[Yaoi] รักรสนม(จืด) [Story by Arpo] [END] [สนพ. SENSE BOOK]

ตอนที่ 5 : บทที่ 4: นมจืดกับโอเลี้ยง [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 89,334
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3,715 ครั้ง
    24 ก.ค. 60

บทที่ 4: นมจืดกับโอเลี้ยง

 

...ไปสำโรง…


...ไปบางหว้า…


แล้วนมจืดไปไหนดี?


มือขาวดันแว่นขึ้นดั้งเป็นท่าปกติ ตากลมๆกลอกไปทางซ้าย


...ไปบางหว้า…


กรอกไปทางขวา


...ไปสำโรง…


แต่จะไปทองหล่ออะบ่นพึมพำอยู่คนเดียวหมุบหมิบ สูดลมหายใจเฮือก กระชับเป้ใบเล็ก ขยับหมวกแก็ปที่ปัดปีกหมวกไปด้านหลังให้เข้าที่ ก้าวเดินอย่างมั่นใจขึ้นบันไดที่มีตัวอักษรเขียนว่า


...ไปบางหว้า…


ขึ้นมายืนรอบนชานชะลา คนเยอะพอสมควร มายืนต่อหลังเส้นเหลือง อากาศร้อนแต่ยังทนได้ ช่วงสายๆวันเสาร์เห็นเด็กนักเรียนออกมาเรียนพิเศษเต็มไปหมด เห็นแล้วนึกถึงสมัยยังอยู่มอปลาย เลิกเรียนต้องมาเรียนกวดวิชา


นมจืดชะโงกมองรถไฟที่กำลังแล่นเข้าสู่ชานชะลาช้าๆ เสียงประกาศบอกดังไปทั่ว ร่างเล็กหลบทางออกมาเล็กน้อยเพื่อให้คนลงได้ลงถนัดๆ


พอประตูเปิดคนด้านในที่แออัดแต่ก็ดีดตัวออกมาข้างนอกกันใหญ่ นมจืดตาโตรีบเขยิบหนีกว่าเดิม


หลบทางหน่อยครับ!


ระหว่างนั้นได้ยินเสียงทุ้มเข้มดังมาจากฝูงชนที่กรูกันออกมาจากประตูรถ มองไปเห็นมีคนที่ยืนรอขึ้นอยู่แต่ไม่ยอมหลบทางให้คนด้านในออกมาก่อน จนคนที่พูดต้องดันตัวออกมาได้ในที่สุด


อู้ววววว!!


พระเอก!ยิ้มตาหยีเรียกชื่อเสียงดังฟังชัด คนรอบข้างหันมามองกันใหญ่


ไหนพระเอก?!!!


ไม่มีสักคน!


เจอแต่ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ยักษ์หน้าถมึงทึงในชุดเสื้อเชิ้ตสีเข้ม กางเกงยีนส์ขาดสีซีด รองเท้าแตะกีโต้...เท่ที่เท้า! บนไหล่สะพายกระเป๋ากล่องสีดำสนิทเอาไว้


ไอ้มินเนี่ยน!ชายหนุ่มหลุดตะโกนออกมา


นมจืดทำหน้าไม่เข้าใจมากๆ


ไหน?! มินเนี่ยนมาหรอ?” นมจืดเคยดูนะ มินเนี่ยนตัวเหลืองๆน่ารักมาก ชอบๆ


กูเรียกมึงนั่นแหละไอ้มินเนี่ยนแดกแฟ๊บ!


ยังไม่ทันจะคุยอะไรฝูงคนที่รอขึ้นรถก็กรูเข้าไปในรถไฟกันใหญ่ นมจืดตาโตตกใจเพราะโดนเบียด สุดท้ายได้มือใหญ่ๆฉุดร่างเขามาจากรัศมีเส้นสีเหลืองของรถไฟฟ้าได้สำเร็จ


ห่าเอ๊ย! เกือบเป็นมินเนี่ยนบี้แบนแล้วไงพระเอกบ่น เขาเองก็ตกใจที่เห็นไอ้เตี้ยมันโดนดันจนตัวเล็กแทบล้ม เลยคว้าตัวมันออกมาไม่รู้ตัว


อื้อ...ขอบคุณนะ…ยิ้มแก้มป่อง ลูบอกแปะๆ เกือบโดนเหยียบแบนแล้ว


เออๆ โทษทีทำให้มึงพลาดรถไฟคนหน้าครึ้มเขียวด้วยเคราบางๆพูด


นมจืดส่ายหน้าไม่ถือสาอื้อ ไม่เป็นอะไร เราสิต้องขอบคุณพระเอก


เออๆ กูไปนะ ไอ้มินเนี่ยน


ฮื้อ...ทำไมเรียกเรามินเนี่ยน เราชื่อนมจืดเม้มปากทำหน้าคิ้วขมวด


เออ เหมือนๆกันแหละ


นมจืดทำหน้าไม่เข้าใจ นมจืดกับมินเนี่ยนหน้าเหมือนกันตรงไหน? พระเอกมีปัญหาสายตาสั้นใช่ไหม?


ฮื้อ ไม่เหมือน...


กูไปละเขาจะได้ไปทำธุระตัวเองสักที


อื้อ...รถไฟกำลังมาพอดีเลย เราไปนะ


เออๆ มึงจะไปไหนเนี่ย?”


