[Yaoi] รักรสนม(จืด) [Story by Arpo] [END] [สนพ. SENSE BOOK]

ตอนที่ 6 : บทที่ 5: นมจืดกับโกโก้ครันช์ [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 84,466
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3,426 ครั้ง
    14 ส.ค. 60

บทที่ 5: นมจืดกับโกโก้ครันช์






อิ่มมาก...” เสียงเล็กๆพึมพำระหว่างดึงร่างตัวเองออกมาจากร้านเนื้อย่าง กลิ่นเนื้อย่าวควันยังคงตลบอบอวล


แดกเท่าหมาดมอะนะอิ่มปากร้ายๆกัดเลือดซิบ



ไม่ใช่แมวดมหรอ?” อะไรอะ พระเอกพูดผิดอีกแล้ว นมจืดมึนแล้ว



เออ! จะหมาดม แมวดม หรือมึงดมก็เหมือนกันเว้ย นับวันๆวิทยายุทธ์ฝีปากของไอ้มินเนี่ยนเริ่มจะแกร่งกล้าขึ้นนะ 



มันกินเนื้อย่างไม่ถึงสิบชิ้นเลยมั้ง ข้าวแม่งก็แดกไม่หมด ที่เหลือกูต้องเหมา ซุปสาหร่ายถ้วยเดียว ไอติมอีกถ้วย นี่สาบานว่าคนกินไม่ใช่สำรับเซ่นเจ้าที่



ฮื้อบึนปากขึ้นใส่คนตัวโต จับกระเป๋าเป้แน่น ขยับหมวกชึบๆสองทีไปไหนต่อดี?” ยิ้มร่าถามคำถาม



นัยน์ตาคมมองคนตัวเล็กแก้มตุ่ยตาหยี ถอนหายใจเฮือกแต่ปากเป็นมุมโค้งรูปพระจันทร์หงายกูจะไปถ่ายรูปเรื่อยๆ มึงเดินไหวก็ตามมา



ไปด้วยได้ใช่มั้ย?” เอียงคอถามยิ้มๆ ยังอยากเดินเที่ยวเล่นอีก สนุกดีนะ 



มีเพื่อนเดินด้วยก็สนุกไปอีกแบบ ดีกว่าเดินคนเดียวเยอะเลย



เรื่องของมึง เดินไหวก็มา ไม่ไหวก็กลับบ้านไปพูดเสียงเข้ม หันหลังเดินนำออกจากซอยทองหล่อ



อ๊ะ! พระเอกรอเราด้วย!” รีบกระชับกระเป๋าวิ่งซอยเท้าตามคนขายาวดุกดิก



เดินออกมาจากซอยก็เดินกลับขึ้นมาเรื่อยๆ ทางสถานีพร้อมพงษ์ อากาศอบอ้าวเล็กน้อยแต่ก็ถือว่าโชคดีที่แดดไม่แรงมาก และยังมีตัวตึกช่วยบังแสงได้อย่างดี 



นมจืดหยุดเป็นพักๆเมื่อเห็นพระเอกยกกล้องหยุดถ่ายตามสถานที่ต่างๆ ถ่ายถนนหนทาง ถ่ายตรอกซอยสุขุมวิทต่างๆ 



อู้วหู้ววว สวยมากนมจืดตาโตเมื่อชะเง้อมองภาพที่อีกฝ่ายลดกล้องลงมาเช็คภาพพอดี 



ภาพถนนสุขุมวิทกับรถติดๆจนต้องเบ้หน้า แต่พอมองผ่านกล้องแล้วดูสวยบอกไม่ถูก ทั้งแสงทั้งมุม 



หึ! แน่ดิ!” คนตัวโตยักไหล่ ถึงฝีมือจะไม่ได้เป็นอันดับหนึ่งในสาขาแต่ก็ถือว่าฝีมือในระดับท็อปๆ แต่เอาจริงฝีมือของแต่คนละนั้นไม่ใช่ว่าไม่ดีขึ้นอยู่กับการเลือกถ่ายตามที่ตัวเองถนัด บางคนถนัดถ่ายพอร์ตเทรย์ บางคนถนัดถ่ายภาพคน ก็แล้วแต่ความชอบ



