เล่ห์วังวน กลเสน่หา (Rerun)

ตอนที่ 11 : ฝังใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 479
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    27 ธ.ค. 59


ตอนที่ 11

หลังจากเหตุการณ์วาบหวามในคืนนั้น อิชยาเป็นฝ่ายที่หลบหน้าหลบตาเขามาตลอด เธอมักจะนอนก่อนที่เขาจะเข้ามาอาบน้ำ และทำธุระส่วนตัวในห้อง ทุกอย่างผ่านไปอย่างอึมครึมร่วมหนึ่งสัปดาห์ คุณหญิงพิมพ์อรไม่อยากกลับมาที่บ้าน ท่านยังไม่พร้อมที่จะเจอสภาพแวดล้อมที่ทำให้นึกถึงลูกชายคนเล็ก เมื่อคิดได้ดังนั้นคนเป็นแม่จึงตัดสินใจไปปฏิบัติธรรมที่วัด ทุกคนในบ้านวัชรประพันธ์ต่างอึดอัดกับท่าทีของอิชยาและศราวินที่ทำเมินต่อกันจนกระทั่งวันนี้...ในขณะที่อิชยากำลังจะออกจากห้องนอน ศราวินที่กลับจากระยองมาเหนื่อยๆ กำลังจะเข้าห้องของตนเองไปอาบน้ำชำระความเหนื่อยล้า อิชยาเปิดประตูห้องออก หากบุคคลที่บังเอิญสบสายตาทำให้เธอหน้าแดงปลั่งด้วยความเขินอายโดยไม่รู้ตัว ศราวินมองใบหน้าสวยที่ก้มหน้าน้อยๆ ก่อนจะยิ้มออกมา

จะไปไหน

นี่คือคำถามแรกในรอบอาทิตย์ที่เขาพูดกับเธอ อิชยาทำหน้าเมินไปเมินมาก่อนจะตอบเขาด้วยน้ำเสียงไม่ใส่ใจนัก

ทำงาน

ลงไปทานข้าวด้วยกันก่อนสิ

เอ๊ะ! ฉันเคยบอกคุณไปแล้วไม่ใช่เหรอ

ถ้าคุณแม่ผมกลับบ้าน คุณจะทำนิสัยอย่างนี้ใส่ท่านไม่ได้นะ

อย่ามาบังคับหรือมาสั่งว่าฉันต้องทำอะไร

อยากเจอดีอีกว่างั้นสิ

ที่ฉันเจอเขาเรียกว่าดีเหรอ หึ! เป็นสัมผัสที่จืดชืดไร้อารมณ์มาก

ลองอีกสักครั้งดีมั้ย

อย่ามาพูดจาลุ่มล่ามใส่ฉันนะ หลีกไปจะไปทำงาน

หัดสงบปากสงบคำหน่อยนะอิชยา หลบไปผมจะเข้าห้อง

คุณก็หลบก่อนสิ มีความเป็นสุภาพบุรุษไม่ใช่เหรอ

ศราวินมองใบหน้าหวานก่อนจะยิ้มหยันที่มุมปาก เขาดันร่างสวยหลีกไปอีกทางก่อนจะเดินอาจๆ เข้าไปในห้องนอนด้วยความสบายใจ อิชยาซวนเซร่างพิงผนังห้องนอน เขากล้าผลักเธออย่างนั้นหรือ

ไอ้บ้า!”

ผมจะทำตัวเป็นสุภาพบุรุษกับสุภาพสตรีเท่านั้น

ศราวินบอกภรรยาสมอ้างอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกทีละเม็ด อิชยาจ้องเขาตาเขียวเธอกำมือทั้งสองข้างแน่นด้วยความแค้นที่ระเบิดออกมาไม่ได้

เชิญ จะไปทำงานไม่ใช่เหรอ

คนค้อนเขานิ่งขรึม เธอมองสายตายียวนกวนประสาทไม่มีหลบ ศราวินหัวเราะชอบใจก่อนจะถอดเสื้อเชิ้ตออกจากร่างกายกำยำ อิชยาหน้าร้อนผ่าว ร่างกายของเขาทำปฏิกิริยาต่อเธอ กล้ามเนื้อแข็งแรงน่ากอดน่าแนบชิดทำให้เธอต้องหันหลังหนี

นี่อิชยา อยากดูผมแก้ผ้าก็ไม่บอก

นี่!  ใครเขาอยากดูคุณแก้ผ้าฮะ อุจาดตาจะตาย

อ้าวเหรอ แต่ผมอยากให้คุณเห็นอะไรต่อมิอะไรของผมจัง เพราะว่าของคุณผมก็เห็น...