อ้อ...เราจะไปทองหล่อน่ะ


คิ้วเข้มขมวดมุ่นเมื่อได้ยินจุดหมายปลายทางของไอ้เตี้ยมัน


มึงจะไปทองหล่อ...แต่เสือกเสร่อมารอรถไปบางหว้า...ฟายเอ๊ย! โง่กว่านี้มีอีกไหม


นี่มึงสมองน้อยหรือมึงโง่วะทำไมนมจืดฟังแล้วเหมือนเป็นคำด่าซ้อนคำด่าเลยอะ


ทำไมอะ...


ร่างสูงใหญ่ลูบหน้าตัวเอง ถอนหายใจเหนื่อยหน่าย กูว่าแล้ว...ลิงชิมแปนซียังฉลาดกว่ามึงอีก


ไอ้เตี้ยนมครับ ถ้ามึงอยากไปทองหล่อมึงต้องไปขึ้นฝั่งไปสำโรงสิวะ มึงมาขึ้นทางนี้มึงจะไปซื้อกุ้ยฉ่ายวงเวียนใหญ่หรือไงวะ ห๊ะ!


คนตัวเล็กกะพริบตาปริบ ทำหน้าครุ่นคิดกุ้ยฉ่ายที่ดังๆไม่ใช่กุ้ยฉ่ายตลาดพลูหรอ?” ถ้าจำไม้ผิดแม่เคยซื้อมาให้กินนะ นมจืดจำได้นะ


โว๊ย! กูหมายถึงมึงขึ้นผิดทาง ไอ้มินเนี่ยนแดกแฟ๊บ!


ตากลมโตหลังแว่นเบิกกว้าง


มีมินเนี่ยนแล้วยังต้องแดกแฟ๊บอีกหรอ?


มินเนี่ยนไม่ได้กินกล้วยหรอ? มินเนี่ยนที่ไหนกินแฟ๊บกัน พระเอกมั่วอะ ดูผิดเวอร์ชั่นหรือเปล่ากอดอกทำหน้าขึงขังพูดเป็นจริงเป็นจังมาก


มือใหญ่จับหมวกแก๊ปบนหัวเล็กขยับปีกหมวกที่อยู่ด้านหลังให้เปลี่ยนมาอยู่ด้านหน้าพร้อมกับกดลงให้บังใบหน้าเล็กเอาไว้


คุยกับแม่งแล้วปวดกบาล ปิดหน้าแม่งซะเลย


ฮื้อ...อย่าปิดหมวกเราเรามองไม่เห็นนะเออดี! เดินตกรางรถไฟไปเลยมึง!


คนตัวเล็กบ่นอุบอิบ มือขยับปีกหมวกให้เชิดขึ้น มองเห็นทางแล้ว มืออีกข้างโดนฝ่ามือใหญ่จับแน่นพลางจูงไปอีกทาง


ไปไหนอะ?” นมจืดจะไปทองหล่อน้า


พามึงไปที่ชอบๆเฮ้ย! ไม่ได้ดิวะ มือจูงมันอยู่แสดงว่าเขาก็ต้องไปที่ชอบๆกับมันนด้วยนี่หว่ามึงจะไปทองหล่อไม่ใช่เหรอ! มันต้องไปขึ้นอีกสายเว้ย


อ้อ...อื้อนมจืดร้องอื้อ


สุดท้ายคนในชานชะลาเห็นร่างสูงใหญ่ยักษ์หน้าดุดันเป็นยักษ์ขมูขีกึ่งลากกึ่งจูงคนตัวเล็กกว่ามากไปทางรถไฟฟ้าสายสำโรง

 



อ้า...จริงด้วย! จะไปทองหล่อต้องไปสายสำโรงนี่นาเนื่องจากวันเสาร์คนก็ยังคงแน่นรถไฟฟ้าทำให้พวกเขาสองคนต้องยืนแถวประตู พระเอกสูงมากจนคนมองอย่างทึ่งๆในขณะที่นมจืดยืนแหงนหน้ามองแผ่นป้ายสถานีรถไฟฟ้าแล้วร้องออกมา


เออสิ มึงเอาสมองมาด้วยมั้ยเนี่ยเหนื่อยหน่ายจริงจัง


แล้วพระเอกจะไปทองหล่อเหมือนกันหรอ?” แหงนหน้าถามตาโต


ฉิบหาย!


กูจะไปสะพานตากสินนี่หว่า สัสเอ๊ย! ไหงถึงโผล่มาเพลินจิตแล้ววะเนี่ย


เรื่องของกูเฉไฉแม่งเลย ใครจะบอกหลวมตัวเสร่อมากับมันละ


ฮื้อ…ทำเสียงขัดใจไปไหนอะ ถ่ายรูปหรอ?” เห็นมีกระเป๋ากล้องด้วย


เออ…ตอนแรกโผล่ไปหอศิลป์เสร็จว่าจะไปถ่ายรูปเล่นที่แถวริมน้ำเจ้าพระยาแถวโบสถ์อัสสัมชัญรวมถึงถ่ายตามตรอกตามซอยแต่ตอนนี้ไม่ทันละคงต้องเปลี่ยนแผน


หรอ...เราว่าจะไปอ่านหนังสือที่ร้านคาเฟ่คุณหมี ไปด้วยกันไหม?” ไหนๆก็ร่วมทางมาแล้วเลยถามสักหน่อย จะได้ทีเพื่อนนั่งเล่นด้วยตอนอยู่ในร้านคาเฟ่คุณหมี


คาเฟ่คุณหมี? นี่มึงอายุเท่าไรกัน?!


