มิอาจรัก

ตอนที่ 14 : บทที่ 5.2 แอบรู้สึก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 268
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    1 ก.ค. 61




            “มีแต่แบงค์พันค่ะ เธอบอก

            อือ ในช่องเหรียญล่ะ

             ขณะนั้นโซลเริ่มชะลอรถ เพราะมันใกล้ถึงคิวที่ต้องเสียเงินค่าทางด่วนเข้าไปทุกที ส่วนวีชนัฏยังคงหยิบเงินในกระเป๋า

            ได้แล้วค่ะ เธอส่งเหรียญสิบสามเหรียญให้

            โซลรับมา เลื่อนกระจกรถส่งเงินให้พนักงาน เมื่อพ้นจุดเสียค่าทางด่วนไปแล้ว วีชนัฏก็ได้แต่ถือกระเป๋าสตางค์ของเขาค้างอยู่ในมือ เธอสังเกตดูอะไรหลายๆ อย่างในนั้นไม่ว่าจะเป็นบัตรเครดิตสารพัด และบัตรสำคัญหลายอย่างของเขา

            คุณพกเงินเยอะอย่างนี้ทุกวันเลยหรือคะ

            เปล่า นั่นเงินคนอื่น

            เงินคนอื่น? คุณขโมยมาเหรอ

            เปล่า มีคนฝากจ่ายค่าบัตรเครดิตต่างหาก ฮึ! คนอย่างฉันน่ะหรือจะมีเงินเยอะอย่างที่เธอเห็น แค่มีข้าวกินครบสามมื้อได้ก็ถือว่าบุญแล้ว

            คนฟังพยักหน้าช้าๆ แต่ไอ้กระเป๋าหนังที่ถืออยู่นี่สิ เขาไปได้มาจากไหนกันถ้าฐานะทางบ้านไม่ได้ดีอย่างที่พูด

            แล้วกระเป๋าใบนี้ล่ะคะ คุณได้มายังไง

            อ๋อ ผู้มีพระคุณให้มา

            โซลตอบหน้าตาเฉย กระเป๋าใบนี้พ่อเขาเป็นคนซื้อให้ ลำพังเขาเองถ้าให้เลือกใช้กระเป๋าสักใบจริงๆ ก็คงไม่เลือกราคาเหยียบแสนเป็นแน่

            พ่อแม่คุณทำงานอะไรคะ

            เมื่อเริ่มสงสัยจึงถามมาก วงจรชีวิตเขาดูแปลกๆ ชอบกล ทำไมคนอย่างเขาถึงมีแต่คนอุ้มชูได้ถึงเพียงนี้ ต้องมีอะไรแน่ๆ

            ถามมากจังเลยวีชนัฏ แม่ฉันเสียไปตั้งแต่ฉันอยู่ม.ต้น พ่อฉันขายของ

            เขาตอบส่งๆ ไม่ได้บอกความจริงแก่หญิงสาวว่าที่บ้านทำงานอะไร และมีฐานะแบบไหน

            แล้วรถคันนี้ล่ะคะ คนสงสัยยังคงถามต่อ

            รถคันนี้เหรอ? ผู้มีพระคุณให้ยืมขับ

            มีอะไรบ้างไหมที่เป็นของคุณ เธอถามเบาๆ

            มี 

วีชนัฏจ้องใบหน้าคมคายจากด้านข้าง รอฟังคำตอบด้วยใจจดจ่อ

            อย่างน้อยก็เธอไงสาวน้อย เธอเป็นของฉัน

            เขาหันมาสบตาที่ร่าเริงของวีชนัฏ หญิงสาวใจสั่นไหวกับคำพูดนั้น...เป็นใบ้ขึ้นมากะทันหัน

            ฉะ...ฉันไปเป็นของคุณตั้งแต่เมื่อไหร่ น้ำเสียงตะกุกตะกักถามกลับ

            เธอเป็นนักเรียนของฉันไง ตั้งแต่เมื่อไหร่น่ะเหรอ? ก็ตั้งแต่วันที่ฉันเริ่มสอนเธอนั่นแหละ

            บ้า!”

