FanFic : แก๊งค์ป่วนก๊วน IdentityV (รวมเรื่องสั้น)

ตอนที่ 4 : [Fic:NaibXEmily] Nightmare (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    23 มิ.ย. 63

 

กึก

 

แก้ว2ใบถูกวางลงบนโต๊ะท่ามกลางความเงียบ ควันจางๆลอยฟุ้งไปบนอากาศส่งกลิ่นหอมของโกโก้ได้เป็นอย่างดี เอมิลี่ ไดเยอร์นั่งมองแก้วสองใบนั้นนิ่งในขณะที่นาอิบนั่งลงตรงข้ามเธอ มือหนาคว้าแก้วโกโก้ใบหนึ่งมาถือไว้ในมือก่อนจะยกขึ้นมาจิบเงียบๆ ดวงตาสีเขียวมรกตปลายตามองหญิงสาวตรงหน้า คุณหมอสาวยังคงนั่งนิ่งเธอคว้าแก้วใบที่เหลือมาถือไว้ในมือเช่นกันแต่ยังไม่ยกขึ้นดื่ม ดวงตาคู่สวยของเธอจ้องมองควันจางๆที่ลอยฟุ้งออกมาจากแก้วโกโก้เงียบๆเหมือนกำลังใช้ความคิด ทั้งสองตกอยู่ในความเงียบอยู่นานจนกระทั่งเอมิลี่ตัดสินใจเป็นคนเอ่ยพูดทำลายความเงียบ

" ...ฉันขอโทษนะคะ "

" ? " นาอิบยกคิ้วขึ้นเป็นคำถาม เอมิลี่เหลือบมองใบหน้าของชายหนุ่มที่ตอนนี้ไร้ฮู๊ดปิดบังใบหน้าด้วยสีหน้ารู้สึกผิด บนแก้มสากของเขาขึ้นรอยแดงอย่างเห็นได้ชัด - รอยแดงๆที่เกิดจากหมัดหนักๆของหญิงสาวตรงหน้า เอมิลี่ชี้นิ้วไปที่แก้มนวลของเธอ (ตรงที่เธอคาดว่าน่าจะเป็นตำแหน่งเดียวกัน) เป็นการประกอบคำพูดโดยที่ไม่เอ่ยคำใดๆออกมา ซึ่งนั่นก็มากพอที่จะทำให้ชายหนุ่มตรงหน้าเข้าใจในความหมาย นาอิบ ซูบีดาร์ลูบแก้มตัวเองเบาๆเขาสามารถเอ่ยปากชมหญิงสาวตรงหน้าได้เลยว่า "หมัดหนักดีนะครับ" ได้เต็มปากเลยหล่ะ ถ้าไม่นับว่าการโดนฮันเตอร์ไล่หวดตีมันเจ็บกว่า - เผลอๆหมัดของคุณหมออาจจะหนักกว่าหมัดของยัยมาร์ธาซะอีก

 

" ฮัดชิ้ว! " มาร์ธา

 

คุณหมอสาวยิ้มแห้งเมื่อได้รับคำชม เธอพร่ำขอโทษอีกครั้งถึงแม้ว่านาอิบจะไม่ถือสา ชายหนุ่มโบกมือเป็นการกล่าวนัยๆว่า "ไม่เป็นไร" ขณะยกแก้วโกโก้ขึ้นดื่ม เขาผ่านสงครามมาเป็นพันโดนฮันเตอร์ไล่ฟาดมาเป็นร้อยแค่โดนผู้หญิงต่อยแค่นี้ไม่ระคายผิวเขาหรอก..มั้ง? - ตอนนี้เขาเริ่มรู้สึกว่ามันเจ็บขึ้นมานิดๆ

 

บวมรึเปล่าวะ? (=_=;) นาอิบคิดในใจ มือกลับมาลูบแก้มตัวเองปอยๆ

 

"ไม่เป็นไรหรอก..ครับ คุณหมอ" อันที่จริงเขาเองก็มีส่วนผิด "อย่าโทษตัวเองเลย"...ถ้าตอนนั้นเขาไม่นึกสนุกไปแกล้งเธอก่อนก็คงไม่โดน"ต่อย"กลับมาแบบนี้ นาอิบหัวเราะเยาะตัวเองให้กับความสมเพชในใจ เรื่องราวเมื่อ10นาทีก่อนเด้งเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ

 

.