คาเฟ่ห่าไรของมึงคิ้วเข้มขมวดมุ่น


นมจืดรีบควักโทรศัพท์มาเปิดรูปที่เซฟเอาไว้ เลื่อนให้ดู แต่พระเอกไม่ยอมสนใจอะ เลยต้องดึงเสื้อจึกๆให้หันมาสนใจ


นี่ๆดูสิยังดึงจึกๆต่อจนเจ้าของเสื้อรำคาญยอมก้มหัวลงมา นมจืดก็ใจดีชูให้สูงขึ้นพระเอกจะได้ไม่เมื่อยคอมาก


นัยน์ตาเรียวสวยมองภาพที่ไถไปมาแล้วเบ้ปาก คาเฟ่อะไรคิขุสัสๆ เข้ากับหนังหน้ามึงมาก


เรื่องของมึง กูไม่ไปเปลี่ยนไปเดินถ่ายตามซอยสุขุมวิทก็ได้วะ สตรีทวิวดีเหมือนกัน


ทำไมอะ...ไปเถอะ คาเฟ่น่ารักออกก็เพราะน่ารักนั่นแหละเขาถึงไม่ไป


ไม่เว้ย


กาแฟอร่อยนะ เราเลี้ยงเองมือเล็กตบอกปุๆบ่งบอกว่าจะเป็นเจ้ามือเอง


พระเอกหรี่ตา ข้อเสนอฟังดูน่าสนใจไม่น้อย ของฟรีเป็นหนึ่งในความหฤหรรส์ของชีวิตมนุษย์


เลี้ยง?” ถ้าไปแล้วให้กูจ่ายเองจะซัดให้เตี้ยกว่าเดิมเลย


คนตัวเล็กกว่าพยักหน้าหงึกหงักจริงสิ เราโตกว่าพระเอก ถือว่าเราเลี้ยงรุ่นน้อง


คนฟังเบ้ปาก มีรุ่นพี่อย่างมึงกูลาออกไปโดดส้วมตายดีกว่า นึกอยากเห็นหน้าน้องรหัสไอ้มินเนี่ยนฉิบหาย


เออดี วันนี้กูพกมาแค่ร้อยเดียวล้วงกระเป๋ากางเกงยีนส์ แบงค์สีแดงยับยู่ยี่จนดูไม่ออกว่าเป็นเงินออกมาโชว์


คนอะไร? พกเงินร้อยเดียว นมจืดทำหน้ามึน


แล้วขึ้นรถไฟฟ้าได้หรอ เงินพอหรอ?” ค่ารถไฟฟ้าก็หลายสิบบาทแล้ว


ไอ้เตี้ยครับ ก็ใช้บัตรติ๊ดๆสิวะบัตรรายเดือนเขาใช้กันเยอะแยะมึงไปอยู่โลกไหนมา


อ้อ...ยิ้มตาหยี ก็นมจืดไม่ค่อยได้ขึ้นรถไฟฟ้าเท่าไรเลยไม่ได้ใช้บัตรไง ทุกครั้งก็ต้องหยอดเหรียญซื้อบัตรเอา


...สถานีถัดไป อโศก…


Next Station Asoke


เสียงประกาศของระบบรถไฟฟ้าเตือนผู้โดยสาร คนหลายคนผุดลุกขึ้นยืนเพื่อที่จะเตรียมตัวลง ร่างสูงใหญ่เลยเขยิบเข้ามาชิดนมจืดมากขึ้นเพื่อไม่ให้เกะกะทางเดิน ร่างเล็กถูกกักเอาไว้ด้วยร่างของคนตัวโตจนแทบมิด


ดูน่าจะอึดอัดแต่หากลองมองดีๆแล้วทุกครั้งที่มีคนอัดเข้ามาร่างสูงใหญ่เหมือนจะเป็นเกราะกำบังให้อย่างดี

 



“ไหนร้านของมึงไอ้นม” เสียงหงุดหงิดดังพึมพำด้านหลัง นมจืดกวักมือให้เดินตาม



“ออกประตูทางออก...เดินอีกหน่อยก็ถึงแล้ว” ตามที่อ่านข้อมูลมานะ



นมจืดสอดบัตรออกตามด้วยคนตัวโต ร่างสูงเปิดกระเป๋ากล้องหยิบกล้องคู่ใจขึ้นมา ยกขึ้นกดชัตเตอร์



ภาพผู้คนมากมายที่กำลังจอแจอยู่บนสถานีรถไฟฟ้า ทั้งคนที่ต่อแถวที่เคาน์เตอร์ ทั้งคนกดตู้ซื้อบัตร สิ่งที่เด่นจนเขาเห็นชัดผ่านเลนส์กล้องคือ…



ภาพ...แผ่นหลังเล็กสวมเสื้อยืดตัวใหญ่กว่าตัวเองเล็กน้อย กางเกงสีเข้มสามส่วน รองเท้าผ้าใบ เจ้าตัวเอี้ยวตัวมาด้านหลังพร้อมกับทำท่ากวักมือ แต่ที่สำคัญคือ…



