[FIC] You're Mine คือคุณ END #JackJae ft.BNior Markbam #ฟิคคือคุณ

ตอนที่ 16 : EP.15 อดีต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,948
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    17 เม.ย. 59



EP.15

Jackson x Younhjae





3 ปีก่อน

     เสียงโวกเวกโวยวายเล่นกันสนุกสนานภายในห้องเรียน เพราะอาจารย์ผู้สอนเข้ามาสั่งงานและออกไปทันที ทุกคนดีใจและเศร้าเพราะมีการบ้านในเวลาเดียวกัน เว้นแต่ยองแจที่ไม่ดีใจและไม่เศร้าเพราะนี่จะเป็นวันหนึ่งในสัปดาห์ที่จะได้ นั่งมองคนที่ชอบด้วยความสุข ยองแจนั่งเอาคางเกยแขนรอคนๆนั้นออกมาเล่นที่สนามบาสอย่างเคย ไม่นานร่างนั้นก็ปรากฎให้เห็น ปากบางยิ้มหวานอย่างเพ้อฝัน

     "แหะ! คุยกับพี่เค้าเหอะ เฟสก็มีกันแล้ว" ซูจีสะกิดไหล่เพื่อนตน

     "บ้า ไปเหอะจะปิดห้องแล้ว"ยองแจตีไหล่ซูจีพร้อมยิ้มเขินอาย





     ทั้งคู่เดินลัดเลาะตามทางใกล้ๆกับสนามบาสที่ มาร์คกำลังเล่นบาสกับเพื่อนๆอยู่ ใช่ว่าไม่อยากจะเข้าไปทักคุยให้รู้จัก แต่เพราะฝ่ายนั้นก็ป๊อปปูล่าเหลือเกินมีคนมากมายให้ความสนใจ คงจะไม่มีวันนั้นวันที่จะมีความหวังให้ฝ่ายนั้นมาสนใจหรือจดจำตนได้ แค่คิดว่าได้มองอยู่ไกลๆก็มีความสุขแล้ว ไม่อยากตั้งความหวังอะไรไว้สูงเกินไป ถ้าหากผิดหวังขึ้นมาก็มีแต่จะเจ็บเปล่าๆ ยองแจเดินคิดอะไรเพลินๆ


ปึ้ง!!


     ร่างบางส่ายหัวดิกๆ เพราะเดินคิดอะไรเพลินจนชนเสาข้างทางเดินอย่างจัง เสียงจากแรงกระแทกทำให้คนในสนามหันมาสนใจยองแจกันเป็นตาเดียว บ้างก็ซุบซิบ บ้างก็หัวเราะ ยองแจเบ้หน้าเมื่อมือบางจับหน้าผากที่ชนเบาๆ เจ็บก็เจ็บ อายก็อาย ยองแจคนซุ่มซ่ามเอ้ย!!!

     "แจไหวมั้ย" ซูจีประคองเพื่อนตนมานั่งเก้าอี้แถวๆทางเดิน เผลอคุยโทรศัพท์ไปแค่นิดเดียว หันมาอีกทีก็เห็นเพื่อนตนเอาหัวไปเคารพกับเสาซะแล้ว ซูจียู๋หน้าเมื่อรอยแดงที่หน้าผากยองแจเริ่มขึ้น

     "ไม่เป็นไรๆ แต่พี่มาร์คเห็นมั้ยเนี่ย โอ้ยยยยย อ้ะ ฮรือ เจ็บอ่ะ" ยองแจร้องโอดโอยเมื่อมือเผลอไปโดนหน้าผากปูดบวม ซูจีหัวเราะก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้

     "เอาโทรศัพท์มายืมหน่อย" ยองแจยื่นให้ซูจีโดยไม่คิดอะไร ซูจีกดโทรศัพท์อยู่สักพักก็ยื่นคืนให้ และยิ้มสวยส่งมาให้ยองแจ

     "ไปห้องพยาบาลมั้ย" ซูจีถามไปขำไป ยองแจชูหมัดให้ซูจีก่อนจะลุกเดินออกไป ซูจีหัวเราะกับท่าทางของเพื่อนตนก่อนจะเดินตามออกไป











ติ้ง!