นี่ไอ้บ้า! หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ จะพูดหาสวรรค์วิมานอะไร ถ้าคนอื่นมาได้ยินเข้าจะทำยังไง ประตูห้องก็ไม่ได้ปิด

เธอต่อกลอนกับเขาโดยไม่ได้หันหน้ามาประชันสายตา ศราวินโยนเสื้อใส่ตะกร้าก่อนจะเดินดุ่มๆ ไปหาคนหน้าประตู ร่างใหญ่โตก้มลงกระซิบไปที่ใบหูหอม กลิ่นกายของเธอทำเขาลุ่มหลง เส้นผมดำสลวยของเธอทำคนมองอยากสูดดม

ถ้าอย่างนั้นก็ปิดประตูสิที่รัก

เสียงกระซิบของเขาทำคนฟังตกใจ อิชยาหันหน้ามาหา ศราวินได้ทีปิดประตูห้องกดล็อกทันที

คิดจะทำอะไร

ทักทายกันตามประสาสามีภรรยาไง

ทักบ้าทักบออะไร ฉันมีการมีงานนะ ไม่ได้ว่างอย่างคุณ

ผมว่างตรงไหน นี่ก็เพิ่งกลับมาจากที่ทำงาน

บอกทำไม ไม่ได้อยากรู้

แต่ผมอยากให้คุณรู้ ผมไปไหน ทำอะไร กับใครคุณควรจะตามติดทุกสถานการณ์นะ

ฉันไม่ได้ว่างไปนั่งตามคุณหรอกนะ

คุณคงลืมจุดประสงค์ของตัวเองไปแล้ว อย่าลืมสิคุณมาอยู่ที่นี่เพราะอะไร

นี่ อย่ามาใช้น้องชายคุณบังคับฉันหน่อยเลย ไม่ต้องตามคุณฉันก็สืบทุกอย่างเองได้

แน่ใจเหรอว่าได้ งั้นเอาสิ ออกไปจากบ้านผมเดี๋ยวนี้เลย

นี่คุณ! อย่ามาไล่ฉันนะ ถึงคุณจะไล่ฉันเหมือนหมูเหมือนหมายังไง ฉันก็ไม่ไป เข้าใจไหม ไม่ไป ไม่ไป ไม่...อื้อ!”

ประโยคสุดท้ายถูกดูดกลืนด้วยรสจูบที่ดุเดือด ฝ่ามือใหญ่รั้งท้ายทอยสวยเข้ามาหา ริมฝีปากเขาดุนดันโรมรันจนอิชยาหายใจไม่ทัน เธอไม่ตอบสนองเขา แต่พยายามจะกัดลิ้นคนร้ายกาจแทน หากศราวินรู้ทันเจ้าสาวคนสวย รสจูบที่ให้เลยกลายเป็นความร้อนแรงมากกว่าเดิม เขาทำให้เธอไม่มีโอกาสทำอย่างที่ใจปรารถนา

อื้อ อื้อ!”

อิชยาร้องห้ามเพราะหายใจไม่ทัน เธอทุบไหล่หนากำยำสุดแรง หากศราวินไม่สะดุ้งสะเทือน เขาดันกายสาวแนบชิดติดประตูก่อนจะ...

ต่อไปถ้าปากดีอีก พี่ก็จะลงโทษเธออย่างนี้อีก เอาให้ขาดอากาศหายใจตายไปเลย จะได้ไม่ต้องไปพูดจาเลวร้ายใส่คนอื่น

ฉันเลือกพูด เลือกทำไม่ดีใส่เฉพาะบางคนเท่านั้นแหละ อย่าคิดนะว่าฉันกลัวสิ่งที่คุณขู่ นี่อิชยานะไม่ใช่นางเอกละครหลังข่าว กล้าได้ กล้าเสียอยู่แล้ว

อิชยา!”