รอยยิ้มตาหยีแก้มกลมสีชมพูเรื่ออ่อนๆ



มือใหญ่ลดกล้องลง รู้สึกเหมือนรอบข้างจะหยุดนิ่งเล็กน้อย



แต่บางอย่างก็ดลใจให้เขายกกล้องขึ้นอีกครั้งแล้วกดชัตเตอร์ติดกันหลายที



“ถ่ายอะไรอะพระเอก ขอเราดูด้วยสิ” นมจืดพยายามชะโงกขอดู โดนดันหน้าออกไปอย่างไม่ใยดี



“เสือก เอาหน้ามึงออกไป” มือใหญ่กดปิดแล้วเอากล้องคล้องคอ ปิดกระเป๋ากล้องให้เรียบร้อย “เดินสิไอ้นม รอใครจุดธูปอันเชิญมึงหรอ”



คนตัวเล็กประมาณหน้าอกเขาเดินนำไปตามทาง ดูข้อมูลในมือถือไปพลางจนเดินจะชนชาวบ้านอยู่แล้ว กลายเป็นร่างสูงที่กลัวไอ้มินเนี่ยนจะตกบันไดตายห่าไปก่อนเลยเอาแขนใหญ่ๆพาดไหล่เล็กเอาไว้



“ไอ้ห่า! ตกบันไดไปตายห่า ลำบากคนอื่นเก็บศพอีกนะมึง”



นสจืดเงยหน้าชมพูอ่อนมามองยิ้มตาหยี ก้มหน้าทำปากหมุบหมิบคลำหาเส้นทางไปที่ร้านอยู่ ไม่ต้องเงยหน้ามองทางก็ได้เพราะว่าแขนใหญ่ที่พาดบนบ่าแม้จะหนักไปหน่อยแต่ก็เหมือนเป็นตัวนำทางให้ เวลาจะเดินชนใครแขนนั้นก็จะดันคนตัวเล็กหลบมาอีกทาง



แม่ง! กูแค่กลัวคนอื่นลำบากเรียกปอเต็กตึ๊งก็แค่นั้น!



“ถึงแล้ว!” เสียงเล็กร้องบอกเมื่อเดินมาถึงที่หมายจนได้ แต่ว่าคนที่ยืนรอหน้าร้านก็ทำให้ต้องตาโต “คนเยอะมาก” อ้าปากค้าง



“มึงบอกจะมาอ่านหนังสือที่นี่?” คนคิ้วหนาเลิกขึ้นถาม “กูว่ายังไม่ทันเปิดหน้าแรกมึงคงต้องไสหัวออกจากร้านแล้วมั้ง” ร้านคาเฟ่คุณหมีคนเยอะมาก แผนการที่ว่าอยากจะมาอ่านหนังสือเล่นคงต้องพับเก็บ เป็นอย่างที่พระเอกว่าร้านรอเยอะขนาดนี้คงนั่งนานไม่ได้



“อือ เสียดาย…” หน้าขาวจืดหน้ามุ่ยลง ตาโตหลังแว่นกลมๆมองแถวหน้าร้านละห้อย “เสียดายอยากเจอคุณหมี”



“ไปเหอะมึง” พระเอกเดินหันหลังกลับ นมจืดหันไปมองร้านคุณหมีตาละห้อยแต่ก็ตัดใจเดินตามร่างสูงใหญ่ออกมาจากร้าน



แล้วจะเอายังไงต่ออีกดีล่ะชีวิต!



“พระเอกจะไปไหนต่อหรอ?”



“กูจะถ่ายรูปวิวเรื่อยๆ มึงไปไหนก็ไปเถอะ” เสียงใหญ่เอ่ยปาก



นมจืดนิ่งไป ความจริงเขาก็ไปไหนมาไหนคนเดียวบ่อย มีบ้างที่มีปรายกับพ่ายไปด้วย แต่วันนี้ไม่ได้ชวนมาด้วย



ตอนแรกที่เจอพระเอกแล้วเจ้าตัวยอมมาด้วยก็ดีใจนะ คิดว่ามีเพื่อนไปนั่งด้วย เพียงแต่ว่าตอนนี้คงต้องกลับบ้านคนเดียวแล้วมั้ง



นมจืดหน้าหงอย ก้มหน้าลง ไม่รู้ทำไมมันไม่ร่าเริงเหมือนเมื่อกี้เลย



คนตัวโตมองร่างเล็กที่เงียบไปถนัดตา พระเอกเกาแก้มอย่างงุ่นง่าน รู้สึกเหมือนพูดอะไรทำร้ายจิตใจไอ้เตี้ยยังไงไม่รู้แหะ



“งั้นเราไปก่อนน้า” เงยหน้ามายิ้มแหยโบกมือให้ หันหลังเดินไปทางสถานีรถไฟฟ้าเหมือนเดิม



“เดี๋ยว!” เสียงทุ้มเข้มดังขึ้นโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว



“เอ่อ...มึงยังติดกู ไหนมึงบอกจะเลี้ยงกาแฟไง” แม่ง! ใช่เลย! ไอ้เตี้ยสัญญาไม่เป็นสัญญานี่หว่า ตบให้เตี้ยเลยนี่!



