SEVENTEEN : Can I say for something? #SoonChan

ตอนที่ 6 : { OS Soonyoung × Chan } Baby Boy

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 299
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    23 ต.ค. 59


{ OF Soonyoung × Chan } Baby Boy 






"มิงกู ชานหิววว~"


                                          เสียงของเด็กน้อยวัยเจ็ดขวบดังขึ้นในห้องครัว มินกยูที่ป็นพี่ชายแท้ๆ ของเขาก็หันมามองอีกคนที่กำลังเดินส่งเสียงเข้ามาพร้อมกับตุ๊กตากระต่ายสีขาวตัวนั้น ที่อยู่ในอ้อมกอดของเด็กน้อย


"ชานหิวแล้วหรออ รอแปปนึงนะ รอพี่ซูนยองมาก่อน"


"พี่ชูนมาหรอฮะ" เด็กน้อยถามด้วยความดีใจและวิ่งเข้าไปจับดึงที่ขากางเกงของคนเป็นพี่


"มาสิครับ"


"แล้วพี่ชูนมามาทำไมง่ะ"


"พี่ชูน เอ้ยย! พี่ซูนยองมาทำงานกับพี่ครับ"


"แต่ชานหิวแล้ว~ น้องชานขอกินก่อนไม่ได้หรอฮะ" เด็กน้อยที่สูงราวๆ 138 เซนติเมตร งอแงไปมาทำให้คนเป็นพี่ก็อดเอ็นดูไม่ได้ แต่แล้วเวลาผ่านไปไม่นานก็ได้ยินเสียงเหมือนมีคนมาเคาะประตูที่หน้าบ้าน


"มิงกู~ พี่ชูนมาแย้วๆ" น้องชานหันไปบอกพี่ตัวเองแล้วชี้ไปที่ประตู มินกยูพยักหน้าและยิ้มรับกับคนตรงหน้าแล้วลูบหัวอย่างหมั่นเขี้ยวก่อนจะเดินไปเปิดประตู และทันทีที่เปิดประตูเข้ามาคนที่เข้ามาใหม่มีนามว่า ซูนยอง ก็รีบวิ่งมาแล้วมาอุ้มกอดเจ้าตัวเล็กทันที


คือไอ้ซูน.. สนใจกูหน่อย..


"น้องชานนน พี่ซูนมาแล้ววว คิดถึงพี่ซูนยองมั้ยครับบ" ซูนยองโยกไปโยกมาคนตัวเล็กก็ยิ้มแฉ่งแต่ก็ไม่ตอบอะไร ซูนยองเลยเอามือไปหยิกแก้มน้องเบาๆ แล้วเดินนำเข้าห้องครัวไป


"ไอ้นี่...แทนที่จะทักเพื่อนมันก่อน" มินกยูแอบบ่นออกมาเงียบๆ แล้วก็เดินตามทั้งสองคนเข้าไป


"พี่ชูนนน ชานอยากกินอันนั้น...พี่ชูน มันเยอะไปแล้วว พี่ชูน ชานไม่กินอันนี้... พี่ชูนน..." บนโต๊ะทานอาหารมีแต่เสียงของเด็กตัวเล็กๆที่ยังพูดไม่ค่อยชัดเอ่ยแจ้วอยู่กลางโต๊ะ คนที่เป็นพี่อย่างมินกยูก็ได้แต่ส่ายหน้าไปมาพร้อมกับอมยิ้มเบาๆ เพราะดูจากตอนนี้แล้วดูท่าไอ้ซูนยองมันพยายามเอาใจเด็กคนนี้อยู่มากๆ แต่ก็ดูเหมือนว่าคนน้องมีทั้งรับและทั้งปัด ทำให้ผมรู้สึกสงสารซูนยองอยู่ไม่น้อย แต่ใบหน้าของมันไม่มีท่าทีว่ารำคาญหรืออะไรเลย กลับฉายแววมองชานด้วยสายตาเอ็นดูและเหมือนแฝงคำว่าน่ารักอยู่ด้วยซ้ำ


"พี่ชูนนน ชานอิ่มแย้วว ชานอยากเล่น" คนตัวเล็กที่นั่งอยู่บนตักของซูนยองก็เอ่ยขึ้นมา คนที่เป็นพี่ก็แอบน้อยใจนิดๆ เพราะตนก็ยังนั่งอยู่ตรงนี้


"ตัวเล็กต้องไปแปรงฟันก่อนนะครับ เดี๋ยวฟันผุน้าาา"


