เล่ห์วังวน กลเสน่หา (Rerun)

ตอนที่ 9 : ก้าวร้าว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 554
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    20 ธ.ค. 59


ตอนที่ 9

ศราวินกลับมาถึงบ้านในเวลาห้าทุ่ม เขาเดินเข้ามาเพียงลำพังข้างกายไร้เงาของคุณหญิงพิมพ์อร ท่านเหนื่อยอ่อนและล้าเกินกว่าจะก้าวต่อไปในวันนี้ หมอจึงสั่งให้พักผ่อนดูอาการอยู่ที่โรงพยาบาลสักคืนสองคืน

คุณบิ๊กคะคุณหญิงท่าน...

คุณแม่อยู่โรงพยาบาล ตอนนี้ดีขึ้นแล้วไม่ต้องเป็นห่วง

พูดจบก็เดินดุ่มๆ ขึ้นไปยังชั้นบนของบ้านทันที สาวใช้ตีสีหน้าวิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด ทุกคนทราบข่าวการแต่งงานที่พังไม่เป็นท่าของคุณบิวดี และทุกคนในบ้านก็เป็นห่วงคุณท่านเหลือเกิน ลูกชายคนโตของตระกูลวัชรประพันธ์เดินคอตกเข้าห้องด้วยสีหน้าหม่นหมอง เขาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวออกก่อนจะทิ้งกายนั่งลงบนเก้าอี้นวมตัวใหญ่ คำพูดและการกระทำของอิชยาทำให้แม่ทรุดหนัก แค่น้องชายหายไปแม่ก็ไม่เป็นอันทำอะไรอยู่แล้ว ท่านร้องไห้ไม่หยุดตั้งแต่เกิดเรื่อง นี่ยังจะมาเจอคำพูดที่กระด้างกระเดื่องของอิชยาเข้าไปอีก ถ้าไม่ป่วยก็ไม่รู้จะว่าอย่างไรเหมือนกัน

บิ๊กกลับไปนอนที่บ้านเถอะลูก ไม่ต้องเป็นห่วงแม่

ผมจะกลับไปอาบน้ำแล้วจะกลับมาดูแลแม่ครับ ลูกชายยืนยันชัดเจน

ไม่ต้องหรอกจ้ะ ลูกกลับไปดูแลเรื่องที่บ้านจะดีกว่า แม่อยู่ทางนี้มีพยาบาลดูแลอยู่แล้วไม่ต้องกังวลนะลูก

แต่ว่า...

ไม่มีแต่ลูก...บิ๊ก อย่าทำอะไรหนูไทม์นะลูก แม่เป็นผู้หญิงด้วยกันแม่เข้าใจน้องดี

แต่ผู้หญิงคนนี้พูดจาก้าวร้าวไม่เห็นหัวใครเลยซักนิด เขาว่าแม่เหมือนโกรธแค้นกันมาแรมปี เธอคนนี้ไม่มีเหตุผล

แม่คิดว่าแม่รู้จักน้องดี น้องไม่ได้อยากทำอย่างนี้ถ้า...ถ้าคนของเราไม่ไปทำเขาก่อน

เมื่อพูดถึงเวทิศผู้เป็นแม่ก็ร้องไห้สะอึกสะอื้นอีกหน ศราวินพิงหลังกับเบาะนวมหลับตาลงด้วยความเครียดเมื่อนึกถึงคำพูดของมารดาที่โรงพยาบาล เขาจะปล่อยให้ผู้หญิงคนนี้ทำเรื่องไม่ดีตามอำเภอใจได้ยังไง อีกอย่างมารดาผู้แสนดีก็ไม่รู้ ไม่เห็นในสิ่งที่น้องชายก่อเลยสักนิด

ก๊อก ก๊อก ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นมา ศราวินถอนหายใจอีกหนพร้อมเดินไปเปิดประตู น้ำใสเด็กรับใช้ของบ้านหน้าตาตื่นมองคุณบิ๊กด้วยความร้อนรน

