เล่ห์วังวน กลเสน่หา (Rerun)

ตอนที่ 10 : สั่งสอน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 631
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    22 ธ.ค. 59


ตอนที่ 10

ศราวินเดินกลับเข้ามาในห้องพร้อมถ้วยยา เมื่อเดินมาถึงเตียงนอนก็พบว่าเธอหลับไปแล้ว ใบหน้าของอิชยาอิดโรยและซีดเซียวจนคนมองรู้สึกไม่ดี

ไทม์ทานยาก่อนเถอะ

ศราวินนั่งลงบนที่นอนก่อนจะปลุกน้องด้วยน้ำเสียงของความห่วงใย วันนี้เจ้าสาวคนนี้คงเพลียมาก...เขาเข้าใจ

อิชยาลุกขึ้นมาทานยาก่อนดีมั้ย

ศราวินเห็นท่าไม่ดีเพราะคนนอนเอาแต่เงียบ เขาชักใจเสียจึงจับไหล่ทั้งสองข้างเขย่าเบาๆ คราวนี้ได้ผลคนนอนหลับตื่นขึ้นมาสบตา

ปวดหัว... เธอบอกคนปลุกก่อนจะใช้มือจับที่ศีรษะ

นี่ไง พี่เอายามาให้เธอแล้ว ทานยาแล้วค่อยนอนนะ

ม้าพยศเชื่องอย่างเห็นได้ชัด เธอพยักหน้าก่อนจะค่อยๆ ลุกตามมือเขาที่ประคองให้นั่งพิงหัวเตียง ศราวินเทยาในถ้วยแก้วลงบนฝ่ามือเรียว หญิงสาวรับมาก่อนจะกลอกยาใส่ปากและตามด้วยน้ำดื่มจนหมดแก้ว

เคยเป็นแบบนี้มาก่อนมั้ย ทำไมอยู่ๆ ร่างกายเธอถึงได้ดูแย่ขนาดนี้

สองสามอาทิตย์ที่ผ่านมาฉันนอนน้อยเพราะต้องเร่งทำงานที่ค้างไว้ เพราะคิดว่าตัวเองจะได้ไป...อังกฤษ

คนพูดน้ำตาคลออีกหน แค่นึกถึงก็ปวดใจราวกับมีใครมากระชากก้อนเนื้อที่อกข้างซ้าย น้ำตาจะไหลยามนึกถึงคนที่ทำให้เธอต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ ศราวินไม่ต่างกันเขารู้ว่าอิชยาเสียใจแค่ไหน ชายหนุ่มไม่ให้ความเห็นใดๆ นอกจาก...

คุณนอนพักซะนะ ถ้าไม่เบาผมจะพาไปหาหมอ เดี๋ยวผมจะไปนอนที่โซฟาตรงโน้น ต้องการอะไรเรียกได้เลยนะไม่ต้องเกรงใจ

เดี๋ยวค่ะ

ศราวินเลิกคิ้วแทนการพูดจา ใบหน้าเขาถามว่ามีอะไร อิชยามองคนตรงหน้าด้วยแววตาที่เศร้าหมอง

บอกไทม์เถอะนะคะ

คนถูกถามไม่ตอบอะไรนอกจากเขยิบเข้าไปใกล้ มันใกล้จนสายตาของคนทั้งคู่ประสานกัน ความห่วงใยที่มีทั้งหมดถูกส่งผ่านไปทางสายตา หากอิชยาเหมือนคนตาบอด เธอไม่ได้รับรู้สิ่งที่เขาทำเลยแม้แต่น้อย

ถึงเวลาเธอก็จะรู้เอง บิวจะเป็นคนบอกเธอด้วยตัวของเขาเอง

แล้วทำไมล่ะคะ พี่บิ๊กบอกไทม์ไม่ได้เหรอ

ไม่ได้

แต่พี่รู้ใช่รึเปล่า ใช่ไหมคะ...พี่รู้ใช่ไหมว่าพี่บิวหนีไปเพราะสาเหตุอะไร

บิวไม่ได้หนีไทม์ แต่บิวต้องไป

เขามีความจำเป็นต้องไปเหรอคะ แต่เขาหนีไทม์นี่...เขาทิ้งทุกอย่างไป

นอนซะนะ พี่สัญญาว่าจะตามตัวบิวกลับมาให้เธอ สิ่งที่เขาทำไม่ดีกับเธอเขาจะต้องเป็นคนมารับผิดชอบด้วยตัวของเขาเอง

