มาแล้วค่ะเอนทรี่เปิดประเดิมเอนทรี่แรกค่ะสำหรับ Final Fantasy XIII ในโปรเจ็กต์ Fabula Nova Cystallis เราจะมาเจาะกันสำหรับเกมนี้
เตือนตัวแดงๆไว้ก่อนว่า Spoiled!!
เช่นเดิมค่ะ จะขอเขียนเครดิตเอาไว้ด้วย สำหรับโปรเจ็กต์นี้ ผู้ที่ไลท์นับถือดุจดั่งอาจารย์ก็คือท่านพี่ Taepoppuri ค่ะ เท่าที่ทราบคือท่านนี้ศึกษาอยู่ที่คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬา ใกล้กับคณะไลท์เหมือนกันนะ (ได้ข่าวว่าอักษรกับสถาปัตย์นี่คนละฟากันเลยนะยะ =o=^) สำหรับแหล่งข้อมูล ท่านที่สนใจก็ตามได้ที่นี่ค่ะ ^o^ >>คลิ๊ก<<
วันนี้เราจะมารีวิวกันเอาเบาะๆก่อน ยังไม่เจาะลึกตัวละครนะคะ
++ Final Fantasy XIII เกมอะไร?
ไฟนอลแฟนตาซีภาคสิบสามนี้ มีธีมหลักคือ ‘Reality’ และสอดแก่นเรื่องเป็น 'Dramatic' ค่ะ ขอให้ท่านทั้งหลายเข้าใจจุดนี้ก่อนจะอ่านต่อไป เพราะว่าหลายๆท่านคงได้ยินเสียงวิจารณ์ทั้งทางบวกและลบมามาก ก็ขอให้อ่านบรรทัดนี้ไว้ก่อนนะคะ
++ แล้วสำหรับภาคนี้ เนื้อเรื่องมีอะไรบ้างล่ะ??
ภาคสิบสามนี้เนื้อเรื่องโดยย่อก็คือมีโลกๆนึงสวยๆใสๆสไตล์โลกสีเขียว นาม Grand Pulse เป็นแผ่นดินกว้างสุดลูกหูลูกตาค่ะ แล้วก็ยังมีโลกกลมๆที่ลอยอยู่บนฟ้า นามว่า Cocoon ค่ะ บนโคคูนนี่ทัศนวิสัยเลิศหรูไฮโซมาก Hi-Tech ล้ำยุคมาก ส่วนแกรนด์พัลส์ก็จะธรรมชาติแต๊ๆมีแต่สีเขียวกับสัตว์ต่างๆนาๆซ่องสุมอยู่เต็มไปหมด คนบนโคคูนจะเกลียดกลัวพัลส์เป็นอย่างมาก เพราะโดนเสี้ยมสอนมาว่าอีพัลส์เนี่ย นรกชัดๆ ถ้าตกลงไปทีนี่ไม่ต้องงมศพลอยอังคาร จัดการฝังหลุมเปล่าถวายกงเต๊กได้เลย ซึ่งไอ้คนเสี้ยมสอนนี่ก็ไม่ใช่อะไร สิ่งมีชีวิตนาม ‘ฟัลซิ (Fal’Cie)’ ค่ะ ฟัลซิจะคล้ายๆพระเจ้านิดๆ คือมีพลังเหนือมนุษย์และเก่งเทพ ฟัลซิมีพลังในการสาปมนุษย์ให้พลังเก่งกล้าเหนือมนุษย์ทั่วๆไปได้ โดยการมอบภารกิจค่ะ เหล่าคนที่ได้รับภารกิจและพลังของฟัลซิจะถูกเรียกว่า ‘ลูซิ(L’Cie)’ ลูซิที่ทำภารกิจสำเร็จ ก็จะกลายเป็นคริสตัล ได้รับชีวิตอมตะ แต่ถ้าไม่สำเร็จหรือทำไม่ทันภายในเวลา กจะอำลาบ้ายบายกลายเป็นซอมบี้เน่าๆ ซึ่งฟัลซิก็แบ่งเป็นสองพวกค่ะ ทั้งพวกพัลส์และโคคูน ตบตีกัน ทีนี้ปัญหาคืออะไรล่ะ?? ก็ต่างคนต่างอยู่ไม่ใช่เรอะ??
