SEVENTEEN : Can I say for something? #SoonChan

ตอนที่ 3 : ตอนที่ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 123
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    18 เม.ย. 59

Chapter 2




[ หน้าบ้านจีฮุน ] 

ตื้อดึง ตื้อดึง

เสียงออดดังขึ้นจากหน้าบ้านซูนยองชะเง้อมองเข้าไปในตัวบ้านก็พบกับหญิงสาววัยกลางคนกำลังเดินออกมาเปิดประตู

"อ้าวว ซูนยองมาหาจีฮุนหรอจ้ะ" เมื่อเปิดประตูออกมาคุณแม่ของจีฮุนก็กล่าวทักทายทันที 

"ใช่ครับ"

"พอดีเลย แม่ต้องออกไปทำธุระที่หน้าปากซอย แม่ไปแปปเดียว ยังไงแม่ก็ฝากดูจีฮุนก่อนนะลูก" 

"ได้ครับ ผมจะดูแลอย่างดีฮะ" 

ดูแลไปตลอดชีวิตก็ได้นะครับ ฮ่าๆๆๆ

"โอเคจ่ะ แม่ไปละนะ"

"ครับ" 

                  ทันทีที่แม่ของจีฮุนเดินออกจากประตูรั้วหน้าบ้านไปซูนยองก็เดินเข้าบ้านแล้วมุ่งตรงไปที่ห้องจีฮุนอย่างคุ้นชิน เพราะว่าบ้านหลังนี้เขามาบ่อยมาก จนแทบจะเป็นบ้านหลังที่สองของตัวเองเสียแล้ว

ก๊อก!

เสียงเคาะประตูที่ดังจากหน้าห้อง จีฮุนที่กำลังนอนอยู่ก็ลืมตาขึ้นมาแล้วขมวดคิ้วหรี่ๆ ตามองไปที่ประตู แต่จีฮุนก็ไม่สนใจเลยหันไปนอนหลับต่อ 


ใครวะ..?


ก๊อก! ก๊อก! 


หืออ เคาะแบบนี้คุ้นๆ แฮะ ไอซูนป้ะวะ


ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!  


                  เสียงเคาะประตูหายไปแต่กลับกลายเป็นว่าประตูห้องของจีฮุนถูกเปิดออกมา และก็ทีร่างนึงเดินเข้ามาอย่างย่องๆ เช่นกัน

"มาทำไม" คนตัวเล็กที่อยู่บนเตียงเมื่อรู้สึกว่ามีคนกำลังเดอนเข้าห้องมาก็ทักท้วงถามทันที เขารู้อยู่แล้วน่ะ ว่าเป็นใคร เพราะการเคาะประตูแบบนี้น่ะก็มีแต่ไอ้ซูนยองน่ะแหละ

"อ้าวไรวะ นึกว่าหลับ กะว่าจะมาเซอร์ไพร์ส"

"เซอร์พงเซอร์ไพร์สไรกูรู้ตั้งแต่มึงเคาะประตูละสัด"

"แหม ก็เห็นเพื่อนไม่สบาย กูเป็นห่วง เลยแวะมาเยี่ยมเนี่ยยย" 

"งั้นมึงก็กลับไปได้ละ กูอยากนอน"

"หลับไปดิ เดี๋ยวกูนั่งเล่นเกมส์ตรงนี้แหละ" 

"สัด"


"ล้อเล่นหน่าาา ก็แม่มึงออกไปข้างนอก กูก็เลยอยากเฝ้ามึงจนกว่าแม่จะมาอ่ะ"

"เห้ออออ ไม่ต้องหรอก กูหายแล้ว"

"หายแล้วหรอ แน่ใจได้ไงว่าหายแล้ว ไหนมาให้หมอดูอาการซิ" ว่าจบซูนยองก็เดินเข้าไปหาคนตัวเล็กที่กำลังนอนอยู่บนเตียง แล้วเอาหน้าผากของเขาไปทาบกับหน้าผากของจีฮุน 

"ทำไร"

"ดูอาการ"