ว่าไงน้ำ

เอ่อคุณบิ๊กคะ มีแขกมารอพบค่ะ

ใคร? เขาหรี่ตาถามด้วยความสงสัย

เอ่อ...คุณบิ๊กลงไปพบเธอเองจะดีกว่าค่ะ

เพราะไม่กล้าบอกว่าใครหอบกระเป๋าใบโตเข้ามาในบ้าน น้ำใสจึงทำได้เพียงอ้ำๆ อึ้งๆ งึมงำต่อไป ศราวินเข้าใจในทันทีว่าใครเป็นผู้มาหาเขาในยามวิกาลเช่นนี้...เธอมาแล้ว เธอกำลังทำตามในสิ่งที่ได้ประกาศิตเอาไว้ ที่ห้องรับแขกของบ้านวัชรประพันธ์ อิชยากำลังนั่งกอดอกไขว่ห้างอยู่บนโซฟาตัวยาว สายตาที่แดงช้ำเหม่อลอยไปข้างหน้า ร่างกายเคว้งคว้างจนปวดหัวตุบๆ ยิ่งนึกถึงคำหวานของเจ้าบ่าวที่หายตัวไปวันนี้หัวใจคนนึกก็แหลกสลายไม่เหลือชิ้นดี

แต่งงานกันไวๆ ได้ไหม พี่รอต่อไปไม่ไหวแล้ว

            ทำไมถึงรีบนักล่ะคะ

            เดือนหน้าพี่ต้องย้ายไปประจำสถานทูตไทยในอังกฤษ

            ทำไมกะทันหันอย่างนี้ล่ะคะ แล้วไม่ไปไม่ได้หรือไง

            ไม่ได้...มันคือหน้าที่การงานของพี่ กว่าพี่จะมาถึงนี่ได้ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ นะไทม์ แต่ไม่ต้องห่วงหรอก พี่จะเอาไทม์ไปด้วย

            ไม่ได้หรอกค่ะพี่บิว ไทม์ไปด้วยไม่ได้ ไทม์มีงาน มีอะไรที่ยุ่งเหยิงอยู่ที่นี่ แล้วคงจัดการไม่เสร็จเร็วๆ นี้แน่

            ต้องไป...ผัวอยู่ที่ไหนเมียก็ต้องอยู่ที่นั่น เวทิศลุกขึ้นจากตักนุ่ม ก่อนจะหันมามองหน้าเธออย่างจริงจัง

            พี่บิว

นะไทม์ อย่าขัดใจพี่เลยนะ พี่ขาดไทม์ไม่ได้

พี่ขาดไทม์ไม่ได้ คำๆ นี้โลดแล่นอยู่ในโสตประสาท มันฝังลึกลงรากและยากเกินจะถอน น้ำเสียงชายหนุ่มก้องกังวานแว่วจนหัวแทบจะระเบิด น้ำตาไหลอาบแก้มเมื่อนึกถึงน้ำคำและการกระทำของเขาในวันนั้น

ทิ้งไทม์ไปทำไมคะ...ไทม์ทำอะไรผิดเหรอ ฮือๆ ฮึก

อิชยาใช้ฝ่ามือปิดหน้าก่อนจะร้องไห้โฮออกมาด้วยความเสียใจสุดแสน อกกลัดหนองจนไม่มีที่ว่างของความรู้สึกดีๆ อีกแล้ว เขาทำมันคนเดียวไม่พอ ครอบครัวของเขายังช่วยกันปกปิดเรื่องราวทุกอย่างไว้อีกต่างหาก ถ้าไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำไมเขาต้องยกเลิกงานแต่งงานวันนี้ เธอคงนอนตายตาไม่หลับแน่ๆ

มีธุระอะไร

เสียงแข็งๆ ดังทำลายความเศร้า ร่างระหงลุกเร็วไวก่อนจะเบือนหน้าไปอีกทางใช้มือเช็ดน้ำตาแบบลวกๆ ศราวินมองอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งรักแบบฉบับลับๆ ของเขา ทั้งสงสารในสิ่งที่น้องชายในไส้ได้ทำกับเธอ หากอีกใจหนึ่งจะยอมให้ทุกอย่างเป็นแบบนี้ไม่ได้ เขารู้ดีว่าผู้หญิงอย่างเธอต้องการอะไร

