FInal Fantasy XIII : Character Review (Lighting & Hope)

สวัสดีค่ะ วันนี้ไลท์เอารูป+ประวัติของไลท์นิ่งกับโฮปมาฝาก เลือกสองคนนี้เพราะว่าชอบที่สุดในเรื่อง ฮะๆ >o< ไปดูกันได้เลยค่ะ

ไลท์นิ่ง ฟาร์รอน (Lighting Farron)

ด้วยอายุอานามเพียง 21 ปี ชีก็สามารถขึ้นเป็นหัวหน้ากองกำลังปกป้องเมืองโบดัม (แสดงว่าชีเก่ง? หรือชีโหดกันแน่??) เจ้าแม่สายคำพูดอันน่ากลัวที่ว่า ‘ตื้บก่อน คุยทีหลัง’ ได้รับสมญาณามอันน่าทรงเกียรติต่างๆนาๆ แต่ที่เห็นชัดมากที่สุดคือ ‘เจ๊เหี้ยม’ เพราะเหี้ยมสมชื่อ + ถ้าสังเกตดีๆ ชีใส่มินิสเกิรต์นะเจ้าคะ ไม่ได้ใส่ขาสั้น ช่างกล้า...

ถ้าย้อนประวัติอันน่ารันทดของไลท์นิ่งจะได้รู้ค่ะว่าเธอน่าสงสารมาก พ่อม่อง แม่ก็มาป่วยเสียไปอีกคน เหลือกันอยู่สองคนกับน้องสาวนามตระการตาว่า เซราห์ ฟาร์รอน ชีเลยกลายร่างเป็นจงอางหวงไข่ รักน้องสุดชีวิต ยุงห้ามไต่ ไรห้ามตอม จู่ๆดันได้มารู้ว่าน้องสาวกำลังคบหาอยู่กับบักถึกร่างยักษ์ที่ว่างงานนาม ‘สโนว์’ ชีเลยเครียดจัด หาทางจะตื้บ+กีดกันไอ้ผู้ชายคนนี้ให้ได้ (แหงละ...น้องสาวเป็นนักเรียนมัธยมเรียนดี คบกับไอ้คนว่างงาน สมกันซะไม่มี.....) พอมาในวันเกิดตัวเอง ได้รู้ข่าวช็อคซีนีม่าเพิ่มขึ้นอีก ว่าน้องสาวกลายเป็นลูซิ (คนบนโคคูน หากกลายเป็นลูซิ ไม่ว่าจะเป็นฝ่ายไหน ก็เปรียบได้กับชีวิตถูกสาปทั้งเป็นค่ะ เอวัง....) + กำลังจะแต่งงานกับบักสโนว์ ไลท์นิ่งเลยเกิดอาการที่เรียกว่า ‘สติแตก’ ด่ากราดไปทั่ว เซราห์ก็จิตใจบอบบางค่ะ วิ่งหนีร้องไห้โฮเป็นนางเอกหนังไทยออกไปจากบ้าน พอมาหลัง Chapter II เซราห์กลายเป็นคริสตัลสต๊าฟ (ไลท์นิ่งคิดว่าตายไปแล้ว ไม่มีทางฟื้นขึ้นมาอีก) ชีเลยกลายเป็นก็อดซิลล่าบ้า อะไรวะ!? น้องตายไปแล้ว ยังมีทหาร PSICOM มาตามไล่ล่ากรูอีก!!? ชีวิตนี้ยังบัดซบได้อีกมั๊ยเนี่ย!? ไลท์นิ่งเลยบ้าเลือด ดี....ตามฆ่ากรูนักใช่มั๊ย?? เดี๋ยวจัดให้ แม่จะไปฆ่าล้างรัฐบาลสวรรค์แม่งเลย! ชีเลยออกจากกลุ่ม ดั้นด้นจะไปยังอีเดน (Eden; ที่พำนักของเหล่าสมาชิกรัฐบาลสวรรค์)