"ก็ด้ะ" คนตัวเล็กรับคำแล้วก็ลงออกจากตักของซูนยองทันที แล้ววิ่งมุ่งตรงไปที่ห้องน้ำด้วยท่าทีแบบเด็กน้อย


"เหอะ หมั่นไส้" พอคนตัวเล็กไปมินกยูก็บ่นออกมาทันที


"หมั่นไส้ไรครับเพื่อน ก็น้องมึงติดกูอ่ะ"


"เออๆ ไม่เถียง" ถึงมินกยูจะพูดแบบนั้นแต่ก็แอบเบะปากออกมาอยู่ดี ทำให้ซูนยองที่มองอยู่ก็แอบขำออกมา


"เออ แล้วพี่วอนอูอ่ะ" จู่ๆ มันก็ถามถึงพี่วอนอูอ่ะ ไรวะ แฟนกูเห้ยยย


"ทำไม"


"ก็ปกติเห็นมาที่บ้านมึงบ่อยนิ วันนี้ไม่มาอ่อวะ" สังเกตเยอะไปละ


"ไม่มาโว้ยย กลับบ้านต่างจังหวัดไปแล่วว!"


"แล้วกลับมาตอนไหน" อยากรู้อะไรเยอะแยะวะเนี่ยยยย ถามมากไปละ


"อยากรู้ไปทำไม พอๆ"


"เอ้าาา ก็แค่ถามแหม่ ทำเป็นหวง -3-" พูดเสร็จมันก็เบ้ปากออกมาเลยครับ ก็ช่วยไม่ได้มีแฟนน่ารักนี่หว่าาา หวงบ้างไรบ้างเป็นเรื่องธรรมดาเฟ่ยย


"เออ ไอ้ซูนอาทิตย์หน้ามึงว่างป้ะ" ผมเพิ่งนึกขึ้นได้พอดีว่ามีนัดเที่ยวกับพี่วอนอูนี่หว่าา เป็นทริปไปทะเลกันน แต่คงต้องไปสองคนอ่านะ อิอิ


"ก็...ว่างนะ ปิดเทอมแล้วนิ ทำไมจะให้ช่วยอะไรครับบ" แหม่ เพื่อนรักจริงๆ เลย


"มึงจะโอเคมั้ย ถ้ากูฝากชานอยู่กับมึงไปก่อนอ่ะ" ที่ผมถามแบบนั่นออกไปเพราะบางทีผมก็แอบเกรงใจไอ้ซูนมันเหมือนกัน ไม่ใช่ไรนะ คือผมเกรงใจมันเรื่องนี้เรื่องเดียวอ่ะ เพราะเจ้าชานมันก็ทั้งแสบ ทั้งซน ทั้งดื้อ เอาแต่ใจด้วย แต่พออ้อนทีนึงผมก็ยอมละ5555555


แต่กับเด็กคนนี้ผมไม่รู้ว่าไอ้ซูนจะรับไหวมั้ยนี่แหละ ไม่ใช่ว่าไม่อยากพาชานไปด้วยนะ แต่..ชานข่วยเข้าใจมิงกูด้วยนะ คือผู้ใหญ่เขาอยากไปส่องต่อสองง้ะะะ _"_


"ได้ดิ สบายมาก เริ่มวันไหนวันนี้เลยมะ" อะไรจะรีบขนาดน้านน


"พ่องดิ ไม่ใช่วันนี้เว่ยย เออแล้วทำไมมึงดูไม่กังวลเรื่องชานเลยวะ"


"กูว่าน้องมันน่ารักดีนะ ว่านอนสอนง่าย น่ารัก.." ยังไม่ทันที่ซูนยองจะพูดจบมินกยูก็รีบพูดแทรกขึ้นมาทันที


"อย่าบอกว่าไม่ดื้อ อย่าบอกว่าไม่เอาแต่ใจนะ ถ้ามึงพูดแบบนี้กูเถียงขาดใจ"


"ก็ยังไม่ได้พูดไรมะ555555"




"เออ แต่ช่วงที่มึงไม่อยู่อ่ะ กูไม่รับประกันความปลอดภัยน้องมึงนะเว่ยยยยย55555"


"ไอ้เหี้ยยย มึงก็รู้กูไว้ใจมึงได้คนเดียวละไอเรื่องน้องกูเนี่ยย แม่งคนอื่นจะจับน้องกูกินย่างกะอะไรละ แม่งงกูเกลียดสายตาที่พวกนั้นมอง" ซูนยองแอบหัวเราะกรุ้มกริ่มอยู่คนเดียวก่อนจะพูดประโยคถัดไป


"แล้วมึงแน่ใจได้ไง ว่ากูจะไม่จับน้องมึงกินน่ะ"



























3 วันผ่านไป...