น้ำเสียงนุ่มทุ้มปลอบคนฟังหวังให้คลายเศร้า หากคนฟังใจร้อนเป็นไฟเกินกว่าจะเข้าใจและยอมรับอะไรได้ อิชยาทิ้งตัวลงนอนหันหลังเร็วไว หยาดน้ำตาไหลพร่างพรูเปรอะดวงหน้างาม กายสาวสั่นเล็กน้อยตามแรงสะอื้นที่พยายามสะกดกลั้น

วันนี้วันเดียวเท่านั้นอิชยา วันนี้จะเป็นวันที่เธอร้องไห้ให้กับครอบครัวเขา วันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่เธอจะเสียใจขนาดนี้ พรุ่งนี้ฟ้าใหม่จะเป็นวันของเธอบ้าง...พรุ่งนี้ครอบครัววัชรประพันธ์จะต้องเจ็บบ้าง

อิชยาบอกกับตัวเองในใจก่อนจะหลับตาลงพร้อมหยาดน้ำตามากมาย ทว่าคนที่นั่งมองแผ่นหลังบางยังไม่ไปไหน เขานั่งมองเธอแล้วมองเธอเล่า มอง...จนแผ่นหลังที่สั่นเทาหยุดนิ่งลง นี่มันความฝันชัดๆ ผู้หญิงที่หลงรักมานอนอยู่ในห้องด้วยกัน หากมันคงเป็นความฝันที่โหดร้ายเหลือเกิน เธอไม่ได้มาพร้อมกับความรู้สึกดีๆ เลยสักนิด

เช้าวันใหม่ที่บ้านวัชรประพันธ์ ศราวินไปหาพิมพ์อรที่โรงพยาบาล ก่อนไปเขาไม่ลืมที่จะกำชับป้าอ่อนให้คอยขึ้นไปดูอาการของอิชยา เมื่อคืนเขาดูแลเธออย่างเป็นห่วงเป็นใย เรียกได้ว่าแทบไม่ได้นอนเลยด้วยซ้ำ เพราะเดี๋ยวคนบนเตียงก็ร้องครางด้วยความหนาวสั่น เดี๋ยวก็ร้องไห้ราวคนละเมอ อาการเหล่านี้มันทำให้คนเฝ้าทนนั่งทนนอนไม่ได้ อัยยาและคนที่บ้านดิเรกอนันต์รู้สึกเป็นห่วงอิชยา เมื่อคืนหญิงสาวออกจากบ้านไปโดยอารมณ์ที่ไม่คงที่นัก อีกทั้งยังมีเรื่องในใจให้คิดมากมายสารพัด

เดี๋ยวทิพย์จะไปดูน้องที่บ้านคุณบิ๊กค่ะ

เท็นไปด้วยค่ะพี่ทิพย์

เอาเถอะลูก ไปดูยายไทม์ให้ทีแม่อยู่ทางนี้จะเป็นลมรอละกัน มีอย่างที่ไหนลูกสาวฉันไม่ฟังอะไรเลย

คุณแม่คะ นิสัยของพี่ไทม์รักแรง เกลียดแรงจะตายไป พี่บิวเล่นหายตัวไปอย่างนี้ถ้าพี่ไทม์อยู่เฉย เท็นว่ามันคงมีอะไรผิดปกติ

แต่แม่ว่าคุณพิมพ์อรไม่น่าจะรู้เห็นอะไรด้วยนะลูก ตอนตาบิวหายไปแม่เห็นท่าทางเขายังตกใจอยู่เลย สีหน้าคุณพิมพ์อรนี่ซีดจนแทบไม่เห็นเลือด

นั่นสิคะ ทิพย์เห็นคุณป้าร้องไห้จนหน้าซีดตาบวมเป่ง แล้วนี่ยายไทม์เข้าไปอยู่ที่นั่นอีก...เฮ้อ ไม่รู้ว่าคุณป้าจะเป็นยังไงนะคะคุณแม่

จริงสิ! งั้นหนูสองคนรีบไปเดี๋ยวนี้เลยจ้ะ บอกน้องสาวเราด้วยนะว่าให้ใจเย็นๆ ทุกอย่างมีทางออกเสมอ ถ้าตาบิวยังไม่ถึงฆาตคงได้กลับมารับผิดชอบเรื่องทั้งหมด

อัยยาและอุรัสยาเดินทางมาที่บ้านวัชรประพันธ์ เมื่อมาถึงไม่พบใครนอกจากคนใช้ในบ้าน ทั้งสองเกิดความสงสัยขึ้นมาทันที

แล้วคุณป้าพิมพ์อรล่ะคะ ท่านไปไหน

คุณผู้หญิงท่านนอนที่โรงพยาบาลตั้งแต่เมื่อคืนแล้วล่ะค่ะ ไม่รู้ว่าป่านนี้อาการจะเป็นยังไงบ้าง

