SEVENTEEN : Can I say for something? #SoonChan

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 118
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    19 เม.ย. 59

Chapter 3

 

   

                     เช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้น บรรยากาศภายในโรงเรียนดูคึกครื้นดี อากาศก็สดใส สบายๆ แต่มีอยู่คนนึงที่กำลังนั่งเงียบหงอยอยู่คนเดียวอยู่ภายในห้อง ทั้งๆ ที่เพื่อนคนอื่นก็เสียงดังกันจะตาย แต่ตัวเองกลับนั่งใส่หูฟังและมองออกไปที่นอกหน้าต่าง

 

ไอ้น่อน ชานมันเป็นไรวะ เห็นนั่งหงอยอยู่นั้นตั้งแต่เช้าละซึงกวานหันไปถามเวอร์นอน ตอนนี้เขาทั้งสองคนกำลังยืนอยู่หน้าห้องเพราะเมื่อกี้ไปเข้าห้องน้ำมา พวกเขามองดูเพื่อนสนิทที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะเรียนมาได้สักพักแล้ว ก็ไม่มีท่าทีว่าจะหันกลับมามองในห้องเรียนบ้างเลย เหม่อคิดอะไรอยู่รึป่าวนะ

 

อยากรู้ก็เข้าไปถามสิเวอร์นอนหันไปตอบแล้วเดินเข้ามาในห้องเรียนแล้วมุ่งตรงไปที่ชานทันที เข้านั่งที่เก้าอี้ข้างๆ อย่างเงียบๆ แล้วสะกิดอีกคนให้หันมา แต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะยังไม่รู้สึกอะไร

 

ชาน

 

“…”

 

ชานน!”

 

“…” เวอร์นอนตะโกนเรียกเพื่อนแล้วแต่ก็ไม่มีท่าทีว่าอีกคนจะหันมาเลย โอ้ยยยยย จะบ้าตาย

 

                             เด็กหนุ่มหน้าฝรั่งเลยตัดสินใจลองเอาหูฟังของอีกมาเสียบเบาๆ ที่หูตัวเอง แต่ยังไม่ทันได้เสียบ เวอร์นอนก็เอาหูฟังออกพร้อมกับดึงของอีกคนให้หลุดด้วย

 

โอ้ยยยย อีเหี้ยยย มึงจะเปิดดังไปไหนเนี่ยยก็ว่าอยู่ทำไมเรียกไม่หัน ขนาดตะโกนเรียกก็ยังไม่หัน นี่มึงคงเปิดสุดเลยใช่มั้ยห้ะ

 

อ่าวว มึงมาตั้งแต่ตอนไหนวะ..ชานที่เพิ่งรู้สึกตัวเลยหันกลับมามองเพื่อนทั้งสองคน ซึงกวานกับเวอร์นอนได้แต่ส่ายหน้าไปมาและกุมขมับกันเบาๆ

 

มึงเหม่ออะไรอยู่เนี่ยย กูเห็นมึงนั่งฟังตั้งแต่เช้าละ แถมมองออกไปแต่ทางนอกหน้าต่างอีก เป็นไร อกหักมาไง?” ซึงกวานพูดออกไปอย่างนั้น อีกคนก็ไม่ได้ตอบอะไรได้แต่ส่งความเงียบตอบกลับมาและเบนหน้าไปทางอื่นเพื่อที่จะหลบตาอีกคน

 

“…”

 

เป็นไรวะ บอกมาดิ ระบายออกมาเลยเวอร์นอนที่เริ่มเห็นท่าทางไม่ดีของชานก็เอามือไปวางไว้ที่ไหล่แล้วลูบเบาๆ เป็นเชิงปลอบ

 

...ชานก็ยังคงนั่งเงียบไม่ปริปากพูดอะไร เวลาผ่านไปไม่กี่วิ ชานก็ยอมเปิดปากพูดออกมาจนได้

 

พี่ซูนยองชอบพี่จีฮุนว่ะ..”