.

.

.

 

10 นาทีก่อน

 

"หนาวชะมัด" นาอิบ ซูบีดาร์สอดมือเข้ากระเป๋ากางเกงนอนขายาวสีดำสนิททั้งสองข้างเพื่อบรรเทาความหนาว เขาลืมหยิบเสื้อฮู๊ดสีเขียวตัวเก่งติดมือมาด้วย บวกกับความขึ้เกียจเดินกลับไปเอาทำให้เขาต้องมาเดินทนหนาวอยู่แบบนี้

ชายหนุ่มเดินไปตามโถงทางเดิน หลังจากที่พยายามจะข่มตาให้หลับอยู่นาน - ถึงปกติทุกครั้งที่ฝันร้ายจะหลับต่อได้ไม่ยาก สุดท้ายการได้ออกมาเดินเล่นอาจจะเป็นวิธีที่ดีกว่าในการทำให้หัวสมองของเขาปรอดโปร่งและทำให้กลับไปนอนหลับได้ง่ายขึ้น แทนการเดินไปขอยานอนหลับกับคุณหมอกลางค่ำกลางคืนดึกๆดื่น มีหวังจากยานอนหลับเขาอาจจะได้คำด่ากลับมาแทน

 

กุก กัก

 

มีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากทางด้านขวาของเขา นาอิบหยุดฝีเท้า เท้าแกร่งหมุนไปยังทางที่มาของเสียงก่อนจะเดินเข้าไปตามทางนั้น นายทหารรับจ้างเดินตรงไปตามทางที่มืดสลัวเพื่อดูที่มาของเสียง ในชีวิตเขาไม่เคยกลัวเรื่องผี - ไม่สิ ไม่เชื่อซะมากกว่า เขาเคยผ่านเคยเห็นความตายมามากมาย เรื่องภูติผีไม่เคยอยู่ในความคิดของนาอิบ อิไลรูมเมทของเขาไม่เคยเห็นด้วยกับความคิดนี้ อิไลมีสัมผัสที่หก สามารถมองเห็นวิญญาณ ภูติผีได้ เจ้าผ้าปิดตาชอบพูดประมาณว่า "ผีมีจริงนะ" กรอกหูเขาอยู่บ่อยๆ ย้ำจนเขาเริ่มจะเชื่อขึ้นมานิดๆ - นิดเดียวเท่านั้น

"ฉันน่าจะลากเจ้าผ้าปิดตามาด้วย จะได้รู้กันไปเลยว่าคนหรือผี" นาอิบไม่ได้พูดเล่น เขาอยากจะกลับไปลากรูมเมทของเขามาซะเดี๋ยวนี้เลย ถ้าเป็นผีเขาจะได้เดินไปทางอื่นแม้จะไม่กลัวแต่ก็ไม่ขอยุ่งเกี่ยว แค่เห็นอิไลยืนคุยกับกำแพงบ้าง ผนังบ้างเขาก็เกินพอแล้ว แต่ถ้าเป็นขโมยหล่ะก็...

 

สาบานได้เลยว่าเขาจะจับหักคอซะให้เข็ด จะได้ไม่กล้าไปขึ้นบ้านคนอื่นเขาอีก

 

"ที่แท้ก็หนูนี่เอง"

 

"หือ?" มีเสียงหนึ่งๆดังขึ้นไม่ไกลจากตรงหน้า นาอิบเงยหูฟังอย่างตั้งใจ รู้สึกว่าเสียงที่ได้ยินนั้นฟังดูคุ้นๆหู ขายาวๆเร่งฝีเท้าให้เดินไวขึ้นตรงไปยังที่มาของเสียง ถ้าจำไม่ผิดเขาคิดว่าต้องเป็นเสียงของเธอคนนั้นแน่ๆ

"ขี้กลัวจริงๆเล้ยเราเนี่ย"