คุณคิดว่าฉันมาที่บ้านของคุณทำไมล่ะ

อิชยากอดอกเชิดหน้าตามสไตล์ ก่อนจะเหยียดสายตาไปที่กระเป๋าเดินทางใบโตสามใบ ศราวินที่ไล่มองตามได้แต่ตกใจ หากเขาเก็บอาการนั้นเอาไว้ไม่แสดงให้เห็น

ผมให้เด็กจัดห้องไว้ให้คุณแล้ว อยากทำอะไรก็เชิญ

เขาพูดก่อนจะหันหลังและเตรียมตัวเดินออกไปจากห้องรับแขก หากอิชยาไวกว่าเธอเดินไปดักหน้าร่างสูงไว้ด้วยความโกรธเกรี้ยว

จัดทำไม ฉันไม่นอนห้องที่คุณเตรียมไว้ให้

แล้วคุณจะนอนที่ไหน อย่าบอกนะว่าที่ขนกระเป๋ามาสามสี่ใบนี่ไม่ได้ต้องการมาอยู่ที่นี่

ใช่ฉันจะมาอยู่ที่นี่ แต่ฉันจะไม่นอนห้องไหนทั้งนั้นนอกจากห้องของพี่บิว

คำตอบคนตรงหน้าเปรียบเสมือนมีดปักลงกลางใจของคนฟัง ศราวินหน้าเสียและปวดก้อนเนื้อด้านซ้ายเหลือเกิน นั่นสินะ...เขาควรจะเข้าใจได้แล้วว่าเธอเข้ามาที่นี่เพื่ออะไร

ผมไม่อนุญาต

ฉันไม่ได้ขออนุญาต ฉันแค่บอกคุณเฉยๆ

คุณไม่มีสิทธิ์ไปนอนในห้องของน้องชายผม

ทำไมจะไม่มี เผลอๆ คนอย่างฉันมีสิทธิ์นั้นมากกว่าคุณที่เป็นพี่ชายแท้ๆ ซะอีก

อิชยา! หยุดพูดจาทุเรศๆ อย่างนี้จะได้ไหม ยิ่งพูดมากเท่าไหร่คุณยิ่งไม่เหลือสิ่งดีๆ ในสายตาของผม

อุ๊ยตาย! คุณเคยเห็นสิ่งดีๆ ในตัวของฉันด้วยงั้นเหรอ ไม่ยักกะรู้เนอะ

ศราวินมองเธอที่เอาแต่ทำหน้าตาลอยไปลอยมา ในใจของเขาปวดร้าวเกินกว่าจะยืนอยู่ตรงนี้ได้...นั่นสินะ ยังไงเธอคนนี้ก็เป็นของน้องชาย เขาไม่มีสิทธิ์ที่จะเข้าไปยุ่งหรือห้ามอะไร

แต่คุณแต่งงานกับผมนี่ ผมจะให้เมียรักเข้าไปนอนในห้องน้องชายตัวเองได้ยังไง

เมื่อฉุกคิดถึงเรื่องงานแต่งงาน เขาจึงใช้สิทธิ์เจ้าบ่าวกับภรรยาซะเลย อิชยาหัวเราะหึในลำคอ ก่อนจะสาวเท้าเข้ามาใกล้ร่างสูงใหญ่ที่ยืนนิ่ง ศราวินถอยหลังหนี ทางที่ดีเราไม่ควรอยู่ใกล้กัน

ฉันว่าฉันพูดชัดแล้วนะว่าการแต่งงานของเราจัดอยู่ในประเภทไหน ฉันมาที่นี่ก็เพื่อตามหาน้องชายของคุณ ใครทำอะไรไว้ก็ควรออกมาสู้หน้ากันไม่ใช่เอาแต่หนีเอาแต่หลบอยู่อย่างนี้ ตัวฉันทำอะไรผิดกับน้องชายคุณฉันยังไม่รู้เลย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมเขาต้องทำกับฉันอย่างนี้ หนีการแต่งงานไปได้ยังไง และคุณ! ทำไมคุณถึงช่วยปกปิดเรื่องเลวๆ

ไทม์!!”

