[FIC] You're Mine คือคุณ END #JackJae ft.BNior Markbam #ฟิคคือคุณ

ตอนที่ 17 : EP.16 Confession

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,890
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    23 เม.ย. 59

© themy butter


EP.16

ALL





20:00 น.


     เจบียืนพิงรถมอเตอร์ไซค์คันสวยรอจินยองที่บอกจะไปเข้าห้องน้ำอยู่หน้าตึกคณะ
จินยองก็หายไปนานสองนานจนคนรอต้องหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดไลน์หาจินยอง



20:35 read อยู่ไหน : เดฟบี
20:35 read  ทำไมนาน : เดฟบี


จูจูเนียร์ : กลับไปก่อนเลย 20:40
จูจูเนียร์ : เดี๋ยวจะไปบ้านมาร์คก่อน 20:40

     คนชิคยักไหล่และยัดโทรศัพท์ลงกระเป๋ากางเกงยีนส์ลวกๆ มือหนายกใส่หมวกกันน๊อตและขับรถมุ่งตรงกลับบ้านตน โดยไม่ได้คิดอะไรมาก เมื่อถึงบ้านเจบีก็รีบอาบน้ำและนอนเล่นรอจินยองจนเผลอหลับไป










00:07 น.


     คนชิคสะดุ้งตื่นขึ้นมา มือกดโทรศัพท์ดูเวลา และลุกขึ้นมาสำรวจบริเวณห้องก็ไม่พบเพื่อนตนกลับมา ไปทำอะไรกันดึกๆว่ะเนี่ย! เจบียื่นเกาหัวนิ้วกดค้นหาชื่อจินยองและโทรออกทันที รอจนเสียงกดตัดหายไป ทำไมไม่รับวะ! กดโทรอีกครั้งก็ไม่มีสัญญาณตอบรับจากจินยอง กดเข้าไลน์ส่งข้อความหาอีกฝ่ายขึ้นว่าอ่านแล้วแต่ก็ไม่ตอบ มันน่าแปลกจึงตัดสินใจกดโทรหามาร์ค

     [ว่าไงมึง!]

     "ทำไรกันว่ะ ป่านนี้ยังไม่กลับ"

     [ทำไรของเมิงงงงงงงงง กูก็อยู่กับแบมเนี่ย"

     "...แล้วเนียร์ล่ะ"

     [มึงพูดอะไรของมึง]

     "สัส! รอกูเดี๋ยว"








     ไม่นานเจบีก็มาถึงบ้านของมาร์ค คนชิคเข้าในห้องได้ก็รีบเดินดูตามซอกตามมุมในบ้าน ยิ่งหาไม่เจอก็ยิ่งโมโห ใจก็เริ่มหนักอึ้งเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ตอนที่จุนเคฉุดจินยองไป แค่นึกก็โมโหมือหนาต่อยเข้ากำแพงห้องเสียงดังลั่น จนมาร์คต้องวิ่งเข้ามาดูเพราะกลัวบ้านตัวเองจะพังเสียก่อน เจบีหันมามองหน้ามาร์ค จนเจ้าตัวต้องรีบเอาตัวเองบังร่างแบมไว้ เพราะกลัวใจเพื่อนตัวเอง เจบีเวลาโกรธพลังเยอะยังกับเดอะฮัก

     "เชี้ย ใจเย็นสัสบ้านกู"

     "หายไปไหนได้ว่ะ"

     "มันกลับบ้านป่าวมึง"

     "ไม่ว่ะโทรไปถามล่ะ แล้วถ้าจะกลับ เนียร์มันจะบอกว่ามาหามึงทำไมว่ะ"

     มาร์คแบมพยักหน้าเห็นด้วย เจบีเดินฟึดฟัดมานั่งบนโซฟา ค่อยหายใจเข้าออกเพื่อจะนึกอะไรออกได้ว่าจินยองนั้นจะไปไหนได้อีก ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโหตัวเอง ครั้งที่สองแล้วที่ตนนั้นปล่อยให้จินยองหายไปแบบนี้อีก มันน่าโมโหที่สุด! หมัดหนาทุบลงบนโซฟาระบายความโกรธ แบมถึงกับสะดุ้งกับท่าทางน่ากลัวของรุ่นพี่คนชิค
     แบมพยายาม ติดต่อเนียร์เรื่อย มาร์คพลางโทรรายงานแจ็คสันอีกแรง ไม่นานนักอัศวินผมขาวก็เข้ามาช่วยจุดแสงสว่างให้กับเจบีมากขึ้นเข้าไปอีก เมื่อแจ็คสันมาถึงก็รายงานว่า เห็นจินยองไปกับจุนเค ยิ่งกว่าเอาน้ำมันราดไฟเมื่อเจบีฟังจากแจ็คสัน

     "ไอเหี้ย! มันอยู่ไหนว่ะ!!"