 

                                        และแล้วก็ถึงวันที่มินกยูและพี่วอนอูต้องไปสวีทกันสองคนโดยต้องทิ้งเอ้ยย ฝากน้องไว้กับผมซึ่งสำหรับผมมันเป็นเรื่องที่ดีมากเลยนะ ฮ่าๆๆๆ ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมต้องรู้สึกดีและมีความสุขมากขนาดนี้ สงสัยผมจะรักเด็กมากเกินไปมั้ง...

 

ไปดีมาดีนะมึง ไปนานๆ ก็ได้ จะได้สวีทกันเพิ่มไรเง้ ฮ่าๆๆซูนยองพูดติดตลก อีกสองคนก็ยิ้มๆ ตามกันไป มินกยูโอบไหล่วอนอูให้แนบชิดตน จนวอนอูรู้สึกเขินเลยก้มหน้ายิ้มไป

 

แฟนใครเนี่ยย น่ารักชะมัดด

 

นานกับผีน่ะสิ รู้งี้พาชานไปด้วยดีกว่า รู้สึกเริ่มไม่ไว้ใจมึงละมินกยูพูดพร้อมกับมองซูนยองด้วยสายตาจ้องจับผิด เพราะตั้งแต่คำพูดนั้นที่ซูนยองเอ่ยมาเขาก็เริ่มรู้สึกระหวาดระแวง แต่ก็ไม่ได้รู้สึกอะไรขนาดนั้นเพราะเขารู้ดีว่าซูนยองมันต้องดูแลน้องของตนได้แน่นอน แต่ก็แค่พูดเก๊กๆ ไปงั้นแหละ ก็แหมผมก็เป็นพี่ชานนะจะไม่ให้หวงได้ไง

 

บ้าดิ ไม่ทำไรน้องมึงหรอกหน่า เออว่าแต่น้องมึงอยู่ไหนวะ ไม่เห็นเลย

 

อยู่ข้างบน นอนอยู่อ่ะ ฝากปลุกด้วยนะ กูต้องรีบไปละเดี๋ยวมีเวลาไม่พอสวีท ฮ่าๆๆๆ โอ้ยยมินกยูพูดล้อๆ ไปทางวอนอูจนโดนมือบางที่แรงไม่บาง(?) ตีเข้าให้ที่ไหล่ของมินกยูอย่างแรง

 

พูดบ้าไรเนี่ยย สวีทบ้าไรแค่ไปพักผ่อน

 

หรอจ้ะ เมียจ๋า

 

แหวะมิกยูที่กำลังออดอ้อนถูๆ ไถๆ กับแขนของวอนอูก็ต้องหันมาทางซูนยองที่เอามือจับคอให้แล้วทำท่าเหมือนจะอ้วกอะไรอย่างนั้น

 

อะไรของมึงครับคุณควอนซูนยอง

 

หะ..ห้ะ อะไรหรอ เกิดอะไรขึ้น ฉันแค่รู้สึกเจ็บคออ่ะ สำลักน้ำลายมั้ยย แค่กๆ

 

หรออ ให้กูช่วยมั้ยยมินกยูเดินไปหาซูนยองแล้วจับคอซูนยองให้เอียงลงมา

 

มินกยูพอได้แล้วหน่า หน้าซูนยองแดงหมดแล้วมินกยุเริ่มปล่อยตัวซูนยองให้เป็นอิสระตามที่ภรรยา(?) ของเขาบอกอย่างว่าง่าย

 

เหอะ ครั้งนี้มึงรอดไปก่อนะไอ้ซูน

 

เชอะ จะไปมั้ยน่ะ โครงการสวีทของมึงอ่ะ เดี๋ยวก็ยิ่งช้ายิ่งไม่มีเวลา...นั้นหรอก

 

หืออ เวลาอะไรหรอซูนยอง

 

เออว่ะ ไม่มีอะไรหรอกเมียจ๋า ไปกันเลยมั้ยอ่ะ มิงรู้สึกหิ๊วหิววว

 

อ่า ก็ได้ๆ ฉันก็หิวอ่ะ งั้นซูนยองฉันไปก่อนนะ

 

โอเคครับพี่ ดูแลตัวเองดีๆ นะครับระวังไอ้มินกยูด้วยนะพี่

 

ไอสั- เข้าบ้านไปๆ มึงอ่ะ

 