หยุดนะ! อย่ามาเรียกชื่อเล่นของฉัน คนสนิทเท่านั้นที่จะเรียกฉันว่าไทม์

ร่างสวยเดินทอดน่องผ่านร่างสูงใหญ่ที่ชาไปทั้งตัวอย่างไม่แยแส อิชยายิ้มสะใจที่เขาเถียงอะไรไม่ออกสักคำ ก็แน่ละ...จะให้เถียงอะไรล่ะ ในเมื่อตัวเขาเองรู้ทุกอย่างว่าน้องชายตัวดีอยู่ที่ไหน ทำอะไร กับใคร อิชยารู้ดีว่าคนอย่างศราวินโกหกใครไม่เป็น และเขาก็โกหกเธอไม่เนียน ร่างสูงหันกลับมามองอีกฝ่ายที่เดินออกจากห้องรับแขก เขามองเธอด้วยสายตาแห่งความเหนื่อยใจ ที่ไม่เถียงไม่ใช่ว่าเถียงไม่ทัน ที่ไม่รุนแรงใส่ไม่ใช่ว่าจะทำไม่ได้ หากศราวินมีความเป็นสุภาพบุรุษพอ รู้ผิด รู้ถูกจึงไม่อยากที่จะเถียงหรือราดน้ำมันลงบนกองไฟ

อิชยาเดินขึ้นไปบนชั้นบนของบ้านเธอเดินเข้าห้องคนรักด้วยความคุ้นเคย สายตาคมเฉี่ยวมองซ้ายแลขวาราวคนห่วงหาอาทร เธอทำอะไรผิดงั้นเหรอ? พี่บิวมีอะไรทำไมไม่ปรึกษากัน นี่น่ะเหรอคนที่บอกว่ารักนักรักหนา นี่น่ะเหรอคนที่บอกว่าจะไม่ทอดทิ้งกัน...แล้วนี่มันอะไร งานแต่งงานที่เละไม่เป็นท่าในวันนี้มันคืออะไร เจ้าสาวป้ายแดงได้แต่ร่ำไห้เมื่อหวนคิดถึงเรื่องราวในวันนี้  แน่นอนว่าวันแต่งงานเป็นสิ่งที่คนจดจำมันด้วยความรู้สึกที่ดีแสนดี แต่สำหรับเธอนั้นตรงกันข้าม สมองร่างนี้จดจำงานมงคลที่ผ่านมาด้วยความรู้สึกที่เลวร้ายจนบรรยายออกมาไม่ได้

ออกไปเถอะอิชยา คุณไม่มีสิทธิ์มาทำอะไรตามอำเภอใจในบ้านหลังนี้

เสียงห้าวแข็งดังขึ้นข้างหลัง หญิงสาวรีบใช้มือปาดน้ำตาก่อนจะหันหน้ามาสู้รบปรบมือกับศราวิน

เมื่อกี้ฉันว่าตัวเองพูดภาษาไทยนะ หรือคุณไม่ใช่คนไทย

ผมก็พูดภาษาไทยเหมือนกัน แล้วทำไมคุณฟังไม่รู้เรื่อง หรือคุณไม่ใช่คน

หึ! ถ้าเราจะพูดกันคนละภาษาซะขนาดนี้ ฉันว่าเราก็อยู่ห่างๆ กันไว้ก็ดีนะ ในเมื่อทั้งคุณและฉันต่างก็พูดภาษาเดียวกัน แต่กลับไม่มีใครฟังใครออกเนี่ย...มันดูน่ากลัวๆ นะคุณ

