FanFic : แก๊งค์ป่วนก๊วน IdentityV (รวมเรื่องสั้น)

ตอนที่ 5 : [Fic:NaibXJackXEmily] Fever (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    25 มิ.ย. 63

เมื่อนาอิบ ซูบีดาร์ป่วยเป็นไข้ [Part 1]

 

"39.5 องศา..."

 

เสียงหวานแต่กลับแฝงด้วยความกังวลเอ่ยขึ้น ขณะที่ 'เอมิลี่ ไดเยอร์' กำลังมองตัวเลขที่ปรากฏขึ้นบนปรอทวัดไข้ ดวงตาสีอัลมอนด์จ้องมอง 'คนไข้' ของเธอที่กำลังนอนซมอยู่บนเตียง เธอเห็นชายหนุ่มผมสีน้ำตาลที่ปกติจะแข็งแรงอยู่เสมอบัดนี้กำลังนอนซมอยู่บนเตียง ใบหน้าและลำคอมีเหงื่อออกเล็กน้อย ดวงตาปิดสนิทและหายใจถี่รัว

 

"เอาล่ะ..มีใครบอกฉันได้ไหมคะ ว่าที่เมื่อคืนพวกคุณหายกันไปนานไปทำอะไรกันมา?"

 

เสียงหวานแต่กลับแฝงไปด้วยความกดดันเอ่ยขึ้นจนทำให้กลุ่มคนที่มีชงักติดหลังสะดุ้งโหยง เอมิลี่มองแต่ละคนสลับกันไปมาอย่างต้องการคำตอบ แต่ทุกคนกลับก้มหน้าหลบสายตาไม่มีใครกล้าตอบ

"...เมื่อคืนพวกเรา...ไปเล่นด่านความทรงจำของลีโอกันมาครับ" 'นอร์ตัน แคมป์เบลล์' นักสำรวจแร่เอ่ยตอบอย่างกล้าๆกลัว "พวกเราเจอฮันใจดีมาก็เลย..."

"เล่นหิมะกันเพลินไปหน่อย" 'วิลเลี่ยม เอลลิส' กองหน้าผู้เก่งกาจเอ่ยแทรกขึ้นเมื่อนอร์ตันเงียบเสียงลง

"เล่นหิมะ?"

"...." 'เอสอป คาร์ล' นักแต่งศพมือทองผู้ยืนอยู่ข้างวิลเลี่ยมพยักหน้ารับแทนคำตอบ

หนุ่มนักสำรวจแร่เล่าถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน พวกเขาสี่คนประกอบไปด้วยนอร์ตัน วิลเลี่ยม เอสอป และก็...นาอิบ ได้ไปเล่นเกมในด่านความทรงจำของลีโอที่ตลอดทั้งแมพจะถูกปกคลุมไปด้วยหิมะและความหนาวเหน็บ ที่นั่นพวกเขาเจอฮันเตอร์ใจดีที่รู้จักกันในนามของ 'แจ็ค เดอะริปเปอร์' - ที่ดูเหมือนจะสนใจ 'นาอิบ ซูบีดาร์' เป็นพิเศษ ไม่ว่านาอิบจะเดินไปทางไหนหรือไปทำอะไรแจ็คก็จะเดินตามไปเฝ้าตลอด ไม่ได้สนใจพวกเขาอีกสามคนที่เหลืออยู่เลยซักนิด!

พวกเขาสี่คนเลิกสนใจเครื่องปั่น ทุกคนต่างวิ่งเล่นกันไปทั่วรอบแมพ บ้างก็ดักหน้าดักหลังฮันเตอร์ บ้างก็ไปเปิดกล่องไอเทมเล่น สงครามหิมะเริ่มขึ้นเมื่อนอร์ตันปิ๊งไอเดียดีๆ เขาปาหิมะใส่วิลเลี่ยมที่กำลังพยายามวิ่งตามแจ็คเพื่อพุ่งใส่ แต่กลับพลาดไปปาโดนนาอิบที่วิ่งตามหลังวิลเลี่ยมมาแทน

"ต้องการเล่นแบบนี้ใช่มั้ย...นอร์ตัน แคมป์เบลล์?" นาอิบยิ้มเย็น บนใบหน้าของเขายังมีเกร็ดหิมะเปอะเปื้อนอยู่ประปราย

นอร์ตันขนลุกซู่กับสิ่งที่ได้ยิน สองมือโบกไปมาพยายามจะอธิบายถึงความไม่ได้ตั้งใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น "ฉะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ--ขอโทษคร้าบบบบบบบบบบบบบบบ!!!"