ถ้าคุยกันตอนนั้น คงเป็นเพราะไลท์นิ่งเครียดจัด น้องกลายเป็นคริสตัล ตัวเองคิดไปว่าจะไม่ได้เจออีกแล้ว แถมยังมีทหารมาตามไล่ล่าอีก แถมเธอเองก็เป็นทหาร สู้เป็นกิจวัตร+อยากหนีความจริง เลยทำให้จะไปบู๊ใส่รัฐบาลสวรรค์ ไม่ว่าใครห้ามก็ไม่สน ได้สมุนติดไม้ติดมือมาเป็นหนุ่มน้อยโฮปน่าร้ากน่ารักคนนึง(...) ด้วยความเห็นโฮปเป็นลูกศิษย์ก้นกุฏิและเกลียดสโนว์เหมือนกัน ชีเลยมอบมีดสั้นที่ได้มาในวันเกิดให้โฮป เพื่อที่โฮปจะได้เอาไปเชือดสโนว์ซะ! แต่ลึกๆแล้ว ไลท์นิ่งรู้ว่าสิ่งที่เธอทำมันผิด แต่ด้วยความรักน้องสาว ทำให้อารมณ์มันครอบงำเธอ สัตว์อสูรประจำตัว 'Odin' เลยโผล่มาในช่วงที่ไลท์นิ่งพีคสุดๆ ด่าโฮปทั้งๆที่ในใจเธอรู้ดีกว่านั้น ทำให้ไลท์นิ่งคิดได้ขึ้นมานิดหนึ่ง

แต่ถึงกระนั้น...ไลท์นิ่งก็ถือเป็นตัวละครน่าสงสารค่ะ อาชีพเป็นทหาร ชีวิตอาภัพ พ่อตายแม่เสีย น้องสาวไปคบกับบักถึกตกงาน แถมตัวเองยังหลงไปอยู่ในกองภูเขาขยะกับใครก็ไม่รู้อีก 3 คน ทำให้ตัวเธอที่มักสันโดษ อยู่แต่กับน้องสาว ไม่แปลกที่จะสติแตกเป็นบ้าได้

ฉากหลักๆของเจ๊คือความเมพค่ะ มีอยู่หลายประการด้วยกัน ดังนี้...

- คิดบู๊กับกองทัพ PSICOM เดี่ยวๆตัวๆไม่อิงสตันท์ ในเมือง Palumpolum

- ชกสโนว์ 3 หมัด หนึ่งหมัดตอนในโบราณสถาน อีกสองหมัดซ้อนที่ทะเลสาบบรีชา เกือบชกหมัดสี่แล้ว ถ้าเกิดว่าสโนว์ไม่ปากดีขึ้นมาซะก่อน

- ชกหน้าฟาง 1 หมัดจนสาวอินตะระเดียกรามช้ำ เหตุมาจากฟางกับวานิลทำให้เซราห์ต้องกลายเป็นลูซิ

- ตีเข่าใส่ซัสซ์จนกระอักใน Chapter I

- ตวาดใส่วานิล

- ด่าโฮปแรงมาก เหตุด้วยสติแตก กรูจะไปฆ่าไอ้รัฐบาลสวรรค์ เอ็งเป็นเด็กตามมาทำไมวะ!? มีแต่ทำให้ชั้นช้าลงเปล่าๆ ไสหัวไป๊!

- ด่าใส่ออฟาน (บอสใหญ่สุด) จนออฟานถึงกับกรี๊ดออกมาในทีเดียว (ฝีปากเจ๊เมพขนาดไหนคิดดูละกันค่ะ...)