ตะโกนทำไมห๊า หูจะแตกอยู่แล้วนะ

ไปไหนก็ไปเลย ออกไปจากห้องผมได้แล้ว

ไม่ต้องมาไล่ ฉันไปแน่

อิชยาใช้ฝ่ามือตัวเองถูไถริมฝีปากจนแดงเห่อ เธอแสดงอาการรังเกียจรสจูบของเขาต่อหน้าต่อตา

จะบอกอะไรให้นะ รสจูบของคุณน่ะห่วย สู้น้องชายตัวเองก็ไม่ได้

ศราวินตีหน้ายักษ์ อิชยาหัวเราะเสียงดังก่อนจะเปิดประตูเดินออกไปทันที เมื่อเสียงประตูปิดลงหัวใจของชายหนุ่มกลับปวดร้าวจนเขาหน้าชาตัวแข็งทื่อ สิ่งที่ได้ยินออกจากปากของสาวเจ้าทำให้คนที่ดูเหมือนเก่งอย่างเขาเสียหลัก...เขากำลังโดนเอาตัวเองเข้าไปเปรียบเทียบกับคนรักของเธอซึ่งเป็นน้องชายของตัวเอง

ที่บ้านพักตากอากาศแถบชานเมือง เวทิศนั่งเหม่อลอยในสวนดอกไม้ของบ้าน เขาคิดถึงทุกคนที่จากมาจนไม่เป็นอันทำอะไร แต่ที่คิดถึงสุดหัวใจไม่ใช่ใครที่ไหน...อิชยา ป่านนี้เธอจะเป็นอย่างไรบ้างหนอ จะเข้าใจทุกอย่างหรือเปล่า เธอคงเสียใจกับสิ่งที่พี่ทำลงไปมากเลยใช่ไหม ยิ่งคิดหัวใจยิ่งเกิดรอยแยก มันกำลังจะแตกเป็นเสี่ยงๆ อีกหนเมื่อคิดถึงจนทุกข์ทรมานแต่กลับทำอะไรไม่ได้

โถ่เว้ย! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะ

เสียงสบถดังลั่นจนทำให้เจ้าบ้านอดใจไม่ไหว ชายชราเดินเข้ามาดูก่อนจะส่ายหัวเบาๆ

พูดออกมาเถอะ บ่นมันออกมา

อย่ามายุ่งกับผม

ฉันแค่อยากให้เธอผ่อนคลาย อยู่ที่นี่ฉันรู้เธอเจ็บปวดแค่ไหน

รู้แล้วทำไมไม่ปล่อยผมไป

เพราะลูกสาวฉันเองก็เคยเป็นอย่างเธอ อลันวราต้องเจ็บปวดเพราะเธอ รู้หรือยังว่าทำไมฉันถึงปล่อยเธอไปไม่ได้

ผมไม่ได้รักแอล

คำตอบที่ตรงแสนตรงของเวทิศทำให้หัวใจของคนเป็นพ่อแตกสลาย ชายชรามองตาหนุ่มรูปงามอย่างจริงจัง ก่อนจะเดินเข้ามานั่งที่เก้าอี้ตรงกันข้ามกับเขา

แล้วเธอมาทำเลยเถิดกับลูกสาวฉันทำไม

มันเป็นความรักสนุกที่ผมรู้ตัวว่าไม่ถูกต้อง

เธอไม่รักยายหนูที่กำลังจะแต่งงานด้วยเหรอ คบกันมานานเท่าไหร่

รักสิ...ผมรักเธอมาก เราคบกันมาสี่ปี แต่ผมกลับทรยศเธอ ผมหนีเธอมาอย่างคนขี้ขลาด

เธอเห็นแก่ตัวมานานแล้วเวทิศ เธอมันไม่ใช่ลูกผู้ชายตั้งแต่ให้เงินลูกสาวฉันไปเอาเด็กออก ส่วนเรื่องที่เธอตามฉันมามันมองได้สองด้าน ด้านของฉันคือเธอเป็นลูกผู้ชายที่ยื่นอกพร้อมจะรับผิดในสิ่งที่ตัวเองทำมันลงไป ส่วนในด้านของคนรักเธอติดลบมหาศาล คนเห็นแก่ตัวอย่างเธอทำให้ทุกคนทุกข์ระทมใจ