ยังไม่ทันจะกล่าวจบ ลูกบอลหิมะก้อนใหญ่พุ่งเข้าใส่นอร์ตันโดยที่ไม่ทันตั้งตัว ชายหนุ่มก้มตัวหลบจนเกือบจะกลายเป็นนั่งได้ในระยะเฉียดฉิว ทำเอาเขาตะโกนขอโทษคนปาแทบไม่ทัน

 

คนอะไรน่ากลัวเกิ้น!! นอร์ตันแทบอยากร้องไห้ หัวใจเต้นตุ้มๆต่อมๆไม่หาย

 

แหม่ะ!

 

มีเสียงแหม่ะดังขึ้นที่ด้านหลังของร่างสูงที่อยู่ในท่าก้มหลบ ตอนนั้นเองที่นอร์ตันสังเกตุเห็นสีหน้าของนาอิบที่กลายเป็นซีดเผือก ดวงตาสีเขียวมรกตมองทะลุไปด้านหลังของเขาเหมือนมี 'อะไรบางอย่าง' อยู่ นอร์ตันค่อยๆหันไปมองตามสายตาของนาอิบ ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือ ร่างผอมสูงของใครคนหนึ่งที่พวกเขาทั้งสองรู้จักเป็นอย่างดี - เอสอป คาร์ล

 

ชิบหายละ... นาอิบและนอร์ตันสถบพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย

 

"...."

เอสอป คาร์ลผู้ปลีกตัวมาปั่นไฟเงียบๆคนเดียวปาดเกล็ดหิมะออกจากดวงหน้า ก่อนจะก้มตัวลงไปหยิบหิมะขึ้นมาเต็มกำมือ ทุกการกระทำของนักแต่งศพอยู่ในสายตาของชายหนุ่มทั้งสองที่เริ่มใจคอไม่ดี

"เอ่อ...ใจเย็นๆนะคาร์ล เราไม่ได้ตั้งใจจะปาใส่นาย--" นาอิบพยายามเอ่ยขอโทษโดยมีนอร์ตันพยักหน้าเห็นด้วยทุกคำพูด

"หึ ไม่เป็นไร..." เอสอปยิ้มเย็นภายใต้ผ้าปิดปาก ดวงตาสีเทาซีดจ้องมองพวกเขาเขม็ง ก่อนจะปาบอลหิมะใส่ทั้งสองที่วิ่งหลบกันไปคนละทิศคนละทางไม่ยั้ง "รับนี่ไปกินซะ!"

 

"เดี๋ยว ใจเย็นนนนนนน!!!" นอร์ตัน/นาอิบ

 

นาอิบไม่ยอมแพ้ เขาปาลูกบอลหิมะใส่เอสอปกลับในขณะที่ชายหนุ่มกำลังปาใส่นอร์ตันที่อยู่อีกทางแต่กลับปาพลาดไปโดนต้นไม้ นอร์ตันวิ่งหลบไปมา รอจังหวะดีๆปาคืนทั้งสอง เอสอปเปลี่ยนเป้าหมายจากนอร์ตันมาปาใส่นาอิบ โดนบ้าง พลาดบ้างสลับกัน ทั้งสามหัวเราะร่วนอย่างมีความสุข ต่างคนต่างปาใส่กันจนกระทั่งวิลเลี่ยมวิ่งผ่านมา

"เฮ้พวก! ขาดฉันได้ไง!"

วิลเลี่ยมร้องตะโกน มือหน้าคว้าหิมะมาเต็มกำมือพลางเลือกเป้าหมายในใจ นาอิบเตรียมตั้งรับในมือกำลูกบอลหิมะไว้มั่นพร้อมปากลับ เอสอปเตรียมหลบในมือเขาไม่มีลูกบอลหิมะแล้ว ส่วนนอร์ตันเตรียมวิ่ง (?) ในมือของเขายังคงมีลูกบอลหิมะที่ยังไม่ได้ปาไว้อยู่ การตัดสินใจของกองหน้าจบลงเมื่อบอลหิมะถูกปาไปยังเอสอป ร่างผอมสูงก้มหลบได้ทันตามที่วางแผนไว้ มือเรียวคว้าหิมะขึ้นมาปั้นเป็นก้อนก่อนจะปากลับ แต่วิลเลี่ยมก้มหลบทัน ชายหนุ่มร่างหนาหัวเราะสะใจที่ไม่มีใครทำอะไรเขาได้ แต่ทว่ายังไม่ทันได้หัวเราะลูกบอลหิมะก็พุ่งเข้าใส่ที่หน้าเขาเต็มๆถึง2ลูก!