 

ห้ะ!/ห้ะ!” ทั้งสองคนส่งเสียงออกมาด้วยความตกใจทำให้เพื่อนๆ ในห้องหันมามองตามๆ กัน

 

จะเสียงดังทำไมวะ

 

เออๆ โทดทีๆ ก็ตกใจอ่ะ << ซึงกวาน

 

แล้วมึงรู้ได้ไง << เวอร์นอน

 

ถาม

 

มึงถามว่า?” << ซึงกวาน

 

กูก็ถามว่า พี่ชอบพี่จีฮุนป้ะแล้วพี่เขาก็บอกว่าถ้าใช่จะทำไม

 

เหี้ยยย แล้วมึงพูดไรต่อไหม << ซึงกวาน

 

อืม

 

มึงพูดว่าไร?” << เวอร์นอน

 

ก็ถ้าใช่กูจะได้ตัดใจ แค่นั้น

 

แล้วหลังจากนั้นอ่ะ << ซึงกวาน

 

กูก็นอน

 

ไอ้เหี้ยยยย มึงว่าพี่เขาจะรู้ป้ะวะ ว่า..มึงชอบ.. << ซึงกวาน

 

ไม่น่าจะรู้ว่ะ ขนาดกูพูดไปแบบนั้นนะเขายังคิดว่ากูชอบพี่จีฮุนเลย เหอะ

 

แล้วทำไมมึงไม่อธิบายไปอ่ะ ไหนๆ มึงก็บอกซะขนาดนั้น << ซึงกวาน

 

แล้วเมื่อเช้ามึงมายังไง << เวอร์นอน

 

กูมาคนเดียว

 

อ้าววว แล้วพี่ซูนอ่ะ << ซึงกวาน

 

รายนั้นมาโรงเรียนก่อนกูอีก สงสัยยังไม่อยากเจอหน้ากูมั้ง

 

โอ้ยยย แล้วมึงจะทำไง << ซึงกวาน

 

ไม่รู้ว่ะ สมองกูมันตื้อไปหมดเลย กูอยากร้องนะแต่ร้องไม่ออกว่ะ

 

อืมๆ กูเข้าใจ ไหนๆ วันนี้ก็วันศุกร์นิ ไปบ้านกูก่อนป้ะล่ะ” << ซึงกวาน

 

แม่มึงอ่ะ

 

แม่ไม่อยู่ แม่ไปต่างจังหวัด << ซึงกวาน

 

งั้นหรอ ไอ้น่อนไปด้วยป้ะ

 

ไม่รู้ว่ะ ดูอารมณ์วันนี้ก่อน

 

เหอะ” << ซึงกวาน

 

ไปเหอะ

 

เวอร์นอนแอบเหลือบมองซึงกวานเล็กน้อย ก่อนจะหันมาสบตากับชาน

 

“…”

 

ไอ้กวาน แม่มึงไม่อยู่แน่นะ

 

อืม ทำไมอ่ะ

 

กูอยากแดกเหล้าว่ะ

 

เออได้ดิ สบายมาก คืนนี้จะเอาให้สุดเลย ใครมีอะไรระบายก็ระบายออกมาให้หมด เคนะ

 

บ้านมึงมีสีป้ะล่ะ เดี๋ยวระบายให้ซึงกวานจากที่หัวเราะก็เริ่มกัดฟันแล้วหันมาทางเวอร์นอนแบบนิ่งๆ ประมาณว่า มึงเล่นอะไรก็ช่วยดูสถานการณ์บ้างนะ - -

 

ไอ้น่อน สรุปมึงไปช้ะ

 

เออๆ ไปๆ กูก็อยากแดกเหล้าพอดี

 

เหอะๆ เปลือง

 

เปลืองไร ทีกับชานมึงยังไม่บ่น

 

เอ้า ก็ชานมันกำลังอกหักอ่ะ เข้าใจป้ะ

 

ไอ้เหี้ยยย ชานกูไม่ไปแล้วนะ

 

เวอร์นอนทำท่าจะลุกออกไปแต่ก็โดนมือชานมารั้งไว้ก่อน

 

เห้ยๆ ไม่เอาดิวะ พวกมึงจะไม่ทะเลาะกันซักวันไม่ได้ไง?” เอวร์นอนกลับมานั่งลงอีกครั้งแล้วกอดอกมองไปทางอื่น ส่วนซึงกวานก็มองไปทางอื่นเหมือนกัน