ตายจริง! คุณบิ๊กอยู่กับคุณป้าใช่ไหมคะ

เด็กในบ้านพยักหน้าตอบคนถาม อัยยาถามไถ่หาน้องสาวของตน ซึ่งคำตอบที่ได้รับทำให้สองพี่น้องรีบเดินขึ้นไปยังชั้นบนของบ้านทันที เมื่อเปิดประตูห้องเข้าไปป้าอ่อนกำลังเช็ดตัวให้อิชยาอยู่ อุรัสยาเร่งฝีเท้าเดินไปที่เตียงนอนเร็วไว

ป้าคะ พี่ไทม์เป็นยังไงบ้างคะ

ไข้ลดแล้วค่ะ คุณไทม์บอกว่าเพลียเลยขอนอน

แค่เพลียเหรอคะ แล้วนี่ทานอะไรไปรึยังคะ

ป้าอ่อนส่ายหน้าเหมือนเหนื่อยใจ เพราะตั้งแต่มาที่นี่สิ่งที่อิชยาทานลงท้องมีอยู่แค่สองอย่างคือ น้ำและยา หญิงสาวไม่ยอมให้ข้าวตกถึงท้องเลยสักมื้อ พี่น้องดิเรกอนันต์ยิ่งฟังยิ่งไม่เข้าใจ...ทำไมอิชยาไม่รักตัวเองเลย หลังจากป้าอ่อนทำหน้าที่ของแกเสร็จ ก็เดินออกไปจากห้องทันที อุรัสยาเป็นคนแรกที่เขย่าตัวพี่สาวเบาๆ อิชยาลืมตามองน้องสาวก่อนจะยิ้มน้อยๆ

พี่ไทม์กลับบ้านเราเถอะค่ะ

น้องสาวบอกเสียงเครือ เธอไม่ชอบที่พี่สาวจมปลักอยู่อย่างนี้เลยจริงๆ

ยายไทม์ กลับไปเริ่มต้นกันใหม่เถอะนะ ผู้ชายไม่ได้มีคนเดียวในโลกสักหน่อย มันทิ้งเราไปหน้าด้านๆ อย่างนี้มันก็ไม่เหลือความเป็นผู้ชายให้ใครมองแล้วล่ะ

พี่ทิพย์ ยายเท็น ขอให้ไทม์ได้ตัดสินใจเองเถอะนะคะ ที่อยู่ก็ไม่ได้แปลว่าจะรอวันที่กลับมารักกันสักหน่อย อยู่เพื่อจะดูหน้าครอบครัวที่มันทำลายชีวิตไทม์ให้ไม่มีความสุขก็แค่นั้น

พี่ไทม์กำลังแก้แค้นนะคะ

เปล่า พี่ไม่ได้แก้แค้น แต่คนพวกนี้ต้องเจออย่างนี้

แต่คุณป้าไม่รู้เรื่อง แล้วอีกอย่างตอนนี้ท่านก็นอนให้น้ำเกลืออยู่โรงพยาบาล

คำตอบของอัยยาทำให้อิชยาเด้งตัวขึ้นมาจากที่นอน พี่คนโตและน้องคนเล็กมองไปที่เจ้าตัวด้วยความเป็นห่วง ทั้งคู่อยากให้ทุกอย่างจบลงแต่เพียงเท่านี้ อิชยาทำสีหน้าพะวงครุ่นคิด เธอเป็นห่วงพิมพ์อรอยู่ลึกๆ หากพยายามเก็บมันไว้ไม่ให้ใครเห็น

กลับบ้านเราเถอะ ตอนนี้เรื่องมันก็แย่พอแล้ว อย่าทำให้เรื่องมันแย่มากไปกว่านี้อีกเลย

แต่พี่บิ๊กเขารู้ว่าพี่บิวอยู่ที่ไหน เขารู้ว่าพี่บิวไปเพราะอะไร

ก็ช่างเขาสิไทม์ ถึงยังไงทั้งคู่ก็เป็นพี่น้องกัน เขาจะปกปิดอะไรให้กันมันก็เป็นเรื่องธรรมดา ปัญหามันไม่ได้อยู่ที่ว่าคุณบิ๊กไม่ยอมบอกเรา แต่มันอยู่ที่บิวกล้าทิ้งไทม์ไปต่างหากล่ะ

คำตอบของพี่สาวทำให้คนฟังขอบตาร้อนผ่าว อิชยาใจสั่นด้วยความเสียใจที่ไม่มีวันลบเลือนออกไปได้ อุรัสยาน้ำตาไหล เธอสงสารพี่สาวเหลือเกิน

ไทม์ไม่กลับค่ะ ถึงยังไงไทม์ก็ไม่กลับ

ไทม์รักบิวมากกว่ารักตัวเองอีกเหรอ

ประเด็นสำคัญมันไม่ได้อยู่ที่ว่าไทม์รักเขา แต่สิ่งที่ไทม์กำลังจะทำตอนนี้และต่อไปคือ ทำลายพวกเขา

