SEVENTEEN : Can I say for something? #SoonChan

ตอนที่ 5 : ตอนที่ 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 133
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    27 เม.ย. 59

Chapter 4

 

ไอ้พี่เวรรรร ทำไมพี่ไม่รู้ตัวซักทีห้ะ! ว่าผมชอบพี่

 

 

เสียงของชานยังก้องไปทั่วในหัวผม ชานเมารึเปล่านะ เพราะเสียงก็เหมือนเหวี่ยงๆ เนือยๆ ด้วย แต่ถ้าเป็นแบบนั้น เขาว่ากันว่าคนเมาถ้าพูดอะไรออกมา มันคือเรื่องจริง... เอ๊ะ หรือไม่ใช่.. โอ้ยยยยย สับสนโว้ยยยยย ไม่รู้แหละ ยังไงก็ต้องรีบไปรับเจ้าชานกลับมาก่อน แสบนักนะไปไหนไม่บอก แล้วปล่อยให้กูอยู่คนเดียวอีก

 

พอผมขับรถมาถึงบ้านของเวอร์น้องรักแล้ว ผมก็ตะลุยกดกริ่งหน้าบ้านทันที สาเหตุที่ผมมาบ้านซึงกวานถูกก็เพราะไอ้ชานนี่แหละ เล่นมาซะเกือบทุกอาทิตย์ เวอร์น่อนก็เหมือนกัน หอตัวเองไม่ค่อยอยู่หรอก ส่วนใหญ่ชอบไปสิงบ้านเพื่อน เหมือนพี่มันไม่มีผิด

 

ห้ะ..เดี๋ยวๆ เหมือนเข้าตัวเอง

 

พี่ซูนยองหวัดดีฮะ มาเร็วจังพี่

 

ก็แหงอ่ะ แล้วชานล่ะ

 

นอนอยู่กับไอ้ซึงกวานที่ห้องรักแขกพี่ จะให้ผมไปปลุกมันป้ะ

 

ไม่ต้องๆ นี่ใจคอไม่คิดจะให้ฉันเข้าไปเลยรึไง ผมพูดติดตลกไป คนตรงหน้าเลยส่งยิ้มมาให้แห้งๆ

 

แหะๆ ขอโทดฮะ เข้ามาก่อนพี่ๆทันทีที่ผมเดินเข้ามาก็พบกับสภาพห้องรับแขกเละเทะไปหมด ขนมนี่หล่นเรี่ยราดไปทั่วพื้น บนโต๊ะก็มีขวดเหล้าสองขวด แล้วก็แก้วอีก 3 ใบ เกิดอารมณ์ไหนขึ้นมาวะ ไอ้พวกนี้ เห้อออ ผมมองไปที่เด็กสองคนที่กำลังนอนกัน ทั้งสองคนนอนไปคนละทิศคนละทาง ชานหันไปทางนึงซึงกวานก็หันไปอีกทางนึง เจ้าพวกนี้...

 

เจ้าพวกนี้มันเกิดอารมณ์ไหนมากินวะเนี่ยย เห้อออผมพูดพร้อมกับบ่นไปแล้วเดินตรงไปที่ชาน

 

น่อน แล้วเหล้านี่ของใคร

 

ของซึงกวานฮะ

 

แล้วใครเป็นคนเริ่มก่อน

 

เอ่อ...

 

พอเถอะๆ ไม่ต้องพูดละผมจัดการเอามือสอดเข้าไปที่ข้อพับขาและแผ่นหลังของชาน แล้วยกตัวขึ้นมาในท่าอุ้มเจ้าสาว ตัวเล็กแค่นี้ทำไมตัวหนักจังวะ = = กลิ่นเหล้าก็มาซะหึ่ง

 

พี่ซูนยอง...คนในอ้อมกอดพูดละเมออกมาเบาๆ ผมมองด้วยความสงสัย มันจะพูดอะไรวะ

 

พี่แม่งง โง่ไอ่กูก็ตั้งใจฟัง สัด ด่ากูนี่เอง ปล่อยไว้อยู่ที่บ้านนี้ดีกว่ามั้ยวะ

 

พี่ซูนยอง..ผมอุ้มชานไปไว้ในรถเรียบร้อย พอเดินออกมาก็เจอเวอร์น่อนมันยืนอยู่ตรงที่ประตูหน้าบ้าน

 

คือ..พี่คิดว่าชานมันชอบพี่จีฮุนจริงๆ หรอ

 