เดี๋ยวก็ได้เข้าอยู่ดี อิอิซูนยองพูดออกไปตอนแรกมินกยูก็ไม่ได้คิดอะไรหรอก แต่คำว่า อิอิ ที่ต่อท้ายมาเมื่อกี้นี่สิ มันดูมีอะไรๆ นะ แต่ช่างเถอะตอนนี้มิงรู้สึกหิ๊ววววอิวววว วอนอูเอ้ยยยข้าวจะแย่แล้ววว -3-

 

เออๆ ไปละๆ บายๆ ฝากดูน้องกูด้วย

 

โอเคเลยเพื่อนรักกก

 

 

 

 

 

 




                             ห้องสีขาวสะอาดที่เต็วไปด้วยตุ๊กตา และของเล่นต่างๆ ดูก็รู้ว่านี่เป็นห้องของเด็กน้อย อีชาน แน่ๆ ร่างสูงเดินเข้ามาในห้องอย่างเงียบๆ แล้วค่อยๆ ปิดประตูอย่างเบามือ คนพี่เดินตรงมาที่เตียงของอีชานแล้วมองคนน้องที่กำลังนอนกอดตุ๊กตาด้วยสายตาที่เอ็นดู มันอดไม่ได้เลยที่จะไม่ให้ลูบหัวคนน้อง ความจริงแล้วซูนยองก็คิดว่าชานน่ะ น่ารักดีนะ เพราะเจ้าตัวคงไม่มีน้องชายมั้ง เป็นลูกคนเดียว ก็เลยอยากมีน้องก็ได้

 


แต่บางครั้งชานก็มีอิทธิพลต่อใจเขามากเกินไป

 


อะ..อื้ออีชานพลิกตัวมาอีกทางซึ่งเป็นทางซูนยองที่กำลังนั่งมองเจ้าตัวเล็กอยู่ คนน้องไม่รู้ตัวเลยว่าในตอนนี้มีคนกำลังบุกรุกห้องของเขาอยู่นะ

 

เด็กน้อยเอ้ยยซูนยองลูบผมอีชานอย่างเบามือแล้วก็เลื่อนมือไปหยิกแก้มคนน้องเบาๆ อย่างหมั่นเขี้ยว จนกระทั่งมือของเขามาหยุดอยู่ที่ริมฝีปากของน้อง จู่ๆ ซูนยองก็รู้สึกใจมันเต้นแรงและเร็วขึ้นเองซะดื้อๆ

 


อะไรกัน... ความรู้สึกนี้

 


อื้ออ...หงับชานขยับตัวเล็กน้อยเพราะรู้สึกเหมือนมีอะไรมาแตะอยู่ที่ริมฝีปากอันน่ารักของเขาเลยเลื่อนหน้าของตนออกเล็กน้อยแล้วก็หาวตามประสาเด็กจนเผลอเข้าไปงับมือของคนพี่จนได้

 

เห้ยยซูนยองที่เห็นแบบนี้ก็รู้สึกตกใจมาก เกิดมาไม่เคยมีใครมาอมนิ้วของเขาเลยนะ ซูนยองอยากเอามือออกเหลือเกินแต่ถ้าเอาออกชานก็คงตื่นแน่ๆ ไม่เป็นไร เพื่อชานซูนยองทนได้

 

อี๋...ชานเริ่มรู้สึกตัวว่าตนเองกำลังอมอะไรซักอย่างชานก็เลยอ้าปากอีกครั้งแล้วเอามือของตนเอาสิ่งที่อยู่ในปากออก แล้วหลังจากนั้นเขาก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นก้พบกับร่างของควอนซูนยองที่กำลังมองหน้าเขาอย่างไม่กะพริบตา

 

พี่ชูน...?” คนตัวเล็กเอ่ยชื่อเรียกคนตรงหน้าอย่างงงๆ และสงสัยว่าซูนยองเข้ามาในห้องนี้ได้ยังไง

 

ครับบ ตัวเล็กซูนยองยิ้มแหยๆ ให้น้องไปเพราะรู้สึกเขินๆ อายๆ เหมือนกันนะ ที่จู่ๆ มางับมือของเขาเนี่ยย

 

มิงกูง่ะ...มิงกูอยู่ไหนนเด็กน้อยเริ่มงอแงเพราะปกติเขาตื่นมาเขาจะเห็นหน้ามิงกูเป็นคนแรกอยู่แล้ว แต่พอมาเจอเป็นหน้าซูนยองเด็กน้อยก็รู้สึกแปลกๆ

 