ผมจะแจ้งข้อหาบุกรุก

มีภรรยาที่ไหนบ้างมานอนบ้านสามีไม่ได้

คุณเป็นคนพูดเองไม่ใช่เหรอว่าการแต่งงานของเราในวันนี้มันจัดอยู่ในประเภทไหน

อิชยาเถียงไม่ออก ได้แต่อ้าปากค้างด้วยความจำนน แต่ถึงอย่างไรเธอก็ไม่ไป ถ้าไม่เจอเวทิศตัวเป็นๆ คนอย่างอิชยาไม่ยอมถอยออกไปง่ายๆ

ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น ฉันจะอยู่ที่นี่ และจะอยู่ต่อไปเรื่อยๆ จนกว่าคุณจะบอกฉันมาว่าพี่บิวอยู่ที่ไหน

ผมบอกว่าไม่รู้ยังไงล่ะ เขาย่างสามขุมเข้ามาหา

ฉันไม่เชื่อ ฉันรู้ว่าคุณน่ะรู้ทุกอย่าง

นี่อิชยา อย่ามาหาเรื่องหรือปรักปรำในสิ่งที่ผมไม่รู้

โกหก! นี่...ฉันถามจริงเถอะนะ คุณจะช่วยน้องชายตัวเองทำเรื่องชั่วๆ ทำไม เขาหนีการแต่งงานไปได้หน้าตาเฉยขนาดนี้คุณยังจะปกป้องเขาอีกเหรอ

ผมไม่รู้ว่าบิวอยู่ที่ไหน จริงอยู่ที่ก่อนเกิดเรื่องเราคุยกัน แต่พอผมมาถึงโรงแรมบิวก็หายตัวไปแล้ว

แล้วที่ฉันได้ยินคุณคุยกับเขาที่โรงแรมล่ะ

นั่นคือครั้งสุดท้ายที่บิวโทรมาบอกว่าให้จัดการกับเรื่องราวทุกอย่างยังไง...น้องของผมบอกให้ยกเลิกงานในวันนี้

คนฟังลำคอตีบตัน จะพูดก็พูดไม่ออก ขอบตาร้อนผ่าวทั้งสองข้าง อิชยาพยายามกระพริบตาถี่ๆ เพื่อไล่น้ำตาไม่ให้ไหลออกมา

ฉันขอเหตุผลได้ไหม เพราะอะไรเขาถึงทิ้งงานวันนี้ไป ทำไมเขาถึงทิ้งฉัน

ศราวินเจ็บปวดใจจนเมินหน้าหนี น้ำเสียงที่สั่นเครือของเธอทำเขาใจหวิวๆ อย่างน่าประหลาด แววตาที่ท้าทายหมายจะล้างผลาญเปลี่ยนเป็นเว้าวอนขึ้นมาฉับพลัน

ได้ไหมคะ บอกฉันได้ไหมว่าเหตุผลที่เขาทิ้งทุกอย่างไปคืออะไร ถ้าคุณบอกความจริงกับฉัน...ฉันจะยอมออกไปจากชีวิตของพวกคุณเดี๋ยวนี้

ผมไม่รู้ คุณจะให้ผมพูดอีกสักกี่ครั้งคำตอบก็ยังคงเหมือนเดิมคือ...ผมไม่รู้

คุณไม่เข้าใจอะไรเลย พวกคุณมันหน้าตัวเมียกันทั้งนั้น ไม่รู้หรือไงว่างานในวันนี้มันสำคัญกับฉันมากแค่ไหน ผู้หญิงทุกคนรอคอยวันนี้ด้วยความหวัง แต่น้องของคุณเป็นอะไรเหรอ เขามาทำลายชีวิตฉันทำไมกัน มีอะไรทำไมไม่พูดกับฉัน ทำไมฮะ! ทำไม...ฮือ ฮึก

ไทม์...