เป็นลีดเดอร์ที่เกรียนพอสมควร โหด ไร้เมตตา แต่ถึงกระนั้น ไลท์นิ่งก็ยังคงเป็นผู้หญิงที่มีความน่ารักในหลายๆด้าน เช่น เธอครองสติได้ดีในเวลาคับขัน อ่านสถานการณ์ได้ชัด ใจเย็น(พอสมควร) ไลท์ประทับใจฉากสุดท้ายของไลท์นิ่งมากค่ะ ฉากที่ไลท์นิ่งยิ้มอย่างอ่อนโยนนั้นเป็นฉากที่ไลท์ดูแล้วแสดงออกถึงความงดงามได้จริงๆ เพราะรอยยิ้มของไลท์นิ่งในตอนนั้นออกมาจากหัวใจของเธอจริงๆ และในช่วงหลังที่ไลท์นิ่งคิดได้ (หลังจาก Chapter VII) ณ พาลัมโพลัม ไลท์นิ่งได้เปิดใจให้สโนว์จากที่เห็นสโนว์ยอมลงทุนช่วยเหลือโฮปแม้ว่าตัวเองจะต้องบาดเจ็บสาหัส ทำให้ไลท์นิ่งกลายเป็นผู้นำที่เท่มากขึ้นเยอะมากๆค่ะ เธอเป็นคนแรกที่ตัดสินใจจะไปช่วยซัสซ์และวานิลา ยอมรับในพวกพ้องของตน แต่ถึงแม้กระนั้น ตอนที่เธอเจอกับซิด เรนส์ ผู้บัญชาการกองทัพทหารที่หลอกให้ไลท์นิ่งไปติดกับหลายๆอย่าง ไลท์นิ่งก็สติแตกได้ค่ะ แต่ซิดเรนส์ก็ตอบรับความพลุ่งพล่านของไลท์นิ่งได้ค่ะ คือต้องเข้าใจก่อน ว่าซิดเรนส์เป็นลูซิของบาร์เธนเดลุส (ตัวร้าย) และตัวร้ายคนนี้ก็ต้องการให้อีพวกไลท์นิ่งไปทำลายโคคูนซะ เพื่อที่ตัวเองจะได้สลายไปรวมกับพระผู้สร้าง แต่ไลท์นิ่งไม่ยอม เพราะโคคูนคือบ้านของพวกเธอ แม้ว่านั่นจะหมายถึงการเป็นซอมบี้ก็ตาม และไลท์นิ่งก็มีจุดมุ่งหมายของเธอแล้ว หลังจากเจอซิดเรนส์ใน Chapter IX ว่าเธอจะปกป้องโคคูนเพื่อเซราห์ เธอจะทำให้เซราห์มีความสุข เธอจะทำลายบาร์เธนเดลุส แต่เธอจะไม่ยอมทำลายโคคูน แม้ว่าเธอจะยังไม่รู้ว่าเธอจะทำได้ยังไงก็ตาม แต่ไลท์นิ่งก็ทำตามหัวใจของเธอ

สิ่งนี้เองที่เป็นพลังให้กับไลท์นิ่ง 'ความเชื่อ' และ 'ความมุ่งมั่นที่เด็ดเดี่ยว' และด้วยหลักการนี้เอง ทำให้ไลท์นิ่งกลายเป็นตัวละครเอกของไฟนอลแฟนตาซีที่ได้รับความนิยมล้นหลามมากๆ และทำให้เกิดภาคต่อมาเป็น Final Fantasy XIII-2 ด้วยค่ะ

โฮป เอสไธม์ (Hope Estheim)

หนุ่มน้อยน่ารัก โดนขืนใจจากสาวๆแทบทุกคนจากในเกม อาจจะด้วยเหตุที่ว่าโฮปน่ารัก(?) ด้วยรูปลักษณ์ภายนอก สาวๆ+หนุ่มๆหลายคนที่เล่นเกมนี้อาจจะไม่ชอบโฮป เหตุเพราะเจ้าตัวดูขี้ขลาดเหลือเกินในตอนช่วงแรก อะไรมันจะน่าเบื่อขนาดนั้น แต่ลึกๆแล้วมันมีประเด็นค่ะ