"ดูอาการบ้านมึงเขาทำแบบนี้หรอ จำเป็นต้องใกล้ขนาดนี้หรอ ออกไป๊" จีฮุนโวยวายแล้วผลักร่างสูงออกไป แต่คิดว่าคนอย่างซูนยองเมื่อได้ใกล้ขนาดนี้แล้ว คิดว่าจะปล่อยพลาดโอกาสแบบนี้ไปง่ายๆ หรอ หึ ไม่มีทาง

                           ร่างสูงจับท้ายคอของคนตัวเล็กเอาไว้ หน้าผากของทั้งสองจะแตะอยู่เหมือนเดิมรวมทั้งจมูกด้วย จีฮุนมองด้วยสายตาอึ้งๆ แล้วก็หลบตาไป เพราะเจ้าตัวไม่คิดว่าอีกคนจะมาทำอะไรแบบนี้ ทำให้แอบรู้สึกหวั่นบวกกับใจเต้นแรงเล็กน้อย ส่วนซูนยองนั้นก็มองอีกคนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยหลายความรู้สึกที่ไม่อาจสามารถอธิบายได้

"จีฮุน..." 

"อ อะไร" 

"กูชอ.."

"ออกไปดิ้ ปากมึงเหม็นมากเลยนะ" คนตัวเล็กพูดพร้อมกับเอามือมาปิดที่จมูกตัวเอง แล้วแสดงท่าทีว่าเหม็น คนตัวสูงก็เลยผละจากร่างเล็กออกมาแล้วก็โวยวายทันที

"ไรมึงเนี่ยยย กูจริงจังอยู่นะเว่ย"

"กูก็จริงจัง ไปๆ กลับไปแปรงฟันเลยไป"

"ไอ้เหี้ยยย เหม็นจริงอ่อวะ" ซูนยองไม่เชื่อเลยเอามือข้างหนึ่งยกขึ้นมาแล้วเป่าลมไปที่ฝ่ามือของตัวเอง 

ก็ไม่ได้กลิ่นไรนิ 

"พอๆ มึงอ่ะกลับไปได้แล้ว ชานอยู่หอคนเดียวอีกไม่ใช่ไง? ป่านนี้น้องคงหิวแล้วมั้ง" 

"ทำไมมึงห่วงน้องกูมากกว่ากูอีกวะ" ซูนยองพูดพร้อมกับเบ้ปากออกมาอย่างแรงๆ

"เอ้าาไอนี่ ไม่ต้องมางอน นั่นน้องมึงนะ ไปๆ รีบกลับไปได้แล่ว"

"ไม่! กูจะรอแม่มึงให้กลับมาก่อน" 


ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! 

แกร่ก! 


เสียงบิดประตูดังขึ้นทำให้ซูนยองหันไปมองก็เห็นว่าเป็นแม่ของจีฮุนกำลังเดินเข้ามาพร้อมกับถาดใบเล็ก ที่มีแก้วน้ำ และแก้วเล็กๆ อีกใบหนึ่ง

"จีฮุน แม่ไปซื้อยามาให้แล้วนะ อ่ะนี่จ้ะ" ถาดใบนั้นที่ถูกวางลงบนโต๊ะข้างๆเตียงของจีฮุน แม่ของจีฮุนลูบหัวคนตัวเล็กเบาๆ 

"ครับบ ขอบคุณนะครับ" 

"จ่ะ แม่ลงไปข้างล่างก่อนนะ มีอะไรก็เรียกได้นะลูก" 

"ครับ...อ้ออ แม่ครับคือพอดีว่าซูนยองมันจะกลับแล้ว แม่ช่วยไปส่งมันแทนผมได้ไหมครับ คือผมรู้สึกลุกขึ้นไม่ค่อยไหวเลย" ซูนยองรีบหันขวับไปทางจีฮุนทันที จีฮุนก็เลยยิ้มให้กว้างแบบ...กวนติง 

"อ้าววว ซูนยองจะกลับแล้วหรอ ไม่อยู่เป็นเพื่อนจีฮุนอีกซักหน่อยล่ะลูก" ซูนยองหันไปยิ้มให้กับแม่ของจีฮุน และกำลังจะเอ่ยปากพูดแต่ก็โดนจีฮุนพูดดักไว้ก่อน