ส่วนตัวพระเอกชอบถ่ายพอร์ตเทรย์และสตรีทวิว ชอบภาพท้องถนนหนทาง เห็นเหล่าผู้คนเดินทางสัญจร ภาพที่สะท้อนถึงการใช้ชีวิตของผู้คน ดูมีเสน่ห์ไปอีกแบบ 



ว่างๆก็ชอบออกมาร่อนทั่วกรุงเทพฯ ถ่ายรูปไปเรื่อยๆ แต่ถ้าหยุดยาวๆก็จะกลับบ้าน 



เขาไม่ใช่คนกรุงเทพฯแต่มาจากจังหวัดสุพรรณบุรี เข้ามาเรียนกรุงเทพฯตั้งแต่ตอนเข้าปีหนึ่ง



อยากถ่ายเป็นบ้างอะเห็นคนอื่นถ่ายสวยก็เริ่มอยากทำเป็นบ้าง



คิ้วเข้มเลิกขึ้น ยิ้มแสยะไม่รอดหรอกอย่างมึงอะ



ฮื้ออหรี่ตาส่งเสียงขัดใจขอเราลองถ่ายได้ไหม?” ถามเสียงเล็ก 



คนเล่นกล้องบางคนหวงของ ไม่ค่อยให้ใครจับ นมจืดอยากลองถ่าย แต่กลัวพระเอกไม่ให้ 

คนฟังมองคนตัวเล็กที่ทำหน้าลำบากใจ ตาวิ้งๆเหมือนจะอ้อนหน่อยๆ



กลัวมึงทำตกความจริงก็ไม่ค่อยให้คนอื่นเล่นกล้องเขาเท่าไร เพื่อนในคณะแต่ละคนก็มีของรักของหวงซึ่งกันและกัน บางอย่างใช้ร่วมกันได้ บางอย่างก็ต้องมีขอบเขต ส่วนใหญ่ถ้าตัวที่เอาไปใช้ที่มหาลัยจะเป็นอีกตัว แต่ถ้าเอามาถ่ายเล่นจะเอากล้องนี้มาตลอด แต่ยิ่งเห็นหน้าไอ้มินเนี่ยนมันยิ่งอยากแกล้งเฉยๆ หน้าเล็กๆหงอยลง

แม่งเอ๊ย! หน้าเริ่มเหมือนมินเนี่ยนแดกแฟ๊บเข้าไปทุกที ตลกฉิบหาย 



อ้อ อื้อนมจืดใจห่อเหี่ยวเหมือนเกี๊ยวตากลม 



โว๊ะ! ทำหน้าทุเรศๆอีกพระเอกถอนหายใจ ขยับตัวเหมือนทำตัวไม่ถูก ขยับร่างกายใหญ่เข้าไปใกล้ไอ้เตี้ย ยื่นกล้องขนาดกลางๆไปให้เอ้า เอาไป



นัยน์ตากลมโตช้อนมองคนยื่นกล้องให้ตาปริบ ส่ายหน้าพัลวัน 



ไม่เป็นอะไร เรากลัวทำตก”  รีบดันคืนเจ้าของ แต่กลับโดนยัดกล้องใส่มือ ปากเล็กอ้าค้างเอาไว้



อย่างอแง ตกก็ให้มึงซื้อใหม่ก็จบ!” จัดแจงดึงสายคล้องออกจากคอตัวเองแล้วเอามาคล้องให้คนตัวเล็กกว่าเอ้าคล้องไว้



นมจืดมองคนตัวโตแล้วยิ้มแก้มป่อง พระเอกปากร้ายมากๆแต่จริงๆใจดีมากๆเหมือนกัน 



ขอบคุณนะ” 



ใบหน้าคมมองคนพูด ใบหน้าขาวจืดมีแว่นใหญ่บังเกือบครึ่งหน้าแต่ยังคงเห็นความร่าเริงผ่านดวงตากลมโตหลังแว่นนั้น