ชานบอกนายหรอ บอกว่าไง

 

ปะ เปล่าหรอกพี่ กลับบ้านเถอะ ผมจะไปดูไอ้ซึงกวานซักหน่อยอ่ะ

 

อ่อ อืม ขอบใจนะที่อยู่กับชานมัน

 

เอ่อ..ไม่เป็นไรฮะ คือพี่ซูนยอง..ผมจะบอกความลับอย่างนึงให้พี่ฟัง แต่พี่ต้องสัญญานะ ว่าพี่จะไม่บอกใคร แม้แต่เพื่อนพี่หรือพ่อแม่พี่

 

อะไรมันจะเป็นความลับขนาดนั้นน

 

อ่ะ แสดงว่าพี่ไม่อยากรู้

 

อ่ะๆ บอกมาๆเวอร์นอนเดินเข้ามาหาผมแล้วก็กระซิบที่ข้างๆ หูผม เพียงแค่คำไม่กี่คำที่คนตรงหน้าบอกมา ก็ทำใจผมสั่นไปหมด เป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ว่าตื่นเต้น หรืออะไร ผมเลยได้แต่เบิกตากว้างแล้วมองไปที่อีกคนอย่างอึ้งๆ .. มันคือเรื่องจริงหรอ

 

พี่จะไม่เชื่อผมก็ได้นะ เพราะผมแค่อยากให้พี่รู้ไว้เฉยๆ

 

เด็กนั่นพูดเสร็จมันก็เข้าไปในบ้านเลย ส่วนผมก็ยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม...นี่มันอะไร ทำไม..

 

 

 

ตอนนี้ผมขับรถมาถึงที่หอแล้ว ผมจัดการอุ้มอีกคนแล้วขึ้นไปที่ห้องทันทีแล้วก็ไขกุญแจเข้าไปแล้วพาอีกร่างไปนอนที่เตียง ผมเดินไปเอาผ้าและกะละมังเล็กๆ ที่มีน้ำใส่อยู่มาเช็ดตัวให้กับเจ้าชาน

 

แต่ดูเหมือนมันจะไม่ง่ายเลยแฮะ เพราะอีกคนก็เอาแต่พลิกไปพลิกมาจนแทบจะตกเตียงอยู่แล้ว ผมจะเอาเชือกมามัดอีกคนดีมั้ยเนี่ยยย ดิ้นอยู่ได้

 

 

อยู่นิ่งๆ ไม่ได้ไง?” ซูนยองจับอีกคนให้นอนนิ่งๆ พอชานเริ่มนิ่งแล้ว ซูนยองก็เอื้อมมือไปหยิบผ้าแล้วชุบน้ำแล้วก็บิดหมาดๆ แล้วพาดตั้งไว้ตรงที่กะละมังใบเล็กนั่น เพราะต้องถอดเสื้อของอีกคนออกก่อน






                           มือหนาค่อยๆ เอามือไปจับที่ชายเสื้อของร่างบางแล้วค่อยๆ ถอดมันขึ้นมา ในระหว่างที่มือซูนยองกำลังถอดเสื้ออยู่นั้น ร่างเล็กก็เริ่มรู้สึกตัวเหมือนมีอะไรมาลูบที่หน้าท้องเบาๆ ชานเลยส่งเสียงอือเล็กๆ ในลำคอออกไป แล้วก็เอามือไปจับที่บริเวณหน้าท้องตัวเอง แต่ก็กลายเป็นว่าได้จับอะไรก็ไม่รู้ มันแข็งๆ นุ่มๆ ชานเลยค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาก็เห็นว่ามีซูนยองกำลังถอดเสื้อตนอยู่ ร่างบางเห็นเลยรีบลุกขึ้นนั่ง แต่ก็ดูเหมือนจะรีบมากไป เลยทำให้ร่างบางปวดหัวตุบๆ เหมือนมีอะไรหนักๆ มาอยู่ในหัว

 

เห้ นอนลงไปเลยๆ จะรีบลุกขึ้นมาทำไมเนี่ย

 