ตึ้ง ตึ้ง ตึ้ง!


     เสียงวีดีโอคอลดังขึ้น เจบียกโทรศัพท์ตนขึ้นดูเมื่อเห็นชื่อถึงกับตาโตด้วยรอยยิ้ม นิ้วหนาลากเลื่อนตอบรับวีดีโอคอล เจบีขมวดคิ้วเมื่อภาพในวีดีโอนั้นมืดสนิทมองไม่เห็นอะไรสักอย่าง

     "เนียร์! อยู่ไหน ทำไมภาพมืดว่ะ สัส!" ภาพเคลื่อนไหวสั่นๆ และปรากฏหน้าคนคนหนึ่งที่คุ้นเคยกันดี

     "ไอ เหี้ย จุนเค!!!" มาร์คและแจ็คสันพูดขึ้นพร้อมกัน เจบีกัดฟันตนเองจนสันกรามขึ้นเด่นชัด เมื่อในวีดีโอนั้นมีร่างจินยองนอนร่างเปลื่อยร้องไห้ โดยใช้มือปิดหน้าปิดตาตัวเองอยู่ ฝ่ายจุนเคยักคิ้วให้ ปากพูดแบบไม่มีเสียง 'เมียกู' ก่อนจะปิดวีดีโอลง

     "มึงจะไปไหนไอบี!"

     "กูจะไปฆ่ามัน!"

     "มึงรู้หรอมันอยู่ไหน"

     เจบียืนมองหน้ามาร์คนิ่ง ใช่สิจะรู้ได้ไงว่ามันแม่งพาเนียร์ไปไหน ไอบีว้อยมึงมันเหี้ย! คนชิคเตะเข้าโซฟาระบายความโมโหอีกครั้ง ส่วนแจ็คสันก็ยังคงง่วนต่อกาค้นหาพิกัดจากสัญญาณโทรศัพท์ของจินยอง จนเจอและพากันไปสถานที่ที่จินยองและจุนเคอยู่ ม่านรูดแถวบ้านเจบี






ปึ้ง!!!





     เมื่อมาถึงที่หมายเจบีไม่รอช้าถีบเข้าประตูห้องแรกทันทีโดยไม่ฟังเสียงใครทั้งนั้น

     "เฮ้ย!! ทำไรว่ะ" เมื่อเข้าไปก็เจอคู่ร่วมรักต่างๆนาๆโวยวายกันใหญ่ เจบีหรือจะสนใจรีบเดินออกมาหาห้องถัดไปทันที

     "อ่า ขอโทษครับๆ" มาร์คต้องเป็นฝ่ายเข้าไปขอโทษแทนเจ้าเพื่อนคนชิคซะงั้น เจบีค้นดูทุกห้องด้วยใจที่ร้อนรน

     "มึง!หามาถูกแน่นะแจ็ค!"

     "ถ้ากูไม่เพี้ยน พิกัดมันก็เพี้ยนละวะสัส กูเคยพลาด..." แจ็คสันยังไม่ทันพูดจบ



     ปึ้ง!!!



     "เนียร์!!!!" เมื่อประตูเปิดออกก็พบร่างของจินยองนอนเตียง จินยองหันหน้ามาเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย จินยองยิ้มทั้งน้ำตา เจบีไม่รอช้าวิ่งเจ้ากอดเพื่อนตัวเล็กทันที

     "ฮึก ฮือ"

     "มันทำอะไรเนียร์" ร่างในอ้อมกอดได้แต่ร้องไห้โฮมากกว่าเดิม เมื่อเจอคำถามจี้ใจ เจบีคลายกอดจับไหล่บางผลักออกจากตัว เพื่อให้เห็นหน้าได้ขัด ใจถึงกับหวิวอีกครั้งเมื่อได้สำรวจร่างกายคนตรงหน้า  มีทั้งรอยช้ำบนหน้าและรอยสีกุหลาบบนตัวของจินยอง ความโกรธเข้าครอบงำเจบีอีกครั้งจนเผลอกำมือแน่น จินยองยู๋หน้าด้วยความเจ็บจนเผลอร้องออกมา