คนมองแยกเขี้ยว ดีดหน้าผากดังป๊อก 



ถ่ายให้สวยล่ะมึงปล่อยให้ไอ้เตี้ยมันยกกล้องขึ้นมากดชัตเตอร์อย่างที่มันอยากทำ 



นี่ๆ เป็นไงนมจืดรีบยกภาพให้อีกฝ่ายดู



ไอ้ห่า กูให้ถ่ายวิวไม่ใช่กู!” คนบ่นเสียงดังเมื่อเห็นภาพตัวเองให้กล้อง 



ภาพชายหนุ่มหน้าตาคมเข้ม ดวงตาเรียวดุดัน จมูกโด่งรับกับหน้าและคางบึกบึนสมชาย แต่สิ่งที่บดบังใบหน้าเกือบครึ่งก็คือไรหนวดเขียวครึ้มจนปิดบังผิวเนื้อไว้หมด 



แม่งถ่ายกูได้ทุเรสสัสทั้งๆที่กูออกจะหล่อวัวตายควายล้มขนาดนี้ ฝีมือนรกมากไอ้มินเนี่ยนแดกแฟ๊บ



ดูดีออกยิ้มมองรูปในกล้องให้ดู 



ลบ



นมจืดย่นจมูก ส่ายหัวดิกๆ



ไม่ลบอะ เท่ดีออก



ไอ้ห่านม! เดี๋ยวนี้มึงกล้าแข็งข้อหรอไงวะ?! 



ฝ่ามือใหญ่ข้างซ้ายวางทาบบนหัวเล็กที่มีหมวกกดหนักๆแล้วก็เอามือขวาตีลงไปที่มือตัวเอง นมจืดย่นคอแม้จะไม่เจ็บแต่แรงกระทบทำให้สะท้านทรวงในเหมือนกัน 



พระเอกสูงเป็นยักษ์แรงก็เยอะตามขนาดตัว นมจืดตัวนิดเดียวสู้เขาไม่ได้หรอก แค่แรงสะเทือนบนหัวก็ทำเอาสะดุ้งแล้ว



อื้อ สมองเรากระเทือนหมดนมจืดจับหัวตัวเอง เขยิบถอยหลังหนึ่งก้าว



แต่อีกคนกลับก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว แสยะยิ้ม



มึงมีด้วยหรอ?” 



มีอะไรอ่อ?” 



สมองไง…” พระเอกยักคิ้ว หรี่ตาล้อเลียน



คนตัวเล็กปากยื่นมีสิ! คนอะไรจะไม่มีสมองนมจืดเถียงทันควัน คนทุกคนต้องมีสมองสิ เป็นส่วนหนึ่งของร่างกายนะ



ร่างสูงใหญ่กำลังไหล่สั่น ไอ้มินเนี่ยนแเดกแฟ๊บมันเมาแฟ๊บจริงๆ สงสัยไม่รู้ว่ากำลังโดนหลอกด่าอยู่ 



แต่ก็ดีจะได้หลอกง่ายๆ



หมายถึง...หลอกด่าง่าย









หลังจากถ่ายไปได้สองรูป คนมองก็ทนไม่ไหว เพราะไอ้เตี้ยนมถ่ายรูปได้ห่วยแตกมาก แม่งเสาไฟเบี้ยวไปข้างนึง ตกขอบกล้องได้อีก



โว้ย มานี่!” ทนไม่ไหวเว้ย หัวร้อน! จับลากไอ้นมเน่ามาหาตัว เอื้อมมืออ้อมคนตัวเล็กไปจับกล้องให้ตั้งดีๆ



กลายเป็นว่าตอนนี้นมจืดถูกร่างสูงใหญ่กักตัวอยู่ในอ้อมแขนกลายๆ ตัวเล็กๆแทบจะจมหายไปในตัวของอีกฝ่าย ฝ่ามือใหญ่จับมือเล็กขาวจืดไว้แน่นยกกล้องขึ้นในมุมองศาที่พอดี ปากก็ยังบ่นพึมพำไม่ขาดสายจนนมจืดกลัวว่าพระเอกอาจจะเป็นมนุษย์ประเภทหายใจทางผิวหนังก็เป็นได้



เอ้า...แค่นี้...แม่งมึงควายฉิบหายเสร็จก็ก้มบอกคนตัวเล็ก 



ในจังหวะที่นมจืดเงยหน้ายิ้มตาหยีมาให้ ปากเล็กๆสีชมพูอ่อนๆขยับพูด



อื้อ สวยจังภาพของครอบครัวเล็กน่ารักของชาวญี่ปุ่นที่หันหลังให้พวกเขาทั้งสองคนริมฟุธบาทของถนนสุขุมวิท ดูเป็นอีกหนึ่งวันสำหรับครอบครัวดีจัง