เพื่ออะไรละไทม์ ทำทุกอย่างให้มันแย่ลงไปเพื่ออะไรกัน

ความสะใจค่ะ ไทม์ทำเพื่อความสะใจ

คำตอบของอิชยาทำให้คนฟังส่ายหน้าระอา อัยยาพยายามพูดเกลี้ยกล่อมจนเสียงแหบเสียงแห้งแต่ก็ไม่เป็นผล ตอนนี้พายุลูกนี้รุนแรงและน่ากลัวเกินกว่าจะต้านทาน อุรัสยาน้องคนเล็กพูดอะไรไม่ได้ เพราะเกิดทีหลังจึงทำให้เธอได้แต่นั่งฟังพี่สาวคนโตพูด และแสดงความเห็นสมทบเล็กๆ เท่านั้น

พี่ทิพย์กับเท็นกลับบ้านไปเถอะค่ะ ฝากบอกคุณแม่ด้วยว่าไม่ต้องเป็นห่วงไทม์

คุณแม่เป็นห่วงคุณพิมพ์อรต่างหากล่ะ ไทม์ไม่เป็นห่วงคุณป้าบ้างรึไง

ไม่ค่ะ ไทม์ก็ไม่ได้สบายดีนี่คะ ตัวไทม์เองก็ป่วยเหมือนกัน ไหนละคะ...ไม่เห็นมีใครมาคอยดูแลไทม์เลย นอกจากแม่บ้านแก่ๆ คนนึงเท่านั้น

พี่ไทม์/ไทม์

ทั้งคู่เรียกชื่อของอิชยาพร้อมกันด้วยความตกใจ ประโยคเมื่อกี้มันหยาบคายมากสำหรับคนฟัง

ทำไมเรียกป้าอ่อนอย่างนั้นไทม์ แยกแยะหน่อย

เพราะไทม์แยกแยะไงคะเลยเรียกอย่างนี้ เขาไม่ใช่ญาติเราทำไมต้องเรียกดีๆ ด้วย

ไทม์ต้องการอย่างนี้ใช่ไหม ต้องการให้มันแย่ถึงขนาดหาที่จบไม่ลงใช่ไหม...ได้ ยายเท็นกลับบ้านกันเถอะ เราคงไม่มีความจำเป็นต้องพูดกับคนหูหนวกหรอก ป่วยการณ์เปล่าๆ

อัยยาจูงมืออุรัสยาออกจากห้องของศราวิน อิชยาหันกลับมามองแผ่นหลังคนทั้งคู่ที่เดินออกไปทั้งน้ำตา...นี่คือสิ่งที่เธอเลือกจริงๆ น่ะเหรอ

พี่ทิพย์ไทม์ขอโทษนะคะ

 ศราวินกลับถึงบ้านในเวลาหัวค่ำ เขาอยู่จนมารดานอนหลับสนิทจึงเดินทางออกจากโรงพยาบาล

คุณบิ๊กคะ

ป้าอ่อนเรียกคุณหนูคนโตด้วยน้ำเสียงที่เหน็ดเหนื่อยปะปนสีหน้ากลัดกลุ้ม ศราวินรู้ในทันทีว่ามีเรื่องไม่ดีเกี่ยวกับอิชยาเป็นแน่ และก็จริงอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด หลังจากฟังป้าอ่อนเล่าจนจบเขาก็นั่งแทบไม่ติดรีบเดินขึ้นไปยังชั้นบนของบ้านทันที...ศราวินเปิดประตูห้องนอนเข้ามาแต่ไม่พบใคร เธอไปไหน? คำถามนี้อยู่ในหัวขณะที่เดินหาร่างของอิชยา

อิชยา เสียงเขาเรียกเบาๆ แต่กลับไร้ซึ่งคนตอบ

ศราวินเดินออกไปหาอิชยาที่ระเบียงห้องนอน แต่ก็ไม่พบคราวนี้เขาเริ่มไม่พอใจเสียแล้วสิ เจ้าหล่อนอาจจะแอบเข้าห้องนอนของเวทิศก็ได้ เมื่อคิดได้ดังนั้นศราวินจึงเดินออกจากระเบียงเข้ามายังตัวห้องนอนอีกหน แต่แล้ว...