 

โอ้ยยยยยย กูอยากจะบ้าตาย

 

 

 

 

 

 

 

 

[ บ้านซึงกวาน ]

 

                                   ทันทีที่เลิกเรียนพวกเขาทั้งสามคนเลยพากันมาที่บ้านของซึงกวาน ซึงกวานก็ขอตัวไปเก็บกระเป๋าแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าเสียก่อน ก็เลยเหลือเวอร์นอนและชานอยู่ที่ห้องรับแขก ไม่นานนักซึงกวานก็เดินลงมาพร้อมกับเครื่องดื่มชนิดหนึ่ง

 

มึงเอามาจากไหนวะ

 

ห้องกูเนี่ยแหละ กูแอบเก็บไว้

 

                                      ซึงกวานไปหยิบแก้วมาสามใบแล้วแจกจ่ายให้หับทุกคนหลังจากนั้นเขาก็รินเครื่องดื่มให้กับทุกคน เวลาผ่านไปเรื่อยๆ พวกเขาสามคนก็เริ่มเมาแบบไม่ได้สติ แต่คนที่ดูเหมือนไม่มีสติมากที่สุดนั่นก็คือ ชาน แต่ก็ยังดีที่มีอีกคนนึงที่คอแข็งอยู่นั่นก็คือเวอร์นอน เวอร์นอนมองเพื่อนทั้งสองคนด้วยความระเอือมระอา อะไรมันจะเมาได้เละเทะขนาดนี้ ชานเวลาเมาก็จะโวยวาย เพ้อไปเรื่อยเปื่อย ชอบชี้นู่นนี่ ส่วนไอ้กวานมันก็เอาแต่ด่าอะไรของมันไม่รู้ บางทีผมก็ฟังมันไม่ออก เพราะผมไม่รู้ว่ามันพูดภาษาไร =,.=

 

ทำไม อึก..ทำไมพี่เขาไม่ชอบกูว! อึก..ชานดื่มเข้าไปอีกแก้วแล้วก็บ่นเพ้อออกมา

 

กูมันไม่น่ารักสินะ เหอะ ฮึก...

 

ทำไมพี่แม่งไม่หันมามอง อึก... ที่ผมบ้าง!

 

ในสายตา..อึก..ของพี่มีแต่พี่จีฮุนหรอ..

 

แล้วผมล่ะ..อึก ผม...

 

ผมเป็นได้แค่น้องชายคนนึงของพี่ใช่มั้ย...ผมคงไม่ได้สิทธ์นั้นใช่ไหม..

 

อึก...

 

                                ระหว่างที่คนตัวเล็กบ่นก็สะอึกออกมาด้วย เพื่อนคนนึงที่นั่งฟังอีกคนไปก็ไม่รู้จะทำยังไง พอชานเริ่มเงียบลงแล้วดูเหมือนจะเริ่มหลับตาลงข้างๆ ซึงกวาน จู่ๆ ก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ซึ่งน่าจะเป็นของชาน เวอร์นอนเลยเดินตรงไปที่ชาน แล้วคลำๆ จับตรวจดูว่าโทรศัพท์อยู่ข้างไหน อา...เจอแล้ว

 

พี่ซูนยอง พาโบ

 

สวัสดีครับ

 

[อ เอ่อ เวอร์นอนหรอ]

 

ครับ

 

[ชานอยู่กับนายรึป่าว]

 

ครับ

 

[นายอยู่ที่ไหน]

 

ที่บ้านซึงกวานครับอ่าวเห้ยๆ ไอ้พี่เวรรรร ทำไมพี่ไม่รู้ตัวซักทีห้ะ! ว่าผมชอบพี่.. เชี่ยยย เอ่อ..ฮัลโหล พี่ซูนยอง เอ่อ...พี่ในขณะที่เวอร์นอนกำลังคุยกับคนโมรศัพท์ อยู่ดีๆ ตื่นมาตอนไหนไม่รู้ ก็โผล่เข้ามาแย่งโทรศัพท์ไปแล้วพูดไอ้คำนั้นออกไป .. ผมเลยกลับไปแย่งโทรศัพท์ของอีกคนคืน แล้วเดินออกไปคุยข้างนอก ผมเลยเรียกชื่อปลายสาย แต่ก็ได้ความเงียบกลับมา

 


[...]