"ไม่ได้หรอกแม่ มันมีน้องอยู่ที่หอน่ะ มันบอกต้องรีบกลับแล้ว" 

"อ้าววงั้นหรอจ้ะ..." ซูนยองส่งยิ้มแห้งๆ ไปให้คนตรงหน้าแต่ในใจนี่อยากเอามือไปปิดปากอีกคนจริงๆ

"แหะๆ ค ครับ" 

"งั้นแม่ช่วยไปส่งซูนยองหน่อยนะฮะ"

"ได้จ่ะ" ซูนยองยิ้มให้กับแม่ของจีฮุนอีกครั้งแล้วก็หันกลับมามองหน้าเพื่อนตัวเองด้วยสายตาเคียดแค้นมาก แล้วยกมุมปากขึ้นมาข้างหนึ่งอฝก่อนจะส่งเสียงหึออกมาเบาๆ คนตัวเล็กเลยยักไหล่แล้วส่งยิ้มแบบกวนๆ มาให้ 

ไอ้นี่ มันแสบจริงๆ

"กลับบ้านดีๆ น้าาาา ซูนยองงง" ซูนยองกำลังเดินไปที่ประตูก็มีเสียงเล็กๆ ตามมา ร่างสูงเลยหันกลับไปมองก็เห็นคนตัวเล็กยิ้มให้แบบเห็นฟัน มันเลยทำให้ดูน่ารัก...มากกว่ากวนติงอีก 

ก็เพราะแบบนี้ไง ผมถึงไม่ค่อยโกรธเจ้าคนตัวเล็กอ่ะ คนอะไรไม่รู้น่ารักเป็นบ้า

"คร้าบบบบบบ คุณจีฮุนนน" ว่าเสร็จซูนยองก็เดินออกไปจากห้องทันที จีฮุนเลยถอนหายใจออกมาด้วยความไม่สบายใจ

"เห้อออ ไอ้ซูน...ขอโทษนะ คำพูดนั้นมึงยังไม่ควรมาพูดกับกูว่ะ..." คนตัวเล็กพูดพึมพัมๆ กับตัวเองแล้วก็หยิบยาที่แม่เตรียมไว้ให้เอาใส่ปากแล้วตามด้วยน้ำ หลังจากนั้นก็ล้มตัวลงนอนทันที









[ หอ SC ]



"เห้อออออ ป่านนี้แล้ว ทำไมยังไม่กลับมาอีกเนี่ยยย สามทุ่มกว่าแล้วนะโว้ยยยย" คนตัวเล็กที่อยู่บนโซฟาก็บ่นโวยวายไปแบบนี้มาได้ซักพักแล้ว เพราะชานโทรไปซูนยองก็ปิดเครื่องอีก ไม่รู้ว่าป่านนี้อยู่ไหนจะเป็นตายร้ายดียังไงบ้างก็ไม่รู้

"กลับมาแล้วโว้ยยยย ตะโกนทำไมเนี่ยย เสียงดังไปถึงข้างล่าง" เวลาผ่านไปเพียงไม่กี่วิร่างสูง ที่อีกฝ่ายบ่นตามหาอยูาก็โผล่เข้ามา ทำให้ชานลุกเหยียดตัวขึ้นมาแล้วมองไปที่อีกคนด้วยสายตาค้อนๆ

"เว่อร์ไปละ ไปไหนมา ไปกัขใคร ทำไมโทรไปไม่รับ" 

"ไปบ้านจีฮุนมา ไปคนเดียว แล้วโทรศัพท์มันก็แบตหมด"

"พี่แม่งงง โว๊ะะะะ" ชานสบถออกมาแล้วย้ายตัวเองไปในห้องนอนแล้วล้มตัวนอนที่เตียงตัวเองทันที ทำให้คนเป็นพี่มองตามชานแบบงงๆ อะไรของมันวะ

"เป็นไร" ซูนยองเดินตามชานเข้ามาแล้วมองไปที่คนเป็นน้องที่นอนพลิกตัวไปอีกทาง

"ป่าว พี่ไปอาบน้ำเถอะ" คนน้องตอบแบบปัดๆ ทำให้ร่างสูงยิ่งขมวดคิ้วเข้าไปอีก

"หันมาคุยกันก่อน"