มินกยูไป...ไปเอ่อ....ซูนยองไม่รู้ว่าตนควรจะพูดดีมั้ยว่าพี่ของเขาน่ะไปสวีทกับแฟนที่ทะเล ก่อนหน้านี้เขาก็น่าจะถามเพื่อนตัวดีของเขาก่อนนะว่าบอกน้องแล้วยัง โอ้ยยยแล้วจะตอบยังดีล่ะเนี่ยย ขืนตอบตรงๆ ไปคนน้องต้องงอแงแล้วก็ร้องแน่ๆ เพราะเขารู้ดีว่าชานน่ะติดมินกยูมากแค่ไหน

 

                           อีชานเริ่มครุ่นคิดว่าทำไมซูนยองดูอ้ำๆ อึ้งๆ จนเขากลับมาคิดประมวลผลอีกครั้ง เขาเลยจำขึ้นได้ว่าวันนี้มินกยูไปทะเลกับวอนอูหนิ ไป...ทะเล....ใช่มั้ยฮะ เขาก็เลยเอ่ยถามคนเป็นพี่ด้วยน้ำเสียงปกติไม่มีท่าทีว่าจะน้อยใจหรืองอแงอย่างที่ซูนยองคิดไว้เลย

 

อะ..เอ่อ...ใช่ น้องชานรู้หรอครับ

 

อื้ออ มิงกูบอกชานแล้วฮะอ้าวว...ก็ปล่อยให้นั่งคิดเหงื่อตกซะนาน

 

น้องชานไม่โกรธเจ้ามินกยูมันหรออ หื้มมม ซูนยองถามคนน้องไปพร้อมกับลูบหัวอีชานไปมาอย่างอ่อนโยน

 

โกรธทำไมอ่ะ ก็มิงกูมีแฟนนี่ แถมแฟนมิงกูก็น่ารักมากๆ เลย ชานช๊อบชอบบ พี่วอนูน่าย้ากกเด้กน้อยพูดไปก็ยิ้มร่าไป

 

ทำไมน่ารักอย่างนี้เนี่ยยยย.... รู้สึกอยากฟัดแก้มขาวๆ นั่นจังเลย

 

แล้วน้องชานรู้ใช่มั้ยครับว่าต้องอยู่กับพี่ไปสามวัน

 

รู้สิฮะ ดีใจจะตายไปป ฮิฮิ ^^” เด็กน้อยพูดออกมาแบบไม่ได้คิดอะไรแต่คนพี่นี่สิ อึ้งไปแล้ว...

 

พี่ชูนนน

 

หะ..ห้ะ ครับ?”

 

พี่ชูนรู้มั้ยย ว่าทุกเช้าเวลาชานตื่นมามิงกูจะทำอะไรชานน

 

หื้ออ อะไรหรอครับ?”

 

จุ้บบ

 

....

 

มิงกูจุ้บปากน้องชานนเด็กน้อยที่ไม่รู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป แถมก็เอาแต่พูดแล้วก็ยู่ปากเล็กๆ แล้วเอานิ้วจิ้มๆ ที่ปากตัวเองอย่างน่ารักก ทำเอาคนพี่ใจเต้นสั่นระรัวเลยย

 

พี่ชูนรู้มั้ยย มิงกูจุ้บปากชานทุกเช้าเลย เพราะมิงกูบอกชานว่าการจุ้บปากทุกเช้าจะเจอแต่เรื่องดีๆหะ...ห้ะ อะ...ไอมินกยู...มึงสอนอะไรน้องมึงวะเนี่ยยย

 

แหะๆ งั้นหรอครับ แต่พี่ไม่ใช่มิงของน้องชานนี่นา พี่ทำไม่..ยังไม่ทันที่ซูนยองจะพูดจบน้องชานก็รีบสวนกลับมาก่อนทันที

 

ได้สิฮะ พี่ชูนจุ้บปากชานเย็วววหะ...ห้ะ กรี๊ดดดดด ซูนยองคนนี้อยากออกไปตะโกนข้างนอกมาก ตอนนี้รู้สึกใจเต้นแรงสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวไปหมดแล้ว อะไรเนี่ยยยเจ้าเด็กนี้ ทำไมทำให้ใจของเขาเต้นแรงไม่หยุดเลยเนี่ยยยย T/////T

 