คำตอบคือไม่ใช่ค่ะ ฟัลซิของโคคูนมีนิสัยชอบผิดศีลข้อ 2 คือชอบจิ๊กของๆคนอื่น อีฟัลซินิสัยไม่ดีตนนี้นามว่า ‘Barthandelus’ ค่ะ อีตาบาร์เธนเดลุสเนี่ย อยู่ว่างๆก็บินวูบลงมาจิ๊กของจากพัลส์ค่ะ จิ๊กทีก็ไม่ใช่ขโมยย่องตอดแบบเล็กๆน้อยๆ เฮียแกขโมยทีนี่แบบ แปลงผักสิบไร่ที่กำลังจะสุกอยู่แล้ว ยกเอาไปทั้งแปลง ขโมยเอาไปให้คนบนโคคูนเสวยสุข แล้วก็เสี้ยมสอนให้เกลียดพัลส์เข้าไปๆ พอทำบ่อยๆนานวันเข้า คนบนพัลส์ก็แห้วแดกสิคะ ไม่มีอะไรจะกิน ที่อยู่ก็โดนอีตาบาร์เธนเดลุสร่ายเวทย์จิ๊กแย่งไปอีก ฟัลซิฝ่ายพัลส์ก็แค้นจัด เอาวะ! จัดการสาปคนบนแกรนด์พัลส์เนี่ยแหละ สาปให้แม่งเป็นลูซิแล้วให้ภารกิจขึ้นไปทำลายโคคูนซะ พวกกรูจะได้ไม่อดตาย คนบนพัลส์ก็เลยเกลียดโคคูนเข้ากระดูกดำ ซึ่งคนบนโคคูนก็ถูกสอนมาอีกแบบค่ะว่าอีพัลส์ข้างล่างเนี่ย มีแต่สัตว์ประหลาดน่าเกลี๊ยดน่าเกลียด เอ็งได้อยู่บนโคคูนนี่คือสบายแล้วนะ อาหารที่อยู่มีพร้อมสรรพ บริการยิ่งกว่าโรงแรมห้าดาว ดังนั้นเกลียดอีพัลส์เข้าไปๆแล้วถ้ามีลูซิมาจากพัลส์ก็คือมีจุดประสงค์ต้องทำลายโคคูนแน่ๆ!! พวกเอ็งต้องฆ่ามัน!! ทางโคคูนเลยมีกองกำลังกำจัดลูซิโดยเฉพาะค่ะ เรียกว่า PSICOM
ฉากตอนที่ซัสถูกกลุ่มพลทหาร PSICOM จับ
++ ทีนี้มาถึงวิจารณ์ ทำไมคนทั่วๆไปถึงบอกว่าภาคนี้เห่ย! ทุเรศ! อนาถจิตถึงขั้นมีกระทู้หักแผ่นทิ้ง!?
อย่างที่บอกค่ะ ขอให้เข้าใจเกี่ยวกับธีมหลักของเกมไว้ก่อน แล้วทีนี้มาพูดกันค่ะ
---> Graphic
สวยอย่างไม่ต้องบรรยาย รีดพลังเครื่องของ PS3 ออกมาได้อย่างน่าอัศจรรย์ ให้เราได้รับรู้ถึงคำว่า ‘จินตนาการ’ ในยุคที่ภาพงดงามเหนือล้ำมั่กๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งองค์ประกอบศิลป์ ต้นไม้ใบหญ้าตึกใหญ่ งดงามมากๆ ซึ่งระบบพรีเรนเดอร์ก็ทำออกมาได้ดีค่ะฉีกกรอบของเกม RPG สมัยของ PS1 & PS2 ออกไปได้เยอะมากๆ แถมคัตซีนก็ทำออกมาได้ดีค่ะ
พรีเรนเดอร์ออกมาได้งดงามมากๆ สวยจริงๆ orz....
พรีเรนเดอร์ออกมาได้งดงามมากๆ สวยจริงๆ orz....
---> ระบบสู้?