เสียงหัวเราะในลำคอดังมาจากนายทหารรับจ้าง เขาชนหมัดกับนักสำรวจแร่ที่ยิ้มกวนๆใส่ วิลเลี่ยมปาดเกร็ดหิมะออกจากใบหน้าแต่ยังคงเหลืออยู่ประปราย ริมฝีปากของเขากระตุกยิ้มก่อนจะปาใส่พวกเขาทั้งสองคืนไม่ยั้ง นาอิบวิ่งไปหลบหลังเอสอปที่เคราะห์ร้ายรับลูกบอลหิมะเข้าไปเต็มๆแทน นอร์ตันปากลับแต่พลาดไม่โดนใคร เอสอปปาใส่วิลเลี่ยมที่กระโดดหลบไปมาไม่ยั้งบ้าง - เห็นได้ชัดว่าชายหนุ่มโกรธเขามากขนาดไหน ทั้งสี่ระเบิดหัวเราะให้กับสงครามหิมะปนประสาทด้วยความสุขที่นานๆทีพวกเขาจะได้มาหัวเราะด้วยกันแบบนี้ไม่บ่อยนัก

แต่ทว่าช่วงเวลาแห่งความสุขก็เป็นอันต้องจบลงเมื่อ...

 

แหม่ะ!

 

ลูกบอลหิมะปริศนาพุ่งเข้าใส่ใบหน้าของฮันเตอร์ใจดีที่บังเอิญผ่านมาราวกับจับวาง ทั้งสี่ตัวชาวาบเมื่อเห็นแจ็ค เดอร์ริปเปอร์ปาดหิมะออกจากหน้ากากสีขาวที่ปกปิดใบหน้าที่แท้จริงไว้ออกอย่างช้าๆ

 

"หึ หึ..."

 

เสียงหัวเราะอันเหยือกเย็นเล็ดลอดออกมาจากภายใต้หน้ากาก วินาทีนั้นทั้งสี่สหายประจันบานต่างรู้ซึ้งในชะตากรรมของตัวเอง ทั้งสี่เตรียมวิ่งไปกันคนละทิศแต่ไม่ทัน - ฮันเตอร์ผู้ใจดี (?) ฟาดกรงเล็บจนเกิดเป็นลมฟาดใส่พวกเขาทั้งสี่ที่ยืนเรียงกันล้มตึ่งไปคนละที สองที ก่อนจะถูกลากไปนั่งเก้าอี้จรวดทีละคน...

 

หลังจากนั้นพวกเขาทั้งสี่ก็ถูกส่งตัวกลับมายังคฤหาสน์ด้วยสภาพเปียกป้อนจากหิมะที่ไปเล่นกันมา ก่อนจะแยกย้ายกันเข้าห้องไปคนละทาง

 

"เรื่องทั้งหมดก็มีเท่านี้แหล่ะครับ"

 

หลังจากที่คุณหมอสาวฟังเรื่องราวทั้งหมดแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ หญิงสาวอดที่จะส่ายหน้าให้กับกระทำของทั้งสี่เสียไม่ได้ - เธออยากจะบ่นพวกเขาจริงๆ แต่ไม่ได้บ่นเรื่องนั้นหรอกนะ เอมิลี่เข้าใจดีว่าช่วงเวลาแห่งความสุขแบบนั้นไม่ได้มีมาบ่อยๆ พวกเขามีสิทธื์ที่จะทำอะไรก็ได้

ที่เธออยากจะบ่นน่ะ...มันคือการดูแลตัวเองของพวกเขาหลังจากนั้นต่างหาก!