                                          หลังจากที่ซูนยองอ้ำๆ อึ้งๆ ได้แต่ทำปากพะงาบๆ อยู่อย่างนั้นและก็นิ่งไปซักพักดูท่าเหมือนจะวิญญาณกำลังหลุดออกจากร่างเลยนะนั่น คนน้องที่เห็นอย่างนั้นก็เลยลุกขึ้นนั่งมาแล้วก็คลานเข้าไปหาคนพี่ก่อนจะจุ้บเข้าไปตรงที่ริมฝีปากของซูนยองอย่างตั้งใจ คนพี่เบิกตากว้างเพราะเขาไม่เคยมาโดนอะไรแบบนี้มาก่อนเลย ใจของเขาตอนนี้ก็เต้นแรงมากๆ ชานหลับตาจุ้บคนพี่อยู่อย่างนั้นโดยที่ไม่ได้สังเกตคนพี่เลย จนชานลืมตาแล้วค่อยๆ ถอยออกมาจากตัวซูนยอง แล้วก็ยิ้มให้คนพี่อย่างจริงใจแล้วก็วิ่งออกจากเตียงไปเข้าห้องน้ำทันที ปล่อยให้คนเป็นพี่อึ้งกับการกระทำอย่างเมื่อครู่ไปอยู่อย่างนั้น จนคนพี่ค่อยๆ ยิ้มแล้วก็นอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงของอีชาน

 


ะ...อี...ชาน

 


กรี๊ดดดดดดดดดดดด!!!!!!!!!!!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 


พี่ชูน...อีชานออกมาจากห้องน้ำแล้ว อาบน้ำแต่งตัวอะไรเรียบร้อยแล้วด้วย เขาว่าเขาก็ไม่ได้เขาไปนานอะไรมากนะ แต่พอออกมาก็เจอซูนยองนอนบนเตียงเขาแล้วก็หลับตาไปเรียบร้อยแล้ว

 

พี่ชูนนน ชานหิววคนน้องขึ้นไปนั่งบนเตียงแล้วก้เขย่าคนพี่ไปมาอยู่อย่างนั้น แต่ซูนองก้ไม่มีท่าทีว่าจะลุกหรือลืมตาขึ้นมาเลย

 

ไม่ตื่นใช่มั้ยยยชานที่หมดหนทางที่จะปลุกซูนยองก็เอามือไปจี้ที่เอวพี่เขาไปมาอยู่อย่างนั้น จนคนพี่เริ่มค่อยๆ คลายยิ้มออกมา แล้วก็ตามด้วยตาที่กำลังเปิด

 

ฮ่าๆๆๆ โอ้ยยยน้องชานน พอก่อนน พี่ตื่นแล้วๆซูนยองเอามือไปจับที่มือตัวเล็กพร้อมกับหอบหายใจอย่างเหนื่อย ความจริงเขาก็ไม่ได้หลับอะไรหรอกแค่อยากแกล้งน้องเฉยๆ

 

ลุกเลย ชานหิวแล้ววคนน้องเริ่มพูดแบบติดเอาแต่ใจก็เข้าใจแหละนี่มันแปดครึ่งแล้วนี่นา เด็กๆ ต้องกินอาหารเช้าสิ

 

ก็ได้ครับๆ  แต่พี่มีคำถามมาถามชานก่อน แล้วหลังจากนั้นเราค่อยลงไปกินข้าวกันซูนยองค่อยๆ คลี่ยิ้มออกมาอย่างเจ้าเลห์

 

อะไรหรอฮะ ส่วนคนน้องก็เอียงคอสงสัย ทำเอาคนพี่รู้สึกอยากฟัดคนตรงหน้าอย่างเต็มทีแล้ว

 

น้องชานรู้มั้ยฮะว่า จุ้บกับจูบต่างกันยังไง

 

หืออ...จูบ? ไม่รู้ฮะ

 

 


เสร็จโจร

 

 


ก็ถ้าจุ้บทำแบบนี้...คนพี่สาธิตให้น้องดูแบบเดียวกับที่คนตัวเล็กทำกับตนเมื่อเช้า ทั้งซูนยองและอีชานก็ไม่หลับตาเลยทำให้เขาทั้งสองมองหน้ากัน ซูนยองเห็นได้ชัดเลยว่าหน้าของชานน่ะ แดงเหมือนลูกมะเขือเทศน้อยๆ แล้ว คนพี่เลยยกยิ้มใหญ่ ส่วนใจของคนน้องน่ะก็เต้นแรงไม่แพ้กับคนพี่เลย ซูนยองเห็นชานนั่งตัวเกร็งอยู่อย่างนั้น ในหัวเขาก็ผุดคำพูดนั้นออกมาอย่างเดียว น่ารัก พอคนพี่เริ่มออกห่างจากชานไปได้นิดนึง แต่ใบหน้าของเขาทั้งสองก็ยังคงใกล้ชิดกันมากอยู่ดี ส่วนจูบก็....คนพี่ยกยิ้มเล็กน้อย ใบหน้าของซูนยองกำลังเข้าใกล้คนน้องอย่างช้าๆ ไม่รีบร้อน อีชานเมื่อได้สติกลับมาก็หันหน้าหนี เม้มปากแน่น แต่ก็ยังคงทิ้งรอยแดงๆ ไว้ทั่วบริเวณหน้าอย่างเขินอาย  คนพี่เลยยิ้มอย่างเอ็นดูแล้วก็ยีหัวน้องอย่างหมั่นเขี้ยว เขารู้หรอกหน่าว่าชานน่ะยังเด็กเกินไป เขาคงยังไม่ทำหรอก แต่ถ้าชานไม่หันหน้าหนี...อันนี้ผมก็ไม่รับประกันนะว่าผมจะหยุดเหมือนที่คิดไว้จริงๆ หรือเปล่า