หัวข้อโลกแตกที่คนทั้งด่าทั้งชม โดยปกติคนที่เล่นเกม RPG มาเยอะ จะชินกับระบบส่งคำสั่งแต่ละคำสั่งๆให้กับทุกตัวละครดุจข้าเป็นพระเจ้า พวกเอ็งต้องทำตามที่ชั้นสั่ง กร๊ากกั่กๆ ซึ่งข้อดีของมันคือทำให้เราวางกลยุทธ์ในการเอาชนะในแต่ละ Battle ได้ดีค่ะ แต่พอมาในเกมนี้ เราจะส่งคำสั่งได้แค่ตัวละครหัวหน้าปาร์ตี้ได้แค่คนเดียวเท่านั้น ทีเหลือจะเป็น AI ควบคุมตามแบบแผนที่เซ็ตไว้ ซึ่งความจริงระบบนี้วางรากมาตั้งแต่การใช้แกมบิตของไฟนอลแฟนตาซี 12 แล้วล่ะค่ะ ข้อดีของระบบสู้แบบนี้คือเร็ว สนใจเฉพาะตัวเองพอ ออกคำสั่งแค่ตัวเอง แต่ข้อเสียจะค่อนข้างเยอะ นั่นคือถ้าคุณเป็นคนยึดติดกับระบบสู้แบบต้นๆที่ไลท์บอก (ตัวดิฉันเองก็เป็นเช่นนั้น = =”…..อาเมน) คุณจะหงุดหงิดมากกับการที่ไม่ได้บังคับอีกสองตัวในปาร์ตี้ที่เหลือ ได้ไงวะ!? อย่าทำแบบนั้นเซ่!! อะไรแบบนั้น แต่อย่างที่บอกค่ะ เรายึด Reality เป็นธีม เวลาสู้จริงคงไม่มีใครที่สู้ไปด้วยนั่งวางแผนการต่อสู้ให้คนทั้งปาร์ตี้ไปด้วยจริงไหมคะ? แค่เอาตัวเองให้รอดก็ปางตายแล้ว ดังนั้นระบบเลยออกมาเป็นแบบนี้ค่ะอีกทั้งระบบสัตว์อสูรที่มีประโยชน์มากๆ แต่ก็โคตรสิ้นเปลืองพลังงานมากก็เป็นสิ่งนึงที่คนทั้งชมและติ ชมคือมีประโยชน์ดีมาก ติคือทำไมเกจพลังมันหมดเร็งงี้ฟระ!? เรียกทีเกจหมดเกลี้ยง ต้องไปตบมอนสเตอร์อีกเกือบสิบตัวถึงจะเรียกได้อีกครั้ง (เกจนั้นเป็นเกจของปาร์ตี้ด้วยนะคะ นั่นหมายความว่า ถ้าคุณเรียกมนตร์อสูรผิดคนผิดตัว แล้วจะเรียกอีกตัว คุณก็ต้องไปตบมอนสเตอร์อีกสิบตัวนั่นเอง = =^)
ระบบพาราไดแกรมอันซับซ้อน และน่าปวดหัว....
ระบบพาราไดแกรมอันซับซ้อน และน่าปวดหัว....
---> แล้วระบบอื่นล่ะ??
ออกมาได้ดีค่ะ ยกเว้นระบบหาเงินที่ยากกว่าภาค 12 ซะอีก ของแต่ละอย่างขายได้ราคาถูกจนน่าเททิ้งหน้ารัฐบาลสวรรค์ ส่วนไอ้ของขายแพงๆก็ดันไปอยู่กับมอนสเตอร์มหาโหดนาม ‘เต่า’ สะท้านฟ้าสะท้านปฐพีเลืองลือไปทั่วยุทธภพ ระบบผสมของสนุกมาก (ถ้าคุณนิยมตบมอนสเตอร์หาวัตถุดิบ) แล้วก็ระบบอัพเกรดอาวุธแล้วแยกของออกมา (Dismantle) ก็ทำออกได้ดีจนน่าตกใจ ชนิดที่ว่าถ้าเล่นเกมนี้ให้รอด ต้องทำหมดทั้งอัพเกรดของ แยกส่วนประกอบ ผสมไอเท็ม น่าตื่นตาตื่นใจราวกับเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุซะเองและเตือนนิดหน่อยสำหรับผู้ที่คิดว่าอ่านแล้วจะไปเล่น ระบบคริสตัลเลี่ยมจะทำคุณอ้วกได้
---> แล้วอีคริสตัลเลี่ยมนี่คืออะไรล่ะ??