     เสียงแชทจากแอพเฟสบุ๊คดังขึ้น ยองแจที่กำลังเตรียมตัวอาบน้ำต้องย้อนกลับมาดูโทรศัพท์ตนก่อน นิ้วบางกดเข้าดูถึงกับตาโตทันที เมื่อเห็นว่าแชทนั้นมาจากใคร


Youngjae
     สวัสดีครับ
     พี่มาร์ค
     ผมยองแจครับ

Mark Tuan
     คนที่วันนี้เดินชนเสาป่ะ

     ยองแจเบิกตาโตอีกครั้งเมื่อเห็นข้อความ หัวใจเต้นรัวมากขึ้นเข้าไปอีก เมื่อในแชทนั้นมีข้อความตนที่ทักไปหาก่อนทั้งๆที่ตนไม่ได้ทำ

     "เอ้ย ไอซูจี" ปากสบถไป มือก็พิมพ์ต่อว่าเพื่อนผ่านแชทไป

Youngjae
     แกทำไรกับเฟสกูครับบบบบบ

Suzy
     ก็ดีไม่ใช่หรอ 55555
     (~_^)
     ไปคุยเลยไป๊

Youngjae
     เออออออออออออออ

ยองแจสูดลมหายใจ ค่อยๆเปิดแชทแล้วพิมพ์ตอบด้วยใจที่เต้นรัว

Youngjae
     อ้า ลืมแจไปเถอะพี่นะ

 Mark Tuan
      ลืมได้ไง ชนแรงมากนะ
      5555

 Youngjae
      เสียงหัวเราะดังๆนี่พี่ชัวร์เลยใช่มั้ย

 Mark Tuan
     ไหงคิดแบบนั้น
     พี่นี่ยกกล้องถ่ายแทบไม่ทันเลย
     กิกิ
     :-P

Youngjae
     เอ้ย!พี่
     ส่งคลิปมา

Mark Tuan
     อัพลงยูตูปแปร๊บ
     5555

     ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม จนลืมไปว่าตนนั้นยังไปอาบน้ำ ยองแจบอกลาอีกฝ่ายเสร็จสรรพก็รีบจัดการชำระล้างร่างกายตนเอง ดั่งความฝันแม้ไม่ได้ใกล้ชิดกันได้คุยก็สุขใจมากพอแล้ว แค่คิดถึงว่าถ้าได้คุยกับตัวจริงขึ้นมาคงจะทำอะไรไม่ถูกแน่ๆ ยองแจยิ้มเขินกับกับเอง และส่ายหน้าไล่ความเขินออกอาบน้ำต่อจนเสร็จ หลังอาบน้ำแต่งตัวก็ไม่ลืมจะบอกฝันดีเพื่อนของตนและเข้านอนด้วยใจชื่นๆดวง นี้ที่มีแต่ความสุขล้นเหลือเกิน

     เป็นเวลาเดือนกว่าที่ยองแจกับมาร์คได้คุยกันทั้งคู่เข้ากันได้ดี ท่ามกลางเสียงไล่เสียงเชียร์ของซูจีที่ค่อยให้ยองแจบอกความรู้สึกออกไป ยองแจแค่ต้องการความกล้าเพียงแต่ตอนนี้ยังไม่มีความกล้ามากพอที่จะบอกความ รู้สึกออกไปจนปล่อยให้เวลาผ่านมาหลายเดือน ซูจีถอนหายใจกับความคิดมากของเพื่อน

     "ไปกินเนื้อย่างกัน" ยองแจเอ่ยชวน

     "อ้ะ ฉันมีนัดแล้วอ่ะ ขอโทษนะแจ" ซูจีเขย่าแขนเพื่อนตนเมื่ออีกฝ่ายทำหน้าบูดเบี้ยว ยองแจพยักหน้าก่อนจะปัดมือไล่