 


ฟอดดด

 


                                        ซูนยองหอมแก้มอีชานไปฟอดใหญ่อย่างชื่นใจ จนทำให้อีชานหันหน้ามาหาเขาอีกครั้งด้วยท่าทางตกใจ แต่คนพี่ก็ยังยิ้มแบบนั้นจนคนน้องรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอีกแล้ว

 

ไปครับ ไปกินข้าวได้แล้วนะซูนยองลุกขึ้นลงจากเตียงมาแล้วก็ยื่นมือไปหาคนน้อง คนน้องก็อ้ำๆ อึ้งๆ จากเหตุการณ์เมื่อกี้อยู่ คนพี่เลยยิ้มแล้วก็ไปยีหัวน้องอีกครั้ง

 

ไม่มีอะไรหรอกหน่า พี่ไม่ทำอะไรชานหรอกอีชานไม่ได้กลัวแต่แค่รู้สึกที่หัวใจนิดหน่อย ทำไมมันถึงได้เต้นเร็วอย่างนี้

 

ไปครับ ไปกินข้าวกันซูนยองก็ยื่นมือมาหาอีชานอีกครั้ง แล้วคราวนี้อีชานก็ยื่นมือของตัวเองออกไปจับกับมือของซูนยองอย่างว่าง่าย

 

 

 

 

 

 

 

 

พี่ชูน...หลังจากที่อีชานเงียบมานานก็เอ่ยเรียกคนพี่ขึ้นกลางโต๊ะอาหาร

 

ว่าไงครับ

 

ตั้งแต่เมื่อกี้ที่บนห้อง ชานรู้สึกแปลกๆ ยังไงไม่รู้

 

หื้ออ แปลกยังไงหรอครับ พี่ทำอะไรให้ชานไม่พอใจหรือกลั...ยังไม่ทันที่ซูนยองจะพูดจบคนน้องก็เอ่ยขัดก่อนเช่นเคย

 

ไม่ใช่อย่างนั้นนะ ชานแค่รุ้สึกใจมันเต้นแรงแปลกๆ ชานเลยอยากถามพี่ชูนยองว่าใจพี่มันเต้นแรงแปลกๆ แบบผมบ้างรึเปล่า...

 

ความจริงพี่ก็...

 

ความรู้สึกแบบนี้มันคืออะไรหรอฮะ

 

เอ่อ...คือมัน...ไว้ชานโตกว่านี้แล้วพี่จะบอกนะ

 

งั้นหรอฮะ... แล้วเรื่องจูบ...สรุปคือ...

 

อะ...เอ่อ....ไม่มีอะไรหรอกไว้ชานโตกว่านี้อีกหน่อยเดี๋ยวพี่จะอธิบายมันอีกครั้งนะครับซูนยองเอื้อมมือไปลูบหัวน้องอีกครั้งด้วยความเอ็นดู

 

ถ้าสมมติผมไปถามมิงกู พี่ชูนว่ามิงกูจะบอกชานมั้ยฮะหื้อออ ให้ตายสิ ถ้าถามนะมีหวังหมอนั่นได้มาฆ่าฉันหมกส้วมแน่

 

ไม่หรอก คงไม่บอกแน่ๆ แล้วยิ่งถ้าเป็นคนอื่นอ่ะเขาก็ไม่บอกหรอกนะครับ เพราะฉะนั้นไว้รอเราโตกว่านี้แล้วพี่จะอธิบายทุกอย่างให้ฟังเลยนะ อิบายทุกอย่างที่ชานอยากรู้เลย ดีไหมครับซูนยองพูดอย่างยิ้มร่าทำให้คนน้องก็เริ่มรู้สึกโล่งๆ แล้วก็รู้สึกสบายใจยังไงไม่รู้เมื่อได้คุยกับซูนยอง เพราะเวลาเขาคุยซูนยองดูไม่มีท่าทีจะรำคาญเขาเลย มีแต่ยิ้มให้กลับมาอยู่ตลอด ชานชอบพี่เขาจัง ยิ่งรอยยิ้มพี่เขา... ชานรู้สึกอยากเห็นแบบนี้ไปตลอดเลย

 

อื้ออชานยิ้มตอบให้อย่างว่าง่ายแล้วก็ก้มลงกินข้าวต่อ

 

ชาน...