"พี่ไปอาบน้ำเถอะ ผมง่วงแล้ว" คนตัวเล็กตอบเสียงอู้อี้ในผ้าห่ม 

"ไหนหันมาก่อน" ซูนยองทิ้งตัวนั่งลงบนหัวเตียงของชาน แต่ก็ไม่ทีท่าทีว่าอีกคนจะหันมาเลย

"ชาน" ซูนยองเริ่มทำเสียงต่ำลง ทำให้อีกคนเริ่มขยับตัวหันมาเป็นว่าง่าย

"เป็นไ.." 

"ทำไมพี่ชอบเป็นแบบนี้อยู่เรื่อยเลยวะ พี่รู้มะผมรอพี่นานมากนะเว่ย แถมติดต่อก็ไม่ได้อีก โทรไปหาพี่ฮ่าวก็ไม่รับอีก พี่รู้ป้ะผมกระวนกระวายใจแค่ไหนอ่ะ แถมเกือบเสียประสาทกับตัวเองก็เพราะพี่นี่แหละ" ยังไม่ทันที่ซูนยองจะถามจบประโยค คนตัวเล็กก็ลุกขึ้นนั่งแล้วพูดออกมาอย่างรวดเร็ว พอพูดจบก็ก็ล้มตัวนอนแล้วหันหน้าไปอีกทางต่อทันที คนเป็นพี่พอฟังอึ้งๆ นิดๆ แต่ก็แอบหลุดยิ้มออกมา

"แล้วอะไรของมึงเนี่ยยย เป็นห่วงกูอ่อ" คนตัวเล็กที่นอนอยู่ใต้ผ้าห่มหนาอยู่แล้วก็ยิ่งมุดเข้าไปอีก

"ก็โทรศัพท์มันแบตหมดนี่หว่าาา ไม่โกรธกันนะ" 

"ผมไม่ได้โกรธ" 

"แน่ใจ๊ รู้ใช่มะนี่คือการง้อของกูถ้ามึงไม่หาย ก็แล้วแต่" 

"อือ"

"เอ้าาา นี่กูง้อมึงอยู่นะเว่ยยย สนใจกูหน่อย" ร่างสูงพูดพร้อมกับเขย่าและพยายามที่จะเอามือไปพลิกตัวอีกคนให้หันมาหาตัวเองแต่ก็ไม่เป็นผล ซูนยองเลยเอาตัวคลานๆ ไปอีกฝั่งแล้วล้มตัวนอนข้างๆ อีกคนทันที

"อะไรของพี่อีกเนี่ยยยย ก็บอกแล้วไม่ได้โกรธ ออกไปๆ" ชานออกแรงดันผลักอีกคนให้ออกไปแต่ซูนยองก็กลับอยู่เฉยนิ่ง แล้วยังเอามือไปเท้าวางที่หัวอีก

"ก็วันนี้ไอ้จีมันไม่สบายช้ะ กูก็เลยแวะไปเยี่ยมมันเฉยๆ แล้วขากลับมันรถติดนิดนึง" 

"แล้ว? บอกผมทำไม" 

"ก็แค่อยากให้รู้ ไม่อยากให้คนแถวนี้เป็นห่วงอีก ไปละนะ เหนียวตัวจะแย่ละ" ว่าจบซูนยองก็เอามือมาลูบหัวน้องจนผมยุ่งแล้วลุกออกไปเข้าห้องน้ำทันที 

"ชิ" คนตัวเล็กเบะปากออกมาอย่างหมั่นไส้แบบไม่มีสาเหตุ ชานหันไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนจะไลน์ไปหาใครอีกคน