นาอิบ ซูบีดาร์เดินมาถึงจุดที่เป็นต้นตอของเสียง ภาพที่ปรากฎตรงหน้าคือเจ้าหนูสีเทาตัวหนึ่ง มันวิ่งตัดหน้าเขาไปไวๆหายลับไปกับความมืด นาอิบรีบยกเท้าขึ้นได้อย่างเฉียดฉิว เขาเกือบจะเหยียบเจ้าหนูตัวนั้นเข้าแล้วเหมือนกันก่อนจะเงยหน้าขึ้น ภาพที่ตามมาคือร่างบางของใครคนหนึ่งที่แสนคุ้นเคยกำลังยืนหันหลังให้เขาอยู่ ร่างบางในชุดนอนผ้าซาตินสายเดี่ยวสีฟ้าอ่อน ผมสีน้ำตาลสวยที่ปกติจะถูกมัดรวบเป็นมวยไว้ ตอนนี้มันดูยุ่งเหยิงและคลอเคลียกับไหล่บาง

 

คุณหมอเอมิลี่ ไดเยอร์

 

ดูเหมือนว่าคุณหมอสาวจะยังไม่รู้สึกตัวว่าเขากำลังยืนอยู่ด้านหลัง ริมฝีบางยกยิ้มร้าย นึกสนุกอยากจะแกล้งคุณหมอสาวให้ตกใจเล่น

 

หมับ!

 

ไวเท่าความคิดมือหนาเอื้อมไปจับเข้าที่ไหล่บาง คุณหมอสาวสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ แต่ก่อนที่ร่างบางจะได้หันมานาอิบก็ชิงยื่นหน้าเข้าไปใกล้และพูดขึ้นด้วยเสียงทุ้มต่ำติดยานคาน(เลียนแบบหนังผี)ให้ดูน่ากลัวที่สุด

"ออกมา...ทำอะ..ไร..ตอนดึกๆ...ดื่นๆแบบนี้..ครับ...คุณหมอ..."

" กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!!! "

นาอิบเน้นคำว่าคุณหมอให้มันฟังดูน่ากลัวที่สุด ผลที่ตามมาคือเสียงกรีดร้องแหลมสูงของคุณหมออย่างที่เขาต้องการก่อนจะตามด้วยอีกสิ่งที่เขาคาดไม่ถึง เอมิลี่หลับตาปี๋ เธอเหวี่ยงหมัดชกเข้าที่ใบหน้าของนาอิบเต็มๆเปาด้วยความตกใจ!!

"อัก!"

 

.

.

.

.

 

"เจ็บมากไหมคะ?"

"ห๊ะ?" เสียงของคุณหมอสาวทำให้นาอิบหลุดออกจากภวังค์ นิ้วเรียวแตะสัมผัสบริเวณรอยแดงเบาๆเพื่อเช็คดูอาการ นาอิบตัวแข็งทื่อโดยอัตโนมัติ เขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเอมิลี่ลุกออกจากที่นั่งมาถึงตัวเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ "กะ..ก็นิดหน่อยไม่ได้เจ็บอะไรมาก" นาอิบบอกปัด แสร้งทำเป็นกระแอ่มไอกลบเกลื่อน

"ค่อยยังชั่ว" เอมิลี่พึมพำเบาๆ สีหน้าตอนนี้ดูผ่อนคลายขึ้นมากอย่างเห็นได้ชัด "เอ้อจริงสิ คุณยังไม่บอกฉันเลยนี่ว่าออกมาทำอะไรกลางดึกแบบนี้"

"ผมออกมาเดินเล่น" นาอิบตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย เขาไม่อยากพูดถึง'ฝันร้าย'เท่าไหร่

"ออกมาเดินเล่น? กลางดึกแบบนี้นี่นะ?!" เอมิลี่ทวนคำถามอย่างไม่เชื่อคำตอบ

 

คนปกติดีที่ไหน เขาออกมาเดินเล่นตอนกลางดึกกัน เธอคิดในใจ

 

แต่ดูเหมือนนาอิบ ซูบีดาร์จะเป็นข้อยกเว้น

 

"ก็ผมไง"

นายทหารรับจ้างตอบด้วยความภาคภูมิใจ คุณหมอสาวกรอกตาให้กับคำตอบ นายทหารรับจ้างนาม 'นาอิบ ซูบีดาร์' ช่างอยู่เหนือทุกกฎเกณฑ์จริงๆ

"แล้วคุณล่ะคุณหมอ?" นาอิบถามกลับ

"ฉันนอนไม่หลับค่ะ..." หญิงสาวตอบเสียงเบา ตอนนี้เธอกลับมานั่งที่เดิมเรียบร้อยแล้ว "อันที่จริง..ฉันฝันร้ายนิดหน่อย.."