กรี๊ดดด! ไอ้บ้า เข้ามาทำไม

อิชยาที่เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยผ้าขนหนูสีฟ้าผืนเล็กที่พันกายไว้ร้องถามเขาเสียงแหลม ศราวินถึงกับบางอ้ออยู่ในใจ ที่แท้เธอก็อาบน้ำนี่เอง

นี่มันห้องของฉัน ฉันจะเข้าจะออกตอนไหนมันก็สิทธิ์ของฉัน

แต่ฉันโป๊อยู่ไม่เห็นรึไง ออกไปสิ

เธอใช้สองมือปกปิดเนินอกไว้ สายตาคมเฉี่ยวมองร่างใหญ่อย่างระแวง แต่ศราวินไม่ได้มองส่วนอื่นของอิชยาเลยนอกจากใบหน้างอง้ำของเธอ

คุณก็แต่งไปสิ ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณ

ไม่คุย! ฉันไม่อยากฟังสิ่งที่คุณพูด

ต้องฟัง คุณอย่ามาดื้อกับผมจะได้ไหม ป่วยจะตายอยู่แล้วยังไม่เจียมอีก

นี่! คนไม่ตายจะมาแช่งให้ตายทำไม ฉันไม่ยอมตายง่ายๆ หรอกนะ อย่างน้อยถ้าไม่เห็นคนตระกูลนี้มีอันเป็นไปฉันจะไม่ยอมหยุดหายใจ

ทำไมไม่ทานข้าว

ศราวินไม่ฟังคำตอบที่ว่าร้ายของอิชยา แต่เขากลับถามคำถามแทรกขึ้นมาด้วยใบหน้าจริงจัง อิชยาแสยะยิ้มก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ เธอลืมไปแล้วว่าตัวเองไม่ได้ใส่เสื้อผ้าเลยสักชิ้น

ฉันไม่กิน ไม่อยากมีบุญคุณข้าวแดงแกงร้อนต่อกัน แล้วยาที่กินไปฉันให้เด็กไปซื้อมาคืนแล้วนะ

ถ้าคิดได้ถึงขนาดนี้ผมควรจะให้คุณจ่ายค่าน้ำ ค่าไฟ และค่าที่อยู่อาศัยด้วยดีมั้ย

ถ้าจะคิดก็ได้นะ ฉันมีเงิน

คุณจะอยู่ที่นี่อีกนานเท่าไหร่

ฉันก็จะอยู่จนกว่าจะเจอไอ้หน้าตัวเมียนั่นแหละ

อีกแปดเดือนเท่านั้นสินะ

แปดเดือนงั้นเหรอ? คุณรู้ได้ยังไง เขาติดต่อคุณมาใช่ไหม หรือวันนี้ที่คุณหายไปคุณแอบไปเจอเขามา

ศราวินไม่ตอบคำถามใดๆ นอกจากเดินเลี่ยงผ่านไป อิชยาทนไม่ไหวเธอหันหลังเร็วไวก่อนจะก้าวตามไปกระชากแขนแข็งแรง แต่แล้วจังหวะนั้นผ้าขนหนูผืนน้อยที่ห่มกายสาวดันไม่รักดี มันหลุดร่วงไปกองอยู่ที่พื้นห้อง คนถูกกระชากแขนหันมามองตามธรรมชาติและสิ่งที่เขาพบก็คือ

กรี๊ดดด! ไอ้บ้า

ศราวินใบหน้าร้อนผ่าว เขาไม่ได้อยากจะมอง แต่ประติมากรรมชั้นเลิศเด่นสง่าอยู่ตรงหน้าเขาเอง อิชยาประคองสติไม่ได้ เธอนั่งลงกับพื้นห้องกอดเข่าตัวเองซุกหน้าไว้ตรงหน้าขา ร่างบางสั่นสะท้านด้วยความอับอายและความหนาวเย็นจากเครื่องปรับอากาศ นี่มันวันอะไรหนอ...ทำไมเธอต้องมาอับอายขายขี้หน้ากับคนอย่างเขาด้วย ยิ่งคิดยิ่งน้ำตาไหล ความผิดหวังทั้งหมดมันพวยพุ่งขึ้นมาไม่หยุด แต่แล้วก็เหมือนมีแสงสว่างที่สาดทอลงมายังความมืดมน ร่างกายของอิชยาถูกคลุมด้วยผ้าห่มผืนใหญ่

เธอคงตกใจมากใช่ไหม นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่าเธอไม่ควรทำเป็นเก่งกับใครต่อใครในสภาพผ้าขนหนูผืนเดียว

คนฟังไม่ได้เงยหน้าขึ้นมา เธออับอายเกินกว่าจะทนมองหน้าคนพูดได้ ศราวินลุกขึ้นเต็มความสูง เขาก้มหน้ามองเธอที่ตัวสั่นงกๆ ก่อนจะระบายยิ้มออกมา