นมจืดเอียงคอมองคนพูด แล้วยิ้มกว้างตาหยี จนคนมองหายใจติดขัด ห่าราก! ฝุ่นเข้าคอเว้ย



“อื้อ...ได้ๆๆ ไม่ลืม ว่าแต่กินร้านไหน?” ไม่รู้แถวนี้มีร้านคาเฟ่อันอื่นหรือเปล่า หันซ้ายหันขวามองหาร้าน



“ไม่ต้องหาหรอก ตามกูมา” ฝ่ามือใหญ่จับ

ข้อศอกดึงร่างเล็กให้เดินตาม นมจืดเซแถ่ดๆหน้าเกือบทิ่มเพราะไม่ทันตั้งตัว



นมจืดหรี่ตามองร้านที่พระเอกพามา เป็นร้านกาแฟโบราณรถเข็นธรรมดาติดฟุธบาทในซอยทองหล่อ



“ป้าครับ โอเลี้ยงเย็น” สั่งโดยไม่ต้องดูเมนู “แดกไรสั่ง!”



นมจืดรีบดันแว่นขึ้นจมูก ไล่สายตาไปตามป้ายเมนูเขียนด้วยหมึกเมจิบนแผ่นฟิวเจอร์บอร์ดสีเหลืองมีคราบดำเกาะ



ราคามีตั้งแต่12, 15, 25 บาท



เหมือนพวกน้ำชงๆหน้าโรงเรียนเลย เห็นแล้วคิดถึง



“เอานมเย็นครับ” สั่งกับป้าเจ้าของร้าน “เอ้อ...ไม่ต้องใส่น้ำสีชมพูนะครับ”



“เอานมขาวหรือลูก?” ป้าที่กำลังตักน้ำแข็งใส่แก้วเทโอเลี้ยงสีดำปี๋ลงไปแล้วจัดการคนถามขึ้น



“ครับ เอานมขาว” นมขาวก็เหมือนนมชมพูเย็นแค่ไม่ได้ใส่น้ำแดงเฮลบลูบอยลงไปเท่านั้น



คุณป้าจัดการปิดฝาแก้วส่งให้คนสั่งคนแรก

“โอเลี้ยงได้แล้วลูก”



แล้วหันมาชงนมเย็นใส่แก้ว ตักน้ำแข็งเทนมเย็นลงไปในแก้ว ราดนมคาเนชั่นเป็นท็อปปิ้งปิดท้าย



“นมเย็นได้แล้วลูก” นมจืดรับมาถือไว้



“เอ้า! จ่ายตังค์ป้าสิมึง” ฝ่ามือใหญ่เห็นคนตัวเล็กเก้กังหยิบกระเป๋าเงินลำบากเลยคว้าแก้วนมเย็นมาถือไว้



คนตัวเล็กรีบควักเงินตามราคาที่ป้าบอกพอดีแป๊ะ



“นี่ครับ 40 บาท”



“เอานมมึงไป” ยัดแก้วใส่มือเล็ก นมจืดรับมาดูด ความเย็นความหวานหอมของนมทำให้ยิ้มออก รู้สึกสดชื่น



นัยน์ตาเรียวสวยมองด้วยสายพอใจอย่างไม่รู้ตัวพลางก้มดูดโอเลี้ยงของตัวเอง



“โอเลี้ยงไม่ขมหรอ?” นมจืดเคยกินนะ ขมมากจมจนต้องทำตาปี๋



“เรื่องของกูมั้ย” กูจะแดก กูชอบ มึงจะทำไมไอ้มินเนี่ยน



“ฮื้อ...ถามเฉยๆเอง” ทำเสียงพึมพำในคอ แล้วก้มดูดนมในแก้วอีกอึก



พระเอกกระดิกนิ้ว “ไหนเอามาแดกดิ” อยากรู้ว่านมแม่งอร่อยตรงไหน อันนี้เป็นนมชงใส่นมข้นใส่น้ำตาล ไม่น่าจะแหวะเหมือนนมจืดชืด



นมจืดพยักหน้า เขย่งเท้ายื่นแก้วนมไปจ่อปาก พระเอกชะงักในตอนแรกเพราะไม่คิดว่าไอ้เตี้ยมันจะส่งหลอดให้ถึงปาก



มองตาโตที่ทำท่าลุ้นตาม ริมฝีปากได้รูปมีรอยยิ้มเล็กน้อยแต่เสียดายที่เหมือนว่าเคราเขียวครึ้มจะบดบังหมด ก้มลงดูดนมเย็นในแก้วอึกใหญ่ นมหวานๆไหลลงคอแล้วทำหน้ายี้ แหวะ! หวานสัส!



จะจืดชืดก็แหวะ หวานเจี๊ยบเข็ดคอหอยขนาดนี้ก็จะอ้วก!



“หูยยยยย เกือบหมดแก้วแล้วอะ” เจ้าของนมเย็นร้อง นมขาวๆหายวับไปเหลือเพียงหนึ่งในสี่ของแก้ว



ร้องฮื้อเพราะโดนโยกหัวไปมา



“อย่าบ่นๆ” แม่งทำเสียงเป็นเด็กง้องแง้งฉิบหาย



นมจืดเดินต้อยๆตามคนตัวโตที่ยัดแก้วโอเลี้ยงใส่มือเขาแล้วยกกล้องขึ้นมาถ่ายรูปวิวทั่วไป



“อ๊ะ! อี้!” ร้องออกมาดังลั่นเมื่อนมจืดเผลอดูดผิดแก้วดันไปยกแก้วโอเลี้ยงขึ้นมากิน



“สมน้ำหน้า!” คนถ่ายรูปหันมายิ้มเยอะสะใจ เห็นหน้าเล็กทำตาปี๋ แลบลิ้นออกมาแล้วตลกฉิบ!