     "ฮือ เจ็บ"

     "กลับ กันเถอะมึง ป่านนี้พนักงานแม่งแจ้งตำรวจแล้วมั้ง" เจบีหันมาพยักหน้าให้เพื่อนก่อนจะจับผ้าห่มข้างๆตัวมาพันร่างจินยองไหวและ อุ้มไปที่รถมอเตอร์ไซต์คันงาม

     "นั่งแท๊กซี่มั้ยมึง เนียร์มันจะนั่งยังไงนั่น รถมึงเดี๋ยวให้มาร์คขี่ไป" เจบีมองสภาพเพื่อนตนแล้วก็อย่างที่แจ็คสันว่าเลยทำตามคำขอของเพื่อนทันที






วันรุ่งขึ้น



     "ไปไหนต่อป่ะ วันนี้ดูเงียบเหงาะเนอะ แบมก็ไม่มาอีก" จองกุกนั่งบ่นหลังเลิกเรียนคาบเช้าเสร็จ ยูคยอมนั่งพยักหน้าเห็นด้วยกับเพื่อน

     "หาไรกินกัน" ยูคยอมเอ่ยชวนเมื่อกระเพาะเริ่มร้องหา

     "งั้นรอแปปดิ เดี๋ยวมา" เพื่อนทั้งสองพยักหน้าให้ยองแจ ก่อนทั้งคู่จะฟรุบหลับลงบนโต๊ะ



     ยองแจเดินมาหยุดอยู่แถวหน้าห้องสภาที่แจ็คสันนัดไว้ วันนี้ดูเงียบเหงาอย่างที่จองกุกว่าจริงๆ ขนาดห้องสภาที่จะคึกคักตลอดวันนี้ยังดูเงียบๆจนผิดปกติ

     "มาหาแจ็คมันป่ะ" เฮนรี่รุ่นพี่หน้าเด็กเอ่ยทัก ยองแจโค้งเล็กน้อยทำความเคารพให้รุ่นพี่

     "ครับ"

     "มัน พึ่งออกไปกันไม่นานนี้เอง ไปกันทุกคนเลยไปพวกหัวๆเนี่ย ถ้าเจอนะจะฟาดแม่ง!" เฮนรี่ทำท่าทางเหมือนคนจะต่อยมวย แต่ก็ต้องชะงักเพราะสายตางงๆของยองแจ

     "แหะๆ ลองโทรหามันดูละกัน พี่ขอตัว bye" ยองแจก้มโค้งให้ก่อนที่รุ่นพี่จะเดินหายไป ร่างบางถอนหายใจก่อนจะเดินกลับไปหาเพื่อนตน







     "สวัสดี ว่าไงเพื่อน" เจบีแทบจะพุ่งเข้าหาจุนเคเมื่ออีกฝ่ายเปิดปากพูด เเต่มาร์คกับแจ็คสันรั้งไว้ก่อน ทั้งสามคนถูกจุนเคนัดมาพบแถวหลังมหาลัย

     "มึงต้องการอะไร" เจบีกัดฟันถาม

     "ป่าว กูอยากอวดตัวเองให้เพื่อนเมียเห็น" เส้นอารมณ์คนชิคขาดสะบั้นทันที รวมถึงมาร์คและแจ็คสันด้วย ทั้งสามพุ่งเข้าหาร่างจุนเคพร้อมหมัดหนักๆอีกหลายครั้ง อีกฝ่ายก็ไม่โต้ตอบอะไรกลับมายิ่งนิ่งก็ยิ่งโมโหมากขึ้นจนร่างจุนเคกองลงกับ พื้น

     "ฮึฮึ" สิ้นเสียงจุนเค ก็มีผู้มาเยือนอีกเป็นสิบคนยืนรายล้อมอยู่ เจบีหัวเราะในลำคอพร้อมถอดเสื้อแจ็คเก็ตหนาปาลงกับพื้น

     "กูขออย่างเดียว เลิกยุ่งกับเนียร์ซะ!!"