 


ติ้ด

 


                                   และแล้วเสียงตัดสายก็ตามมา ไม่มีใครตัดสายใครนะครับ แต่เป็นเพราะโทรศัพท์ของชานแบตหมด ... เดี๋ยวอีกไม่กี่นาทีพี่ซูนยองคงมาถึงที่นี่สินะ เห้ออออออ ไอ้ชานเอ้ยยยยย

 

 

 

 

 

 

 



[ หอ SC ]

 

นี่มันจะสองทุ่มแล้วนะ หายไปไหนวะซูนยองหงุดหงิดที่น้องตัวเองหายไปไหนก็ไม่รู้ เขาไม่ได้เจอน้องของตัวเองตั้งแต่เช้าแล้ว พอเขาตื่นเช้ามาเขาลุกไปอาบน้ำแต่งตัวและไปโรงเรียนทันทีเพราะมีงานสำคัญที่ต้องไปส่ง และทำให้เขาไม่ได้มาโรงเรียนพร้อมชาน และตลอดทั้งวของวันนี้เขาก็ไม่ได้เจอชานเลย พอไปที่โรงอาหารผมก็เจอแต่เพื่อนของน้องตัวเองลงมากินข้าว แต่สายตากลับไม่เห็นชานเลย

 

ชานล่ะ

 

มันเพิ่งไปเก็บจานเมื่อกี้เองพี่ แล้วครูก็เรียกมันไปพบอ่ะ

 

อ้ออ อืม

 

                                       บนโต๊ะกินข้าวก็กลับมาเงียบอีกครั้งถึงแม้ว่าจะมีรุ่นน้องสองคนคอยสร้างบรรยากาศให้ในกลุ่ม แต่ก็ใช่ว่าจะทำให้ซูนยองยิ้มตามไปด้วยง่ายๆ เพราะเขาเอาแต่คิดถึงเรื่องเมื่อคืน..คำพูดของชานนั้นถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้เห็นหน้าว่าตอนที่ชานพูดมีหน้าตาอย่างไร แต่น้ำเสียงของเขาก็บ่งบอกได้ว่า มีทั้งความจริงจังและเศร้าปนตามไปด้วย

 

อาจจะเพราะเขาสองคนอยู่ด้วยกันมานานมั้ง เขาเลยรู้..

 

                              จนตลอดมาถึงที่หอเขาก็ไม่พบวี่แววของอีกคนเลย ซูนยองเลยนอนรอในห้องนอนตลอดแต่ก็รู้สึกว่ามันชักจะนานไปแล้วนะ แถมใกล้จะสองทุ่มแล้วด้วย ทำไมเขาถึงไม่โทรมาบ้างว่าอยู่ไหน ทำอะไร แต่ก็ใช่ว่าเขาไม่อยากโทรหานะแต่มันดันมาติดใจไอ้เรื่องเมื่อคืนอยู่อ่ะ ผมเลยยังไม่พร้อมโทร

 

                               ความจริงเรื่องนี้ผมก็เหมือนจะรู้สึกแต่มันก็ไม่รู้สึกอ่ะ ไม่รู้สิ ผมก็อธิบายไม่ถูกเหมือนกัน ว่าความรู้สึกนี้คืออะไร เวลาที่ผมได้ยินคนมาบอกชอบไอ้จีฮุนผมก็แอบรู้สึกโกรธนะ แถมผมก็คอยคิดตลอดเลยจะทำไงให้มันเลิกชอบไอ้จีดี แต่กับชานมันกลับตรงข้าม ผมแอบรู้สึกจึกนิดหน่อยที่หัวใจ แต่ผมไม่รู้ว่ามันคืออะไร

 

 

ถ้าชานชอบไอ้จีขึ้นมาจริงๆ ... แล้วผมล่ะ

 

 

                             จู่ๆ ความถามนี้มันก็ผุดขึ้นมาหัวผมตอนนั้นรวมถึงตอนนี้ด้วย ผมไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกแบบนี้ ผมชอบชานหรอ? ไม่นะ ผม...ชอบจีฮุน... เห้อออ นี่มันก็สองทุ่มครึ่งแล้วนะ ผมจะโทรหาน้องมันหน่อยดีไหม

 

อยากรู้ก็ต้องโทรวะ!