ผมเป็นอย่างนี้ก็เพราะคุณ ถ้าคุณให้ผมแต่งงานก่อนทุกอย่างคงไม่เละขนาดนี้

จะให้คนมีพันธะมาคอยดูแลลูกฉันได้ยังไง ยายแอลไม่ใช่เมียน้อย

ถ้าเด็กคลอดออกมาแล้วไม่ใช่ลูกผม คุณจะรับผิดชอบยังไง

ฉันเป็นลูกผู้ชายพอ เธอขาดอะไรไปเท่าไหร่ ฉันจะหามาชดใช้ให้จนครบ

คุณจำคำพูดของตัวเองไว้ด้วยนะ จำสิ่งที่คุณบอกผมในวันนี้ไว้ให้ดี

เวทิศเดินออกไปจากสวนสวย ปล่อยให้ชายชราผู้ใจดีมองตามไปด้วยแววตาที่เหนื่อยระอา ท่านพยายามทำให้ทุกอย่างออกมาดีที่สุด ไม่อยากให้ชายหนุ่มคราวลูกต้องเครียดจนเป็นโรคประสาทไปเสียก่อน ที่มาพูดคุยด้วยก็เพื่ออยากให้เจ้าตัวผ่อนคลายและได้ระบายความคิดตัวเองออกมาก็เท่านั้น

อิชยาเดินทางไปทำงานด้วยอารมณ์ครุกรุ่น เมื่อมาถึงร้านก็เจอคำถามมากมายรุมเร้าจนคนถูกถามนั่งไม่ติด ไม่มีคำตอบหรือเรื่องราวใดๆ เล่าออกจากปากของเจ้าสาวผิดเจ้าบ่าวเลยสักคำ ตกบ่ายอิชยาเดินทางไปบริษัทค่ายเพลงเธอนัดส่งชุดให้วีวี่นักร้องเสียงดีมีคุณภาพ เมื่อมาถึงห้องพักศิลปินวีวี่ที่กำลังซ้อมเต้นอยู่ถึงกับหยุดตะลึง หล่อนหันมามองผู้มาเยือน

คุณไทม์

ร่างสวยสมส่วนในเสื้อกล้ามสีขาว กางเกงขาสั้นเดินเข้ามาหา อิชยายิ้มให้บางๆ ก่อนจะบอกจุดประสงค์ที่มาในวันนี้

ไทม์เอาชุดมาให้วีวี่ค่ะ ไม่รู้ว่าจะถูกใจรึเปล่า

เธอส่งถุงคลุมเสื้อให้นักร้องสาว อีกฝ่ายรับไว้ทันทีทันใด อิชยากำลังจะกล่าวลาแต่วีวี่ห้ามไว้

อยู่ทานของว่างด้วยกันก่อนนะคะคุณไทม์

ไม่เป็นไรค่ะ ไทม์มีงานต่อ

อย่าปฏิเสธวี่เลยค่ะ วี่มีเรื่องงานจะคุยกับคุณไทม์ด้วย

ที่ห้องพักส่วนตัวของวีวี่ อิชยานั่งดูดกาแฟลาเต้ที่สั่งทำจากห้องอาหารของบริษัทอย่างผ่อนคลาย ได้ทานอะไรเย็นๆ มันทำให้เธอรู้สึกดีเหลือเกิน

สัปดาห์หน้าทีมงานจะไปดูสถานที่ถ่ายทำมิวสิควีดีโอกัน อยากให้คุณไทม์ไปด้วยกันนะคะ

ที่ไหนคะ

แถวๆ ชานเมืองน่ะค่ะ ค่อนข้างไกลสักหน่อย ถนนหนทางก็เปลี่ยวใช้ได้

ทำไมถึงไปซะไกลเลยล่ะคะ

ก็แถวนั้นมันโดนนี่คะ ธรรมชาติเต็มๆ เลยล่ะ วี่เห็นแล้วอยากกดไลท์เลยล่ะค่ะ

อิชยาหัวเราะกับคำตอบของนักร้องสาว ทั้งคู่คุยกันอยู่สักพักอิชยาจึงขอตัวกลับไปทำงานต่อ