คริสตัลเลี่ยมเป็นระบบพิเศษที่มาแทนเลเวลค่ะ คริสตัลเลี่ยมคล้ายๆแผนที่ขนาดใหญ่มากที่เชื่อมต่อกัน เมื่อคุณเก็บประสบการณ์ถึงขั้นหนึ่งแล้ว คุณจะเลือกทิศของคริสตัลเลี่ยมที่จะพัฒนาได้ ซึ่งจะส่งผลต่อสเตตัสต่างๆของตัวละครนั้น และคริสตัลเลี่ยมจะแตกต่างกันไปตามแต่ละคน (รูปร่างจะเหมือนรอยสักประจำตัวของแต่ละคนค่ะ) ซึ่งการพัฒนาคริสตัลเลี่ยมนั้นลำบากมาก คุณต้องขยันสู้จริงๆ และเส้นทางวกวนราวกับเขาวงกตในป่าช้า มองไปบ่อยๆคุณจะอ้วกได้ เชื่อไลท์สิ.... =o=
ตบกับเบฮีมอธร่างยักษ์ ขอบอกว่าถ้าชินแล้วจะอ้วกกับมอนสเตอร์ที่นึกภาพแล้วกระทืบเราสิ้นได้.....
ตบกับเบฮีมอธร่างยักษ์ ขอบอกว่าถ้าชินแล้วจะอ้วกกับมอนสเตอร์ที่นึกภาพแล้วกระทืบเราสิ้นได้.....
---> อ้าว? งั้นอะไรล่ะที่เค้าบอกกันว่าไม่ดีล่ะ??
ระบบดำเนินเรื่องค่ะ ปกติเกม RPG ควรจะได้เดินทางท่องโลกกว้าง สำรวจหลายๆเมือง และคุยกับคนเยอะๆเหมือนนักผจญภัย จริงไหมคะ? แต่ภาคนี้ที่อิง Reality แล้วก็เอา Dramatic มาเป็นแกนหลัก ทำให้เกมมันบังคับไม่ให้เราสามารถกลับไปที่ไหนๆในโคคูนได้เลย ทั้งสวนธรรมชาติซันเรสที่วิวสวยสุดๆ ป่าขาวกราปา แล้วก็เมืองโบดัม พาราโพลัม ไม่มี๊ไม่มีได้ชมเมืองค่ะ แถมเวลาดำเนินเรื่อง จะไปคุยกับใครเรอะ? ไม่มีๆ ดำเนินเรื่องเป็นเส้นตรงมาก ขอหลบแว๊บไปนู่นไปนี่ไม่ได้เลยค่ะ จะได้วิ่งเล่นหน่อยก็คือตอนหลบไปแกรนด์พัลส์ ทำไมล่ะ? เพราะว่าถ้าคนที่เล่นแล้วทะลุเนื้อเรื่องวิเคราะห์ออก จะรู้ค่ะว่าเพราะในแกรนด์พัลส์ไม่มีทหาร PSICOM คอยไล่ล่าเรา เกมเลยให้เราเดินเล่นได้ ถ้าสมมุติว่าคุณเป็นอาชญากรตัวเอ้แล้วเดินลอยชายอยู่ในโคคูนอย่างสบายใจเฉิบ มันก็คงไม่ตรงกับคอนเซ็ปต์ Reality สักเท่าไหร่
---> เล่นแล้วงงไหม?