ร่างสูงเดินเข้ามาใกล้หมายจะปลอบใจน้องนาง ร่างกายอิชยาสั่นเทาจนน่าสงสาร

ฉันรักเขา เรารักกัน แล้วทำไมทุกอย่างต้องเป็นแบบนี้ด้วย ที่เขาหายไปฉันเป็นห่วงแค่ไหนเขาจะรู้บ้างรึเปล่า แต่นี่อะไรกัน...พวกคุณรวมหัวกันหลอกฉัน พวกคุณมันไม่มีหัวใจ ครอบครัวของคุณทำลายชีวิตของฉัน สนุกมากใช่ไหมที่เห็นฉันร้องไห้ รู้สึกดีใจใช่ไหมที่เห็นน้ำตาของฉัน

ไม่มีใครต้องการให้เรื่องทุกอย่างมันเป็นแบบนี้เลยสักคน พี่ยืนยันได้ว่าคุณแม่ไม่รู้ไม่เห็นในสิ่งที่บิวได้ก่อ

แล้วพี่บิ๊กล่ะ พี่รู้ใช่ไหมว่าพี่บิวเขาทำอะไรไม่ดีไว้

พี่...

ทำไมต้องอึกอักคะ พี่มีพิรุธจนไทม์จับได้ บอกไทม์มาเถอะพี่บิ๊ก บอกผู้หญิงโง่ๆ คนนี้ได้ไหมคะ

ศราวินอยากจะบอกเรื่องราวทุกอย่างให้อิชยาได้รับรู้ แต่อีกใจหนึ่งก็คิดว่าเวทิศน่าจะเป็นคนมาพูดเรื่องแบบนี้ด้วยตัวเองมากกว่า ถ้าเขาบอกอะไรออกไปตอนนี้...แน่นอนว่าต้องมีคำถามมากมายก่ายกองตามมาไม่สิ้นไม่สุด...ถ้าน้องชายตัวดีไม่นอกกายเสียตั้งแต่แรกเรื่องราวคงไม่บานปลายมาถึงขนาดนี้

ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไปพี่จะพยายามหาตัวบิว

สรุปจะไม่บอกใช่รึเปล่า

เพราะพี่ไม่มีเรื่องอะไรจะบอก

เผียะ!! ฝ่ามือเรียวบางฟาดลงบนใบหน้าอีกฝ่ายจนหันขวับ ความแรงของมันทำให้คนโดนตบหน้าชาทันที รอยนิ้วเป็นปื้นประทับอยู่บนดวงหน้าของศราวิน

พอใจรึยัง

ยัง

แล้วจะทำอะไรอีก ต้องฆ่าพี่ใช่ไหมเธอถึงจะพอใจ

ทำไมฮะ ทำไมไม่บอกไทม์ว่าพี่บิวหนีไปเพราะอะไร ไทม์อยู่ของไทม์ดีๆ ไม่ได้ทำอะไรผิดเลยสักนิด แล้วต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ในวันสำคัญของตัวเอง เป็นคนอื่นก็ต้องบ้าเหมือนกันทั้งนั้นแหละ ก็ได้...ถ้าจะไม่บอกว่าพี่บิวอยู่ไหนก็ไม่เป็นไร ไทม์จะอยู่ที่นี่ และจะหาความจริงทั้งหมดเอง

เธออยู่ที่นี่ได้ แต่ไม่ใช่ห้องนี้

ไม่! ฉันจะอยู่ห้องนี้

ฉันขอย้ำอีกครั้งว่าเธอไม่มีสิทธิ์หลับนอนในห้องของบิว ถ้าเธอจะอยู่และหาความจริงอะไรของเธอก็แล้วแต่...เธอต้องไปนอนในห้องของฉัน

หึ! คิดว่าฉันเป็นเมียคุณจริงๆ หรือไงฮะ อย่ามาสั่งหรือบังคับฉัน

ก็ลองดูสิว่าคนอย่างผมจะทำอะไรคุณได้หรือเปล่า

ศราวินเดินเข้าไปใกล้ อิชยาถอยกรูดอย่างระวังตัว เธอหันซ้ายแลขวาเหมือนจะหาอาวุธอะไรสักอย่าง