คำตอบของคุณหมอสาวทำให้นาอิบชะงัก เขาเองก็ฝันร้ายเหมือนกัน...

ความเงียบเข้าปกคลุมทั้งสองอีกครั้ง เอมิลี่ยกแก้วโกโก้ขึ้นดื่ม ความอุ่นร้อนของโกโก้ช่วยทำให้รู้สึกผ่อนคลายลงได้มากทีเดียว ดวงตาสีอัลมอนด์มองสำรวจคนตรงหน้า เขามีเสน่ห์อย่างเหลือร้ายถึงแม้จะอยู่ในชุดนอนเสื้อยืดสีขาวธรรมดาๆ เขาไม่ได้สวมฮู๊ดเหมือนปกติ - นับว่าเป็นเรื่องดี เธอสามารถมองเห็นหน้าเขาได้อย่างชัดเจน จมูกโด่งคมสันรับกับริมฝีปากบางที่มักจะบึ้งตึงและมีรอยเย็บได้เป็นอย่างดี ผมสีน้ำตาลที่หยุ่งเหยิงแต่กลับดูเซ็กซี่อย่างประหลาด ดวงตาสีเขียวมรกตของเขาดูสั่นไหวเหมือนกำลังปิดบังอะไรบางอย่าง...

"ที่คุณนาอิบออกมาเดินเล่น คุณก็ฝันร้ายเหมือนกันใช่ไหมคะ?" สัญชาตญาณของความเป็นหมอทำให้เอมิลี่แทบจะตะครุบปากตัวเอง เธอเผลอถามสิ่งที่คิดออกไปซะได้

"...."

"ถ้าอยากจะเล่าก็ไม่เป็นอะไรนะคะ ฉันยินดีรับฟัง" และเป็นอีกครั้งที่เธออยากจะตีปากตัวเอง "หรือจะไม่เล่าก็ไม่เป็น--"

"ผมฝันร้ายครับ..." นาอิบตอบเสียงเบาแทบไม่ได้ยิน เขารู้ว่าไม่สามารถปิดบังคุณหมอสาวตรงหน้าได้ เธอมักจะมองเขาออกเสมอถึงแม้เขาจะเสแสร้งว่า"ไม่เป็นไร"ขนาดไหนก็ตาม ชายหนุ่มกำหมัดแน่นเขาไม่อยากพูดถึงความฝันของเขาเลย มันเจ็บปวดทุกครั้งที่นึกถึง

 

ความอ่อนแอของตัวเอง

 

"...."

เอมิลี่ลุกออกมาจากที่นั่งของตัวเองอีกครั้ง สัญชาตญาณความเป็นหมอสั่งการให้เธอทำอะไรสักอย่าง ในสายตาของเธอตอนนี้นาอิบเป็นเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังอ่อนแอไม่ได้เข้มแข็งอย่างที่เห็นในทุกๆวัน ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มเป็นเส้นตรง เธอไม่เคยทำอะไรแบบนี้มาก่อน อย่างน้อยก็กับเอ็มม่า วูดส์ที่เธอเห็นว่าเป็นน้องสาว

สัมผัสแผ่วเบาค่อยๆล้อมรอบตัวของร่างสูงที่กำลังก้มหน้านิ่ง มือเรียวลูบหลังศรีษะของเขาแผ่วเบาอย่างปลอบประโลม นาอิบตกใจเบิกตาค้าง ตัวเขาแข็งทื่อกับสิ่งที่คุณหมอสาวกำลังทำ - เอมิลี่ ไดเยอร์กำลังกอดเขา! นาอิบไม่เคยชินกับการถูกเนื้อต้องตัวผู้หญิงมาก่อน มือหนาทำท่าจะผลักออกแต่แล้วก็ตัดสินใจทิ้งไว้ข้างตัวเหมือนไม่รู้จะต้องเอามือไปไว้ตรงไหน เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่ามือมันเกะกะอย่างบอกไม่ถูก จะกอดกลับก็ไม่กล้า..

"ไม่เป็นอะไรนะคะ"

น้ำเสียงอ่อนนุ่มที่แฝงไปด้วยความอ่อนโยนทำให้นาอิบสงบลง เขารู้ผ่อนคลายมากขึ้น ร่างหนาหลับตาลงปล่อยตัวปล่อยใจไปกับสัมผัสที่แสนอบอุ่น

 

มันอบอุ่นมาก...จนทำให้หลงลืมความฝันที่คอยตอกย้ำเกือบทุกค่ำคืนไปชั่วขณะ...