พี่จะทำไรผม ชานเอื้อมมือไปหยิบผ้าห่มที่อยู่ปลายเท้าตัวเองแล้วมาห่มตัวเองให้ถึงบริเวณต้นคอ พร้อมกับโวยวายใส่คนตรงหน้าอีก ร่างสูงเห็นเลยส่งเสียงหึออกมาจากลำคอเบาๆ แล้วมองไปที่อีกคน ด้วยความที่คนเป็นพี่ชอบแกล้งน้องเลยค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้าไปหาร่างบางที่ตอนนี้กำลังถอยหลังจนแผ่นหลังนั้นไปเบียดติดกับขอบเตียงอย่างแน่น แต่ร่างสูงก็ไม่มีท่าทีว่าจะหยุดเข้ามาเลย ร่างเล็กเลยเอาผ้าห่มมาคลุมทั้งหัว ทำให้ซูนยองหลุดยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู

 

                         ความจริงใบหน้าของเขาทั้งสองใกล้ชิดกันมาก ห่างกันได้ประมาณสามเซนติเมตร ถ้าไม่ติดว่ามีผ้าห่มกั้นอยู่ อีชานต้องได้นอนสลบไปอีกครั้งแน่ๆ เพราะแค่นี้เจ้าตัวก็รู้สึกใจมันเต้นแรงเหมือนจะทะลุออกมาอยู่แล้วว

 

 

เอาผ้าห่มออกได้แล่ว จะเช็ดตัวให้ซูนยองพยายามดึงผ้าห่มให้ลงแต่ดูเหมือนว่าจะมีแรงต้านอยู่ข้างในผ้าห่มนะ

 

เช็ดตัว? พี่จำเป็นต้องเข้ามาใกล้ผมขนาดนี้ป้ะ เสียงอู้อี้บ่นมาภายใต้ผ้าห่ม

 

แล้วทำไมจะไม่ได้?”

 

ก ก็มันใกล้ไป

 

อ่าวว ไม่ชอบหรอ

 

ชอบอะไร ใครจะชอบให้มาใกล้แบบนี้วะ ออกไปเลยไป ชานออกแรงผลักอีกคนทั้งๆ ที่มือยังอยู่ในผ้าห่ม แต่แรงของชานนั้นดูเหมือนจะมีไม่มากพอที่จะทำให้อีกคนหลีกลุกออกไปได้เลย มือหนาเลยจับที่ข้อมือข้างซ้ายของอีกคนเอาไว้

 

ถามจริงเหอะ ไปกินเหล้าทำไม

 

ก็อยากกิน

 

อารมณ์ไหน

 

เบื่อ

 

แค่นั้นหรอ

 

“…”

 

“…”

 

ถามทำไม

 

ก็แค่ถาม

 

หึ พี่ไม่ต้องรู้หรอก มันไร้สาระ

 

ไร้สาระอะไร บอกไม่ได้หรอ หื้ม?” ซูนยองพูดเสียงแผ่วเบา แล้วลูบไปตรงที่แก้มของคนตรงหน้าแต่ทว่ายังมีผ้าห่มบังอยู่

 

วันนี้พี่เป็นอะไร

 

อะไรเป็นอะไร กูก็ปกติดีนิ

 

ตอนเช้า..ทำไมพี่ไม่รอผม พี่โกรธที่ผมชอบพี่.. ร่างหนาไม่ปล่อยให้ร่างบางพูดต่อเลยรีบสวนกลับมา

 

ตอนเช้ากูต้องรีบไปส่งรายงาน กว่าจะรอมึงอาบน้ำแต่งตัวเสร็จกูคงไปส่งจารย์ไม่ทันว่ะ อืมโทษทีละกัน ส่วนไอ้เรื่องที่มึงชอบจีฮุน...ซูนยองเว้นวรรคไปนิดนึงแล้วก็พูดต่อ ความจริงกูไม่ได้โกรธนะ กูแค่..อึ้ง และตอนนั้นสมองกูมันตื้อไปหมดอ่ะ แล้วเวลาเห็นหน้ามึงกูก็แค่รู้สึกทำตัวไม่ถูกแค่นั้นเอง แต่ยังไงมึงก็น้องกูป้ะวะ กูโกรธไม่ลงหรอก

 

งั้นหรอ..

 

มึงแน่ใจนะว่ามึงชอบไอ้จีมัน

 

ผมก็ยังไม่ได้บอกป้ะว่าผมชอบพี่เขาอ่ะ มีแต่พี่นั่นแหละคิดเองเออเอง

 

สรุป..ไม่ได้ชอบ?”