คุณหมอเอมิลี่มองสำรวจคนไข้ของเธอที่ยืนเรียงเป็นหน้ากระดานสลับกันไปมา นอร์ตัน แคมป์เบลล์เป็นหวัดอย่างเห็นได้ชัด มือหนารับผ้าเช็ดหน้าสีเทาจากชายหนุ่มผมสีเงินขึ้นมาสั่งน้ำมูกเสียงดังจนวิลเลี่ยมทำหน้าแหย่ๆ เอสอป คาร์ลที่ภายนอกดูปกติดีแต่กลับมีอาการเจ็บคออย่างหนัก เขาไม่สามารถเปล่งเสียงออกมาได้และยังไอบ่อยมาก วิลเลี่ยม เอลลิสแข็งแรงที่สุดในกลุ่ม เขาไม่ได้เป็นอะไรเลยนอกจากตามแขนและขามีแผลถลอกอยู่หลายแผล (สงสัยไปวิ่งไล่ตามฮันเตอร์จนฮันเตอร์รำคาญก็เป็นได้ (?)) ส่วนอีกคน...นาอิบ ซูบีดาร์นอนซมเป็นไข้อยู่บนเตียง - ซึ่งดูท่าแล้วจะเป็นหนักสุดกว่าใครเพื่อน

 

เห็นได้ชัดว่าพวกเขาสี่คนไม่มีใครกลับมาดีครบ100เปอร์เซ็นกันเลยสักคน!

 

"พวกคุณนี่มัน...จริงๆเล้ย!" คุณหมอสาวบ่นอุบ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากถอนหายใจอย่างระอา

 

To be continuous.

------------------------------------------------------------------------

 

แถมพิเศษ : สาเหตุที่นาอิบป่วย

 

"อุตสาห์ใจดีแล้วแท้ๆ มาทำให้โกรธจนได้สิน่า"

หลังจากที่กำจัดไปได้แล้วสามคนด้วยความโกรธ 'แจ็ค เดอร์ริปเปอร์' ก็สงบใจลงเล็กน้อย ร่างสูงสูดลมหายใจเข้าลึกๆเพื่อระบายความคุกรุ่นที่ยังหลงเหลืออยู่ ก่อนหันมาจัดการกับอีกหนึ่งคนที่ยังเหลืออยู่ - ซึ่งเขาจงใจเหลือไว้เป็นคนสุดท้าย

 

นายชาเขียว...

 

'นาอิบ ซูบีดาร์' หรือที่เขาชอบเรียกว่า "ชาเขียว" ตามสีของเสื้อคลุมนั่งมึนหัวอยู่ไม่ไกล ขายาวๆก้าวไปหาร่างนั้นไวๆจนในที่สุดก็ถึงตัว

"เฮ้อ...ฉันสนใจนายมากเลยรู้ไหม เจ้าหนอนชาเขียว" แจ็คเอ่ยความในใจ พลางผูกนาอิบติดไว้กับลูกโป่ง นาอิบไม่มีท่าทีขัดขืน ไม่รู้ว่าเป็นเพราะตกใจกับคำพูดของเขาหรือปลงในโชคชะตาที่จะต้องโดนยัดใส่เก้าอี้ "ฉันไม่อยากทำนายเลยแฮะ"

 

"งั้นก็ไม่ต้องทำสิ"

 

เสียงทุ่มดังมาจากด้านบน แจ็คเงยหน้าขึ้นไปมอง เขาเห็นนาอิบที่ถูกผูกติดกับลูกโป่งกำลังกอดอกและมองสบตาเขา วินาทีนั้นแจ็ครู้สึกได้ว่าหน้าเขาร้อนนิดๆ เขารู้สึกว่านาอิบตอนอยู่ใกล้ๆมีเสน่ห์มากกว่าตอนเห็นไกลๆซะอีก

"...ฉันไม่ปล่อยนายหรอกนะ" หมายถึงไม่ปล่อยไปให้คนอื่นน่ะนะ แจ็คต่อประโยคในใจ

"....."

"อีกอย่างฉันยังโกรธพวกนายอยู่ เสน่ห์ของนายใช้กับฉันไม่ได้ผลหรอกนะ"

ขายาวๆก้าวตรงไปยังเก้าอี้ช้าๆด้วยเพราะอยากจะมีเวลาคุยกันมากกว่านี้ ก่อนหน้านี้พวกเขาสองคนแทบไม่ได้คุยกันเลย เขาพยายามเดินตามชายหนุ่มที่เอาแต่วิ่งหนี แถมพอจะสบโอกาสก็ดันมีใครหน้าไหนก็ไม่รู้มาวิ่งดักหน้าดักหลังจนรู้สึกรำคาญสลัดเท่าไหร่ก็หลุด เผลออีกทีเจ้าหนอนชาเขียวก็หายวับไปแล้ว