ถ้าเป็นคนอื่นเขาคงไม่ทำแบบพี่หรอก เธอคงรู้ใช่ไหม

ยังเป็นเหมือนเดิม คำตอบที่ได้มาคือความเงียบ ศราวินไม่พูดอะไรอีกนอกจากหันหลังเตรียมตัวจะเดินออกไป หากในจังหวะนั้นเสียงของใครบางคนกลับดังขึ้นมา

อย่ามาทำตัวเป็นสุภาพบุรุษใส่ฉัน สิ่งที่คุณทำฉันสัมผัสได้ถึงความไม่จริงใจ อย่าพูดเอาความดีเข้าหาตัว

อิชยาต่อว่าเขาเสียงดัง เธอยืนขึ้นในสภาพผ้าห่มผืนใหญ่คลุมร่างเปลือยเปล่าไว้ แขนทั้งสองข้างกอดผ้าห่มที่พันกายไว้แน่น ศราวินหยุดฟังด้วยความไม่เข้าใจ เธอไม่เคยมองเขาในแง่ดีเลยใช่ไหม

แล้วคุณคิดว่าผมควรทำยังไงกับคุณดีล่ะ

อิชยานิ่งไม่ตอบหากสายตาของเธอมองเขาด้วยความโกรธปะทุปรอท ไม่รู้ว่าเพราะอะไรที่ทำให้ใจโมโหเขาได้ขนาดนี้ อาจจะเป็นเพราะเขาได้เห็นของสงวนของเธอทั้งๆ ที่ไม่ชอบขี้หน้ากันกระมัง มันอับอายจนทำให้เกิดอาการพาล

จ้องหน้าอย่างเดียวผมไม่รู้หรอกนะ แต่ถ้าจะให้เดาก็ไม่น่ายากอะไร

ศราวินย่างสามขุมเข้ามาหา อิชยาถอยหนีไม่ทัน เขารวบร่างของเธอไว้ในอ้อมแขนก่อนจะวางลงบนที่นอนนุ่ม พร้อมกับทาบทับร่างน้อยทันที อิชยาผงะตกใจทุบร่างใหญ่รัว

นี่! จะทำอะไร

ทำสิ่งที่คุณคิดว่ามันควรจะเกิดตั้งแต่แรกยังไงล่ะ

ฉันคิดอะไร? ฉันไม่ได้คิดอะไรสักหน่อย ออกไปจากตัวฉันเดี๋ยวนี้นะ!”

ผมไม่ใช่พระอิฐ พระปูนนะที่จะได้เห็นผู้หญิงเปลือยเปล่าต่อหน้าแล้วไม่รู้สึกรู้สาอะไรน่ะ แต่ที่ผมไม่ทำป่าเถื่อนใส่คุณก็เพราะว่าสงสาร เห็นเมื่อวานเสียใจกับน้องชายผมมาเยอะ

แล้วตอนนี้คุณจะทำอะไรฉัน จะปล้ำฉันงั้นเหรอ? นี่...จะบอกอะไรให้นะถ้าคุณกล้าทำมิดีมิร้ายกับเมียของน้องชายคุณจริงๆ ละก็...

ผมไม่ชอบให้ใครมาท้า

สายตาของศราวินแข็งกร้าวขึ้นมาทันที อิชยาเริ่มใจหวิวไหว เธอกระชับผ้าห่มที่คลุมกายไว้แน่น...เขาเริ่มทำให้เธอชักกลัวซะแล้วสิ

ทำไมนะอิชยา ทำไมเธอถึงได้ดื้อด้าน ปากดีได้ขนาดนี้ เธอทำให้ฉันควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้

อิชยาตาลุกวาวเมื่อเขาจบคำพูดด้วยการดึงผ้าห่มที่คลุมร่างกายเปลือยเปล่าออก คนนอนมองได้แต่นิ่งงันด้วยความตกใจที่มากล้นจนขยับตัวไปไหนไม่ได้ ยิ่งมองสายตาของเขาที่มองร่างเธอราวจะกลืนกินแล้วนั้น...มันยิ่งทำให้เธอหายใจไม่ออก สายตาคมที่เคยอ่อนโยนเปลี่ยนไป มันดูแข็งกระด้างทรงอำนาจ มันกราดมองเรือนร่างโสภาไปทั่วทั้งร่าง

อย่ามามองฉันด้วยสายตาน่ารังเกียจแบบนี้นะ

อิชยาต่อว่าพลางหาทางช่วยเหลือตัวเอง แต่หันซ้ายแลขวาแล้วก็จนใจ ไม่มีผ้าสักผืนให้เธอปกปิดของสำคัญ ศราวินรู้ทันเขาจับข้อมือเรียวทั้งสองกดลงกับที่นอน ก่อนจะจ้องตาของคนสวยอย่างเชือดเฉือน