สรุปว่าจะไปด้วยกันไหมคะคุณไทม์

ไว้ไทม์จะบอกอีกทีนะคะ แต่ใจจริงก็อยากไปเหมือนกัน

ไปเถอะค่ะ จะได้ออกแบบชุดให้วี่ได้คล่องไงคะ ดูในรูปไม่เท่ากับไปดูด้วยตาตัวเองหรอกน้า

ก็ได้ค่ะ ถ้าอย่างนั้นเจอกันวันพุธหน้านะคะ

คุณไทม์ไปรถตู้ด้วยกันนะคะ

ค่ะ ไทม์กลับก่อนนะคะ

สองสาวลากันเมื่อพูดคุยธุระเสร็จ อิชยาถอนหายใจด้วยความโล่งอกที่วีวี่ไม่ถามเรื่องงานแต่งที่ผ่านมา ฝ่ายวีวี่เองก็อยากถามเหลือเกินว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ดูจากสีหน้าที่ทุกข์ตรมของอิชยาแล้วหล่อนจึงเก็บเอาไว้ก่อนดีกว่า ณ ตอนนี้ยังไม่ควรถามอะไรเพื่อเป็นการทำร้ายจิตใจคุณไทม์ หลังจากออกจากบริษัทแล้วอิชยาขับรถไปที่บ้านของตนเอง เธอคิดถึงครอบครัวที่สุด ทว่ามาถึงกลับไม่พบผู้ใดเลยสักคน มารดาของเธอไปงานการกุศลที่ต่างจังหวัด น้องคนเล็กยังไม่กลับจากมหาวิทยาลัย ส่วนพี่สาวคนโตนี่ไม่ต้องพูดถึงบางวันคนที่บ้านแทบจะไม่เห็นหน้า

คุณหนูจะทานข้าวมั้ยคะ ป้าจะทำของโปรดที่คุณหนูชอบ

ไทม์...

คุณหนูมองป้าทองด้วยสายตาที่เศร้าหมอง วันนี้เธอเหงาและรู้สึกแย่เหลือเกินจึงอยากจะพบหน้าคนในครอบครัว แต่เมื่อกลับมาแล้วทุกอย่างทำให้เธอแย่ยิ่งกว่าเดิมเมื่อไม่มีใครอยู่เลยสักคน...อิชยาโผเข้ากอดหญิงชราก่อนจะร้องไห้สะอื้นออกมาราวคนเก็บกดมานาน ป้าทองไม่พูดอะไรนอกจากกอดคุณหนูไว้ด้วยความเป็นห่วงเหมือนลูกเหมือนหลาน

โถ...คุณหนูของป้า

ไทม์เหงาค่ะ ไทม์คิดถึงบ้านของเรา ฮือๆ

งั้นก็กลับมาอยู่ด้วยกันสิคะ เรื่องราวร้ายๆ ที่ผ่านมาก็ปล่อยให้มันผ่านออกไปเถอะค่ะ ป้าไม่อยากให้หนูไทม์ของป้าเสียใจอีก

ทำไมคะป้าทอง ทำไมไทม์ต้องมานั่งเสียใจอยู่คนเดียวด้วย ทำไมถึงต้องทรมานอยู่อย่างนี้เพียงลำพัง

คิดซะว่ามันเป็นวิบากกรรมนะลูก ความเจ็บปวดในวันนี้จะทำให้คุณหนูของป้าเข้มแข็งและแกร่งขึ้น ป้ารู้ว่ามันยากที่จะผ่านมันไปให้ได้ แต่หนูไทม์ของป้าเก่งจะตาย ป้าเชื่อว่าอีกไม่นาน

ไม่ค่ะป้าทอง ไทม์ไม่เก่งเลย ไทม์อ่อนแอและเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นจนอยากจะฆ่าตัวตายหนีทุกอย่าง ถ้าหาตัวพี่บิวไม่เจอไทม์ไม่มีทางหยุดแน่ๆ ค่ะ เขาทรยศไทม์ได้ยังไง ทำไม...ฮือๆ ฮึก

โธ่หนูไทม์...