พอสมควร ถ้าคุณเป็นเพลย์เยอร์สายกดข้าม (ข้ามคัตซีนทุกช็อต) เพราะคุณจะรู้สึกว่าเกมนี้มันอะไรกัน?? เล่นแปปเดียวจบ ไม่มีอะไรน่าตื่นเต้น แต่สำหรับเพลย์เยอร์สายเนื้อเรื่อง เกมนี้เล่นแล้วต้องละเอียดค่ะ ละเอียดคือคุณต้องวิเคราะห์นิสัยของทุกๆคนอย่างละเอียดถ้าหากคุณอยากจะรู้ความจริง อีกทั้งเนื้อหาเกมนี้ลึกมาก มากจนบรรยายผ่านทางคุตซีนไม่หมด ระบบเกมเลยสร้างข้อมูลที่เรียกว่า Data Log ขึ้นมาค่ะ ซึ่งจะได้มาเรื่อยๆตามเนื้อเรื่องที่เล่นผ่านไป เอาไว้อ่านเพื่อศึกษานิสัยของตัวละครและเข้าใจเหตุการณ์ เหตุผลของการกระทำต่างๆของแต่ละคน สำหรับเพลย์เยอร์ปกติที่เป็นสายเนื้อเรื่อง เกมนี้นับว่าน่าลงทุนในการซื้อมาติดบ้านสักกล่องค่ะ
พลโทจิล บานาต บทน้อยแต่สวยโพดๆ น่าเสียดายที่เธอต้องหายไปโดยที่ยังไม่เห็นฝีมือเลยสักกะติ๊ด
พลโทจิล บานาต บทน้อยแต่สวยโพดๆ น่าเสียดายที่เธอต้องหายไปโดยที่ยังไม่เห็นฝีมือเลยสักกะติ๊ด
---> เค้าบอกกันว่าตัวเอกเกมนี้เกรียน? จริงป่ะ??
ก็เกือบจริงค่ะ ชีเป็นคนเครียดแบบเดียวกับอาเช่จากภาค 12 ความจริงทุกตัวละครในเกมนี้มันเกรียนหมดค่ะ เพราะเกมนี้คงคอนเซ็ปต์ Reality แล้วเอาความ Dramatic สอดแทรกเข้าไปให้ผู้เล่นได้อารมณ์ ดังนั้นทุกคนจะเครียดกันหมด 70% ของเกมนี้คือการหาทางออกของตัวละครแต่ละตัวค่ะ ส่วนอีก 30% ที่เหลือถึงจะเป็นการเป็นการพิทักษ์โลกตามสไตล์ RPG
รวมพลครั้งสุดท้ายก่อนเข้าตบกับบอสใหญ่ ไล่จากซ้ายไปขวาคือ Snow - Lighting - Fang - Sazh ค่ะ
รวมพลครั้งสุดท้ายก่อนเข้าตบกับบอสใหญ่ ไล่จากซ้ายไปขวาคือ Snow - Lighting - Fang - Sazh ค่ะ
---> แล้วเหมาะกับแบรนด์ FF รึเปล่า?
ตอบยากค่ะ เพราะแฟนไฟนอลรุ่นดั้งเดิมจะรู้สึกว่าเกมนี้ฉีกกรอบไปมาก ส่วนหนึ่งเป็นเพราะความคาดหวังของพวกเขากับไฟนอลแฟนตาซีแบบฉบับ Hi-definition ว่าต้องเป็นรุ่นเก๋าที่เทพๆ แต่การที่เกมออกมาแบบนี้ทำให้พวกเขาช็อกไปพอสมควร แต่ถ้าเป็นคนที่ปรับตัวได้ดี เกมนี้ก็ไม่ร้ายแรงอะไรมาก
---> แล้วไลท์ล่ะ?? คิดว่าไง
ไลท์เฉยๆนะคะ ไม่ถึงกับขั้นเอาขึ้นหิ้ง แล้วก็ไม่ถึงกับหักแผ่นทิ้ง (เสียดายตังค์ 1300 แน่ะ TTOTT) ก็เป็นไฟนอลภาคนึงที่เล่นแล้วก็เฉยๆ เหมือนกับภาค VIII น่ะค่ะ เล่นจบก็โอเค สนุกเมามันใช้ได้ แต่ขัดใจไปหน่อยตรงที่ระบบสู้ เล่นไปอึดอัดไป แล้วฉากสวยราวกับวาดภาพขนาดนั้น ขอชั้นสำรวจหน่อยไม่ได้เรอะ!!!