นัยน์ตาคมชะงักชั่ววูบหนึ่งก่อนจะผละตัวออกไปอย่างรวดเร็ว ทำหน้านิ่งดุดันทั้งที่รู้สึกไม่ค่อยเป็นตัวของตัวเองเท่าไรนัก ยืนลูบใบหน้าให้กลับมาเป็นตัวของตัวเอง ระหว่างที่นมจืดเอียงคอมอง สงสัยจะหายใจไม่ทันเพราะพูดรัวมาก



พระเอกเก่งอะ พูดเร็วๆได้ยาวตลอดเลย หายใจทางไหนอะ? ผิวหนังหรอ?” นมจืดเรียนจบสายวิทย์คณิตมาเพราะฉะนั้นเรื่องชีววิทยาก็เก่งพอสมควร ไม่เคยเห็นหรอกว่ามนุษย์หายใจทางผิวหนังได้แต่ว่าพระเอกอาจจะเป็นคนแรกก็ได้

เป็นการค้นพบที่น่าอัศจรรย์ทีเดียว!



ร่างสูงใหญ่ชะงักไปกับคำถามของมัน รู้สึกเหมือนความดันจะทะลุสมองแล้วมั้ง 



อะไรคือ...หายใจทางผิวหนัง???



มนุษย์หายใจทางปอดออกทางจมูก ส่วนพวกที่หายใจทางผิวหนังนั้น



ไอ้สัสมินเนียน!!!” เสียงคำรามลั่นจนนมจืดย่นคอหงอๆ เสียงดังอีกแล้วอะพระเอก… “กูไม่ใช่กบนะไอ้ห่าถึงจะได้หายใจทางผิวหนัง ไอ้ส้นตีน!”



คิก...” คนตัวเล็กกว่าหัวเราะคิกคักเราล้อเล่นนะ...” 



พระเอกแยกเขี้ยว กูว่าไอ้เตี้ยมันไม่ใช่คนซื่อบื้อหรอก มันแม่งคือไอ้มินเนี่ยนแดกแฟ๊บกวนส้นตีน!!!



เพื่อนเล่นหรอมึงเห็นหน้ายิ้มแป้นปัญญาอ่อนของมันแล้วอยากจะดีดออกนอกโลกไปตายห่าที่ไหนก็ไป



อื้อๆ เป็นเพื่อนกันนะๆนมจืดมีเพื่อนน้อยนับนิ้วยังเหลือเลย เพราะงั้นมีเพื่อนเพิ่มอีกสักคนนมจืดคิดว่ามันดีมากๆ



พระเอกมองคนตัวเล็กยิ้มตาหยี แว่นโตๆบังครึ่งหน้า หน้าผาดเหม่งๆโดนหมวกแก๊ปปิดนิดหน่อย เตี้ยๆตัวเท่าหัวนมแถมไม่มีสมองอีก



มีเพื่อนเป็นมินเนี่ยนแดกแฟ๊บขนาดนี้ ดูท่าชีวิตเขาอาจจะไมเกรนขึ้นหน่อยๆ แต่ก็คงพอได้ล่ะมั้ง



ไอ้เตี้ยเอ๊ย...” พระเอกดึงแก้มขาวจืดที่ขาวจนเห็นเส้นเลือดฝาดบางๆแล้วยืดออกทั้งสองข้าง ยืดจนเจ้าของแก้มร้องโอดโอย



อื้อ...เอ็บแอ้มมมมมมนมจืดเจ็บแก้มไปหมดแล้ว พระเอกจะดึงให้ขาดเลยหรือไงอะ ฮืออออ นมจืดยังไม่อยากหน้าแหว่งน้า



พอร่างสูงปล่อย คนตัวเล็กก็รีบขยับหนี ยืนนวดแก้มตัวเองยกใหญ่ แถมบ่นกระปอดกระแปดว่าเจ็บแก้มมากๆ พอหายเจ็บก็คว้ากล้องที่ห้อยบนคอไปถ่ายรูปต่อ



คนตัวโตกลอกตาใส่ พ่นลมหายใจเบื่อหน่ายก่อนจะยกโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมาเปิดแอพกล้องกดถ่ายไปเรื่อยๆ 



เชื่อเหอะ



เขาถ่ายรูปในกล้องไอโฟนสวยกว่าไอ้มันเนี่ยนถ่ายกล้องตัวใหญ่กว่าเป็นไหนๆ ของแบบนี้มันวัดกันที่ฝีมือ!