     หลังจากกินข้าวกับจองกุกและยูคยอมเสร็จ ยองแจก็ขอตัวกลับหอ ส่วนยูคยอมกับจองกุกนั้นมีแพลนจะไปเล่นเกมส์เซ็นเตอร์กันต่อ ทั้งสามคนโบกมือล่ำลากันและแยกย้ายกันไป
     ยองแจเมื่อถึงด้วย ความเพลียทิ้งตัวเองลงบนเตียงนุ่มๆ และเผลอหลับไปทั้งๆที่ยังไม่ได้อาบน้ำ จนเวลาล่วงเลยมาถึงตอนเย็น ยองแจรู้สึกถึงเตียงที่ยุบลง ร่างบางค่อยๆลืมตามองร่างที่นั่งอยู่ข้างๆตน ค่อยๆยันร่างตัวเองขึ้นมากึ่งนั่งกึ่งนอนที่นอนนุ่มๆ

     "อ้ะ โทษทีที่ทำให้ตื่น" เสียงแหบทุ้มเอ่ยขึ้น ยองแจขยี้ตาตนเอง และมองแจ็คสันเต็มตา

     "โฮ้ ฟัดกับใครมาเนี่ย" พูดเสร็จก็เดินไปหยิบกล่องยาที่คุ้นเคยมาทำแผลให้คนพี่ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยช้ำ และแผลสดเล็กๆน้อย

     แจ็คสันเบือนหน้าหลบหนีทันทีเมื่อสำลีที่ชุ่มด้วยแอลกอลฮอลแตะเบาๆมาที่แผลสด มือบางก็ยังตามมาเช็ดต่อจนคนพี่ต้องแอบสบถคำหยาบออกมา ร่างบางจิปากก่อนจะใช้มืออีกข้างจับหน้าคนพี่ให้หันหน้ามาทางตนดีๆจะได้ทำ แผลได้สะดวก แจ็คสันรอบมองหน้านวลๆของยองแจ ร่างบางกำลังตั้งใจกับการเป่าเศษฝุ่นออกจากแผลก็ไม่ได้สนใจสายตาของอีกฝ่าย ที่มองมา ร่างบางหันมาสบตากับคนพี่

     "ละ แล้ว ครั้งนี้ไปมองสาวไหนอีกละ" มือบางผลักหน้าแจ็คสันไปทางอื่น

     "ป่าว ไปทืบไอเหี้ยจุนเคมา แม่งมันปล้ำเนียร์" แจ็คสันกำมือแน่น

     "แล้วพี่จินยองเป็นยังไงบ้าง" ยองแจถามด้วยความเป็นหวง อย่างน้อยพี่จินยองก็เป็นรุ่นพี่คนหนึ่ง แต่คนพี่ส่ายหน้า ยองแจก็กลับมาทายาให้คนพี่ต่อ

     "ยาจะหมดกล่องอยู่ละ มีเรื่องให้น้อยๆหน่อยก็ได้นะ" ร่างบางบ่นพึมพำ แจ็คสันมองยองแจบ่นกับตัวเองอยู่นานสองนาน จึงแกล้งหอมแก้มยองแจไปเพื่อให้ร่างางหยุดบ่นสักที คนถูกหอมแก้มเบิกตาโตและทุบไปที่อกคนพี่ และหยิบพาสเตอร์ขึ้นมาหนึ่งอันปิดทับแผลเข้าแรงๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนม่ทันได้ก้าวไปไหนไกลก็ถูกคนพี่กระชากแขนจนร่างบางเซจนหลังกระแทกกับอกแกร่ง กลายเป็นตอนนี้ยองแจนั่งอยู่บนตักแกร่งของแจ็คสัน

     "หนีไปไหน มีเรื่องจะคุยด้วย"

     "อะไรละ ปล่อยก่อน"

     "ปล่อยแม่งก็หนีไง หยุดดิ้นก่อนที่งูพี่จะตื่นเถอะ"ยองแจหยุดดิ้นทันที เกิดว่าของไอพี่สั้นตื่นขึ้นมาจริงๆละก็แย่แน่ๆ เพียงแค่นึกยองแจก็ถึงกับหัวใจสั่นรัวจนแก้มขาวนวลขึ้นสีแดง แจ็คสันซบลงตรงไหล่บางพลางถอนหายใจ ไม่ว่ายังไงวันนี้ก็ต้องคุยกับยองแจให้รู้เรื่องให้ได้ คนอย่างแจ็คสันสักอย่าง

     "ยองแจ จำวันนั้นได้มั้ย..."

     "คะ ครับ"

     "ฮืม ความจริง..."