ป้าทองคะ ไม่ต้องบอกทุกคนว่าไทม์กลับมาที่บ้านนะคะ แค่ได้มาร้องไห้กับป้าไทม์ก็สบายใจขึ้นแล้วล่ะค่ะ ไทม์กลับเลยดีกว่า

อิชยาเช็ดน้ำตาก่อนจะค่อยๆ ผละออกจากอ้อมอกป้าทองที่แสนดี แม่บ้านอาวุโสมองคุณหนูแล้วน้ำตาคลอ ทุกข์ใดเล่าจะหนักเท่าทุกข์เพราะความรัก อิชยาลุกขึ้นยืนก่อนจะส่งยิ้มให้ป้าทอง

ไทม์กลับก่อนนะคะ สัญญาว่าคราวหน้าจะมาทานอาหารฝีมื้อป้าทองแน่ๆ

คุณหนู...

อิชยาสบสายตากับคนเรียก ดวงตาของป้าทองแสดงออกเหลือเกินว่ารักและเป็นห่วงเธอแค่ไหน ยิ่งมองเข้าไปน้ำตาก็ยิ่งไหล ป้าทองเองก็สุดจะกลั้นอีกต่อไป ต่างคนต่างร้องไห้พร้อมโผเข้ากอดกันอีกครั้ง

ไทม์จะดูแลตัวเองค่ะป้า เข้าใจไทม์นะคะ ถ้าไม่ได้ทำอะไรเลยไทม์คงเป็นบ้าแน่ๆ

ป้าทองไม่พูดอะไรออกมาอีก นางได้แต่ลูบเรือนผมนุ่มเบาๆ ก่อนจะให้พรเตือนสติ อิชยารับฟังและให้คำสัญญาว่าจะมาที่บ้านบ่อยๆ หลังจากร่ำลากันเสร็จสรรพหญิงสาวจึงขับรถกลับบ้านวัชรประพันธ์ทันที เมื่อรถจอดสนิทอิชยามีสีหน้าเหมือนจะร้องไห้อีกหน เธอมองเห็นรถของเวทิศที่จอดสนิทอยู่ที่โรงจอดรถ มันอดไม่ได้จริงๆ ที่จะไม่เดินเข้าไปดู และยับยั้งหัวใจไม่ได้จริงๆ ที่จะไม่ให้คิดถึงคนอย่างเขา

มือเรียวลูบคลำรถคันหรูที่เคยนั่งเคียงคู่ไปกับเขาด้วยความเจ็บปวด ยิ่งมองเข้าไปข้างในมันเหมือนเกิดภาพหลอน เธอนึกถึงวันดีๆ ที่หัวร่อต่อกระซิกกับเขาภายในรถ ทุกอย่างชัดเจนขึ้นมาในมโนภาพ อ้อมกอดของเขาที่รัดเธอไว้แน่นก่อนจะลงจากรถคันนี้ รสจูบของเขาที่จูบลาเธอก่อนจะลงจากรถคันนี้...น้ำเสียงของเขาที่บอกฝันดีกับเธอก่อนจะลงจากรถคันนี้ อิชยาสะอื้นเบาๆ ด้วยความรวดร้าวในอก เธอคิดถึงเขาเหลือเกิน

บิ๊ก

พิมพ์อรเรียกลูกชายที่ลงมาจากขั้นสองของบ้าน ศราวินตกใจเมื่อเห็นมารดามาไวกว่ากำหนด เขาเดินเข้ามาหาแม่ก่อนจะไหว้แล้วกอดแม่เอาไว้

ทำไมไม่ให้บิ๊กไปรับครับแม่

แม่กลับมาพร้อมเพื่อนๆ น่ะจ้ะ แม่ไม่อยากให้ลูกเหนื่อยไปรับ แล้วนี่ลูกทำงานข้างบนห้องทั้งวันเลยใช่ไหม ยังไม่ได้ทานข้าวด้วยใช่หรือเปล่า