ChAn: มึง กูว่าพี่ซูนยองแม่งชอบพี่จีฮุนจริงๆ ว่ะ 21.32

B.seungK: ทำไมวะ 21.32

ChAn: วันนี้ที่พี่ซูนมันบอกว่าไปทำธุระอ่ะ จริงๆแล้วไปบ้านพี่จีฮุน 21.33

B.seungK: แล้วไงวะ อาจจะไปเยี่ยมก็ได้ไง 21.34

ChAn: ใช่ ไปเยี่ยม แต่ไปคนเดียว พี่ฮ่าวไม่ได้ไป 21.34

B.seungK: พี่ฮ่าวอาจจะไม่ว่างก็ได้มึง คิดมาก 21.34

ChAn: กูไม่ได้คิดมากนะเว่ย เซนส์กูมันก็บอกแบบนี้อ่ะ ว่าไอ้พี่ซูนชอบพี่จีฮุนอ่ะ 21.35

B.seungK: มึงก็ลองไปถามพี่เขาดู เอาให้แน่ๆ เข้าใจกันไปเลย 21.35

ChAn: แล้วถ้าคำตอบมันออกมาว่าใช่อ่ะ... 21.35

B.seungK: ถ้าเป็นอย่างนั้นเดี๋ยวกูเลี้ยงเหล้ามึงเอง 21.35

ChAn: ทำไมต้องเหล้าวะ กูไม่ชอบ 21.36

B.seungK: จะเอาเค้ก ไอติมไหมล่ะ 21.36

ChAn: สัด กวน 21.36

B.seungK: เอาหน่า อย่าเพิ่งไปคิดมาก ไว้ค่อยหาโอกาสดีๆ มึงค่อยไปลองถามพี่เขาดูดิ พอถึงวันนั้นมึงก็ค่อยลองกลับมาคิดดูว่ามึงจะชอบต่อหรือจะแค่นี้ 21.36

ChAn: อืมๆ ไว้วันที่กูทำใจได้ละกัน 21.36

B.seungK: เออๆ กูไปนอนละ 21.36

ChAn: อืม 21.37  

                         ชานวางโทรศัพท์ลงแล้วก็ห่มผ้าให้มาถึงบริเวณปากเหมือนเดิม ถ้าคำตอบของซูนยองตอบมาว่าใช่...เขาชอบพี่จีฮุนจริงๆ จนถึงตอนนั้นเขาจะทำยังไงนะ ... เขาจะเลิกชอบแล้วกลับไปทำตัวเป็นปกติดีไหม..หรือจะแอบชอบแบบนี้ต่อไป แต่ถ้าไม่ได้บอกความรู้สึกที่น้องคนนี้มีต่อพี่ชายคนนั้นคงจะแอบรู้สึกอึดอัดอยู่ไม่น้อยแน่ๆ 



..เห้ออออ..


..ผมจะบอกชอบเขาไปดีไหมนะ..


..แล้วถ้าผมถามคำถามนั้นขึ้นมาจริงๆ และคำตอบเป็นอย่างที่คิดไว้..


..ในตอนนั้นผมจะทำตัวเป็นปกติได้ไหมนะ..




เมื่อซูนยองจัดการตัวเองเสร็จเรียบร้อยก็ล้มตัวลงนอนที่เตียงข้างๆ ของชานทันที มือหนาเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ที่อยู่ข้างๆ เตียงแล้วก็นอนกดเล่นไปเรื่อยๆ ชานที่หลับตาอยู่นั้นก็ลืมตาตื่นขึ้นมาเพราะได้กลิ่นสบู่ที่เหมือนคนเพิ่งอาบน้ำเสร็จมาหมาดๆ มาแตะอยู่ที่ปลายจมูกเขา ความจริงชานก็ยังไม่ได้หลับหรอก เขาอยากจะถามคนพี่จะแย่ว่าพี่เขาชอบพี่จีฮุนหรือเปล่า...และเขาก็จะถามมันเดี๋ยวนี้แหละ




"พี่ซูน.." คนตัวเล็กเรียกพี่ตัวเองทั้งๆ ที่ยังนอนหันหลังให้อยู่




"หื้ม? ยังไม่นอนอีกหรอ หรือละเมอ?" ร่างสูงมองแผ่นหลังบางที่นอนหันหลังให้ตนอย่างสงสัย เพราะไม่รู้ว่าน้องละเมอหรืออะไร




"พี่ชอบพี่จีฮุนป้ะ" พอชานถามคำถามนี้ใส่ คนเป็นพี่ถึงกับหน้าเหวอไปไม่ถูกกันเลยทีเดียว นี่น้องมันละเมอหรือยังตื่นอยู่แน่เนี่ยย