 

อือ

 

แล้วมึงชอบใคร

 

ผมไม่ได้ชอบใคร

 

ตอแหล

 

ตอแหลไรเล่า ก็พูดจริง

 

คิดว่าเชื่อ? คิดว่ากูไม่ได้ยิน?” พอชานได้ยินประโยคนี้ทำให้ร่างเล็กรีบเอาผ้าห่มลงแล้วมองอีกคนด้วยความสงสัยและถามด้วยสายตาลุกลี้ลุกลน

 

ได้ยิน? ได้ยินอะไร

 

ก็เด็กคนไหนไม่รู้ว่ะ แย่งโทรศัพท์เพื่อนไปแล้วบอกว่า ไอ้พี่เวร ทำไมไม่รู้ตัวซักทีว่าผมชอบพี่ แอบเคืองๆ นะ ไอ้คำว่า ไอ้พี่เวรอ่ะซูนยองพูดพร้อมกับทำสายตาล้อๆ แล้วก็เผยอปากทำให้อีกคนที่มองก็แอบเกิดอารมณ์ความหมั่นไส้

 

แล้วมันเกี่ยวอะไรกับผม

 

ทำไมจะไม่เกี่ยว คงจำไม่ได้สินะ อะกูจะบอกให้ก็ได้

 

ก็ไอเสียงนั่นอ่ะ เป็นเสียงมึง แล้วตอนนั้นกูโทรไปหามึงแต่ไอ้เวอร์น่อนมันรับ แล้วมึงก็แย่งโทรศัพท์มันแล้วก็แย่งพูด.. อืม พูดประโยคนั้นแหละชานพอได้ยินก็ดูอึ้งๆ ไปเลย แล้วทำหน้าครุ่นคิดก่อนจะเอ่ยประโยคถัดไป

 

แล้วพี่รู้ได้ไง

 

เอ้า ก็บอกอยู่ว่ากูโทรไปหามึง ยังจะถามอีกว่ากูรู้ได้ไงซูนยองพูดติดขำ แต่ก็ไม่ได้ทำให้อีกคนยิ้มขำไปด้วยเลย .. ร่างบางมองไปที่อีกคนอย่างอึ้งๆ ยิ่งเห็นซูนยองยิ้มมาทางอีกคนก็ยิ่งทำให้ชานรู้สึกใจเต้นแรงเข้าไปอีก ชานเริ่มได้สติเลยรีบลุกขึ้นพรวดมุ่งตรงไปทางห้องน้ำ คนเป็นพี่ที่มองตามไปก็แอบยิ้มให้กับอีกคนด้วยความเอ็นดู

 



ปัง!

 

                        เสียงประตูห้องน้ำถูกปิดลงอย่างแรง เพราะด้วยอารมณ์ที่เขินอาย เขารู้สึกไม่กล้าที่จะมองหน้าอีกคนเลยแม้แต่สักนิดเดียว เขาอยากหายๆ ไป ไปขอทำใจให้ได้ก่อนที่จะเผชิญมองหน้าอีกคนด้วยสายตาเหมือนก่อน แต่ก็เพราะไปไม่ได้นี่แหละ เลยทำให้เจ้าตัวเลือกที่จะมาสงบสติอารมณ์ตัวเองในห้องน้ำแทน

 

 

นี่กูเผลอพูดออกไปแบบนั้นจริงๆ หรอวะ..

 

 

ไอ้เชี่ยยย .. !!

 

 

แล้วกูจะทำไงล่ะทีนี้!!

 

 

กูจะกล้ามองหน้าพี่เขาได้ไงวะ!

 

 

โอ้ยยยยยย เครียดดดดด!!

 



 

                     ร่างเล็กได้แต่นั่งลงอยู่หลังประตูแล้วเอามือขยี้หัวตัวเองไปมาอย่างแรง ตัวเขาเองอยากกรีดร้องออกมาเหลือเกิน แต่ก็ทำไม่ได้ ทำให้เขาทำได้เพียงแต่เอาผ้ามายัดใส่เข้าไปแล้วกัดมันอย่างนั้น ร่างเล็กกำผ้าแน่น เขาอยากร้องออกมาจริงๆ นะ แต่แบบ..โอ้ยยยยยยยยย ทำไม่ได้!! T T

 


                    เป็นเวลา 20 นาทีแล้วที่ชานเข้ามาอยู่ในห้องน้ำ โดยที่ไม่มีเสียงใดๆ ออกมาจากห้องน้ำเลย ซูนยองที่นอนเล่นเกมส์รออีกคนให้ออกมาอยู่ที่เตียงของตัวเองก็มองไปที่นาฬิกาแล้วก็เผลอยิ้มออกมา ไม่ใช่ว่าเขาไม่เขินแต่ ก็ใครมันจะไปรู้ว่าน้องที่ตัวเองสนิทมากนั้นดันมาแอบชอบตัวเองซะงั้น และที่สำคัญเขาก็ไม่รู้ว่าจะมองหน้าน้องมันยังไงดี ... ทำตัวปกติหรอ ... ทำไงวะ

 


เห้ ไอ้ชาน จะเข้าไปอยู่ในนั้นให้ครบชั่วโมงเลยไหม

 


“…”

 


จะนอนในนั้นเลยป้ะ 

 


ก็ดีนะ กว้างอยู่ < ชาน

 


“...”