 

[สวัสดีครับ] เสียงนี่มันไม่ใช่ชานนิ ...

 

อ เอ่อ เวอร์นอนหรอ

 

[ครับ]

 

ชานอยู่กับนายรึป่าว

 

[ครับ]

 

นายอยู่ที่ไหน

 

[ที่บ้านซึงกวานครับอ่าวเห้ยๆ ไอ้พี่เวรรรร ทำไมพี่ไม่รู้ตัวซักทีห้ะ! ว่าผมชอบพี่.. เชี่ยยย เอ่อ..ฮัลโหล พี่ซูนยอง เอ่อ...พี่] ห้ะ...เมื่อกี้เสียงชาน...ใช่ไหม

 

 

ไอ้พี่เวรรรร ทำไมพี่ไม่รู้ตัวซักทีห้ะ! ว่าผมชอบพี่

 

 

พี่?

 

 

พี่ไหน?

 

 

ฉัน?..

 

 

 

 

หรือ..จีฮุน?








Talk: ย้ากกกกกกกกกกกกกกกกก ซูนยองงงงง นี่นายจะสับสนอะไรอี๊กกกกกกกกกกกกกกกกกก โอ้ยยยยยยยยย ไรท์อยากจิบ้ายตัยยยยย 


; เอาแล้วๆ เค้ามาอัพแล้วน้าาา ทำไมพี่ซูนยองถึงช่างพาโบอะไรเยี่ยงนี้คะ โถ่ ชานลูกกก หนูต้องพยายามแสดงออกมาอีกหน่อยนะลูกกก วันนี้ไม่ได้มาดึกมาสายใช่มั้ยคะ5555555555 งงตรงไหนบ้างได้น้าาาา เดี๋ยวเก๊ามาแก้ให้ ;_; ฝากเม้นต์ด้วยนะค้าาาา รักรีดเดอร์ จุ้บๆ 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

51 ความคิดเห็น

  1. #31 หมูดำพิกขุ (@ikonwinner1023) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 17:52
    พี่ซูนยอง เจ้าโง่ ทำไมโง่อย่างงี้
    #31
    0
  2. #21 beyourfangirl (@beyourfangirl) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 กันยายน 2559 / 20:36
    เหิก!! นุ้งชานลูกกกก เมาแล้วหลุดบอกพี่เค้าไปขนาดนั้นพี่เค้ายังทำซึนไม่รู้เรื่องอีก ฮื้ออออ ไปจ้อบพิแปดไปลูก พี่เค้าน่าจะสายเปย์ 55555 เลี้ยงหนูได้สบายเลยลูก ล่มเรือพิซูนแม่ม 55555
    #21
    0
  3. #17 Wwoozi (@nnbh614) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2559 / 17:07
    เราเกลียดเขาอ่ะ เราเกลียนซูนยองงงงฮืออ ใจตัวเองยังไม่รู้เลยว่าชอบใครอยากให้ซูนทบทวนความรู้สึกตัวเองดีๆก่อนว่าชอบใครกันแน่ เราสงสารน้องชานนงืออ
    #17
    0
  4. #12 WiNGZ. (@tyrdreamlp) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 02:33
    พี่-โคตรพาโบ เป็นชานนี้จะร้องให้ลั่นซอย555555
    #12
    0
  5. #11 pakwarn_ (@pakwarn_) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 เมษายน 2559 / 15:34
    หนุกมากเลยยย ไรต์ต๋ามาต่อเร็วๆน่ะ หนถกพุดๆเลย
    #11
    0
  6. #10 CaratOf17 (@CaratOf17) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 เมษายน 2559 / 23:58
    ซูนยอง เราอยากพ้นไฟใส่นายเป็นภาษามินเนี่ยน อย่าพาโบ ไม่เอาาาาาา น้องมันรักเราเราก็ต้องรักกลับนะ มันเป็นมารยาทรู้ป่ะ5555555 // รอนะคะไรต์ สู้ๆๆ
    #10
    0