"ถ ถามไมวะ"




"ป่าวว ก็แค่สงสัย" คงยังไม่หลับแน่ๆ




"สงสัยไร"




"สงสัยว่าพี่ชอบพี่จีฮุนรึเปล่า"




"ถ้าชอบ...มึงจะทำไม"




"ก็ถ้าพี่ชอบ ผมจะได้ตัดใจ สรุปว่าชอบใช่ป้ะ โอเค ผมนอนแล้วนะ ฝันดีครับ" และก็เป็นอีกคำตอบหนึ่งที่ทำเอากับซูนยองหน้าเหวออ้าปากค้างไปอีกรอบ ตัดใจ? ตัดใจอะไร? นี่น้องมันชอบไอ้จีอ่อวะ?




"ห เห้ เดี๋ยวมึงชอบไอ้จีอ่อวะ"




"เห้ออออ ฝันดีครับ" ร่างเล็กเลือกที่จะเลี่ยงตอบคำถามนั่น เพราะเขาเองก็ไม่ได้ชอบพี่จีฮุนอยู่แล้ว และส่วนตัวเขาเองก็ไม่อยากให้พี่ซูนยองรู้ว่าเขารู้สึกยังไงกับพี่ของตัวเอง อยากเข้าใจยังไงก็แล้วแต่พี่เขาเหอะ เพราะยังไงพี่เขาก็ไม่ได้ชอบผมอยู่แล้ว....











Talk: มาอัพแล้ววว ขอโทดที่หายไปนานน้าาาาา TT^TT เมื่อหลายวันที่ผ่านมาไม่ค่อยได้อยู่บ้านเลย เลยไม่ค่อยได้มาอัพฟิคเท่าไหร่ ตอนนี้ดูเหมือนจะสั้นๆ ไปโน๊ะ เดี๋ยวตอนหน้าจะมาเพิ่มให้ยาวกว่านี้นะคะ ถ้างงตรงไหนบอกได้น๊าาา เดี๋ยวมาแก้ให้จ้าาา


: นี่พี่ซูนคงจะคิดว่าชานแอบชอบท่านจี้ไปแล้วจริงๆ ใช่มั้ยเนี่ยยยย โอยยยยยย ซูนยองพาโบ ทำไมไม่รู้ใจน้องชานบ้างเลยยย ;-;




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

51 ความคิดเห็น

  1. #30 หมูดำพิกขุ (@ikonwinner1023) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 17:45
    ไม่เป็นไรชาน ชานยังมีเสี่ยวฮ่าวฮ่าวนะ55555
    #30
    0
  2. #20 beyourfangirl (@beyourfangirl) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 กันยายน 2559 / 19:48
    นุ้งชานลูกกกกกก แปดชานไปเลยค่ะซิส 55555
    #20
    0
  3. #16 Wwoozi (@nnbh614) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2559 / 16:59
    ทางที่ดีเราว่า น้องชานมาอยู่กับพี่ดีกว่านะคะ /เดี๋ยว 55555555555555555555555 ทำไมซูนยองถึงโง่ขนาดเน้น้องเขาชอบตัวเองไงยังไม่รู้อีกหรอ ข่นโงงงงงง่
    #16
    0
  4. #8 Milo (@nekoshang) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 เมษายน 2559 / 11:58
    ม่ายยยยยย!!! น้องชานของเเม่ น่าสงสาร ซูนยอง ย่าห์หหหห! กะว่าจะไม่โกดล้ะนะ ทนไม่ไหวจิงๆ รออ่านนะ มาต่อเร็วๆล้ะ
    #8
    0
  5. #7 CaratOf17 (@CaratOf17) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 เมษายน 2559 / 00:46
    สงสารชานโคตร?? โฮชิลูกแม่อย่าเข้าใจน้องผิด แม่ขอร้อง น้องไม่ได้ชอบจี้ // ชานลูกยังมีแม่อยู่ เสียใจเมื่อไหร่โทรมา // สู้ๆนะคะไรต์ รออ่าน งื้อออ
    #7
    0