     ถ้าเรามีคำถามจะถาม เราจะถามมั้ย ถ้าถามออกไปคำตอบที่ได้กลับมามันเป็นสิ่งที่ทำให้เราสูญเสียความรู้สึกดีๆ ออกไป แล้วถ้าเราไม่ถามเราจะรู้ความจริงได้ยังไง ตอนนี้หัวใจของยองแจบีบรัดเข้าไปอีกเมื่อเห็นเพื่อนสนิทตน นั่งกินข้าวหวานแววกับคนที่ตนชอบ คิดในแง่ดีก็คงในฐานะพี่น้อง คิดอีกแง่หนึ่งสองคนนี้คบหากัน ตอนนี้ตะทำยังไงกับตัวเองดี หน้าชา ขาชา ไม่สามารถหลบหนีภาพตรงหน้าได้เลย จนกระทั่งซูจีหันมาเห็นยองแจด้วยสีหน้าตกใจ ขาที่พึ่งหายชาก็รับวิ่งหนีอย่างว่องไว ซูจีเองก็วิ่งเช่นกัน

     "ยะ ยองแจ!" ขาบางหยุดลงทันที

     "อะ อ้าวจี" ฝืนยิ้มให้อีกฝ่าย

     "แจ ฉันขอโทษ"

     "อืม"

     "ฉันคบกันพี่มาร์คอยู่"
    
     "ตั้งแต่ตอนไหน"

     "ตั้งแต่แกเริ่มคุยกับพี่เค้า"

     เหมือนเสียงของซูจีทำดังจนทำให้หูของยองแจนั้นหนวกขึ้นกระทันหัน ยิ่งอีกฝ่ายอธิบายอะไรมายิ่งเหมือนไม่รับรู้อะไรทั้งนั้น ความช้ำในหัวใจมันบีบรัดมาถึงดวงตา น้ำอุ่นๆเริ่มบดบังดวงตาเรียว ว่าเจ็บที่เพื่อนคบกันคนที่เราชอบแล้ว เจ็บยิ่งกว่าคือเพื่อนสนิทคบทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจ สุดท้ายก็เจ็บไม่ต่างกัน นึกอยากจะต่อยหน้าเพื่อนให้หาย แต่เมื้อมองหน้าอีกฝ่ายแล้วความรู้สึกทุกอย่างละลายหายไปจนหมด เพื่อนก็คือเพื่อน

     "เอออออออออ พอๆร้องไห้หมดสวยแล้วเนี่ย มาเดทไม่ใช่หรอ ไปๆ" ซูจีเช็คน้ำตาและกระโดดกอดเพื่อนทันที เมื่อเห็นรอยยิ้มหวาน

     "ขอโทษนะมึง ขอโทษจริงๆ" ซูจีบอกขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยองแจพยักหน้าในน้อมกอดของซูจีก่อนจะผละซูจีออก ปัดมือไล่เพื่อนตน รอยยิ้มสวยผุดขึ้นบนใบหน้าซูจี ยองแจโบกมือให้เพื่อนคนสวยด้วยรอยยิ้ม ความขมเก็บไว้ในใจแม้จะเจ็บแต่ยังคนยิ้มแย้มให้เสมอ นี่เราทำใจได้รับได้จริงๆหรอ









     ยองแจสะดุ้งตื่นจากความฝัน สำรวจตัวเองก็พบว่าอยู่ในห้องนอนซะแล้ว จำได้ว่ารอเจ้าห้องจนหลับคาโซฟา ร่างบางค่อยๆเปิดประตูห้องสำรวจว่ามีสิ่งมีชีวิตนามว่าแจ็คสันกลับมารึยัง และก็พบกับร่างหนาหลับคาโต๊ะท่ามกลางกองเอกสาร งานเยอะทำงานจนตัวสั้นหมดเลยสิเนี่ย มองภายนอกดูเหมือนแจ็คสันเป็นคนไม่เอาไหน แต่จริงๆ ก็เป็นคนเก่งคนหนึ่งเลยทีเดียว ติดที่นิสัยความกวนของเจ้าตัวนี่แหละ
     ยองแจนั่งยองๆสำรวจใบหน้าคมของแจ็คสันใบหน้าเดิมเพิ่มเติมคือรอยหมองคล้ำใต้ ตาจากการอดหลับอดนอน ดูว่าแต่คนอื่นปากแห้งตัวเองก็ไม่ต่างกันสักเท่าไหร่ ยองแจแลบลิ้นเบ้หน้าใส่ ก่อนจะเดินเข้าครัวไปกินน้ำด้วยความกระหาย ระหว่างที่ยองแจจะเดินกลับเข้าห้องก็ได้ยินเสียงร่างหนาพึมพ่ำอะไรบางอย่าง ทั้งที่ตายังหลับอยู่ ยองแจก็เดินเข้าใกล้นั่งมองหน้าแจ็คสันอีกครั้ง