กริ้งงงงงงง!!!

     เช็คเครก! ครับชาติจะได้คุยกับยองแจมั้ยเนี่ย แจ็คสันสบถและล้วงโทรศัพท์ขึ้นมาดูชื่อผู้ที่โทรมารบกวน ไอเชี้ย!บีครับ! ทำไมมาได้จังหวะดีๆของสั้นแบบนี้ครับ นิ้วหนากดรับสายเพื่อนตน

     "เออ! ว่า" คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน

     แจ็คสันรั้งเอวยองแจไว้ เมื่อร่างบางลุกออกจากตักตน ไม่มีทางที่จะปล่อยให้ยองแจลุกไปไหนอีกแน่ คนพี่ถอนหายใจพลางเอาหน้าซุกไหล่ร่างบาง เมื่อเจบีโทรมาปรึกษาเรื่องของจินยองเพื่อนรักที่นอนรักษาตัวอยู่โรงพยาบาล ลมหายใจร้อนปะทะกับไหล่บาง ยองแจได้นั่งนิ่งๆเพราะแขนแกร่งกอดเอวตนแน่น อยากจะลุกหนีก็ทำไม่ได้เมื่อรู้ว่าแจ็คสันอยากจะพูดคุยถึงเรื่องอดีต ไม่อยากจะนึกถึงเหตุการณ์ตอนนั้นอีกยิ่งต่อหน้าแจ็คสัน ยิ่งจะทำให้อีกฝ่ายรู้ว่าตนนั้นอ่อนแอมากแค่ไหน
     แจ็คสันกดวางสายจากเจบี ทั้งที่หัวยังซบกับไหล่บางของคนน้องอยู่ ตั้งแต่คุยโทรศัพท์อีกฝ่ายก็นั่งตัวเกร็ง แขนแกร่งตวัดกอดเอวคนน้องแน่นราวกับอีกฝ่ายจะหายตัวไปได้

     "นี่ ตอนนั้น...ไม่สิตอนนี้ ยังอยากรู้มั้ยว่าทำไมพี่ถึงชอบเรา"









     เปลือกตาบางค่อยๆลืมขึ้นจากการหลับมา 1 วันเต็ม รู้สึกปวดร้าวไปทั่วตั่วโดยเฉพาะสะโพกที่ถูกกระทำมาอย่างหนักหน่วงด้วยความ รุนแรงจากคนที่ไม่ได้รัก ความร้อนเริ่มเอ่อร้อนขึ้นตา น้ำใสอุ่นเริ่มไหลรินคิดจะยกมือขึ้นปาดรอยน้ำตาตนเอง แต่ก็รู้สึกหนักอึ้งที่มือของตน เมื่อหันมองไปที่มือตนเอง ก็พบอีกมือหนึ่งของเจบีจับไว้ส่วนเจ้าตัวก็นั้นก็กลับทั้งท่านั่งอย่างนั้น ความอบอุ่นจากฝ่ามือเจบีนั้นทำให้จินยองรู้สึกอุ่นใจและปลอดภัยขึ้นมา รอยยิ้มที่ค่อยๆปรากฏขึ้นบนใบหน้าหวานกลับค่อยกลายเป็นรอยแห่งน้ำตา

...เมื่อร่างกายนี้ไม่ขาวสะอาดเหลือไว้ให้คนที่ตนรักอีกแล้ว...

     "เนียร์" คนหลับสะดุ้งตื่นจากอาการสั่นของมือบางที่ตนจับอยู่

     "ร้องทำไม" มือคนชิคกระชับแน่นกว่าเดิม ส่วนมืออีกข้างลูบผมของคนร้องไห้เพื่อปลอบประโลม น้ำตาของจินยองนั่นทำให้หัวใจของเขาแทบสลาย ไม่ชอบให้เพื่อนตนร้องไห้เอาซะเลย

     "นี่ต่อไปนี้ฉันจะไม่ปล่อยให้เนียร์ไปไหนคนเดียวอีกแล้วนะ จะไปไหนมาไหนต้องบอกกัน ไม่ว่าจะยังไงฉันก็จะไปด้วย ฉันขอโทษ"