โลกโคคูนตอนจบ ภาพสวย แถมมีมังกรบินกันว่อน(??) ภาพนี้ติดอันดับภาพที่นิยมนำไปทำสกรีนช็อตค่ะ >.<
โลกโคคูนตอนจบ ภาพสวย แถมมีมังกรบินกันว่อน(??) ภาพนี้ติดอันดับภาพที่นิยมนำไปทำสกรีนช็อตค่ะ >.<
---> Music
เพลงประกอบภาคนี้เพราะค่อนข้างเยอะค่ะ ส่วนมากจะเป็นเพลงในคัตซีน ส่วนเพลงสู้นี่ฟังแล้วหลับ....ZZZ เพลงสู้ไม่ได้น่าตื่นเต้นเลย ลองนึกสภาพคุณสู้กับประมุขพรรคอธรรม (เต่าสะท้านโลกา) แล้วมีเพลงประกอบเป็นเพลงแต่งงานอ่ะ (......) ซึ่งมันมิได้เข้ากันเลย แล้วเพลงในคัตซีนทำขนลุกมาก ฟังแล้วตื่นเต้นสุดๆ กำกับได้เยี่ยมค่ะ
ปล. เพลง Kimi ga Iru Kara เข้ากับฉากจบภาษาอังกฤษมากกว่าเพลง My Hand แน่นอน ฟันธงค่ะ!
++ เปรยนิดๆแต่ละตัวละคร
ตัวเอก : Lighting Farron (ชื่อจริง Claire Farron)
- เจ้าแม่แห่งสายเชือด สวยโฉดโหดเก่ง หัวหน้ากองกำลังรักษาการณ์เมืองโบดัมแห่งกองทัพ Guardian หวงน้องเข้าขั้นน่าบูชา
น้องสาวตัวเอก : Serah Farron
- หนึ่งในสองสาวแอ๊บแบ๊วแห่งไฟนอลสิบสาม น้องสาวแท้ๆของไลท์นิ่ง เป็นต้นตอความซวยและการเกิดเกมนี้ค่ะ
แฟนน้องสาวตัวเอก : Snow Villers
- ผู้ชายผมทอง บึ้กเกินไป หน้าตาไม่น่าไว้ใจ เป็นแฟนกับเซราห์ (เป็นกันได้ยังไงไลท์ก็ยังเง็งอยู่ =o=”;;) สโนว์เป็นตัวละครชายในไฟนอลที่สูงที่สุด (210 เซนฯ) ชอบพูดมาก ขี้โม้ ไร้สาระไปวันๆเป็นหัวหน้ากองกำลังอิสระ NORA
เด็กติดร่างแห : Hope Estheim
- เด็กผมเงินวัย 15 ขวบ น่าสงสารเพราะดันเห็นแม่ตาย ปักใจแค้นสโนว์ แถมถูกลวนลาม (?) จากสาวๆแทบทั้งเรื่อง
สาวแอ๊บแบ๊ว : Oerba Dia Vanille
- อีกหนึ่งสาวแอ๊บแบ๊วที่ไลท์ฟังเสียงแล้วขมับกระตุก เสียงชีมันดูตอแหลยังไงชอบกล?? สวยหยาดเยิ้มและแต่งตัววับแวมๆให้คุณหญิงระเบียบหัวใจวายเล่นเป็นงานอดิเรก เป็นหนึ่งในลูซิแห่งพัลส์ที่หมายทำลายโคคูนตามบัญชาฟัลซิเมื่อ 600 ปีก่อน
สาวห้าวแกร่ง : Oerba Yun Fang
- สาวอินตะระเดียผู้มีสเตตัสสุดเมพ เป็นตัวละครหลักๆที่ใครไปแหยมกับคุณเธอรับรองตายแบบจำศพไม่ได้ เป็นคู่รักคู่หวงของวานิล หนึ่งในลูซิแห่งพัลส์ที่ทำลายโคคูนเมื่อ 600 ปีก่อน