“กินไปได้ยังไงเนี่ย ขมมาก!” รีบเอานมเย็นมาดูดล้างปาก



ร่างสูงใหญ่รู้สึกอยากแกล้งเลยจับข้อมือเล็กขึ้นมาบังคับให้ดูดโอเลี้ยงไปพร้อมๆกับนมเย็น

กลายเป็นว่านมจืดถือแก้วสองแก้ว ปากงับสองหลอดพร้อมๆกัน



“ฮื้อออออ” ร้องเสียงดัง อย่าแกล้งเรานะ ขยับมือหนีพระเอก เสียงทุ้มเข้มดังขัด



“ไอ้เตี้ย! อย่าขัดขืน ถือแก้วเอาไว้” นมจืดหลับตาปี๋ กลัวแล้วนะ “เอ้า ดูดมันเข้าไปทั้งสองแก้ว” สั่งเสร็จสรรพก็รีบปล่อยมือแล้วยกกล้องขึ้นกดชัตเตอร์รัวๆ



ภาพใบหน้าขาวจืดสวมแว่นจืดชืด ตากลมหยีลงเพราะความขม ปากสีชมพูอ่อนงับหลอดสองอัน น้ำสองรสชาติไหลเข้าปากผสมปนเปมั่วไปหมด



“ทำไมถ่ายเราด้วย เอามาให้เราดูด้วย” พอเป็นอิสระ รีบปล่อยหลอดโอเลี้ยงแล้วดูดนมเอาเป็นเอาตายจนหมดแก้ว



“อะไร?! กูไม่ได้ถ่ายมึงเว้ย” คนฟังทำปากยู่ อะไรอะก็เห็นๆอยู่



“ก็เราเห็นนะ” รีบเดินตามคนตัวโตต้อยๆที่ออกเดินไปแล้ว



“ไม่ได้ถ่ายเว้ยไอ้เตี้ยนี่! ถ่ายมาหน้ามึงก็ทุเรสสัส!”



เอ้า! สรุปถ่ายใช่ไหม?! นมจืดงงแล้วนะ!





“กูหิวละ” หลังจากโยนแล้วน้ำทิ้งถังข้างถนน พระเอกก็บ่นพึมพำ



“อื้อ” นมจืดก็หิวแล้ว



ร่างสูงมองคนเตี้ยเท่าหัวนมแล้วเดินดุ่มๆเข้าร้านเนื้อย่างแห่งหนึ่งโดยไม่ถามไถ่กันเลย นมจืดอ้าปากค้างแล้วรีบวิ่งดุกดิกตามหลังเข้าไปด้วย



กลิ่นเนื้อย่างภายในร้านหอมตลบอบอวลไปหมด เสียงพูดคุยดังคลอกับเสียงฉู่ฉ่าของเนื้อในกะทะเตาถ่าน



“สองที่นะคะ” นมจืดรีบเกาะหลังพระเอกเอาไว้ เดี๋ยวเขานึกว่าไม่ได้มาด้วยกัน



นัยน์ตาเรียวสวยเหล่มองคนตัวเล็กที่เกาะแจเหมือนกลัวต้องนั่งหน้าเตาคนเดียวแล้วโคตรขำ

พอได้ที่นั่งเสร็จสรรพ พนักงานจัดแจงเอาเมนูวางแล้วยืนรอ



“บุฟเฟ่ครับ”



“ฮื้อ…” นมจืดตกใจ เขากินไม่เคยคุ้มเลย “บุฟเฟ่เลยหรอ?”



มองราคาต่อหัว โอ้โห 799++ คิดเสร็จสรรพก็ตกหัวละเกือบ900บาท สองคน1800 อื้อหือออ แพงมาก



ร่างเล็กทำหน้าทำตาบุ้ยใบ้คนฝั่งตรงข้าม แต่อีกคนไม่ได้สนใจเขาเลย พยายามจะขยับบอก ขมวดคิ้วก็แล้ว บุ้ยปากก็แล้ว ยังไม่สนใจเลย เอาแต่สั่งลูกเดียวเลย



“เอ้า มึงสั่ง” นมจืดเงอะงะก้มมองเมนูตาลายไปหมด แพงมาก



“เอ้อ...เอ่อ…” คิดไม่ออกจะกินอะไรในหัวทั้งกลัวเงินไม่พอ ไม่รู้จะสั่งอะไรด้วย พอเห็นสายตากดดันของคนตรงข้าม มองหน้าพนักงานแล้วก็หลับหูหลับตาจิ้มไป



“ถั่วแระที่หนึ่งนะคะ”



ไอ้มินเนี่ยนแดกถั่วแระเอ๋ย!