 

Image about girl in ღアニメღ by ??•????????‘???? ??•????????”???????? on We Heart It

 

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหนแล้วที่ทั้งสองยังคงกอดกันอยู่แบบนี้ นาอิบรู้สึกว่าโลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุน มีเพียงแค่เขาที่เป็นเพียงนายทหารรับจ้างผู้อ่อนแอคนหนึ่ง กับหญิงสาวที่เขามักจะเรียกเธอว่า'คุณหมอ'แทนชื่อจริงของเธอจนติดปาก ไม่มีใครเอ่ยคำใดๆออกมานอกจากอ้อมกอดที่มอบให้แก่กัน เขาอยากอยู่ในอ้อมกอดนี้ให้ได้นานมากที่สุดเท่าที่จะทำได้เหลือเกิน แต่ทว่ามันมีสิ่งหนึ่งที่กำลังกวนใจเขามาก มากจนอยากผละออก...ก่อนจะห้ามใจตัวเองไม่ไหว

ร่างบางที่กำลังกอดเขาอยู่จะรู้ตัวบ้างไหม ว่าตัวเธอนั้นช่างเย้าย้วนเหลือเกิน กลิ่นหอมๆของคุณหมอสาวที่นาอิบไม่แน่ใจว่าเป็นกลิ่นเฉพาะตัวหรือกลิ่นแชมพูกันแน่มันช่างหลอกล่อและเชิญชวนให้สูดดมเข้าไปให้ชุ่มปอดจนรู้สึกมอมเมา มือหนาค่อยๆเลื่อนขึ้นจากเอวไปจนถึงแผ่นหลังนวลอย่างลืมตัว เนื้อผ้าซาตินใต้ฝ่ามือช่างบางเบา เขาสัมผัสได้ถึงความอรชรอ้อนแอ้นของหญิงสาวที่ปกติเขาไม่เคยสังเกตุเห็นมาก่อน

 

เธอดูบอบบางแต่ในขณะเดียวกันก็ดูเย้ายวน...

 

"...คุณหมอ.." เสียงของนาอิบแหบพร่า

"คะ?" ดูเหมือนว่าเอมิลี่จะยังไม่รู้สึกตัวว่ามือของร่างหนาที่เธอกำลังกอดอยู่เริ่มอยู่ไม่สุข

"ผม...หายใจไม่ออก.."

"อ๊ะ! ขอโทษค่ะ!"

คุณหมอสาวรีบผละออก เธอนึกว่าตัวเองคงกอดรัดชายหนุ่มมากเกินไปเลยทำให้เขาหายใจไม่ออก แต่ทว่ายังไม่ทันได้ก้าวถอยนาอิบก็ดึงแขนของคุณหมอให้ลงมาจนเธอที่ไม่ได้ตั้งตัวเซล้มไปนั่งบนตักของเขาแทน

"!!!"

คุณหมอเอมิลี่หน้าแดงก่ำ ความรู้สึกมากมายตีกันปนเปไปหมด เธอทั้งตกใจ ทั้งสับสน และก็เขินอายไปในเวลาเดียวกัน เอมิลี่พยายามผละออก หัวใจของเธอเต้นแรงมากจนกลัวว่าร่างหนาที่เธอนั่งทับอยู่จะได้ยิน แต่ทว่าแขนแกร่งของนาอิบกลับรัดรอบเอวเธอไว้ไม่ให้ผละหนี เขารัดเธอไว้ในอ้อมกอดกระชับมากขึ้นเมื่อเธอพยายามดิ้นหนีอีกครั้ง จนในที่สุดก็หยุดดิ้นเมื่อปลงใจแล้วว่านาอิบคงไม่มีทางปล่อยเธอไปง่ายๆ คุณหมอเอมิลี่กำลังพยายามคิดในแง่ดีว่ามันคงไม่มีอะไร - เขาคงแค่ต้องการให้เธอกอดปลอบได้ถนัดขึ้น...

"คุณหมอเอมิลี่..."