คุณพ่อลูกหนึ่ง : Sazh Katzroy
- เจ้าพ่ออาฟโร มีความเป็นผู้ใหญ่สูง แต่ก็ไม่มีจุดมุ่งหมายในชีวิตพอกัน มีอาชีพเป็นนักขับเครื่องบิน + มีความสามารถพิเศษในการขับ (ยานพาหนะ) ทุกชนิด
ตัวละครประจำซีรี่ย์ : Cid Raines
- เป็นซิดที่หล่อโคตร! หล่อที่สุดในซีรี่ย์ แถมอยู่ในชุดขาวอีก แม่เจ้าอะไรจะขนาดนี้!! เป็นนายพลสูงสุดของกองทัพ Guardian
/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*
เสริมค่ะ จะมาวันนี้เวิ่นเว้อ + ด่านัตสึแห่ง Fairy Tale ค่ะ ท่านที่ไม่พอใจหรือชอบนัตสึอยู่กดข้ามหรือปิดได้เลยนะคะ ^^
นานวันมาแล้ว.... มีผู้ชายตนหนึ่ง นามนัตสึ ดรากูนีล ผมสีชมพู หน้าตาดูโง่ๆ เป็นตัวเอกแห่งการ์ตูนแฟรี่เทล ซึ่งไลท์พบเจอความวิบัติของมันมาตั้งแต่นั้น..... อาเมน
ความงี่เง่าประการที่ 1 - นัตสึจะแข็งแกร่งน่ะไม่มีใครว่าหรอกค่ะ เพราะมันเป็นพระเอก แต่นี่มันอะไร!! มันชนะซิกเรนไปได้ยังไงคะ!!?? อยากให้เคลียร์หน่อย เข้าใจว่าพระเอก แต่ซิกเรนมันน่ะ 1 ใน 10 จอมเวทศักดิ์สิทธิ์แห่งยุคนะว้อยยยย เข้าใจมั๊ยคะว่า 1 ใน 10 จอมเวทศักดิ์สิทธิ์ ...แล้วมาแพ้ไอ้เด็กเมื่อวานซืนเนี่ยนะ!! ให้ตายเถอะ! =o=****
ความเว่อร์ประการที่ 2 - มันจะเก่งไปไหน เวลาคับขันจะตาย ไฟมันก็กินได้ ขนาดคริสตัลเทพลังจอมเวท 2700 ล้านอีเทล (นึกสภาพก้อนแร่กัมมันตภาพรังสีสูงอ่ะค่ะ แต่อันนี้ทรงพลังกว่า คิดดูนะคะ....คริสตัลที่อาบพลังเวทสูงกว่าพลังของจอมเวททั้งทวีป) มันยังแดกเพิ่มพลังตัวเองได้!? พ่องมึงเหอะ!! คนเปล่าวะ!? = =^^^^
ความเทพประการที่ 3 - ซิกเรน เกรย์ และโลกิ เป็นตัวละครที่ไลท์ชอบที่สุดในแฟรี่เทลแล้วอ่ะค่ะ ประเด็นเลยคือหล่อ เรื่องนี้หาบุคลากรเพศชายหน้าตาดี (และสติดี) ยากโคตรๆ! ตาแก่มาลาคอฟตอนแรกดูแล้วกรี๊ดนะคะ แต่พอสักพัก .....เอิ่ม.... นี่มันตาแก่ภาคไหนวะ? พวกผู้เฒ่าต้องแบบชราๆทรงพลังเวทย์แบบขรึมๆเท่ๆ ไม่ใช่เอะอะขยายร่างเหมือนกับ Superman คือเข้าใจป่ะคะว่ามันไม่เข้าลุคมาลาคอฟอย่างแรง แล้วก็หน้าตานะ ทำไมมันไม่อ่อนโยนเลยฟระ? หน้าตายังกับตาแก่ขี้เหล้า ฮึ่ม! หงุดหงิด!!