ศราวินยิ้มแทนการพูดจา แม่บังเกิดเกล้ารู้ทันเขาที่สุด สองแม่ลูกคุยกันพอหายคิดถึงแล้วจึงพากันไปที่โต๊ะอาหาร ลูกชายคนโตตักอาหารใส่จานให้แม่ตลอดเวลา เขาดูแลเอาใจใส่มารดาไม่ขาดตกบกพร่อง

บิ๊กอยากไปเที่ยวไหมลูก

แม่อยากไปหรือครับ

มารดาส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะวางช้อนลง และดื่มน้ำตาม ศราวินเห็นแม่ถอนหายใจก็รู้สึกไม่ดีแล้ว เขารู้ว่าแม่ต้องการจะพูดอะไร

แม่คิดถึงน้องลูก แม่คิดถึงบิว

คนฟังคิ้วขมวดเป็นปม เขาเครียดจนหัวสมองตีรวนไปหมด คิดอะไรก็คิดไม่ออก ไม่รู้จะบอกมารดาว่าอะไรดี

อีกแปดเดือนครับแม่ อีกแปดเดือนบิวจะกลับมา

บิ๊กรู้...

ศราวินพยักหน้ายอมรับ พิมพ์อรอุทานออกมาด้วยความตกใจก่อนจะใช้ฝ่ามือปิดปากไว้ อีกด้านหนึ่งก็เช่นกัน อิชยามองศราวินด้วยความเดือดในอารมณ์ มาวันนี้เธอแน่ใจซะยิ่งกว่าอะไรเสียอีกเรื่องที่เขารู้ทุกอย่าง

ไว้บิ๊กจะเล่าให้แม่ฟังครับ แต่ตอนนี้บิวอยู่ในที่ๆ ปลอดภัยดีไม่ต้องเป็นห่วง

งั้นเหรอ? น้องชายของคุณอยู่ในที่ๆ ปลอดภัยดีใช่ไหม

ไทม์/หนูไทม์

ทั้งสองคนตกใจจนนั่งไม่ติดที่ อิชยาเดิมยิ้มเหี้ยมเข้ามาในห้องอาหาร เธอเดินเข้าไปหาพิมพ์อรก่อนจะมองท่านด้วยสายตาที่แข็งกร้าว

รู้อย่างนี้แล้วยังไงต่อคะ คุณป้าจะทำอะไรต่อไป

อิชยา หยุดก้าวร้าวแม่ผมเดี๋ยวนี้

ฉันยังไม่ได้ทำอะไรแม่คุณสักหน่อย ก็แค่ถามเฉยๆ ว่าจะทำยังไงต่อไป ชีวิตฉันที่พังยับกับลูกชายตัวเองที่อยู่ในที่ๆ ปลอดภัยสบายดี คนเป็นแม่จะรับผิดชอบยังไง

หนูไทม์แม่...

อย่ามาแทนตัวเองว่าแม่ ไทม์มีแม่แค่คนเดียว

มันจะมากไปแล้วนะ ออกไปจากบ้านของเราเดี๋ยวนี้

ศราวินตวาดดังลั่น พิมพ์อรน้ำตาไหลพรากๆ ท่านเหมือนคนกำลังจะเป็นลมอยู่รอมร่อ อิชยาเหมือนคนบ้าเธอยิ้มหยันใส่เขาก่อนจะทำในสิ่งที่ทุกคนไม่คาดคิด

ฉันเคยบอกคุณแล้วใช่ไหมว่าอย่ามาไล่ฉัน

เพล้ง! สายตาสองคู่มองไปยังอิชยาที่หยิบจานตรงหน้าขึ้นมาก่อนจะปาลงพื้น เธอไม่ได้ทำแค่ใบเดียว หญิงสาวหยิบถ้วยอาหาร และแก้วน้ำมาถือไว้เต็มสองมือก่อนจะปล่อยให้ร่วงลงพื้น

เป็นบ้าไปแล้วหรืออิชยา ปล่อยเดี๋ยวนี้

ไม่ ฉันไม่ปล่อย ถ้าพังบ้านคุณได้ฉันจะทำซะเดี๋ยวนี้ มีอย่างที่ไหนพูดมาได้ว่าน้องชายตัวเองอยู่ในที่ๆ ปลอดภัย เอาสิ...อยากจะรู้เหมือนกันว่าถ้าไอ้หน้าตัวเมียมันรู้ว่าพี่กับแม่ไม่ปลอดภัยมันจะโงหัวขึ้นมาไหม จะออกมารับผิดชอบอะไรหรือเปล่า

หยุดได้แล้วหนูไทม์ พอแล้ว พอ...

