนอยู่เบื้องหน้าไม่ได้เพราะระยะหลังๆมานี้ซือจิ้นหยางแวะเวียนมาที่จวนสกุลหลานบ่อยๆ

 

“คุณหนูใหญ่ บุรุษท่านนี้ก็คือคุณชายซือ ซือจิ้นหยางอย่างไรเล่าเจ้าคะ คุณหนูลืมไปแล้วหรือเจ้าคะ?”

 

“ซือ จิ้น หยาง เช่นนั้นรึ?” หลานฮุ่ยเจิมพึมพำกับตนเองเบาๆ นางพยายามครุ่นคิดโดยหวังว่าความทรงจำเก่าๆของเจ้าของร่างเดิมที่เกี่ยวกับคุณชายรูปงามตรงหน้านี้จะปรากฏขึ้น

 

แววตาของหลานฮุ่ยเจินสว่างวาบ ใช่แล้ว เพราะคุณชายซือผู้นี้อย่างไรล่ะ น้องสาวต่างมารดาของนางถึงได้ก่อเหตุลงมือฆ่าพี่สาวที่อ่อนแออย่างนางอย่างเลือดเย็น

 

ภาพในหัวของหลานฮุ่ยเจินค่อยๆปรากฏชัดขึ้น  เมื่อหลายวันก่อนคุณชายสกุลซือผู้นี้แวะไปคารวะท่านย่าของนางซึ่งก็คือฮูหยินผู้เฒ่าสกุลหลานที่จวน เขานำชาต้งถิง ปี้หลัวชุนซึ่งจัดว่าเป็นของดีและหายากมาฝากฮูหยินผู้เฒ่าพร้อมกับกำไลหยกหนึ่งคู่ มาดหมายว่าจะให้ท่านย่าของนางส่งต่อให้นาง มีสาวรับใช้ผู้หนึ่งนำกาน้ำชาไปเปลี่ยนและเข้ามาเห็นตอนที่ซือจิ้นหยางส่งมอบกำไลหยกคู่นั้นถึงมือของฮูหยินผู้เฒ่า หลังจากที่ซือจิ้นหยางกลับไปแล้ว ฮูหยินผู้เฒ่าจึงให้สาวรับใช้ส่วนตัวนำกำไลคู่นี้ไปให้กับหลานฮุ่ยเจินผู้อ่อนแอถึงเรือนเก่าโกโรโกโสของนาง  สำหรับฮูหยินผู้เฒ่าแล้วหลานฮุ่ยเจินย่อมเป็นที่โปรดปรานมากกว่าหลานฮุ่ยเหมย เพราะหลานฮุ่ยเจินนั้นเกิดจากลูกสะใภ้ที่มีศักดิ์เป็นถึงบุตรสาวขุนนางในราชสำนัก แต่มารดาของหลานฮุ่ยเหมยนั้นเป็นเพียงนางเอกงิ้ว เป็นพวกเต้นกินรำกิน ศักดิ์และเกียรติย่อมไม่อาจสู้บุตรสาวขุนนางในราชสำนักได้ และนางก็รู้ใจคุณชายสกุลซือเป็นอย่างดีว่าต้องการสิ่งใดจากสกุลหลาน และฮูหยินผู้เฒ่ายังรู้มาอีกว่าหลานฮุ่ยเหมยเองก็พึงพอใจ อีกทั้งยังหลงใหล คลั่งไคล้ในตัวซือจิ้นหยางเหมือนกับสตรีอื่นๆในโจวถิง

“คุณชายซือเป็นคนฉลาด เขาคงไม่ซื้อกล่องคืนไข่มุกหรอก ถ้าข้าเป็นเขาข้าก็คงเลือกฮุ่ยเจินแทนที่จะเป็นฮุ่ยเหมย ถึงนางจะได้ชื่อว่าเป็นสาวงามอันดับหนึ่งของโจวถิง แต่งดงามไปแล้วได้อะไร ถึงงดงามราวกับนางเซียนก็มิอาจต้านกาลเวลา สักวันนางก็จะกลายเป็นยายแก่น่าเกลียด แต่อำนาจวาสนานั้นต่างหากเล่าที่บุรุษทั้งหลายต้องการมากกว่าสตรีที่งดงาม ฮุ่ยเจินสามารถส่งเสริมเขาในเรื่องนี้ได้ ข้อนี้คุณชายซือย่อมรู้ดี เอ้า…เอานี่ไปให้นาง บอกว่าเป็นของฝากจากคุณชายซือ” ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยเสียยืดยาวขณะที่ยื่นกำไลหยกคู่งามส่งให้สาวรับใช้คนสนิท