อะ คืนนมจืดถอดสายสะพายมี่ห้อยบนคอส่งคืนกล้องให้เจ้าของ มือใหญ่รับไปสะพายกลับที่คอของตัวเองขอบคุณน้า



เจ้าของกล้องเออออไปด้วย นัยน์ตาเรียวคมมองร่างเล็กที่เดินเริงร่าจนน่าดีดกะโหลก แล้วนั่นไง! ไอ้เตี้ยนมมอเตอร์ไซด์จะเสยหน้าแม่งแล้ว!



เฮ้ย! ระวังสิวะ!” เสียงทุ้มบ่นลั่น หันขวับไปมองมอเตอร์ไซด์ที่ฝ่าฝืนขึ้นมาขี่บนทางเท้า อยากจะเข้าไปต่อว่าแต่ว่ามันดันบิดเร่งหายแวบไป



พระเอกสบถพึมพำในลำคอ นมจืดยิ้มแหย รู้สึกผิดที่ไม่ได้ระวังหรือดูรถดีๆ



ขอโทษ…” เสียงเล็กๆพึมพำเสียงค่อย ก้มหน้างุด 



มึงไม่ได้ผิดจะขอโทษทำไมวะพระเอกถอนหายใจคนผิดคือคนที่เสือกขี่มาบนนี้ มึงไม่ผิดก็มั่นใจในตัวเอง” 



มือใหญ่ตบปุๆบนหัวคนตัวเล็ก เฮ้ย! ไอ้พระเอก! นมจืดเขาอายุมากกว่าเอ็งนะเว้ย มาตบหัวปุๆเป็นอนุบาลเชียว



อื้อออเงยหน้ามายิ้มตาหยี หัวเราะชอบใจ

เฮ้ย เดี๋ยวกูเข้าท็อปแป๊บมือใหญ่ชี้ไปที่ซุปเปอร์แห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ไม่ไกล



นมจืดมาถึงหน้าร้านเงยหน้ามองตัวอักษรที่แปะอยู่บนตัวตึก



...Villa Market…



อ้าว...ไหนท็อปซุปเปอร์มาร์เก็ตอะ 



พระเอก! ที่นี่มันวิลล่ามาร์เก็ต ไม่ใช่ท็อปที่อยากไปสักหน่อย เข้าผิดที่แล้วนมจืดตาลีตาเหลือกวิ่งเข้าไปตามร่างสูงใหญ่ที่เดินดุ่มๆเข้าไปแล้ว 



พระเอกชะงักเมื่อมีมือเล็กมากระตุกเสื้อ โว๊ะ! ไอ้เตี้ยนมมมมมม 



เออ! จะท็อปหรือวิลล่ามันเหมือนกันเว้ยยยย!” แม่งกูจะซื้อแค่แยมส้มสองกระปุกไปทาขนมปังแค่เนี่ย!



ที่ไหนๆก็ขาย! โชห่วยหน้าปากซอยบ้านมึงก็ขาย!



นมจืดดันแว่นส่ายหน้าขึงขังไม่เห็นด้วยไม่เหมือนสิ...ท็อปคือท็อปซุปเปอร์มาร์เก็ต วิลล่าก็วิลล่าสิ แค่เขียนยังไม่เหมือนกันเลย พระเอกมาบอกเหมือนกันได้ไงพูดเสร็จหรี่ตามองร่างสูงใหญ่ ทำท่าเหมือนอีกฝ่ายยังไม่เข้าใจเขา



ไอ้ห่าน! ไอ้เสรดเป็ด! ไอ้เตี้ยมินเนี่ยนแดดแฟ๊บ! ไอ้นมเน่า! ไอ้สี่ตา! ไอ้เตี้ยหมาไม่ตื่น!