"อ่า เรื่องนั้นพวกเราไม่ได้ตั้งใจสักหน่อย" นาอิบตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย เขากำลังอดทนอยู่ว่าเมื่อไหร่ฮันเตอร์จะพาเขาไปนั่งเก้าอี้สักที - ฮันเตอร์หรือเต่าวะ? เดินช้าอย่างกับเต่าคลาน

 

แ_งเอ้ย เมื่อไหร่จะถึงเก้าอี้วะ คนหนาวจะตายอยู่แล้ว (=_=)

 

ความหนาวเย็นเริ่มกัดกินใบหน้า นาอิบกระชับวงแขนให้กอดตัวเองมากขึ้นเพื่อคลายความหนาว เขาเริ่มรู้สึกว่าจะมีน้ำมูกไหลออกมาจากจมูกยังไงก็ไม่รู้

"ขอโทษด้วยนะ..."

"หือ? นายจะขอโทษฉันงั้นเหรอนายชาเขียว" แจ็คคลี่ยิ้มกว้างเมื่อได้ดังนั้น น้ำเสียงแฝงไปด้วยความอารมณ์ดี "รู้ไหมถ้านายขอโทษฉันดังมากว่านี้ ฉันอาจเปลี่ยนใจปล่อยนายไปก็ได้นะ--"

 

"ที่ฉันมันเสน่ห์แรงเกินไป เลยทำให้นายไขว่เขว"

 

"....?" แจ็คได้แต่อึ้งในคำพูด

"ฉันจะรู้สึกขอบคุณมากเลยนะ ถ้านายพาฉันไปนั่งเก้านั่นสักที" มือเรียวของนาอิบชี้ไปยังเก้าอี้ที่อยู่ไม่ไกลจากตรงหน้า "ฉันอยากกลับไปนอนแล้ว หนาวด้วย" ก่อนจะบ่นอุบอีกที

"อะ..ได้สิ ขอโทษที" ร่างสูงเกาหัวอย่างเก้อเขินพลางตอบรับอย่างงุนงง

 

เขามีแต่ขอร้องให้ปล่อย หมอนี่ขอให้พาไปนั่งเก้าอี้?

 

แจ็คถอนหายใจ ถึงจะได้โกรธแค่ไหนแต่เอาเข้าจริงๆก็ทำเจ้าหนอนชาเชียวตัวนี้ไม่ลงจริงๆ มือเรียวทำท่าจะดึงสายลูกโป่งลงแต่กลับต้องชะงักค้างเมื่อเสียงทุ้มต่ำของนาอิบเอ่ยขัดขึ้น

"ไม่ต้องปล่อยฉันหรอก"

และ...เป็นอีกครั้งที่ฮันเตอร์ผู้เหี้ยมโหดอย่างแจ็ค เดอะริปเปอร์ถึงกลับงงจนไปไม่เป็น

 

ระ ระ หรือว่า!

 

"ฉันขี้เกียจหาประตูลับ"

 

"......."

"มันเสียเวลา"

นายทหารรับจ้างตอบไปตามความจริง ตอนนี้เขาคิดถึงที่นอนมากซะจนอยากจะเดินไปนั่งเก้าอี้เพื่อกลับคฤหาสน์ซะเองเดี๋ยวนี้เลย

"อะ โอเคครับ..."

 

THE END

---------------------------------------------------------------------------------

 

Talk to Writer :

มากันแค่นี้ก่อนน้า ดูเหมือนนาอิบแอนเดอร์แก็งค์จะทำคุณหมอปวดหัวเอาการเลย

เจอกันใหม่ตอนหน้านะคะ รับลองมีฟิน...รึเปล่า?

 

Twitter

สงสารพี่แจ็คเขานะคะ โดนน้องชาเขียวตัดเยื่อใย 5555

 

教授(8/7までミュート推奨) (@8Bee_IdentityV) / Twitter

 

??”????? on Twitter: 포용선납 이즈 저스티스…

 

Catch and Run! #第五人格イラスト #identityVイラストpic.twitter.com/74C1FdkS5n

[ นาอิบแอนเดอร์แก๊งค์ ]

 

แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!

ป.ล. อรุณสวัสดิ์และก็ราตรีสวัสดิ์ค่ะ 555

เจอกันตอนหน้า SEE YA.

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น