            โซลหัวเราะกับท่าทางหน้าเสียของเธอ วีชนัฏถอนหายใจอย่างโล่งอก ทว่าอีกใจหนึ่งกลับเจ็บจี๊ดโดยไม่รู้ตัว ความผิดหวังตีตื้นขึ้นมาเมื่อรับรู้ว่าเขาเพียงแค่พูดเล่น

โซลเดินทางมาถึงพัทยาในเวลาเกือบเที่ยง หลังจากพูดคุยกันเรื่องนั้นเขาก็ไม่ได้ยินเสียงเจื้อยแจ้วอีกเลย หันมาดูอีกทีเธอก็ยอมแพ้นอนหลับไปแล้ว

            ตื่นเถอะสาวน้อย

เขาปลุกเบาๆ หากสาวน้อยยังไม่ตื่น  โซลมองคนนอนหลับแววตาเอ็นดูยิ่ง พวงแก้มขาวชวนให้เขาเคลื่อนหน้าเข้าไปใกล้

ปากอิ่มระเรื่อทำคนมองยิ้มกว้าง ลมหายใจร้อนเป่ารดแก้มนุ่มแค่คืบ วีชนัฏรับรู้ได้ถึงคลื่นความร้อน ขยับตัวตามสัญชาตญาณ ก่อนหันหน้ากลับมายังคนที่พ่นลมหายใจใส่เธอทั้งที่ตายังไม่ลืม จังหวะนั้นโซลไม่ทันได้หลบลี้หนีไปไหนจึงทำให้ปลายจมูกของทั้งคู่อิงแอบแนบชิดกัน...

เหมือนคราวนี้วีชนัฏจะรู้สึกได้มากกว่าเก่า ค่อยๆ ลืมตามองด้วยความสงสัย หากสิ่งที่เห็นตรงหน้ากลับทำให้เธอเหมือนคนจมน้ำ ลมหายใจติดขัดฉับพลัน ฝ่ามือทั้งสองมีเหงื่อผุดไม่รู้ตัว ตาประกายจ้องมองดวงตาสีน้ำตาลเข้มทั้งใจสั่นคลอน โซลยิ้มบางๆ ริมฝีปากหอมหวานที่เคยลิ้มลองคือเป้าหมายหลักในตอนนี้

หายง่วงหรือยัง รอยยิ้มของเขาช่างอ่อนโยนเหลือเกิน

ไม่ง่วงแล้วค่ะ

คนตอบเสียงสั่นกว่าลูกนกตกน้ำ ดวงตาเขาที่จ้องมาเปรียบเสมือนลาวาเตรียมปะทุอยู่เนืองๆ โซลยิ้มเจ้าเล่ห์โน้มหน้าใกล้กว่าเก่า รายนั้นเบิกตาโพลงตกใจ เธอกำลังจะเสียจูบให้เขาอีกแล้ว...

อย่า!” ร้องห้ามเบาๆ มือเรียวจับบ่าเขาแน่น

ขับรถมาเหนื่อย ขอรางวัลหน่อย เขาหน้าด้านขอ

ไม่ใช่แบบนี้ เราไม่ได้เป็นอะไรกัน กรุณาอย่าแทะโลมหนูอย่างนี้

ใจหนึ่งก็อยากให้เขาสัมผัสใจแทบขาด หากอีกใจหนึ่งกลับไม่ชอบให้เขาหยิบยื่นการกระทำอันหยามเกียรตินี้ให้

แล้วถ้าฉันอยากจูบเธอ ฉันต้องทำอะไรบ้าง

อย่ามาตั้งคำถามที่หนูไม่มีวันจะตอบ

ฉันต้องคบกับเธอหรือเปล่า

ปากเขาพร่ำถาม แลสีหน้านั้นดูจริงจังยิ่ง

ถอยออกไปก่อน เธอสั่งเสียงแข็ง

ไม่! ตอบมาก่อน เขาไม่ยอม

อย่ามาบังคับหนูนะ จะให้ตอบอะไรในเมื่อหัวสมองมันว่างไปหมด

เธอโกหกคำโต ตอนนี้ในหัวมันตื้อมึนไปหมดต่างหาก วีชนัฏหายใจไม่ออกจริงๆ หากอาการทั้งหมดถูกกักเก็บเป็นอย่างดี เธอไม่อยากให้เขาจับได้

ฉันอยากคบกับเธอ

บอกความต้องการตัวเองเสร็จสรรพ วีชนัฏหน้าซีดเผือดทันตาเห็น โซลยิ้มอ่อนโยนโน้มหน้าเข้ามาใกล้กว่าเดิม แนบจมูกหอมแก้มขาวหนึ่งฟอด...

คุณ!”