มึงจะไปไหนก็ไป๊!!!” สาบานว่าถ้ากูยังเห็นมึงอีกกูจะบี้ๆๆๆๆให้แบนแต๊ดแต๋เลย



คนหัวร้อนรีบเดินหนีไปชั้นขายแยมกระปุกทันที ไม่รอให้คนตัวเล็กได้ถามต่อ นมจืดอ้าปากหวอ งงงวยว่าตัวเองพูดอะไรผิดไป แต่ก็รีบวิ่งดุกดิกตามหลังคนตัวใหญ่ไป



อ้าว...ซื้อแยมหรอ?” ยิ้มแฉ่งถาม ในมือใหญ่มีแยมสีส้มสองกระปุก



ซื้อขี้มั้ง!” พ่นลมหายใจพรืดใหญ่ แม่ง เหม็นหน้าไอ้นมเน่าฉิบหาย



ตากลมหลังแว่นเบิกกว้าง หันซ้ายหันขวากลัวใครได้ยิน ลูบอกแปะๆ โชคดีไม่มีใครอยู่ตรงนั้น

ฮื้อ...พูดไม่เพราะเลยย่นจมูกใส่อีกแหนะ 



ใบหน้าครึ้มเคราเบ้ปากกลอกตาไปมา มองไอ้เตี้ยเท่าหัวนมที่ยิ้มร่าเดินผ่านตัวเขาไป



นี่ๆ เอาขนมปังด้วยไหมพระเอกไปถึงชั้นวางขนมปังแถวก็หยิบถุงขนมปังขึ้นมาชูถามเหยงๆ



เออ...เอามานัยน์ตาคมเรียวหรี่ตามอง น้ำเสียงฟังดูหงุดหงิกเล็กน้อย 



ถึงหงุดหงิดฉิบหายไอ้มินเนี่ยนมันก็ไม่รู้หรอ เอ๋อแดกซะขนาดนั้น!



ถ้าแดกนมจืดแล้วโตมาแบบนี้นะ กูลาตายดีกว่า!

นมจืดไม่ได้หิ้วมาแต่ขนมปังแต่ยังถือตะกร้าติดมือมาด้วย จัดแจงให้คนตัวโตใส่ของลงไป พระเอกขมวดคิ้วเหมือนถามว่าเอามาทำซากอะไร เลยรีบตอบ



เราอยากซื้อด้วย ขอเราซื้อแป๊บนะเหมือนจะยิ้มอ้อนอยู่ในที ไม่รอให้อีกฝ่ายตอบรับรีบถือตะกร้าฮัมเพลงเดินไปอีกล็อคทันที



ร่างสูงแยกเขี้ยวตามไปอย่างหัวเสีย รู้สึกเหมือนแพ้ยังไงไม่รู้เว้ยยยย หงิดส์สัส! หงิดส์เป็นคำย่อของคำว่าหงุดหงิด ใส่ ส์ ให้ด้วยเป็นพหูพจน์ แปลว่า หงุดหงิดเกินกว่าหนึ่งครั้ง เข้าใจตรงกันนะ!



อ๊ะ!” คนหงุดหงิดเกินกว่าหนึ่งครั้งคว้าตะกร้าในมือเล็กกระชากเล็กน้อยจนไปอยู่ในมือตัวเอง นมจืดตกใจร้องเบาๆ แต่พอเห็นคนดึงตะกร้าไปถือเป็นใครก็ตบอกปุๆนึกว่าโดนวิ่งราวตะกร้าซะอีก แหะๆพูดอย่างโล่งอกแล้วยิ้มยิงฟัน

โว๊ยยยยย! ไอ้เอ๋อแดก



ใครเสร่อวิ่งราวตะกร้าในซุปเปอร์กันบ้างวะ แถมยังไม่ได้จ่ายตังค์อีก โง่สัสๆ 



เหอะ! วิ่งราวห่าไร ลักพาตัวไปขายชายแดนเลยดีกว่าไหมแต่อย่างไอ้เตี้ยนี่แม่งห่าจะขายไม่ได้ราคา ก่อนจะได้ขายแม่งคงโดนเขาจับถ่วงน้ำตายห่าไปแล้วมั้ง



อืม…” นมจืดพึมพำที่หน้าชั้นวางกล่องซีเรียลอาหารเช้าที่เรียงกันหลากหลายยี่ห้ออ๊ะ! ซื้อสองกล่องแถมชามมินเนี่ยนนมจืดมองโปรโมชั่น



มึงแดกไรเนี่ย!” 