ซึ่งโฮปเป็นตัวละครที่ไลท์สงสารมากที่สุดในเกมค่ะ เพราะเจ้าตัวอายุแค่ 15 แต่กลับต้องมาเห็นแม่ตัวเองตายไปต่อหน้าต่อตา!! แถมยังเพราะว่าสโนว์ดันปากดีบอกว่าจะไปลุยกับกองทัพ PSICOM ช่วยเหล่าผู้อพยพให้รอด แม่โฮปเลยรับอาสาไปเป็นอาสาสมัคร แต่สุดท้ายก็ม่อง โฮปเลยช็อคตะลึง ทำอะไรไม่ถูก มือไม้สั่นไปหมด ประจวบเหมาะกับตอนนั้นถูกขืนใจบังคับเข้าไปในโบราณสถานจากพัลส์ แถมดันถูกทำให้กลายเป็นลูซิซึ่งคนทั้งโคคูนอันเป็นบ้านเกิดรังเกียจอีก โอ้วก็อด...What the hell!? โฮปเลยขี้ขลาดมากๆในสายตาคนเล่นเกม แต่ไลท์คิดว่าเป็นเรื่องปกตินะคะ เด็กอายุ 15 ที่ไหนฟระ เห็นแม่ตายไปต่อหน้าต่อตา กลายเป็นคนที่ทั่วทั้งโลกของตัวเองรังเกียจ แล้วยังยิ้มหัวเราะเอิ้กอ้ากได้?? ถ้าโฮปทำอย่างนั้นไลท์ก็ว่ามันมีปัญหาทางจิตแล้วล่ะ

โฮปยึดติดกับแม่ตัวเองมาก เพราะว่าพ่อไม่ค่อยมีเวลาให้ ทำให้พอโฮปเห็นแม่ตัวเองเสียไป ทุกอย่างเลยดูสิ้นหวัง เคว้งคว้าง ไม่รู้จะทำอะไร จะหนีก็ไม่ได้ ไม่รู้จะหนีไปไหน แกรนด์พัลส์เกิดมาก็ไม่เคยไปเหยียบ จะสู้ก็ไม่ได้ อายุแค่ 15 จะไปสู้อะไรใครไหว โฮปเลยมีกระบวนการแก้ปัญหาทางจิตของตนเองค่ะ คือการโทษสโนว์ ซึ่งเป็นต้นเหตุกลายๆทำให้แม่เขาต้องตาย เพราะสโนว์ดันเสนอไอ้แผนนั้นขึ้นมา แม่โฮปเลยกลายเป็นอาสาสมัคร คิดได้ดังนี้ หนุ่มน้อยก็เริ่มโกรธแค้น ติดตามเจ๊เหี้ยมไปด้วยความมุ่งหมายจะแก้แค้นไอ้ชั่วสโนว์!! แล้วยิ่งหลงไปอยู่+รับฟังความสติที่ไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวของไลท์นิ่ง โฮปเลยเตลิดเปิดเปิงเข้าขั้นฝึกวิชาไปแก้แค้น รับเอามีดสั้นจากไลท์นิ่งมาเป็นอาวุธลับตกทอดมาอีกต่างหาก โอ้ว...นี่มันหนังจีนกำลังภายในเรอะเนี่ย?

ถัดมาอีก 2-3 Chapter เมื่อได้เข้าสู่ Chapter VII โฮปน้อยได้ทีเชือดสโนว์ แต่ด้วยสวรรค์ไม่เป็นใจ (เพราะผู้ชายราศีพระเอก = สโนว์ ตายไม่ได้ค่ะ เดี๋ยวโดนเกมเมอร์ด่า) เลยมียาน PSICOM ยิ่งจรวดบึ้มกระโฮปน้อยกระเด็นตกตึก เคราะห์ดี บักถึกสโนว์ด้วยความจริงใจสุดชีวิต เลยโชว์ลีลายิมนาสติกคว้าตัวโฮปกอดแล้วร่วงตกตึกไปด้วยกัน ผลคือซี่โครงหัก หลังเดาะ แล้วยังไม่พอ สโนว์ที่รับฟังการด่าจากโฮปก็ขอโทษ+ขอแสดงความรับผิดชอบด้วยการขอขมากับพ่อของโฮป ทำให้หนุ่มโฮปโตขึ้น และทำให้เขาได้รู้ว่านอกจากแม่ พ่อที่ไม่ค่อยเวลาให้เขาก็รักเขามากเหมือนกัน