จะกลัวทำไม ผู้หญิงอย่างคุณนี่ยังมีอะไรต้องกลัวอีก

ไม่ได้กลัว แค่ไม่อยากอยู่ใกล้

อิชยา ผมศราวินเป็นสุภาพบุรุษพอ จะไม่ทำอะไรคุณทั้งนั้น แต่ขอเถอะนะ...ออกไปจากห้องของบิวซะ

ฉันไม่ไป! ฉันจะนอนที่ห้องนี้

ความอดทนของผมมีเส้นตายนะ

งั้นก็ตายๆ ไปซะ

ได้

พี่บิ๊กจบคำพูดด้วยการตวัดร่างงามขึ้นสู่อ้อมอกแข็งแรง และเดินดุ่มๆ ออกจากห้องของเวทิศทันที อิชยาร้องกรี๊ดดังลั่นบ้าน เธอทั้งข่วนทั้งทุบตีอกกว้างพัลวัน แต่ก็ไม่เป็นผลเพราะศราวินไม่ยอมปล่อยร่างนี้ให้หลุดมือ

พาฉันออกไปจากห้องนี้เดี๋ยวนี้นะ

ภรรยาก็ต้องนอนห้องของสามีสิครับ

ฉันไม่ใช่ภรรยาของคุณ ฉันเป็นเมียน้องชายคุณนะ

ไม่เป็นไรผมไม่ถือ

ม่ายยย! อย่ามาทำลุ่มล่ามใส่ฉัน

งั้นทำอย่างอื่นแทนก็ได้นะ คุณว่าน่าสนใจมั้ยล่ะ

พูดจบเขาก็ปล่อยร่างระหงลงบนเตียงนอนขนาดคิงไซส์ อิชยากระวีกระวาดจัดเผ้าผมตัวเองให้เรียบร้อยก่อนจะลุกไปอยู่อีกฝั่งของเตียงนอน สายตาอันว่องไวมองไปเห็นโคมไฟตรงหน้า ในหัวไม่คิดอะไรนอกจาก...

ถ้าเข้ามาโคมไฟในมือฉันเละแน่

คุณคิดว่าผมหวงสมบัติเหรอ ของนอกกายไม่ตายก็หาใหม่ได้ ดูอย่างวันนี้สิ คุณปาโทรศัพท์ผมกระจายผมยังไม่ว่าอะไรเลยสักคำ แล้วนี่อะไร...โคมไฟธรรมดาๆ

งั้นฉันไม่ทำลายมันดีกว่า แต่ลองฟาดมันลงบนหัวคุณหน่อยเป็นไง

แผลเก่ายังไม่หายคุณจะสร้างแผลใหม่ให้ผมอีกงั้นเหรอ ก็เอาสิ...ถ้าคุณคิดว่าผมจะปล่อยให้คุณทำมันง่ายๆ ก็ลองดู

คุณรู้อะไรมั้ย สิ่งที่ฉันเกลียดที่สุดคือการท้าทาย

แล้วคุณรู้อะไรมั้ยสิ่งที่ผมเกลียดที่สุดคืออะไร

หญิงสาวเชิดหน้าใส่ไม่สนใจ ศราวินหรี่ตามองก่อนจะพูดต่อ

สิ่งที่ผมเกลียดที่สุดคือคุณ

ดี...ฉันดีใจนะที่คุณใจตรงกับฉัน เพราะฉันก็เกลียดคุณเหมือนกัน

หยุดพูดและวางโคมไฟลงซะ

คุณนั่นแหละหยุดสั่งและออกไปซะ

จะให้ผมออกไปไหนในเมื่อที่นี่มันห้องผม

ไปที่ชอบๆ ของคุณซะสิ ฉันไม่มีทางนอนร่วมห้องกับคุณ

ขอโทษทีผมชอบที่นี่ ถ้าคุณไม่อยากนอนร่วมห้องกับผมก็ไม่เป็นไร อ่างน้ำในห้องน้ำยังว่าง คุณจะไปนอนที่นั่นก็ได้