     "ขะ ขอโทษ ฮึก ฉะ ฉัน" จินยองนั้นรู้ดีว่าเรื่องนี้เจบีไม่ผิด เขาต่างหากที่ต้องขอโทษที่เจบีต้องมาเจ็บตัวขนาดนี้แถมยังต้องมาดูแลตนอีก เขาผิดเองที่อ่อนแอ ผิดที่ไม่มีแรงจะต่อสู้กับจุนเค ผิดเองที่ไม่รักษาร่างกายของตนไว้ให้ดี ผิดที่ทำให้คนที่ตนรักเจ็บตัวไปด้วย

     เจบีขบฟันตัวเองจนสันกรามขึ้นเด่นชัดด้วยความโกรธ จะพอมีวิธีไหนที่จะชำระล้างความเจ็บปวดให้จินยองคนนี้ได้นะ เขาต้องทำยังไงความหวงใยที่มีให้นี้ถึงจะไปช่วยเยี่ยวยากับสิ่งที่จินยองได้ สูญเสียครั้งนี้ไป ตนเองที่ผิดพลาดที่ปล่อยให้เพื่อนรักของตนไปไหนมาไหนคนเดียว ผิดที่รู้ตัวช้าว่าคนๆนี้สำคัญกับตนแค่ไหน
     มือหนาลูบผมคนป่วยสองสามที ก่อนจะค่อยๆเลื่อนหน้าเข้าใกล้จินยอง จนหน้าผากของทั้งคู่ชนกันเบาๆ ความอบอุ่นตรงหน้าผากของเจบีแผ่ไปจนถึงหัวใจของคนป่วย จินยองรับตารับความอบอุ่นทั้งหมด เจบีค่อยๆส่งรอยจูบให้กับจินยอง จูบที่ไม่มีการรุกล้ำใดๆ จูบมอบความอบอุ่น จูบปลอบโยน จูบเพราะว่าหวงใยคนๆนี้ จูบที่ไม่น่ารังเกียจ เจบีส่งทุกความรู้สึกมากมายนี้ผ่านรอยจูบนี้ จินยองเองก็สะดุ้งและเคลิ้มไปกับอีกฝ่าย ใครละจะไม่มีความสุขกับรอยจูบจากคนที่เรานั้นรัก
     เวลาผ่านไปไม่รู้กี่ นาทีที่เจบียังคงส่งรอยจูบนี้ จนจินยองต้องตบไปที่หลังแกร่งแรงๆให้คนชิครู้ตัวสักที่ ถ้านานกว่านี้มีหวังได้เข้าห้องดับจิตแทนแน่ๆ เจบีถอนจูบอย่างอ้อยอิงและลูบผมอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน

     "ไม่ร้อง ฉันผิดเองที่ดูแลเนียร์ไม่ดีเอง ฉันไม่น่าปล่อยเนียร์ไปคนเดียว ขอโทษ" จินยองได้แต่ส่ายหน้าให้กับคนชิค เจบีเห็นจึงกอดเพื่อนตนแน่น อีกฝ่ายร้องไห้จนหลับลงในอ้อมกอดของคนชิค












     "ตอนนั้นที่พี่บอกไม่ถูกเราว่าชอบตรงไหน เพราะ...พี่ชอบเราทุกตรงไงละ แล้วก็..."

     "อ้า!! ผมว่าผมไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ" ยองแจดิ้นออกจากแขนแกร่งของแจ็คสัน และเดินหนีออกมาทันที นี่พี่เขาจะเล่นอะไรกับความรู้สึกของเราอีกนะ ยองแจกลัวใจตัวเอง

     "ยองแจ" แจ็คสันเดินตามยองแจออกมาทันทีและคว้าเอวบางเข้ามาหาตน

     "ห้องน้ำอยู่ในครัวหรอ ยองแจ" ร่างบางเบิกตาโพล่งเมื่อตัวเองนั้นก็ไม่รู้ตัวเองเช่นกันว่าเดินเข้ามาในครัวตอนไหน

     "อ้า นั้นแหละ ปล่อยได้แล้ว โว๊ะ!" ร่างบางพยายามดันอกแกร่งออกจากตน รัดแน่นยิ่งกว่างูก็แจ็คสันเนี่ยแหละ

     "ทำไม กลัวไอมาร์คหึงหรอ" แจ็คสันแกล้งหยอดร่างบาง อีกฝ่ายก็ดิ้นไม่หยุดจนน่าจับฟัดเหลือเกิน