พิมพ์อรพูดได้แค่นั้นก็เหมือนโลกหยุดหมุนฉับพลัน ร่างของนางทรุดลงกับพื้น ทว่าศราวินไวกว่าเขาโผเข้ารับมารดาไว้ในอ้อมอก อิชยาตกใจหน้าซีดหม่นเธอลนลานทำอะไรไม่ถูก

สมใจคุณหรือยัง ถ้าแม่ผมเป็นอะไรไป คุณตายคามือผมแน่

ศราวินอุ้มมารดาผ่านหน้าเธอไปอย่างไม่ไยดี อิชยามองตามไปด้วยความรู้สึกผิด เธอทำเลวไปมากเหลือเกิน

ทำยังไงดี จะทำยังไง

อิชยาลนลานไม่หยุด เธอเดินกลับไปที่ห้องนอนของตนเองด้วยอาการที่ช็อกไม่ต่างกัน เธอกลัวเหลือเกิน...กลัวว่าพิมพ์อรจะเป็นอะไร ร่างระหงนอนลงบนที่นอนก่อนจะตะแคงข้างกอดตัวเองน้ำตาไหลพราก

ไทม์ไม่ได้ตั้งใจ ไทม์...ฮือๆ ฮึก

อิชยาสะอื้นไห้อย่างรู้สึกผิด เธอกอดตัวเองไว้แน่นด้วยความกลัวจับจิตจับใจ ที่ห้องของพิมพ์อรศราวินเช็ดตัวให้มารดาเป็นอย่างดี เขาให้แม่ดมยาดมจนอาการดีขึ้น

ลูก...

แม่ครับ ศราวินเข้าไปใกล้ เมื่อได้ยินเสียงเล็ดลอดออกมาจากปากแม่

ไปตามบิวกลับมาทีเถอะ แม่สงสารหนูไทม์

ผู้หญิงคนนี้ไม่มีอะไรน่าสงสาร เขาทำให้แม่ป่วยหนัก

อย่าพูดจาเห็นแก่ตัวอย่างนี้สิลูก ลองคิดกลับกันสิบิ๊ก น้องไม่รู้อะไรเลยสักอย่างแต่กลับถูกทิ้งไปอย่างไม่ไยดีในวันสำคัญของชีวิต ศราวินสลดลง มารดาได้ทีพูดความในใจต่อไป

จริงอยู่ที่แม่เป็นห่วงบิว แต่แม่แยกแยะถูกผิดนะลูก น้องเรามันเห็นแก่ตัว ตาบิวทำลายทุกคนจนหมดสิ้น

แม่...ลูกชายเรียกแม่เสียงหงอย เขาใจไม่ดีที่เห็นแม่ร้องไห้อีกแล้ว

ทำตามที่แม่บอกนะบิ๊ก ตามบิวกลับมารับผิดชอบหนูไทม์ให้ได้ แม่ไม่รู้หรอกนะว่าบิ๊กรู้มากน้อยแค่ไหนในเรื่องที่เกิดขึ้น ตอนนี้หัวสมองแม่มันแย่เหลือเกิน มันไม่พอที่จะรับรู้อะไรอีกแล้วล่ะศราวินได้แต่ก้มหน้า เขาพูดอะไรไม่ออกเลยสักคำ

ลองตรองดูให้ดีนะลูก ถ้าลูกเป็นหนูไทม์ก็คงเสียใจไม่แพ้กัน และไม่ต้องไปโกรธหรือเคืองที่หนูไทม์ทำแบบนี้ มันน้อยไปจริงๆ กับสิ่งที่บิวทำกับน้อง


สนใจดาวน์โหลดนิยายได้ที่ https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiMzYxMTg5IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NToiMTMxMjUiO30

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

20 ความคิดเห็น