 


เห้! ตายยัง!”

 


เตรียมโลงไว้เลยก็ดีพี่

 

 

โอ้ยยยยยยย!!

 

 

จะตายแล้วโว้ยยยยยยย!!

 

 

พี่ลองมาเป็นผมดูไหม

 

 

ใจผมมันแทบจะออกมาเต้นข้างนอกได้อยู่แล้ววว!!

 

 

แม่งเขินก็เขิน อายก็อาย

 

 

ใครมันจะไปกล้าเจอหน้าวะ

 

 

โอ้ยยยยยย!!











Talk: เอ้าาา ชานเขินหนักแล้วว ฮ่าๆๆๆๆ ก็หนูดันไปพูดแบบนั้นเองอ่ะ ต้องโทษที่หนูเมาเองนะ5555555555 เอาไงล่ะทีนี้ พี่ซูนเขาก็รู้แล้วว่าหนูชอบ จะทำยังไงต่อไปดีคะ ><  คนพี่นี่ก็หยอกน้องจัง รู้ว่าน้องมันเขินแล้วจะยังแกล้งน้องอีก โอ้ยยยย ไรต์เขินแทน ฮ่าๆๆๆ ว่าแต่..น่อนกระซิบอะไรกับซูนยองเนี่ยย ทำเอาพี่เขาอึ้งกันไปตามๆ กันเลย เดี๋ยวมาเฉลยตอนท้ายๆ ใกล้ๆ จบนะคะ ^^


: วันนี้รีดเดอร์ได้ดูเซบคัมแบ็คสเตจกันแล้วยังคะ วันนี้ฝนตกหนักมากเลยย พี่จอชลื่นด้วย ส่วนน้องชานนี่ล้มไปเต็มๆ เลยค่ะ ก้นนี่เต็มๆ เลย จะช้ำมั้ยเนี่ยยย โอ้ยยยเห็นแล้วเจ็บแทน TT  ส่วนพี่ซูนก็เล่นน้ำค่ะ ฮ่าๆๆ เลยเหมือนเด็กมากกก 




ยังไงก็ฝากเม้นฝากติดตามกันด้วยนะฮะ ขอบคุณค้าบบบ ><





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

51 ความคิดเห็น

  1. #32 หมูดำพิกขุ (@ikonwinner1023) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 18:02
    ฟินหนักมากกก ในที่สุดพี่ซูนยองคนโง่ก็รู้ตัว ขอบคุณน่อนผู้ชี้ทางสว่างให้กับซูน55555
    #32
    0
  2. #23 beyourfangirl (@beyourfangirl) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2559 / 17:28
    ไรท์หายไปไหนค้าาาาาา รออ่านต่ออยู่น้าาาาา
    #23
    0
  3. #22 beyourfangirl (@beyourfangirl) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 กันยายน 2559 / 20:44
    นุ้งชานเขินแรง ตั้ลล้าคคคคค
    #22
    0
  4. #18 Wwoozi (@nnbh614) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2559 / 17:17
    น่อนอาจจะบอกซูนว่า ชานมันชอบพี่ ก็ได้นะเราว่า55555555555555 อะไรคือมาทำให้น้องเขินอะ ใจร้ายย แต่น้องชานเขินน่ารักจังงอยากจะแย่งน้องชานจากไรท์มาเลี้ยงที่บ้าน(?)5555555
    #18
    0
  5. #14 pakwarn_ (@pakwarn_) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 เมษายน 2559 / 06:27
    เขินแทนชานเลย ไรท์มาต่อเร็วๆน่ะ
    #14
    0
  6. #13 Milo (@nekoshang) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 เมษายน 2559 / 10:52
    ฮึ่มมม !!! เบะปาก มองบน ไรท์ มันค้างงงง!!! ซูนยอง เลิกพาโบส้ะนะ
    #13
    0