นาอิบเรียกชื่อเธออย่างที่ไม่เคยเรียกมาก่อน เอมิลี่ใจเต้นแรงมากขึ้น ตัวเธอแข็งทื่ออยู่ในอ้อมกอดแกร่งที่กอดกระชับมากขึ้นแต่ไม่ได้ให้ความรู้สึกอึดอัด นาอิบซบหน้าลงกับไหล่บางขณะที่นิ้วเรียวอีกข้างกำลังม้วนผมสีน้ำตาลของเธอเล่น เอมิลี่ไม่เคยเห็นนาอิบในมุมนี้มาก่อน มันทำให้เธอสับสนไม่รู้ว่าจะต้องรับมือยังไงเหมือนครั้งก่อนๆที่คุณหมอสาวจะทำได้ดีเสมอ

 

นาอิบ ซูบีดาร์เหมือนเป็นคนละคนกับที่เคยเห็นในทุกๆวัน!

 

"...คุณหมอเอมิลี่" เสียงของนาอิบแหบพร่า เขากระซิบเข้าที่ใบหูก่อนจะงับเบาๆ

 

"...คุณใส่ชุดนี้มันดูเซ็กซี่มากเลยรู้ไหม...ครับ"

 

"!!!!"

เอมิลี่หน้าแดงก่ำมากกว่าเดิมไม่รู้ว่าเป็นเพราะความโกรธหรือเพราะความเขินอาย หญิงสาวผลักเขาออกก่อนจะชกเข้าที่หน้าของนาอิบ เต็มๆเน้นๆเข้าที่จุดเดิมด้วยความไม่ได้ตั้งใจ - แต่เจตนา!!

 

"อัก!!!"

 

หลังจากที่เป็นอิสระ คุณหมอสาวรีบวิ่งกลับห้องนอนตัวเองด้วยความเร็วแสง โดยที่ไม่หันกลับมาแยแสร่างหนาที่ตอนนี้ตกเก้าหงายหลังดังโครมอยู่บนพื้น คุณหมอสาวยังคงหน้าแดงก่ำเหมือนลูกตำรึงสุก ก่นด่าชายหนุ่มอยู่ในใจด้วยความโกรธปนเขินอาย

 

ต่อไปนี้เธอจะไม่ลืมสวมเสื้อคลุมก่อนออกมาจากห้องอีกแล้ว!!

 

 

THE END

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

แถมพิเศษ :

 

"ห้าววว"

เสียงหาววอดๆดังจากรูมเมทที่นอนหลับเป็นตายมาตลอดทั้งคืน 'อิไล คลาร์ก' บิดขี้เกียจไปมาไล่ความง่วงงุนที่ยังหลงเหลืออยู่

"อ้าว อรุณสวัสดิ์นาอิบคุง" อิไลเอ่ยทักทายเพื่อนร่วมห้องที่กำลังยืนแต่งตัวอยู่ เขารู้สึกชินเสียแล้วที่ 'นาอิบ ซูบีดาร์' ออกมายืนแต่งตัวตรงตู้เสือผ้าไม้เนื้อดีแทนการเข้าไปแต่งตัวในห้องน้ำ หลังจากที่เขาเข้ามาในคฤหาสน์อิไลรู้สึกโชคดีมากที่ได้มาแชร์ห้องร่วมกับชายหนุ่มตรงหน้า พวกเขาสองคนอยู่ด้วยกันสบายๆเป็นกันเอง ถึงแม้ว่าสไตล์ของพวกเขาทั้งคู่จะต่างกันสุดโต่ง

 

ถึงนาอิบ ซูบีดาร์จะดูแข็งกระด้างและหยาบคายไปบ้าง แต่เขาก็เป็นเพื่อนที่ดี (?)

 

"หือ? อรุณสวัสดิ์" เสียงงึมงำดังมาจากนาอิบที่กำลังสวมเสื้อแขนกุดสีดำสนิทอยู่ "ฉันทำนายตื่นรึเปล่า? โทษทีนะ"

"ไม่เป็นไร ฉันตื่นพอดีน่ะ" อิไลลุกออกจากที่นอน มือหนาจัดระเบียบที่นอนให้ดูเป็นระเบียบเรียบร้อย ซึ่งต่างจากรูมเมทอีกคนที่ปล่อยให้ที่นอนของตัวเองตอนตื่นเป็นสภาพไหนตอนนี้ก็เป็นอยู่สภาพนั้น "ว่าแต่ทำไมวันนี้นายตื่นเร็วจัง?"