 

ฮะ?”

 

พี่จะรอชานนะ พี่จะรอให้เราโตกว่านี้ก่อน หรือจนกว่าชานจะพร้อม...รักใครสักคน...

 

หื้อออ พี่ชูนพูดอะไรเนี่ยย ถ้ารอได้ก็รอไปสิฮะ ไม่ได้ว่าหรือห้ามซักหน่อยหนิ

 

ฮ่าๆ เอาเป็นว่าตามนี้เนอะซูนยองรู้ว่าชานคงไม่ได้คิดแบบเดียวกับตนหรอก คำว่ารอของเขาคือรอไปจนกว่าเมื่อถึงเวลาที่มันใช่ และสมควรกว่านี้ 






เขาจะรอชานโตรอจนกว่าชานจะเปิดรับรักเขาแบบคู่รัก...




....ไม่ใช่แบบพี่น้อง....









Talk: แง่งงงงไรต์มาแล้วค่ะ ขอโทษที่หายไปนานเป็นเดือนๆ เลยนะคะ เอาช็อตฟิคมาให้ก่อนเน้อออ เดี๋ยวเค้ากลับมาอัพตอนอื่นให้น้าาา อย่าทิ้งเค้าไปไหนนะ 555555555555555555555 ถ้าไรต์พิมพ์ผิดหรือพิมตกไปหรือใช้ภาษาไม่ค่อยสวยเท่าไหร่แจ้งมาได้นะคะ เดี๋ยวเรากลับมาแก้ให้ TT สุดท้ายก็ฝากคอมเม้นแล้วก็ฝากติดตามเรื่องนี้ด้วยนะคะ ขอบคุณค่าา ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

51 ความคิดเห็น

  1. #27 nook95b (@nook95b) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 14:10
    ไรท์ แงงง คุกมากอ่ะ5555555 หมั่นเขี้ยวน้องชานที่สุดเลย ถ้าเราเป็นพี่ชูน เราก็จุ๊บน้อง
    พี่ซูนก็ร้ายใช่ย่อยเลยนาแงแต่น่ารักม่กเลยอ่ะ แงงง
    ปล.นี่รอไรท์แต่งนะคะ ไว้มาแต่งอีกนา????
    #27
    0
  2. #26 beyourfangirl (@beyourfangirl) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 02:11
    คุกค่ะคุก ควอนซูนเหยียบคุกไปข้างแล้วมั้งนั่น 55555555 น้องชานโคตรน่ารัก แง๊ อะไรคือตื่นมามิงจุ้บน้องทุกวัน งืออออ ละมุนนนนน แล้วคืออะไรอิพิซูนจะจูบน้อง 55555 ถ้าน้องไม่หันหน้าหนีจะเกิดอะไรขึ้นคะซิสสสสสส// เราไม่หายหรอกนะ รอเสมอ แต่อย่าทิ้งกันก็พอ ฮื่ออออ ไรท์สู้ๆค่าาาา
    #26
    0
  3. #25 Wwoozi (@nnbh614) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 00:13
    ขอสั่งอีชานกลับบ้านที่นึงค่ะเตง 5555555555555555555555555555555555555555555555555555 โง้ยยยเอ็นดูมากเลยนี่เด็กอะไรทำไมถึงน่ารักได้ขนาดนี้คะฮือออออ ถ้ามีพาร์ทตอนที่น้องชานโตแล้วนี่คงหัวใจวายก่อนอ่านจบแน่ๆ /คิดอกุศล 55555555555 สู้ๆน้าเตงเย้ๆๆๆ(ไม่ทันเม้นแรกงะ)
    #25
    0
  4. #24 CaratOf17 (@CaratOf17) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 00:02
    ฉันเขินเด็ก 7 ขวบ จะบ้าตายยย พี่ชูนนนน จุ้บเค้าหน่อยย ทำไมจินตนาการว่าเป็นตัวเองหล่ะสังคม อรั้ยยย สู้ๆๆๆๆค่าไรต์
    #24
    0