พระเอกๆดูๆ ถ้าซื้อโกโก้ครันช์สองกล่องแถมชามด้วยอะ



นัยน์ตาคมมองไปที่ชามที่ไอ้เตี้ยมันว่า ชาม? ชามห่าไรหน้าตาเหมือนคนพูดเลยเว้ย!



มึงปัญญาอ่อนปะเนี่ย! เขาให้เด็กแดกไหม?!” สาบานว่ามันปีสาม!



ทำไมอะ โกโก้ครันช์เขาไม่มีกำหนดอายุผู้บริโภคซะหน่อยนมจืดเถียงขาดใจเลยนะ

ใบหน้าครึ้มเคราแบกเขี้ยวหงุดหงิด โบกมือเป็นเชิงไล่เรื่องมึง อยากซื้อไรหยิบๆมา



คนตัวเล็กคว้าซีเรียลสีน้ำตาลมีรูปหมีโคอาล่ามาใส่ตะกร้า ข้างๆกล่องซีเรียลมีชามตัวการ์ตูนหน้าตาประหลาด 



นี่อะ เคยเห็นที่เขาแชร์มา ด้านหนึ่งมันใส่นมได้ส่วนอีกด้านเอาไว้ใส่ซีเรียล มีฝาปิดพกไปข้างนอกได้นมจืดอธิบายสรรพคุณของของแถมอย่างตื่นเต้น



พระเอกคิ้วขมวดมุ่น กูไม่นิยมปิคนิคนอกบ้าน ไม่จำเป็นต้องใช้ชามมินเนี่ยน!



เดินมาจ่ายเงิน พระเอกหยิบแยมสองกระปุกของตัวเองไปจ่ายเงินอีกช่อง ปล่อยให้คนตัวเล็กจ่ายเงินของตัวเอง



นี่นะ ของแถมนี่หายากมากเลยนะ โชคดีจังบังเอิญมาเจอที่นี่นมจืดไม่หวังของแถมเพราะยังไงเขาก็กินซีเรียลอยู่แล้วอ๊ะ!!! พระเอก!!!”

เสียงเล็กร้องลั่นเมื่อมือใหญ่แกะซองของแถมที่ติดมาออกไปถือไว้



เอาของเราไปทำไม?” ถึงจะไม่ได้อยากได้ของ แต่ถ้าได้แล้วก็ดีใจนะ พระเอกเอาไปไม่ได้นะ

นัยน์ตากลมจ้องมองร่างสูงใหญ่โยนชามมินเนี่ยนสีเหลืองบนมือไปมา



หน้าโง่เหมือนมึงฉิบหายพูดเสร็จยิ้มแสยะก่อนจะเดินไปโดยทิ้งนมจืดกับกล่องซีเรียลสองกล่องโดยไร้ของแถมอีกต่อไป



ฮื้ออออออ!



พระเอกกกกกกก เอาชามเราคืนมาน้าาาา!




---------------- 100% ----------------

สวัสดีค่ะ

วันนี้เอาน้องนมครึ่งหลังมาให้แล้วนะคะ ขออภัยที่หายไปนานเลยค่ะ 


ตอนนี้พวกนางทั้งสองยังเที่ยวอยู่แถวสุขุมวิท555 ตอนหน้าเราจะพาสองคนนี้ออกจากพื้นที่แล้วค่ะ 5555 


ขอบคุณทุกการติดตาม เรื่องรักรสนมจืดถือว่าได้การตอบรับดีกว่าที่เราคิดมากเลยค่ะ ขอบคุณจริงๆค่ะที่เอ็นดูน้องนมและอีพระเอกคนกากปากหมาค่ะ


คอมเม้นมาฟี้ดแบ็คกันได้นะคะหรือจะหวีดกันในทวิต #รักรสนมจืด


ปล. ตอนนี้มือถือของไอ้พระเอกมันโดนไวรัสค่ะ ทำให้เราได้เจาะข้อมูลไลน์ลับของ #พระเอกหล่อฉิบหาย และ #นมจืด กันค่ะ อ่านได้ที่แอพจอยลดาค่ะ >> http://www.joylada.com/story/59905bfa2bf5310001af6cbe