 

ปกติไม่เคยตื่นก่อนเรานี่นา อิไลคิดในใจ

 

"นอนไม่ค่อยหลับน่ะ..." มีเสียงขยับของสาปเสื้อ ดวงตาสีฟ้าใสที่ปกติจะถูกผ้าปิดตาปกปิดไว้ตลอดเหลือบมองแผ่นหลังหนาของรูมเมทที่กำลังยืนสวมเสื้อฮู๊ดตัวเก่งสีเขียวอ่อนอยู่ไม่ไกลจากมุมห้อง

"ฝันร้ายอีกแล้วเหรอ?" อิไลถามด้วยความเป็นห่วง "ให้ฉันไปขอยานอนหลับจากคุณหมอเอมิลี่ให้ไหม? นายจะได้นอนหลับง่ายขึ้น"

อิไลทำท่าจะเดินไปขอยากับคุณหมอสาวให้แต่กลับต้องหยุดชะงักเพราะเสียงร้องห้ามของรูมเมท

 

"ไม่เป็นไรอิไล ขอบใจ"

 

"อ่า..ถ้านายว่างั้น--เห้ยเดี๋ยว! นาอิบคุงหน้านายไปโดยอะไรมา!!"

 

อิไลแทบพุ่งตัวไปชาเขียวที่เป็นทั้งรูมเมทและก็คู่หูของเขาด้วยความตกใจ ใบหน้าของนาอิบดูสดชื่นมากดูไม่เหมือนคนที่นอนไม่ค่อยหลับตลอดทั้งคืนเลยซักนิด แต่ที่อิไลตกใจน่ะไม่ใช่เรื่องนั้น ที่เขาตกใจน่ะคือรอยแดงช้ำที่อยู่บนแก้มสากของชายหนุ่มตรงหน้าเขาต่างหาก!

"นายไปโดนใครที่ไหนต่อยมาเนี่ย!!" ชายหนุ่มจับใบหน้าของนาอิบพลิกดูไปมา นาอิบร้องครางด้วยความเจ็บ

"โอ้ยๆ! พอแล้วเพื่อน ฉันจะเจ็บมากกว่าเดิมเพราะนายเนี่ยแหล่ะ!" นาอิบปัดมือเพื่อนของเขาออก

 

หมอนี่ชอบโอเวอร์อยู่เรื่อย =_=

 

"อะ โทษที ฉันตกใจไปหน่อย" อิไลเกาจมูกโด่งเป็นสันแก้เก้อ "ทีนี้บอกฉันได้ยังว่าหน้าไปโดนอะไรมา"

"อ๋อนี่เหรอ" นาอิบแตะเข้าที่แก้มตัวเองที่มีรอยแดงช้ำมากกว่าเดิม มือเรียวลูบปอยๆขณะที่ริมฝีปากบางกระตุกยิ้มเมื่อนึกถึงบุคคลที่เป็นต้นเหตุทำให้หน้าเขาเกิดรอยแดง

 

"ก็แค่...ฝันร้ายน่ะ ไม่มีอะไร"

 

"เอ๋?"

คำตอบของรูมเมททำเอาอิไลงุนงง เขาไม่เข้าใจว่า'ฝันร้าย'ที่ชายหนุ่มว่ามันทำให้หน้าของเขามีรอยแดงได้ยังไง แต่ก่อนที่อิไลจะทันได้ถามนาอิบก็ชิงดึงฮู๊ดขึ้นปิดใบหน้าก่อนรีบก้าวขายาวๆออกจากห้องไป ทิ้งให้อิไลยังคงอ้าปากค้างกลางอากาศกับคำตอบอยู่อย่างนั้น

"ฉันไปล่ะอิไล ไว้เจอกัน!"

 

 

THE END

------------------------------------------------------------------------------------

 

Talk to Writer :

รู้สึกหายไปนานกลับมาแล้วนะ ตอนที่แล้วเรามีการแก้ไขเรื่องการเว้นวรรคนิดหน่อยตอนนี้เลยช้านิดนึดกันพลาดอีก นาอิบเราเขาแอบหื่นนิดนึงคุณหมอเอ็มไม่ว่ากันน้าาาา

คู่ต่อไปจะเป็นใครรอลุ้นกันนะคะ ><

 

ป.ล. อรุณสวัสดิ์และก็ราตรีสวัสดิ์ค่ะ 555

เจอกันตอนหน้า SEE YA.

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น