มิอาจรัก

ตอนที่ 13 : บทที่ 5.1 แอบรู้สึก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 287
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    30 มิ.ย. 61



เมื่อคิดอะไรไม่ออก จึงขู่คำพูดนางเอกในละคร คนได้ยินถึงกับแสยะยิ้ม...

            เอาสิ ถ้าอยากตายแบบศพเละๆ ก็เอา หันไปดูข้างหลังด้วย สิบล้อเป็นสิบคันรอทับเธออยู่เป็นแถว

            คนอยากเปิดประตูหันหลังไปมอง เหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นบนใบหน้า อยู่กับเขาก็อันตรายแต่คงไม่ถึงตาย แต่ถ้าเธอเปิดประตูออกไปมีหวังต้องจบชีวิตลงโดยชนิดที่ว่าจำชื่อเสียงเรียงนามไม่ได้เลยทีเดียว แต่เอ๊ะ! เราไม่ได้คิดจะเปิดจริงๆ เสียหน่อย ก็แค่ขู่เขาไม่ใช่หรือ?

            นี่! แล้วคุณจะพาไปไหนเล่า เราออกมาไกลแล้วนะ เส้นทางแถวนี้หนูไม่คุ้นเลย...

            กวาดสายตามองรอบๆ ก็เริ่มใจคอไม่ดี เธอไม่คุ้นเส้นทางที่เขาขับพามาเลยแม้แต่น้อย ตานี่จะหลอกไปขายชายแดนหรือเปล่าก็ไม่รู้

            อยากวาดภาพอะไรล่ะ

            ทะเล? ห๊า! คุณจะพาไปทะเลหรือคะ

            เลิกโวยวายได้แล้ว จะให้ดีหลับไปเลยก็ได้ กว่าจะถึงก็อีกชั่วโมงกว่า

             ไม่ตอบคำถามแต่ออกคำสั่งแทน วีชนัฏทำปากล้อเลียนอย่างหมั่นไส้ เขาเป็นอย่างนี้ทุกครั้งเลยหรือเปล่าเนี่ย... แม้ในใจแอบต่อว่า หากหัวใจกลับเต้นแรงอย่างน่าประหลาด เขากำลังจะพาเธอไปทะเลสองต่อสองอย่างนั้นหรือ เด็กสาววัยสิบแปดอมยิ้มอย่างน่ามอง ใบหน้าขาวนวลมีสีแดงแทรกซึมเข้ามา...เธอกำลังอายชนิดที่ว่าไม่เคยเป็นเพราะคุณครูอีกแล้ว

            หิวหรือเปล่า เสียงห้าวดังขึ้นท่ามกลางความเอียงอาย

            เอ่อ มะ...ไม่ค่ะ น้ำเสียงตะกุกตะกักทำเขาหันมามอง

            เป็นอะไร? หรือว่าไม่อยากไป เขาถาม

            เปล่าค่ะ แค่...แค่ตกใจที่จู่ๆ คุณพามาทะเลแบบนี้

            ปกติฉันก็ไม่ตามใจใครหรอก... ฉันชอบโดนตามใจมากกว่า แต่วันนี้คงอยากทำหน้าที่ให้คุ้มค่าจ้างล่ะมั้ง...ฉันเลยตามใจเธอ

            วีชนัฏหน้าถอดสีอย่างเห็นได้ชัด คงเป็นเพราะอำนาจเงินสินะ! จึงยอมพาเธอมาทะเล ใช่สิ! เขาจะไปคิดอะไรกับเด็กยังไม่บรรลุนิติภาวะอย่างเธอกัน โซลเหลือบสายตามองคนหน้ามุ่ย เขาชอบทุกปฏิกิริยาของเจ้าหล่อนที่สุด...เรื่องของปรางทิพย์เริ่มเลือนหายไปเมื่อมีใบหน้างอง้ำของคนข้างกายเข้ามาแทนที่

            ตอนอยู่โรงเรียนไม่มีเพื่อนเลยเหรอ ถามพลางเลี้ยวรถ

            ค่ะ ไม่มี เมื่อถามมา ก็ตอบไปทันที

            ทำไม? เธออยู่ได้ยังไงโดยไม่มีเพื่อน

            ก็อยู่ได้อย่างนี้แหละค่ะ ไม่เห็นจะเป็นไรนี่คะ หนูก็โตมาได้จนถึงทุกวันนี้

            โซลหัวเราะหึในลำคอ วีชนัฏช่างยียวนกวนประสาทเสียจริง ส่วนวีชนัฏเหมือนมีมีดมากรีดแผลลึกฉกรรจ์ลงอีกหนเมื่อมีคนถามเรื่องเพื่อน

            แฟนล่ะ เคยมีหรือเปล่า เขายังถามต่อ

            ไม่ค่ะ วีชนัฏตอบเสียงแข็ง

            จริงอะ? หน้าตาอย่างเธอไม่มีคนมาจีบเลยเหรอ

น้ำเสียงของเขาเหมือนจะหัวเราะ

            นี่! แล้วคุณจะมายุ่งอะไรกับหนู  จะมีเพื่อนหรือไม่จะมีแฟนหรือเปล่า มันก็เรื่องของหนู

            เพราะนิสัยอย่างนี้สินะ ถึงต้องอยู่แบบโดดเดี่ยว

            วีชนัฏค้อนสารถีตาเขียว ปากเขาคงทำด้วยสุนัขเป็นร้อยตัวสินะ ร่างบางกระแทกกระทั้นเบาะคนนั่งหันดูวิวข้างทาง โซลมองความแง่งอนของหญิงสาว ส่ายหัวเบาๆ เมื่อขับไปได้สักพักเขาก็หาเรื่องพูดกับเธออีกครั้ง

            ขอค่าทางด่วนหน่อยสิ เขาแบมือ

            ไม่มี ตอบเสียงแข็ง

            อะไรกัน แค่สามสิบบาทเนี่ยนะ กวนประสาทสุดฤทธิ์

            บาทเดียวก็ไม่มี คุณเล่นลากออกมาอย่างนี้มีรองเท้าติดมาด้วยก็บุญแล้วค่ะ

            โซลหัวเราะเอื้อมมือหยิบกระเป๋าสตางค์จากกระเป๋ากางเกง ส่งให้หญิงสาว คนถูกโยนกระเป๋าเงินใส่มองเขาตาปริบๆ

            เอาเงินออกมาให้ที เร็วๆ นะ

            วีชนัฏมองกระเป๋าหนังราคาเหยียบแสนในมือ ดูแล้วเขาคงเป็นคนมีฐานะไม่เบา เมื่อเปิดกระเป๋าออกมาดวงตาที่สดใสถึงกับประกายวาว เขาพกเงินสดเป็นหมื่นๆ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น