ขอร้องฉันสิ อ้อนวอนให้ฉันหยุด

ไม่! ฉันไม่มีทางอ้อนวอนหรือขอร้องพวกคุณเด็ดขาด

งั้นเหรอ...เดี๋ยวก็รู้

ยังไม่ทันได้อ้าปากร้อง คนใต้ร่างกลับต้องถูกปิดปากด้วยริมฝีปากร้อนระอุ ลิ้นนุ่มแทรกซึมบดคลึงจนเธอใจหายใจคว่ำ เสียงจ๊วบจ๊าบจากรสจูบที่เผ็ดร้อนทำให้เหงื่อเริ่มผุดเต็มร่างกาย อิชยาร้องอื้ออ้าในลำคอก่อนจะใช้มือทั้งสองข้างทุบตีเขาพัลวัน

อื้อ!”

เสียงครางกระเส่าดังเบาๆ เมื่อเขาจับจุดสำคัญที่ทำให้เธอซาบซ่านวาบหวาม ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้หน้าอกกลมกลึงอย่างหยอกล้อ หวาน...เธอช่างหวานจนเขาอดใจไม่ไหว ผู้หญิงคนนี้มีอิทธิพลต่ออารมณ์เขาเหลือเกิน เธอมีเสน่ห์และน่ากินน่าฟัดไปทั่วทั้งเรือนร่าง ศราวินหายใจแรงด้วยความต้องการที่เดือดปุดๆ รสจูบที่ผลักไสช่างเป็นอะไรที่ท้าทาย

เธอเลือกแล้วใช่ไหม

เขาถอนจูบและถามคนดื้อรั้นอีกหน อิชยาเหมือนคนโดนทุบหัว เธอมึนและไม่ได้ตอบอะไรเขาสักคำ ศราวินหยุดไม่ได้ กลเสน่หาสั่งให้เดินหน้าต่อไปด้วยไฟที่ลุกโชน ใบหน้าคมเดินเครื่องซุกไซ้ลำคอขาวอย่างบ้าคลั่ง คนใต้ร่างตัวแข็งทื่อ เธอต่อต้านเขาผ่านปฏิกิริยาแทนการร้องขอใดๆ เรียวขางามเริ่มหนีบเข้าหากัน ความเสียวซ่านแล่นปราดตรงความเป็นหญิงเมื่อเนื้อผ้าจากกางเกงของเขาเสียดสีไปมาจนเธอใจสั่นหวั่นไหวร่างงามลออแดงจัดไปทั่วทั้งตัว ลมหายใจร้อนเป็นไฟยามเขาซุกต่ำลงไปยังเนินอกกลมกลึง คนบุกรุกครางกระหึ่มด้วยความพอใจ ความสดใหม่หอมกรุ่นของน้องทำเขาสติแตก

อ้า!”

อิชยาครางโหยทรมานยามลิ้นร้อนเลียไล้ยอดอกสีสด ฝ่ามือเรียวดึงเสื้อเชิ้ตของเขาอย่างแรง ก่อนจะพยายามใช้มือทั้งสองข้างดันศีรษะร่างใหญ่ออกไป

ออกไปนะ

เหมือนพูดพร่ำอยู่คนเดียว เพราะคนฟังไม่รับรู้สิ่งที่เธอบอกแม้แต่น้อย ยอดอกสีชมพูแข็งชันรับความกระสันซ่านจากลิ้นร้อนอย่างรู้หน้าที่ มืออีกข้างไม่ปล่อยว่าง มันบดคลึงบีบเคล้นเต็มแรงรัก

อย่าทำฉัน มันจะมากเกินไปแล้ว...อื้อ!”

เสียงครางด้วยความเจ็บปวดแกมเสียวซ่านดังออกจากปากของอิชยาเมื่อฟันคมขบกัดยอดอกรสเลิศ ศราวินลากจูบไปยังร่องอกสวย เขาดูดดื่มความสดใหม่ไม่รู้เบื่อ

ยะ...อย่า

เธอเริ่มร้องขอเขาเสียงสั่น ตอนนี้อารมณ์ที่มีมันแตกกระเจิงเกินจะควบคุมได้ นี่เธอเกลียดผู้ชายคนนี้ไม่ใช่เหรอ

พี่...พี่ควบคุมตัวเองไม่ได้ ไม่ไหว...

พูดได้แค่นั้นโพรงปากร้อนก็หันมาชิมยอดอกสีสวยอีกข้างอย่างอดอยาก โดยที่นิ้วอีกข้างไม่อยู่เฉย มันบดคลึงถูไถให้น้องน้อยเสียววูบวาบ เรี่ยวแรงที่มีทั้งหมดถดถอยน้อยลงจนร่างกายที่แข็งทื่อเริ่มอ่อนปลวกเปียกด้วยฤทธิ์กามอารมณ์

หึ่ม อ้า!”