วีชนัฏเรียกด้วยความตกใจ คลื่นความร้อนที่เขามอบให้แล่นพล่านทั่วทุกอณูของร่างกาย เธอร้อนจนหายใจหายคอไม่ออก

คบกับฉันได้ไหม เขาวิงวอนถาม

นะ...หนูไม่รู้ ตอบเสียงขาดห้วง

ไม่เป็นไร ไว้ขากลับค่อยให้คำตอบก็ได้

 

ในห้องทำงานของบริษัทรับขนส่งสินค้า มาวินกำลังนั่งหมุนโทรศัพท์มือถือไปมาด้วยความร้อนใจ นี่ก็สองวันแล้วที่เขาและอัญมณีไม่ได้ติดต่อกัน ฝ่ายหญิงเรียนหนักจนไม่มีเวลาโทรหาเขา แถมโทรไปเธอก็ไม่รับ

อ้าว! คุณวิน วันนี้ไม่ออกพื้นที่หรือคะ

หัวหน้าแผนกคนหนึ่งถาม แม้มาวินจะตำแหน่งเล็กกว่าแต่ทุกคนในที่ทำงานก็ให้เกียรติเรียกว่าคุณทุกคน เว้นก็แต่ปรางทิพย์เพื่อนสนิทของเขา

ไม่ไปครับ วันนี้ผมจะเป็นผีเฝ้าศาลอยู่ที่นี่ ตอบอย่างอารมณ์ดี

แหม อารมณ์ขันจริงๆ นะคะ ถ้าอย่างนั้นฝากดูแลห้องทำงานด้วยนะคะ ตรีคงต้องออกไปทำงานก่อน

ครับ ผมจะดูแลแผนกเราเป็นอย่างดี

เขารับคำอย่างมุ่งมั่น ตรีชฎายิ้มหวานก่อนเดินจากไป...ห้องนี้มีสมาชิกทั้งหมดห้าคน บัดดี้สองคนไปสัมมนาที่หัวหิน ส่วนเด็กมาใหม่อีกคนไปเรียนรู้งานที่สาขาเล็กสามวัน และคุณตรีชฎาหัวหน้าแผนกก็ออกไปทำงานที่ได้รับมอบหมาย แต่วันนี้เขาไม่มีงานให้ทำอีกแล้วเพราะโปรเจคที่ได้รับมอบหมายมาทำเสร็จก่อนกำหนด

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

จังหวะที่มาวินกำลังมองโทรศัพท์ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น  วรารัตน์ยิ้มหวานชวนเคลิบเคลิ้มให้มาวิน หันหลังปิดประตูล็อกหมับ ชายหนุ่มถอนหายใจ เธอมาทีไรเขาต้องตบะแตกทุกทีสิน่า

งานการไม่ทำหรือไง ถามเสียงห้วน

ออกไปทำงานที่ได้รับมอบหมาย แต่วันนี้เขากลับไม่มีงานอะทำค่ะ ก็นี่ไงคะงานของฉัน

 ทอดน่องเดินอ่อยเหยื่อเข้ามาใกล้ การแต่งตัวของเลขาคุณพ่อทำให้ชายหนุ่มหรี่ตาอย่างกระหาย กระโปรงแดงสดสั้นเหนือเข่าเผยให้เห็นเรียวขาขาว  คนเคยได้ลิ้มรสถึงกับร้อนรุ่มไปทั่วร่าง วรารัตน์ทาบฝ่ามือบนบ่ากว้างลูบไล้ไปมาอย่างเชื้อเชิญ

ที่รัก ไปที่ห้องกันเถอะค่ะ กระซิบหลังใบหูเขา

ไม่! มัวแต่เดินไปที่ห้องคงไม่ไหว ขอที่นี่แล้วกัน

มาวินตวัดร่างงามจากด้านหลัง จับเธอนอนแผ่หลาบนโต๊ะทำงาน หญิงสาวส่งสายตายั่วยวนสุดฤทธิ์ เขาเลื่อนเก้าอี้เข้าไปใกล้จับเรียวขาแยกออก ฝ่ามือใหญ่ถลกเดรสสีแดงล่นขึ้นไปจนถึงก้นงามงอน ความขาวของหญิงสาวทำเขาหายใจหายคอติดขัด มาวินใช้หลังมือไล้ขาเรียวช้าๆ แต่แล้วก็เหมือนฝันดีที่พังทลายไม่เป็นท่า เมื่อเสียงโทรศัพท์ของฝ่ายชายดังขึ้นมา เขาถอยห่างจากเหยื่อเลื่อนเก้าอี้ไปหยิบโทรศัพท์...



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น