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.426K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

11,292 ความคิดเห็น

  1. #11137 Nuthathai Por (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 21:00

    นิสัยไม่ดีขี้แกล้งอ่ะพระเอก

    #11,137
    0
  2. #11118 Helene Rose (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 21:23
    แกล้งเก่งและเสียอาการเก่ง5555
    #11,118
    0
  3. #10937 Mr_mymint555 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 22:05
    อย่าแกงน้อง!!!
    #10,937
    0
  4. #10820 magician_doll (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 16:25
    มาอ่านซ้ำ พึ่งนึกออกว่านมจืดเหมือนเด๊กๆ ส่วนพระเอกเหมือนเฉโป555
    #10,820
    0
  5. #10677 Chimmyn (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 16:08

    ขออนุญาตแก้ขำผิดนิดนึงนะคะ ตรงพอร์ตเทรย์อะค่ะ เป็น พอตเทรตนะคะ
    #10,677
    0
  6. #10667 PINNITTAYA (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 12:45
    ตัวโกงชอบแกล้งน้องจังเลย
    #10,667
    0
  7. #10632 peachlilyn (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มกราคม 2563 / 07:59
    คูมพระเอกแกล้งนมจืดดดด
    #10,632
    0
  8. #10623 theskyandsea (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 มกราคม 2563 / 18:49
    คุณพระเอกเค้ายอมหนูมินเนี่ยนตลอดเลยนะ แพ้ความน่ารักของนมจืดหล่ะสิ
    #10,623
    0
  9. #10582 Saguramio (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มกราคม 2563 / 19:30
    โอ้ยน้องงงงงง พระโจรอย่าแกล้งนุ้งนมเขาสิ
    #10,582
    0
  10. #10462 baekbow (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 15:16
    มีความยอมน้องงงง // พระเอกเหมือนรำคาญนมมากนะ แต่ก็ให้มาอยู่ข้างๆ เอ๊ะ มันยังไงกันนะ 555
    #10,462
    0
  11. #10425 May Ling Pcm (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 22:36
    นมโดนแกล้งตลอดเลย
    #10,425
    0
  12. #10347 kDanielSunshine (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 12:47
    อะไรคือการไปยืดแก้มเค้าอ่ะ ต้องเอ็นดูขนาดไหนหรอ หืมมมมมมม
    #10,347
    0
  13. #10185 Spices_smile (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 20:59
    พระเอกซึนเก่งมาก
    #10,185
    0
  14. #10098 greentealatte ♡ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 10:53
    นายพระเอกกกกกก อย่าแกล้งน้องงงง
    #10,098
    0
  15. #10068 Kun Kuna (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 18:21
    โมโหกลบเกลื่อนความเขินฟรอจ้ะ
    #10,068
    0
  16. #10045 Ttawanp55 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2562 / 22:56
    น้องงงงง
    #10,045
    0
  17. #10016 Chankuma (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 12:05
    ลดความหงุดหงิดลงก่อนพ่อพระเอก
    #10,016
    0
  18. #9800 Callmeyou (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 00:14
    อย่าแกล้งนมเน่าาาา
    #9,800
    0
  19. #9705 lio99 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 19:43
    เอ็นดูเขาก็บอกนะนายพระเอก
    #9,705
    0
  20. #9642 Dorothy Bernard (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 00:53

    อย่าแกล้งนมจืด ยิ่งใสๆอยู่ด้วย

    #9,642
    0
  21. #9629 TigKie_18 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 20:37
    พระเอกควรพกพาราไว้นะ ปวดเฮดแทน
    #9,629
    0
  22. #9527 beamkaii_CB (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 20:43
    คิดว่านมจืดเป็นเเบคฮยอน exoตลอดเลย น่ารัก555
    #9,527
    0
  23. #9398 PINKLAND (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 08:31
    น้องงงงง พระเอกอย่าแกล้งงงง
    #9,398
    0
  24. #9373 PloyZhang (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 00:03
    อ่านไปปวดหัวไป น้องนมแบบซื่อมากก 5555555
    #9,373
    0
  25. #9165 myhyukkei (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 12:37
    เป็นการอ่านนิยายที่เหนื่อยมาก อ่านไปหัวเราะไป ฮืออออ น้องงงงงงง
    #9,165
    0