     "ก็เลิกชอบไปตั้งแต่เจอพี่ละไงละ อ้ะ!" ยองแจหยุดดิ้นทันทีเมื่อตัวเองดันเผลอพูดความคิดนั้นออกไป แจ็คสันยิ้มเจ้าเล่ห์และหอมแก้มซ้ายขวาคนน้องจนชื่นใจ ร่างบางรวมแรงฮึดสุดท้ายผลักคนพี่ออกและเดินหนีออกมาทันทีด้วยความเขิน พูดอะไรออกไปยองแจแกพลาดแล้ว เดินได้ไม่กี่ก้าวก็ถูกแจ็คสันคว้าเอวไปอีกรอบ เอวจะหักให้ได้เลยวันนี้

     "ตอนนั้นพี่ไม่รู้จริงๆ ไม่รู้ว่าเราเลิกกันได้ยังไง ไม่รู้จริงๆว่าเราเข้าใจอะไรผิด ไม่รู้ว่ามาร์คกับซูจีวางแผนอะไรไว้ ไม่รู้ทำไมพี่ถึงไม่ลืมเรื่องระหว่างเรา ไม่รู้ทำไมถึงยังรักยองแจคนนี้อยู่" แจ็คสันหมุนร่างบางให้ได้มองสายตากันและกัน

     "ที่ทำไปทุกอย่าง มันคือตัวพี่เองมี่ทำลงไป ต่อให้มันเป็นแผนของใคร แต่ใจของพี่ก็ให้ยองแจไปแล้ว" นัยต์ตาแน่วแน่ของแจ็คสันไม่สามารถทำให้ยองแจหลบสายตาไปไหนได้อีกเลย

     ยองแจก้มหน้าซบลงบนอกแกร่งในอ้อมกอดของคนพี่ด้วยหัวใจที่สั่นรัว คำสารภาพเมื่อกี้ถ้าวัดจากสายตาเขาคงปฏิเสธสายตาของแจ็คสันไม่ได้ว่าคือความจริง ทำไมตนจะไม่รู้ว่าเวลาคนพี่นั้นถ้าโกหกจะจมูกบาน นี่แปลว่าเราเข้าใจผิดมาตลอดจริงๆใช่มั้ย ทำไมกัน??

     "ยองแจคบกับพี่นะ" ยองแจเงยหน้าขึ้นทันทีที่คนพี่เอ่ยจบ รีบผลักแจ็คสันออกเพราะกลัวอีกฝ่ายจะสัมผัสได้ถึงหัวใจที่เต้นแรง แต่หารู้ไม่ว่าตอนนี้หน้าตัวเองแดงยิ่งกว่ามะเขือเทศซะอีก

     "อ้า บ้าไปใหญ่แล้ว!!!" ยองแจเดินหนีออกมา


ปึ้ง!!


     ไม่ทันไรยองแจก็เดินชนเข้ากับประตูเต็มๆด้วยความเขิน แจ็คสันที่ยืนหัวเราะอยู่ข้างหลัง ยองแจก็ยังคงซุ่มซ่ามเวลาเขินไม่เคยเปลี่ยนเช่นกัน

     "ให้เวลา 1 อาทิตย์นะ ไม่ตอบคือตกลง ไม่ตกลงคือตกลงนะว้อย" แจ็คสันตะโกนบอกคนน้องที่ยังยืนมึนอยู่หน้าห้อง แถมยังโดนคนน้องมองค้อนกลับมา



....ช่างน่ารักซะเหลือเกินน้องแตงของพี่สั้น...





_______________________________________________________________




...Talk Talk...


เปิดตอนมาด้วยความหน่วงเล็กๆจากคู่บีเนียร์
เนียร์ของเราโดนปล้ำจริงๆ TT
 
และแล้วพี่แจ็คของเราได้บอกความจริงทั้งหมดสักที
อุปสรรคมากมายซะเหลือเกิน
 จริงๆก็น่าขโมยโทรศัพท์มาปิดเสียงให้จริงๆ

แต่ทีนี้ก็ขึ้นอยู่กับน้องแตงเลยว่าจะเอายังไงต่อดี
กับพี่สั้นกวนๆคนนี้นะ




อ่านแล้ว คอมเม้นท์ ติชม ให้กำลังใจกันด้วยน้าาาา
หรือมาพูดคุยกันได้ในทวิต
และติดแท๊กให้กัน(ต์) ด้วยนะ
v