พอลับหลังพนักงานนมจืดรีบพูดขึ้นมา



“พระเอก...เราเงินไม่น่าพอสองคนนะ” คิดถึงเงินในกระเป๋าแล้วกังวล



“กูหิว เรื่องเงินไว้ทีหลัง”



คนฟังตาโต ไม่ได้สิ “อื้อออ เดี๋ยวไม่มีเงินจ่ายร้านให้อยู่ล้างจานทำไงอะ”



คนฟังเลิกคิ้วกวน “ก็ให้มึงไปล้างไง ยากตรงไหน” แม่ง! ไอ้เตี้ยเอ๋อเอ๋ย ถ้ากูไม่มีเงินกูจะเข้าร้านไหม



พอของมาเสิร์ฟ มือใหญ่ลงย่างเนื้อทันที นมจืดยังละล้าละลังแต่พอโดนตาดุๆจ้องสุดท้ายก็ขยับตะเกียบกิน



ช่วยกันย่างช่วยกันกินแต่หลังๆเหมือนจะมีแค่พระเอกที่ขยับปากขยับตะเกียบคนเดียว นมจืดทำเพียงแค่คีบเนื้อลงเตา พลิกไปมา พอเห็นว่าสุกก็คีบไปวางในจานอีกฝ่าย



“กินขนมได้ไหม?” เสียงเล็กถาม หน้าครึ่งหนึ่งถูกเมนูบัง มีแค่ตากับแว่นที่โผล่มา



“เออ สั่งเผื่อกูด้วยสามถ้วย”



สามถ้วย ไอศกรีมสามถ้วยเลยหรอ?!



แม้จะอึ้งแต่นมจืดสั่งไอศกรีมสี่ถ้วย ให้ตัวเองหนึ่งที่เหลือของอีกฝ่าย



ผ่านไปเพียงห้าทีพระเอกก็ซัดหมดสามถ้วยเลย นั่งผึ่งพุง นมจืดมองพุงเล็กของตัวเองที่ป่องขึ้นมา พระเอกแถบเลื้อย มีการเรอออกมาเบาๆ



“เก็บตังพี่” พระเอกทำสัญญาณมือให้พนักงาน

นมจืดรีบกระเด้งขี้นมานั่ง ควักกระเป๋าเงินมานับ พระเอกมีเงินหนึ่งร้อยบาท เขามีพันกว่าๆน่าจะพอดีนะ ขอให้พอเถอะ



“จ่ายเป็นบัตรนะคะ” เสียงพนักงานขัดจังหวะทำให้นมจืดเงยหน้าขึ้นมามอง



บัตรเครดิตแพลตินัมสีดำสนิทถูกวางบนถาดเงินเรียบร้อย พนักงานเอาไปที่เคาน์เตอร์



ตากลมฉายแววไม่เข้าใจ “ไหนบอกมีร้อยเดียวไงอะ”



ใบหน้าครึ้มเขียวแสยะยิ้มกว้าง “เงินสดกูมีร้อยเดียว แต่กูไม่ได้นี่ว่ากูไม่มีปัญญาจ่าย” ยักคิ้วใส่

นมจืดหน้าบู้บี้ มองพระเอกที่หยิบบัตรหลายใบเรียงกันเป็นปึกๆรัดด้วยหนังสติ๊กสีแดงที่เอาไว้รัดถุงข้าวแกงเอาไว้ ตากลมถลนมองคนเก็บบัตรเครดิตด้วยวิธีแบบใหม่



“หึ” คนตัวโตเอาบัตรปึกนั้นตีหน้าผากขาว

“ใครเขาเก็บบัตรแบบนี้กันอะ ไม่ใช้กระเป๋าเงินละ” เพิ่งเคยเจอจริงๆ



“ใช้ทำไมวะ มัดเอาไว้แล้วใส่กระเป๋ากางเกงไว้ สะดวกจะตาย พกกระเป๋าเงินทำไมให้ตุง แค่นี้กางเกงกูก็ตุงอย่างอื่นแล้ว”



“ตุง…????” อะไรตุง นมจืดไม่เข้าใจ



“ไอ้เอ๋อเอ๊ย” ทำไมไม่อธิบายล่ะว่าอะไรตุงอะ



“ว่าเราทำไม” พระเอกชอบว่านมจืดอะ



“ก็มึงเอ๋อสัสๆ” ปากว่าพร้อมแสยะยิ้มแต่สุดท้ายนมจืดก็ได้ยินเสียงทุ้มเข้มหัวเราะ



นมจืดอดยิ้มตาหยีไม่ได้ ก็พระเอกหัวเราะดูมีความสุขดีจัง



--------------- 100% -----------------

<แถม> Cr. Pic น้องสาวที่น่ารัก น้องHeartbreakxr's


>> ไหนบอกไม่ได้ถ่าย ???” หึๆ


------------------------

สวัสดีค่า

วันนี้เอาน้องนมอีกครึ่งตอนที่เหลือมาฝากนะคะ **ตอนนี้เราขออนุญาตเปลี่ยนชื่อตอนนะคะ**

ตอนนี้ทุกคนจะมองอีคนจรจัดเป็นอีกคนเลยค่ะ 555 ตอนนี้นางค่อยดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาหน่อย(มั้ง) อิๆ ส่วนน้องนมจะคงเส้นคงวาค่ะ ทั้งความเอ๋อ ความมึน ความอึน

อ่านแล้วคอมเม้นมาคุยกับเราเยอะๆเลยน้า หรือจะหวีดในทวิต #รักรสนมจืด ได้เลยค่ะ

ปล. ท่านใดที่รอยัยหนูอ้วนกับพ่อยอดชายจะมาเป็นเรื่องถัดไปค่ะ ตอนแรกว่าจะลงหนูพุกก่อนน้องนม แต่ว่าไม่อยากให้น้องค้าง เลยมาลงให้ครบ100% แล้วคิวต่อไปจะได้เป็นตาหนูพุกคนเลยค่ะ ขอโทษถ้าทำให้รอกันนานๆนะคะ