 

ฮูหยินผู้เฒ่ารู้ว่าสถานะการเงินของจวนสกุลหลานนั้นไม่ดีนัก พวกเขาต้องกินใช้อย่างประหยัด จะใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายอย่างสกุลที่มั่งคั่งเฉกเช่นสกุลซือย่อมไม่ได้ หญิงชราผู้มองโลกมาเกือบร้อยปีรู้ดีว่าทางเดียวที่จะยกสถานะภาพทางการเงินและชีวิตความเป็นอยู่ของคนในจวนสกุลหลานของนางให้ดีขึ้นก็คือการเกี่ยวดองกับสกุลซือ และนี่คือที่มาของเหตุเศร้าสลดในวันนั้นหลังจากที่สาวรับใช้นางหนึ่งนำเรื่องกำไลหยกไปบอกคุณหนูรองสกุลหลาน

 

“อ้อ! เป็นคุณชายซือ ซือจิ้นหยางนั่นเอง” หลานฮุ่ยเจินเอ่ยออกมาในที่สุด หลังจากที่เงียบงันไปสักครู่หนึ่ง

 

“เอ่อ วันนี้คุณหนูหลานมาทำอะไรที่ตลาดหรือ ข้าได้ข่าวว่าปกติเจ้าไม่ค่อยออกจากจวนไปไหน”

 

“ข้ามีธุระหลายอย่างที่จะต้องมาทำที่ตลาดเจ้าค่ะ  อีกไม่กี่วันต้องเดินทางไกล ข้าต้องซื้อของหลายอย่างตระเตรียมไว้”

 

“เดินทางไกล? เดินทางไปไหนรึ?” ซือจิ้นหยางเอ่ยถามอย่างสงสัย

 

หลานฮุ่ยเจินหัวเราะเบาๆก่อนจะตอบ

 

“อีกไม่กี่วันเดี๋ยวคุณชายซือก็จะทราบเองแหละเจ้าค่ะ แต่ตอนนี้ข้ายังจะไม่บอก ให้คุณชายซือลองทายไปก่อนละกันเจ้าค่ะ แต่ตอนนี้ข้าต้องไปแล้ว ต้องไปซื้อของหลายอย่าง เดี๋ยวจะเย็นเสียก่อน ลาละเจ้าค่ะ เอาไว้ค่อยเจอกันใหม่” หลานฮุ่ยเจินเอ่ยคำพูดแปลกหูออกไปทำให้ซือจิ้นหยางอดประหลาดใจไม่ได้ ตอนนี้หญิงสาวให้สาวรับใช้ช่วยพยุงเดินตรงไปทางร้านขายเสื้อผ้า

 

 ซือจิ้นหยางรู้สึกว่าวันนี้หลานฮุ่ยเจินดูผิดแผกไป ทั้งสีหน้า แววตา ท่าทาง บุคลิก รวมทั้งคำพูดที่ฟังดูแปลกหูนั่นอีก ทุกอย่างดูเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงราวกับไม่ใช่หลานฮุ่ยเจินคนเดิม ที่สำคัญ…สายตาของนางที่มองมายังเขาก็เปลี่ยนไป จากที่เขาเคยรู้สึกว่าสายตาของนางยามมองมายังเขานั้นเต็มไปด้วยความเสน่หา ทว่า…วันนี้เขากลับรู้สึกว่าสายตาของนางที่มองมายังเขานั้นช่างดูว่างเปล่าและไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 709 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

620 ความคิดเห็น

  1. #571 may1935 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2564 / 17:22
    ไรท์จ้าาาาาอยากให้อ๋องแปดเจอะนางเอกแล้วจ้า
    #571
    0
  2. #562 usa55870 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2564 / 02:54
    ทำไมรู้สึกไม่สนุก
    #562
    0
  3. #6 ladafonnnrlove (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 มีนาคม 2564 / 07:04

    ต่อๆค่ะ
    #6
    1
    • #6-1 ๋J.A.J.K.(จากตอนที่ 21)
      1 เมษายน 2564 / 15:38
      อัพทุกวันจ้า มาอ่านทุกวันน๊าาา
      #6-1