3 ปีก่อน


     หลังจากยองแจได้ยินซูจีคุยกับมาร์คในวันนั้น ตนก็ไม่รับทุกอย่างจากแจ็คสันอีก ไม่ว่าจะโทรศัพท์หรือทางเฟสบุ๊ค ทำไมกันเห็นความรู้สึกของเราเป็นเรื่องกันรึยังไง ทำไมต้องมาวางแผนให้เราไปรักคนโน้นรักคนนี้แทน แล้วฝ่ายแจ็คสันละ ทุกอย่างที่ทำมาทั้งหมดคือแผนที่วางกันไว้ใช่มั้ย น้ำใสๆไหลเอ่อล้นขอบตา อยากระบายให้ใครสักคนได้ฟังมีแต่เพียงตนเองที่ต้องมานั่งร้องไห้อยู่คนเดียว



     "เฮ้ ซูจี ยองแจอ่ะ" แจ็คสันเดินตรงมาถามเพื่อนคนสนิทของยองแจเมื่อไม่เห็นอีกฝ่ายติดต่อกลับมา

     "ไม่อยู่กับพี่หรอ แต่วันนี้แจก็มานะ แต่พอเลิกเรียนก็หายเข้าชมรมไปเลย " แจ็คสันส่ายหน้าเมื่อซูจีถามกลับ นับตั้งแต่คืนนั้นตื่นมาก็ไม่เห็นยองแจ แถมโทรหาก็ไม่รับ ส่งข้อความไปก็ไม่ตอบกลับมาสักที ไปทำอะไรผิดไว้กับยองแจรึเปล่านะ

     แจ็คสันดักรอยองแจหลังเวลาเลิกชมรม สายตากวาดสอดส่องหาร่างบางที่คุ้นเคย ยองแจเดินเดินก้มหน้าก้มตา จึงรีบกระโดดขว้างหน้าเซอร์ไพร์ส แต่อีกฝ่ายกลับมองนิ่ง

     "โกรธอะไร ฮืม" แจ็คสันบีบแก้มบวม ร่างบางส่ายหน้า

     "กินข้าวกัน" ร่างบางยังคงส่ายหน้า

     "อืม ไปส่งบ้านป่ะ" คราวนี้ไม่รอให้ยองแจตอบอะไร แขนล่ำก็กอดคอพายองแจมาที่รถคันเก่ง และมุ่งตรงสู่บ้านยองแจ






     เมื่อถึงจุดหมายร่างบางก้าวขาลงจากรถมอเตอร์ไซค์คันงาม มือบางโบกมือลาคนพี่ส่งยิ้มหวานก่อนจะหันหลังเดินเข้าบ้าน ยองแจก้าวได้เพียงไม่กี่ก้าวก็หันกลับมาหาแจ็คสันที่ยังคงนั่งยิ้มอยู่บนรถ ปากนิ่มประทับปากแจ็คสันเบา และหันหลังเดินกลับเข้าบ้านไปทันที รอยจูบครั้งสุดท้ายที่มอบให้และตนพยายามไม่หันไปมองให้มากกว่านี้กับความไม่ จริงใจ พอกันทีกับการเล่นกับความรู้สึก ยองแจตัดสินใจลบข้อความทุกอย่าง ลบภาพทุกอย่างออกจากโทรศัพท์ ทิ้งไว้แต่เพียงความว่างเปล่า
     แจ็คสันหลุดอยู่ในภวังค์กับรอยจูบเมื่อกี้ ถึงจะแปลกๆอยู่ แต่ก็ให้ทั้งความรู้สึกดีและไม่ดีในคราเดียวกัน อย่างน้อยก็มั่นใจแล้วว่าร่างบางไม่ได้โกรธอะไรตน แจ็คสันหัวเราะให้ลำคอ หยิบโทรศัพท์เครื่องบางขึ้นมากดพิมพ์ข้อความหาคนรักด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข


Jcakson
     ให้ไปอยู่เป็นเพื่อนมั้ย
     ถ้าไม่มีใครอยู่บ้าน
     ≥3≤

Youngjae
     ทะลึ่งละ

Jcakson
     ไม่ต้องเขิน
     คนกันเอง

Youngjae
     ไอบ้า
     พี่

Jcakson
     ฮืม
     ?

Youngjae
     ชอบผมตรงไหนอ่ะ

Jcakson
     ตอบยากวะ

Youngjae
     เลิกกันเถอะพี่

Jcakson
     เฮ้ย โกรธที่พี่ไม่ตอบหรอ

Youngjae
     ไม่ใช่หรอกพี่
     ผมว่าเราไปกันไม่รอดหรอก

Jcakson
     เอาจริง
     แตงอย่างี่เง่าน่า
     โกรธอะไรพี่

Youngjae
     ก็บอกว่าไม่ใช่ไง

Jackson
     ไม่เอาน่าแตง

Youngjae
     ก็ไม่ได้ชอบพี่ตั้งแต่แรกแล้วไง ไม่เข้าใจหรอ?!


     "ยองแจ!! ยองแจ! ออกมาคุยให้รู้เรื่องดิ" แจ็คสันตะโกนเรียกอีกฝ่ายดังลั่นด้วยความโมโห เมื่อไม่กี่นาทีที่แล้วเรายังจูบกัน เรายังยิ้มส่งความสุขให้กัน ทำไมอยู่ๆยองแจถึงมาบอกเลิกกันแบบนี้ ทั้งโมโห ไม่เข้าใจ สับสนวุ่นวาย ทุกอย่างมันช่งดูไร้เหตุผล หรือเหตุผลที่มีคือยองแจยังชอบมาร์คเพื่อนสนิทของตนอยู่ ก็ไม่แปลกเพราะจริงๆก็รู้ว่ายองแจนั้นมีใจให้เพื่อนตนมาก่อน

     "คุยให้รู้เรื่องนะ ย้า!!!" แจ็คสันทั้งทุบ ทั้งต่อยประตู หวังว่าให้อีกฝ่ายเปิดประตูกลับได้แต่ความเงียบ เพียงแค่ไม่อยากยอมรับความจริงเท่านั้นเอง

     "ยองแจ" เสียงแจ็คสันแผ่วเบา และอ่อนโยนลง

     "พะ พอเถอะพี่ กลับไปเถอะ ขอร้อง"










     "ยองแจ!!" เสียงแจ็คสันตะโกนขึ้น เด้งตัวขึ้นจากกองเอกสารตรงหน้า ตาเบิกโพลงเพราะตกใจกับความฝัน ยองแจก็สะดุ้งตามคนพี่ได้แต่มองตาโต สะดุงอะไรเบอร์นั้น

     "อ้ะ!ทำไรเนี่ย" ยองแจร้องเมื่อแจ็คสันใช้มือหนาหยิกเข้าที่แก้มย้วยของตน มือบางตบเข้าที่อกคนพี่เข้าอย่างจัง จนแจ็คสันต้องชักมือกลับมาไว้ที่เดิม

     "เฮ้อ ถ้าฝันร้ายแล้วตื่นมาเจอแบบนี้ก็โอเคเลย" คนพี่เอียงคอซบแขนตัวเองส่งยิ้มหวาน พร้อมกับสายตาที่บ่งบอกถึงความรู้สึกของตนออกไปให้อีกฝ่ายได้รับรู้  แต่อีกฝ่ายคงไม่รับรู้ด้วยเมื่อแจ็คสันรู้ตัวอีกทีร่างบางก็เดินหายเข้าไปใน ห้องครัวซะแล้ว