วี้ดว้ายประการที่ 4 - ที่ไลท์ยังอ่านต่ออยู่ เป็นเพราะเกรย์คนเดียวล้วนๆเลยค่ะ คะแนนนิยมสูงกว่าคนอื่นมากๆ (ในใจไลท์น่ะนะ) สารภาพตามตรงเลยค่ะว่าตอนแรกๆที่อ่าน เกรย์กับซิกเรน สองคนนี้เก่งมหาเก่งอ่ะ >o<
คำเตือนประการที่ 5 - เรื่องนี้เสี้ยมสอนเด็กให้หนีออกจากบ้าน เด็กวัยรุ่นถ้าอ่านต้องใช้วิจารณญาณนะคะ ไลท์ไม่เห็นด้วยสุดๆกับการกระทำของลูซี่ (แต่ไม่นับเรื่องที่ชีมีพลังเวทนะ)
ความเด่นประการที่ 6 - ตัวละครหญิง จูเบีย กับ ลูซี่เข้ารอบค่ะ ไลท์ชอบสองคนนี้ ให้ความรู้เมคเซ้นส์ดี ทำอะไรแบบมีหัวคิด ที่เหลือนี่แทบจะสิ้นคิดมากๆ ทำอะไรตามอารมณ์ชะมัด มาลาคอฟก็เหมือนกัน เป็นมาสเตอร์ยังไงไม่อบรมลูกซะบ้าง?
ความเด่นประการที่ 7 - เวิ่นเว้อเรื่องลูซี่นิดนึงค่ะ ชอบมากสำหรับ Story ของผู้หญิงคนนี้ พล็อตโอเคเลยค่ะ แค่ว่าไลท์คิดว่าการหนีออกจากบ้านของชีอาจจะดูไม่ทันคิดอะไรไปหน่อย แต่การตัดสินใจเรื่องอื่นๆถือว่ายอดเยี่ยมค่ะ! ^o^ โดยเฉพาะตอนที่เจอเลโอ (โลกิ) ชีแบบสุดๆอ่ะ ชอบมากๆเลยตอนนั้น (ชอบโลกิ วาดได้หน้าตาดีจัง อั๊งง)
ความงงประการที่ 8 - อาจารย์ใช้ตัวละครโคตรคุ้มค่ะ คุ้มเหลือเกิน จะตายก็ไม่ยอมตาย แต่ตัวละครอื่นแต่ละตัวนี่ใช้ยิ่งกว่าตัวประกอบอีกอ่ะค่ะ โผล่ตอนเดียวแล้วตายจากหายไปเลย อาเมน......จงไปสู่สุขคติ....
ความบัดซบประการที่ 9 - ขอด่าอีฉากนัตสึช่วยเอลซ่าจากหอคอยซิกเรนหน่อยนะคะ ผู้หญิงเค้า
จะเสียสละ ขอชั้นซึ้งสักหน่อยไม่ได้รึไง? แกจะพระเอกไปไหน อีแบบนี้ไร้ราศีพระเอกมากนะคะ มันเรียกสิ้นคิดสุดๆ (ถ้าเล่นไฟนอล อาการนัตสึนี่คล้ายวานค่ะ แค่ปัญญาอ่อนกว่าอีก แล้วถ้าถามๆกัน คงจะรู้ว่าเพื่อนๆที่เล่นรำคาญวานขนาดไหน =_=””)
ปล. ประการที่ 10 - ถ้าเทียบกาซิลกับนัตสึ ไลท์ยังยอมยกธงเชียร์กาซิลมากกว่านัตสึอีกนะ นัตสึนี่แบบ ไร้ราศีความเป็นคนมากอ่ะ = =^^
กรี๊ดกร๊าดประการที่ 11 – เมาท์เรื่องเกี่ยวกับลัคซัสหน่อยค่ะ >o< เก่ง! อธิบายเลยอภิมหาเก่ง! ขนาดใช้แฟรี่ลอว์ได้เนี่ย ไม่ธรรมดาเลยนะ แต่ก็ยังจะมาแพ้นัตสึ? ว้อยยยยยยย ให้ตายเหอะค่ะ นี่มันคนรึเปล่า ห๊าาาาาา รำคาญนัตสึอย่างแรง!
---------------------------------------------------------------------------------------------------
อาจมีเพิ่มเรื่อยๆหากแฟรี่เทลยังลง Manga ต่อค่ะเหมียวววว -*-
ความคิดเห็น