ขอบคุณทุกการติดตามค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.715K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

11,292 ความคิดเห็น

  1. #11266 namwarncm (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 เมษายน 2564 / 19:16
    คิดสภาพพระเอกนะ คือเเบบ ไม่น่ารวยอ่ะ5555
    #11,266
    0
  2. #11249 Yutaro kung (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2564 / 11:37
    มันมีคนแบบนมจืดจริงๆหรอวะ ถามจริงๆๆอ่านไปปวดขมับไป โอ้ยยยยยย!!!!!
    #11,249
    0
  3. #11136 Nuthathai Por (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 20:26

    ตกลงนี่พระเอกเค้าเป็นคนพอจะมีตังค์ใช่ไหมคะ ดูสภาพไม่น่าจะมีกินเลยอ่ะค่ะ

    #11,136
    2
    • #11136-1 Porliew(จากตอนที่ 5)
      13 กรกฎาคม 2563 / 06:19
      ฮือออ ขำได้มั้ยย55555 เม้นนี้โดนใจมากก
      #11136-1
    • #11136-2 ploymed(จากตอนที่ 5)
      2 กันยายน 2563 / 22:23
      รวยมากเลยละ บัตรเเบลคการ์ด
      #11136-2
  4. #11131 Beenyseven (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 13:55
    ไม่คิดว่าจะสนุกและน่ารักแบบนี้ เดี๋ยวตอนเย็นจะไปร้านหนังสือแล้ว ต้องซื้อ:)
    #11,131
    0
  5. #11117 Helene Rose (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 18:20
    โลกมันกลม หุหุ
    #11,117
    0
  6. #11084 nuea_min (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 22:10
    เริ่มชอบพี่นมอะดิ ดูออกนะพระเอก
    #11,084
    0
  7. #11045 ยิ้งฉุบ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 12:08
    เอนดูน้องนมแหล่ะ ดูออกกกก
    #11,045
    0
  8. #10969 เด็กดื้อ เด็กดื้อ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 19:31

    โธ่ ลูก หนูช่างใสซื่ออะไรเยี่ยงนี้

    #10,969
    0
  9. #10936 Mr_mymint555 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 21:58
    โอ้ยยน้องง
    #10,936
    0
  10. #10684 Xakas (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 13:14
    น่ารักว่ะ55555
    #10,684
    0
  11. #10622 theskyandsea (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มกราคม 2563 / 08:45

    น่ารักมากๆ เลยค่ะ
    #10,622
    0
  12. #10581 Saguramio (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มกราคม 2563 / 19:16
    น้องเอ๋ออออ
    #10,581
    0
  13. #10461 baekbow (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 14:48
    เป็นการเก็บบัตรมิติใหม่ ไม่อยากคิดถึงตอนทำหายเลย ต้องไล่ระงับทุกใบเลยมั้ง 555 // ไม่คิดว่าพระเอกจะรวยอ่ะ ขนาดรถยังใช้เศษเหล็กเลย แต่เรียนถ่ายภาพก็น่าจะรวยนะ ค่ากล้อง ค่าเลนส์ก็แทบขายไตละ ถ้าจะทำเป็นอาชีพจริงๆ
    #10,461
    0
  14. #10424 May Ling Pcm (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 16:11
    เกลียดถุงใส่บัตร 55555
    #10,424
    0
  15. #10184 Spices_smile (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 19:57
    เเหมมมมมมมมม
    #10,184
    0
  16. #10154 num'crazy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 15:54
    เดทกันงี้หรอ
    #10,154
    0
  17. #10097 greentealatte ♡ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 10:47
    แงเหมือนพาแฟนมาเที่ยวเลย
    #10,097
    0
  18. #10067 Kun Kuna (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 18:06
    เด๋อมาก แต่ความแฟนอะเนาะเหมือนมาเดท
    #10,067
    0
  19. #10044 Ttawanp55 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2562 / 22:46
    น่ารักกก
    #10,044
    0
  20. #10015 Chankuma (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 11:32
    ก็รวยนะแต่ใช้ชีวิตเต่าถุยมาก อิพระเอกกกก
    #10,015
    0
  21. #9989 willwell (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 15:04
    บัตรที่มีเงินมากมายของพระเอกนั้นถูกมัดรวมกันด้วยหนังยางมัดแกง555
    #9,989
    0
  22. #9945 psirikwan43 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 13:35
    เกลียดตรงยางรัดแกง555555555
    #9,945
    0
  23. #9893 prewxxii (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:11
    พนะเอกอย่ารวยอ่ะ แต่แมร่งใข้ขีวิตโลโซเว่อ5555555
    #9,893
    1
    • #9893-1 Charlyn Z.(จากตอนที่ 5)
      3 มิถุนายน 2562 / 09:18
      ไม่ใช่เพชรในตมนะ เพชรที่ทำตัวต่ำตม5555555555555555555555555555555555555555555
      #9893-1
  24. #9889 ความถี่สีชมพู (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:58
    พระเอกโว้ย 555555555555555555555555
    #9,889
    0
  25. #9672 withfluffyp (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 16:02
    ก็ไปด้วยกันได้เนาะ555555
    #9,672
    0