     ยองแจก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเดินเข้ามาในครัวทำไม แต่พอเมื่อกี้ได้สบตากับแจ็คสันกลับรู้สึกหวิวๆที่ดวงใจขึ้นมา ร่างกายยืนนิ่ง มือบางยกขึ้นลูบหน้าตัวเองที่พึ่งโดนแจ็คสันหยิกมาก มือคู่เดิมที่เคยอบอุ่นมือที่เคยให้ความรู้สึกดีๆ มือที่เคยทำร้ายกัน ทำไมวันนี้กลับรู้สึกว่าทุกๆอย่างมันมากกว่าเดิม ยองแจตบหน้าตัวเองเบาๆ ส่ายหน้าไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกจากสมอง พ่นลมหายใจเตรียมพร้อมไปเผชิญหน้ากับแจ็คสัน

     "เอาว่ะ ใช่ๆ โกรธๆ ฟู่" ยองแจหันกลับไปถึงกับผงะ เมื่อแจ็คสันที่โผล่มาตอนไหนก็ไม่รู้ยืนอยู่ด้านหลังของตน แทบยังยืนใกล้จะจนจมูกน้อยๆของยองแจแทบเข้าไปดอมดมอยู่ในปากของแจ็คสันอยู่ รอมล่อ ฝ่ายแจ็คสันก็ผงะไปนิดนึงก่อนจะยื่นหน้าให้เข้ามาใกล้ ยองแจก้มหน้าหลบสายตาก้าวถอยหลังหลีกตัวออกมา แจ็คสันก็ขยับเข้ามาใกล้อีก

     "ยองแจ" คนโดนเรียกชื่อเงยหน้าสบตากับอีกฝ่าย

     "..."่

     "เรื่อง 3 ปีก่อนฉันว่าเรา..."



กริ้งงงงงงงงงงงงงง!!


     "อ้ะ คือ..." แจ็คสันล้วงโทรศัพท์ขึ้นมาดูชื่อปิดเสียง ส่ายหน้าและเก็บเข้าที่เดิม เสียงดังขึ้นมาอีกรอบคราวนี้จะกดปิด แต่ก็ไม่วายต้องกดรับสายเพราะสายตายองแจ และนิ้วที่ชี้บ่งบอกให้รู้ว่ารีบๆรับให้เสียงน่ารำคานนี้เงียบลงซะที คนพี่กดรับและเดินออกห่างร่างบาง

     "เออ ว่าไงมึง"

     [เฮ้ย! ไอเชี้ยบี เออไอแจคมึงว่างมั้ย]

     "ก็เกือบจะไม่ว่างแล้วนะ มีไรว่ะ"

     [ไอเชี้ยรูปกู เออไอบีมันก็กงรอกลับพร้อมเนียร์ปกติของมันว้อย แล้วเนียร์ไลน์บอกบีมันว่าจะมาบ้านกูหลังจากนั้นก็หายไป ไอบีโทรมาหากูพอบอกว่าไม่อยู่เท่านั้นละ ไอเชี้ย! มาถึงบ้าน ที่หอแม่งก็ไม่อยู่ โทรไปที่บ้านก็ไม่มี ย้า!!! โทรไปแม่งก็ตัดสายทิ้ง มึงรีบมาช่วยห้ามมันที ก่อนที่มันจะพังบ้านกู เฮ้ยแบม!]






ติ๊ด!





     แจ็คสันกดวางสาย มาได้ตรงจังหวะมากเลยไอพวกเพื่อนเวร ตัวเองยังปรับความเจ้าใจกับยองแจยังไม่ทันได้ ยังต้องไปจัดการให้คนอื่น ถ้าทางฝ่ายมาร์คกับเจบีดูวุ่นวาย เริ่มเครียดละครับ แจ็คสันเดินตรงมาหายองแจที่ยังยืนรออยู่

     "พรุ่งนี้เลิกคาบเช้าแล้วมารอที่ห้องสภาด้วยละกัน" บอกเสร็จก็คว้ากุญแจรถหันหลังเดินออกไปสามก้าวก็หันหน้ากลับมาและชี้ไปที่ หน้ายองแจ

     "อย่าลืมละ" แจ็คสันเดินออกไปจากครัว อยู่ๆก็โผล่เข้ามาในห้องครัวอีก ยองแจสะดุ้งใจแทบวาย

     "ต้อง มา รอ นะ ว้อย!"