 #ฟิคคือคุณ


ขอบคุณทุกคนมากๆนะคะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

279 ความคิดเห็น

  1. #269 AudcharaMungkala (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 11:43
    สงสารเนียร์หน่วงมากเลย ไรท์ใจร้ายยยย
    #269
    0
  2. #260 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2559 / 19:03
    สงสารจูเนียร์ ฮือๆ แบบนี้เนียร์ต้องหนีพี่บีไปแน่เลย เพราะคิดว่าตัวเองแปดเปื้อน
    ทำไมต้องเจอเรื่องร้ายๆด้วย ไม่นะ ไม่นะ ฮอลลลลล

    ในที่สุดก็สารภาพว่ารักพี่เค้า รักมากไหมนะ แต่พี่เค้าก็รักฮะ

     
    #260
    0
  3. #155 n'aomamm Pk. (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 01:27
    ฟินแจ็คแจแต่ไม่สุด เพราะสงสารเนียร์อ่า โดนจริงๆเหรอ แค่ถูกทำร้ายร่ายกายก็เจ็บแล้วน้าาาา แล้วเมื่อไหร่พิบีจะรู้ใจตัวเองคะ ต้องให้เนียร์เป็นอะไรไปก่อนเรอะ!!! //อินแรง 555555
    #155
    0
  4. #154 tang_tang123 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 เมษายน 2559 / 09:13
    อูย ฟินงะจะมีncไหม แล้วเนียร์จะเป็นไงบ้างเนี้ย
    #154
    0
  5. #153 Ms.CARTOON (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 20:16
    ตอนนี้คือดีงามมมม~?
    ครบรสเลยค่าาาา สู้ๆนะคะไรท์เตอร์!
    #153
    0
  6. #152 BlaCxX Agony (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 17:21
    สงสารเนียร์ ฮือออออ
    #152
    0
  7. #151 Gottapanda (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 17:04
    อิเค กลียดแก // อินแรงมากจุดเน้
    #151
    0
  8. #150 mjaey (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 12:31
    ชอบแจ๊คแจ น่ารัก
    สงสารเนียร์ TT
    #150
    0
  9. #149 Piszi (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 11:18
    โอ้ยรับไม่ได้ เป็นเรื่องที่สองแล้วที่ต้องเลิกอ่าน...บาย
    #149
    0
  10. #148 XLOOKNAMX (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 08:40
    สงสารเนียร์ฮืออออออออ
    #148
    0
  11. #147 noey_13 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 08:08
    สงสารจูเนียร์ แต่ฟินกับยองแจ(หุบยิ้มไม่ได้เลย555)
    #147
    0
  12. #146 cafepae (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 01:18
    สงสารเนียร์ พี่บีดูแลเนียร์ดีๆนะ
    แจ๊คแจก่อหวานซะเขินเลยย
    #146
    0
  13. #145 pran p-n (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 01:06
    บิดแล้วบิดอีก เขิลอิพี่สั้น ไม่ตกลงก็คือตกลง อะไรของแกร ฮึ่ย เขิลแทนน้องแตง
    #145
    0
  14. #144 maprangseetha (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 00:36
    เข้าใจกันสักทีนะ คนอะไรโกหกแล้วจะจมูกบาน อีกคนเขินแล้วจะซุ่มซ่าม5555
    #144
    0
  15. #143 Kat_ty_k (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 00:15
    โอ๊ยยย เมนเราโดนย่ำยี งืออออ เจบีรู้ใจตัวเองยังเนี่ย!!! หืมมมม สงสารจินยอง ฮืออออ ร้องไห้ ส่วนแจ็คสันกว่าจะได้พูดความจริง งานราฏ งานหลวง งานของเพื่อนมาเต็ม 5555555
    #143
    0
  16. #142 buaptm (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 00:01
    โอ้ยยย ชอบอ่ะะ
    #142
    0
  17. #141 I.dream (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 23:57
    สงสารเนียร์มากอ่ะ ไม่อยากให้เนียร์โดนอย่างนี้เลย T^T
    #141
    0
  18. #140 mylovejinyoung (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 23:50
    สงสารเนียร์อะ เนียรโดนแรงไปจริงๆ ถ้าย้อนเวลากลับไปจะไม่อ่านตอนนี้อะ #ไรท์โหดร้ายย
    #140
    0
  19. #139 ยัยหมู (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 23:41
    โอ๊ยย เขินจนเจ็บเลยแตงงง น่ารัก ><
    #139
    0