ดังนั้น พอหลัง Chapter 9 เป็นต้นมา โฮปจะเท่ขึ้นเยอะค่ะ เพราะว่าเขาตัดสินใจได้แล้วว่าอะไรเป็นสิ่งที่ควรทำ แล้วโฮปก็มุ่งมั่นกับมันมากๆ ทำให้บทพูดหลายๆอย่างโฮปในตอนหลังๆเป็นอะไรที่ค่อนข้างกินใจมาก ยกธงเชียร์ 10 แต้มให้กับคนนี้เลยค่ะ ไลท์ชอบมาก! >o<

สรุปการโดนขืนใจ+ปลอบประโลมทางกายจากสาวๆทั้งกลุ่ม(???) ของโฮปค่ะ…

- วานิล : บทแรกเลยค่ะ เปิดมาวานิลก็โอบกอดโฮปด้วยความสงสาร(??) จากนั้นอีกไม่ถึงครึ่งบท ชีก็ผลักหนุ่มน้อยขึ้นแอร์ไบค์ แล้วซ้อนท้ายเอามือวางแปะคล้องเอวซะแน่นหนา บังคับให้ขับยานเข้าโบราณสถานพัลส์ หลังจากนั้นเรื่อยมา วานิลก็คอยปลอบเป็นแม่เลี้ยงแม่ยกโฮปมาตลอด ตอนเป็นลมที่พัลส์วานิลก็คอยเฝ้าไข้ โอมายก็อด... แถมยังมีมั่วนิ่มสัญญงสัญญาอะไรอีกนะ “เราสัญญาว่าเราจะมาที่พัลส์ด้วยกันไม่ใช่เหรอ....ตั้งแต่ชาติที่แล้วน่ะ >o<” โอ้ชิท....ไอ้อย่างนี้เรียกยั่วนะเฟร้ย -0-

- ไลท์นิ่ง : ตอนแรกโดนด่า + โดนสะบัดออก แต่หลังๆกลับถูกกอดบ่อยมาก เจ๊แกเห็นโฮปเป็นน้องชายน่าเอ็นดูเลยให้ความรัก + สงสาร อีกทั้งยังเห็นใจที่โฮปสามารถก้าวข้ามความโศกเศร้าและความแค้นของตัวเองมาได้ด้วย เลยทั้งกอด + ห่วง + ปลอบ โอชีสุดยอดมากค่ะ

- ฟาง : คอยเป็นแบ็คอัพตลอด ฉากไหนที่โฮปสู้แล้วทรุด ฟางก็จะพยุงขึ้น แถมมีชมด้วย อาทิเช่น

* ตอนสู้กับมนตร์อสูรของโฮป : “เอ้านี่เห็นมั๊ย มันปรากฏขึ้นมาเพื่อแสดงให้นายเห็น...เห็นถึงว่านายต้องการอะไรที่จะทำให้นายกลับมาเข้มแข็งได้เหมือนเดิม ไม่ต้องห่วง ชั้นคอยช่วยนายอยู่แล้ว!”

* ตอนสู้กับยาน PSICOM เพื่อปกป้องสโนว์ที่ตกตึกซี่โครงหัก : “เจ๋งนี่ไอ้หนู... มา...ชั้นช่วย!”

เพราะฉะนั้น เอิ่ม.....ชีเป็นแม่ยกเหรอคะ?

และทั้งเกม ผู้หญิงก็มีแค่สามคนด้านบนเท่านั้นล่ะค่ะ เราจะเห็นว่า โฮปเป็นหนุ่มน้อยที่โดนลวนลามเยอะจริงๆ... orz

ทิ้งท้าย : ใจจริงอยากเขียนถึงอีกหลายๆคน เช่น สโนว์ (หนุ่มว่างงานบ้าพลัง K) ซัสซ์ (หนุ่มอนุรักษ์พันธุ์สัตว์), ฟาง & วานิล (คู่ยูริอหังการ์ ทำรายได้+ความชัดเจนสุดๆ) แต่สงสัยเวลาจะไม่อำนวย ยุ่งๆชะมัดค่ะช่วงนี้ แต่สำหรับผู้ที่ชอบ Final Fantasy XIII ไลท์มีลิ้งค์คำพูดเจ๋งๆ + บทแปลหลายๆอย่างของพี่เต้ สุดยอดอาจารย์มาฝากค่ะ >>>คลิ๊ก<<<