     "เออออออออออออออ ไม่ไปว้อยยยยยย"

     "ไม่มามีเรื่อง" แจ็คสันขี้หน้าปราบ

     "เอออออออออออออออ" ยองแจตอบเสียงดังฟังชัด เอาให้ดังทะลุหูไปเลยย้ำมากซะจริง ยองแจขยับปากมุบมิบ หลังจากที่แจ็คสันเดินออกไปแล้ว ไม่รู้ว่าจะโล่งใจดีรึเปล่าที่หลุดพ้นจ่กแจ็คสัน แต่สีหน้าเมื่อกี้ก็ดูเครียด มีเรื่องอะไรรึเปล่านะ



_______________________________________________________________



มาอ่านตรงนี้ยังงงงงง


...Talk Talk...

ตอนนี้ออกจะเน้นไปทางอดีตเนอะ
ฝ่ายพี่แจ็คเราก็งานยุ๊งงงงงงงยุ่ง
แล้วจินยองของเราหาายไปไหนกันเนี่ย
พี่บีก็อาละวาดใหญ่เลย
จริงๆความใจร้อนของฝ่ายพี่บีอาจจะไม่เท่าพี่แจ้คนะ
แต่ในเมื่อคนที่เรารักหายไปมันก็มีอารมณ์กันบ้างละเนอะ


ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน และคอมเม้นต์นะคะ
ขอบคุณทุกความเห็น ขอบคุณทุกกำลังใจจริงๆ
รักน้า <3


มาพูดคุยกันได้ที่

#ฟิคคือคุณ

มาเถอะแท๊กเราเงียบเหงาจริงงงงงงง


 





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

279 ความคิดเห็น

  1. #259 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2559 / 18:45
    ขัดได้ตลอดเลยสินะเพื่อนๆเนี่ย เมื่อไรจะเคลียร์ได้หละ
    #259
    0
  2. #138 n'aomamm Pk. (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 00:45
    แจ็คแจเกือบจะได้เคลียร์กันแล้ว เห้อมมมมม //เนียร์หายไปหรอ พี่บีตามไปช่วยเร็วววว
    #138
    0
  3. #137 Ms.CARTOON (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 เมษายน 2559 / 23:23
    ฟิลกำลังได้เลยคร๊าาา^^แต่ไอ่พวกเพื่อนๆนี่คือ..มาขัดจังหวะว่างั้น?- -''\\รอต่อนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ><
    #137
    0
  4. #136 my rice (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 เมษายน 2559 / 23:04
    เหิ้มมมม
    #136
    0
  5. #135 mjaey (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 เมษายน 2559 / 16:53
    จะได้เคลียกันสักทีนะแจ๊คแจ 5555
    #135
    0
  6. #134 ปภารวี (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 เมษายน 2559 / 13:23
    ต่อเลยคร่าาาา
    #134
    0
  7. #132 noey_13 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 เมษายน 2559 / 09:45
    บ้านพี่มาร์คจะพังไหมนะ 5555
    #132
    0
  8. #131 XLOOKNAMX (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 เมษายน 2559 / 08:03
    เกือบจะได้เคลียกันอยู่แล้วววว
    #131
    0
  9. #130 tang_tang123 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 เมษายน 2559 / 07:26
    เมื่อไหร่จะเข้าใจกัน
    #130
    0
  10. #129 I-ayuenn (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 เมษายน 2559 / 02:02
    อยากจับทั้งสองคนมานั่งคุยกันแล้วปิดโทรศัพท์ให้หมด
    เมื่อไหร่จะเข้าใจกันห๊าาาาา!!
    #129
    0
  11. #128 maprangseetha (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 เมษายน 2559 / 00:02
    อดีตเป็นแบบนี้นี่เอง ถ้าเป็นยองแจจะโกรธซูจีมาก อยากให้แจ็คแจปรับความเข้าใจกันสักที
    #128
    0
  12. #127 Chibamie (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 เมษายน 2559 / 22:38
    เมื่อไรจะคุยกันได้เล่าาาาา ~
    #127
    0