ไอ้...ไอ้บ้า ไอ้คนไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษ ปากก็พูดนักพูดหนาว่าตัวเองดีอย่างโง้นอย่างงี้ แต่กลับจะให้ฉันไปนอนในห้องน้ำนี่นะ ไอ้ทุเรศ

นี่แม่คู้ณ ผีเจาะปากมาพูดหรือไง แต่ละคำที่ออกมาจากปากของคุณมันผ่านการคัดกรองมาจากสมองส่วนไหนเหรอ ไม่สร้างสรรค์เลยรู้มั้ย

คำพวกนี้เหมาะที่สุดสำหรับผู้ชายอย่างคุณ

อิชยาก้มตัววางโคมไฟ แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นมาหญิงสาวกลับรู้สึกหน้ามืดฉับพลัน โลกหมุนเคว้งราวกับเล่นรถไฟเหาะที่สวนสนุก

โอ๊ย!”

เป็นอะไร

เมื่ออิชยาทิ้งตัวนั่งลงบนที่นอน เขาจึงถามทันทีด้วยความเป็นห่วง หากความเป็นห่วงมันมาพร้อมกับความหวาดระแวง ผู้หญิงคนนี้เล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวเขาควรจะเผื่อใจเลือกเชื่อไว้บ้าง

ฉันหน้ามืด

คุณเป็นจริงๆ รึเปล่า

จริงสิ...นี่คุณคิดว่าฉันแสดงละครตบตาคุณงั้นเหรอ

ก็เห็นทุกทีคุณก็แสดงใส่ผมไม่ใช่เหรอ

นี่! โอ๊ย

อิชยาไม่พูดต่อกลอนกับเขาอีก หญิงสาวหลับตาลงก่อนจะทิ้งกายลงนอนบนเตียงใหญ่อยู่ๆ หัวของเธอก็ปวดจนแทบจะระเบิด

ไปเอายามาให้ฉันหน่อยสิ

ยาอะไร คุณมีโรคประจำตัวรึเปล่า

ไม่มี ยาอะไรก็ได้ที่กินแล้วหายปวดหัวหายหน้ามืด

ศราวินคลานเข่าเข้าไปใกล้หมายจะดูอาการจากสภาพร่างกายของเธอ อิชยานอนหลับตานิ่ง ใบหน้าสวยหวานซีดเหลืองไม่เห็นสีเลือดฝาด

ไปหาหมอดีกว่าเดี๋ยวผมพาไป

ไม่เอาฉันไม่ไป คุณอย่ามาไล่ฉันออกจากบ้านหลังนี้

นี่ หน้าเหลืองยังกะศพยังจะมาคิดเรื่องตามหาผู้ชายอยู่อีกเหรอ คุณรักน้องชายผมมากกว่าตัวคุณเองยังงั้นใช่ไหม

อิชยาไม่ตอบอะไรทั้งสิ้น เธอยังคงหลับตาสนิทพร้อมกับคิ้วขมวดเพราะความปวดหัว หากน้ำตาที่ไหลออกจากหางตาทั้งสองข้างคือคำตอบ ศราวินแสลงใจจนทนไม่ไหว เขาลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินออกจากห้อง พอกันทีสำหรับน้ำตาของเธอ จบกันเสียทีสำหรับภาพที่เธอต้องร้องไห้เพราะน้องชายของเขา

เธอไม่ใช่คนเดียวที่เสียใจหรอกอิชยา

ศราวินพูดพร่ำกับตัวเองด้วยดวงหน้าที่ขรึมเครียด ยิ่งตัวของอิชยาเป็นเดือดเป็นร้อน กระวนกระวาย และเสียใจมากเท่าไหร่ คูณมันเข้าไปอีกหนึ่งชีวิตนั่นคือความรู้สึกของเขา

 

สนใจดาวน์โหลดนิยายได้ที่ https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiMzYxMTg5IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NToiMTMxMjUiO30

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

20 ความคิดเห็น