เสียงใหญ่ๆ ของผู้บุกรุกดังด้วยความพอใจเมื่อถูกใจของหวานรสเลิศอีกข้าง กลิ่นครีมอาบน้ำหอมฟุ้งจรุงใจจนหลงเพ้อพบ มือหนาเริ่มซุกซนมันเทียวไล้เทียวบีบตามสีข้างอย่างหมั่นเขี้ยว

ฉัน...พอ

อิชยาพูดไม่ออก อารมณ์เธอเริ่มติดไฟที่เขาจุดเผามันด้วยร่างกายเสียแล้ว เมื่ออิ่มจากความหอมหวานทั้งสองเต้าแล้ว การเดินทางยังคงดำเนินต่อไป ปากร้อนจูบไล้ลงมายังหน้าท้องแบนราบ เขาพรมจุมพิตรอบๆ สะดือสวย ร่างน้องนางสะดุ้งหวือ มันซาบซ่านจนร้อนไปทั่วทั้งกาย เธอดิ้นขยุกขยิกจนผ้าปูที่นอนยู่ยี่

อ้า! พอแล้ว พอ

เธอร้องขออีกฝ่ายเสียงหลง ความเสียวทั้งหมดทั้งมวลมันไปกองรวมกันอยู่ที่ใจกลางความเป็นหญิง น้ำทิพย์มากมายเริ่มทยอยไหลเอ่อเมื่อโดนกระเซ้าเย้าแหย่ ลิ้นร้อนไม่หยุดซุกซน มันไล้ลงรูสะดือสวยจนคนนอนดิ้นกรี๊ดดังลั่น

เธอจะยอมพี่รึยัง หืมม์

ยะ...ยอมแล้ว พอแล้ว ฉันยอมแล้วเนี่ย ออกไปได้แล้ว

ก็ดี อย่างน้อยพี่ก็รู้ว่าเธอยอมที่จะอ้อนวอนคนอื่น แต่ขอโทษนะไทม์ อารมณ์ของพี่ตอนนี้กู่ไม่กลับซะแล้ว

ไม่ได้นะ! อย่าทำอะไรไทม์นะ ฉันเป็นคนรักของน้องชายคุณนะ

เหมือนประจุขั้วเดียวมาพบกัน ศราวินผละออกจากร่างงามที่นอนระทวยทันที อิชยาใจชื้นขึ้นมาเป็นกอง เธอรีบคว้าผ้าห่มที่ปลายเตียงมาคลุมร่างเอาไว้ คนอารมณ์มอดดับลูบหน้าตัวเองไปมาด้วยความรู้สึกผิด...นี่เขาปล่อยให้อารมณ์อยู่เหนือความถูกต้องได้มากถึงขนาดนี้เชียวหรือ เกือบไปแล้วมั้ยล่ะ

ทีหน้าทีหลังอย่ามาพูดจาอวดดีใส่พี่อีก

ฉันจะพูด รู้อะไรมั้ย...ฉันไม่ได้กลัวคุณเลยสักนิด ที่ไม่อยากให้มันเกินเลยไปมากกว่านี้ก็เพราะว่าฉันมีเจ้าของแล้ว...แล้วคนๆ นั้นก็ไม่ใช่ใครเลย มันคือน้องชายในไส้ของคุณเอง

หุบปากซะ! ต่อไปถ้าเธอทำให้ฉันโมโห หรือควบคุมตัวเองไม่ได้อีกละก็...ต่อให้เป็นเมียของน้องในไส้ ฉันก็ไม่สน

ศราวินพูดจบก็เดินดุ่มๆ ออกจากห้องไปทันที ใบหน้าของเขาเครียดขรึมกว่าครั้งไหนๆ หลากหลายความรู้สึกปะดังปะเดเข้ามาจนอกแทบระเบิด คนในห้องไม่ต่างกัน เมื่อเสียงประตูปิดลงความอ่อนแอและความกลัวที่กักเก็บเอาไว้ถูกปลดปล่อยออกมาจนเป็นหยาดน้ำตาที่ไร้เสียงสะอื้นไห้ ถ้าเขาเกิดควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ขึ้นมามันจะเป็นอย่างไร หากเขาย่ำยีเธอที่เป็นคนรักของน้องชายตัวเอง เธอจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน เกลียดที่สุด...เธอเกลียดการกระทำที่ไร้ซึ่งความให้เกียรติจากผู้ชายคนนี้ที่สุด


สนใจดาวน์โหลดนิยายได้ที่ https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiMzYxMTg5IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NToiMTMxMjUiO30

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

20 ความคิดเห็น