~Sweet WonHyuk Short Fiction~

ตอนที่ 10 : [SF] Welcome Home Baby

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,006
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    30 พ.ย. 54





WonHyuk :: Welcome Back!


     สวัสดีครับ ฮยอกแจครับผม ไปเที่ยวมาล่ะ...รู้กันแล้วสิเนาะ ผมถ่ายรูปมาตั้งเยอะแหนะ ทริปพักผ่อนของผมพร้อมครอบครัวสนุกจริงๆ ถ้าตัดปัญหาเรื่อง “คนบ้างาน” คนหนึ่งออกไปซะอะนะ...นอกนั้นก็วิเศษมากๆเลย...

    แต่กลับมาแล้ววันรุ่งขึ้นก็ต้องทำงานแล้ว ตั้งใจว่าจะนอนให้เต็มที่เสียหน่อย แต่ก็มีคนมากวนจนได้

    เฮ้อ...ไม่น่าเลยเรา....


_+_+_+_+_+_+_+_+_+_+_+_

    หลังจากเดินทางไปเที่ยวยุโรปกับครอบครัวซะอิ่มหนำไปแล้ว วันที่ต้องกลับมาทำงานก็มาถึงจนได้ หลังจากที่ลงจากเครื่อง ฮยอกแจก็กลับหอพักทันที ตั้งใจว่าจะจัดการรื้อกระเป๋าแล้วรีบนอนพักเอาแรง เพราะตารางงานที่แสนวุ่นวายกำลังรอเขาอยู่


    “กลับมาแล้วววววว” ร่างบางส่งเสียงก่อนที่ตัวจะเดินเข้ามาเสียอีก


    “กลับมาแล้วหรอฮะ ซื้ออะไรมาฝากบ้าง” รยออุคนั่งดูทีวีอยู่หันมาถามพร้อมรอยยิ้มเล็กๆ


    “เห็นหน้าก็ถามถึงของฝากเลยนะ ซื้อขนมมา...แต่รอพี่รื้อกระเป๋าก่อนแล้วกัน เดี๋ยวเอาให้” ฮยอกแจอมยิ้มบางๆ เดินลากกระเป๋าตรงเข้าไปที่ห้องนอนตัวเอง
   

    “พี่เข้าห้องก่อนนะ จะรื้อของแล้วขอนอนเร็วๆหน่อยวันนี้....แล้วคนอื่นไปไหนหมด” ร่างบางหันมาบอกรยออุคเสียงเบาแล้วเอ่ยถามท้ายประโยคเมื่อไม่เห็นคนอื่นๆอยู่ในห้องเลย


    “พี่เยซองไปร้านครับ พี่ซองมินกลับบ้าน ส่วนคยู ผมคิดว่าอยู่ในห้องนะ...ไม่รู้สิ” สองคนแรกหนะไม่เท่าไร แต่คนสุดท้ายที่ถูกเอ่ยถึงเหมือนไม่มั่นใจนั้นฟังดูแปลกๆ มันอยู่หอกันยังไงไม่รู้ว่าใครไปไหน ฮยอกแจพยักหน้านิดๆแล้วไม่ได้สนใจอะไรอีก


    “พี่ฮะ..” เสียงเรียกทำให้ฮยอกแจหันหน้ากลับมาที่คนเรียกอีกครั้ง เลิกคิ้วขึ้นเชิงถามว่ามีอะไร แต่รยออุคก็ได้แค่ทำท่าครุ่นคิดนิดๆ ก่อนจะยิ้มแหยๆมาให้


    “อ่ะ...เอ่อ...ผมลืมไปแล้วอ่ะ เดี๋ยวนึกออกแล้วผมจะบอกนะ” ฮยอกแจก็ได้แต่พยักหน้าเข้าใจ หัวเราะออกมาเบาๆ ส่วนเจ้าตัวก็หันไปจ้องจอทีวี และเหมือนจะพึมพำอะไรกับตัวเองเบาๆ


    ร่างบางเดินเข้าห้องไปโดยที่ไม่คิดแม้จะเอื้อมมือไปเปิดสวิตไฟ ถึงจะตั้งใจว่าจะรื้อของก่อน แต่ก็อดขี้เกียจนิดๆไม่ได้ เมื่อประตูบานหนาปิดลง ฮยอกแจก็มุ่งตรงไปที่เตียง แต่ว่าอะไรบางอย่างก็รั้งเขาไว้เสียก่อน


    “อย่าขยับนะ มาให้ปล้นซะดีๆ”


    แม้จะแอบตกใจนิดๆ แต่คนที่ทำแบบนี้ในห้องนี้ก็มีอยู่คนเดียวนั่นแหละ ร่างบางยืนอยู่กับที่ แอบยิ้มนิดๆในความมืด ก่อนจะเอ่ยเสียงเบาเล่นตามคนด้านหลัง


    “จะมาปล้นอะไร ไม่มีอะไรให้ปล้น เอาเงินไปเที่ยวหมดแล้ว”


    สิ้นเสียงพูด คนตัวบางก็ถูกโอบกอดไว้ทั้งตัวจากด้านหลัง รู้สึกถึงความอุ่นนุ่มที่ประทับลงมาข้างแก้มและกระหม่อม ฮยอกแจเอนหัวลงพิงอกแกร่งของคนที่คิดถึง


    “ทำไมจะไม่มี นี่ก็ปล้นได้ ตรงนี้ก็ได้ ปล้นได้ไม่มีวันหมดหรอก”


    เสียงทุ้มกระซิบข้างหู ก้มลงฟัดซอกคอขาวทั้งสองข้างของคนตัวเล็กให้บิดตัวหนีเป็นพัลวัน มือบางเอื้อมมือไปเปิดไฟเพราะตอนนี้หลบไปไหนก็ดูจะติดคนตัวใหญ่เสียหมด


    “ฮะๆ อย่าสิ จักจี้ หนวดขึ้นแล้วไม่ยอมโกน มาแกล้งคนอื่นอยู่ได้ ซีวอน อย่า....” มือบางลูบคอขาวๆทั้งสองข้าง บิดตัวหนีคนตัวใหญ่ที่เอาไรหนวดแข็งๆมาไซ้เนื้ออ่อนที่คอ เล่นเอาขนลุกไปหมด


    “อย่าเพิ่งหนี มาให้กอดก่อน...ไปเที่ยวตั้งนาน ไม่คิดถึงกันหรือไง” ดิ้นไปดิ้นมาก็ไม่พ้นวงแขนแกร่งอยู่ดี สุดท้ายก็ติดอยู่ในอ้อมกอด เงยหน้ามองคนตัวสูงยิ้มๆ


    “ไม่เลยสักนิด....เที่ยวกับพ่อแม่สนุกจะตาย...เจอแฟนคลับเยอะแยะเลย ลืมนายไปแล้วด้วยซ้ำ” เป็นธรรมดา เรื่องอะไรจะบอกความจริงล่ะ แม้ว่าจะเผลออัพทวิตถึงตอนอยู่นิวยอร์กก็เถอะนะ


    “ใจร้ายจัง....เดี๋ยวก็ปล้นจูบให้ขาดใจตายซะนี่” แม้จะมียิ้มกวนๆส่งไปเย้ยร่างสูง แต่พอหน้าคมทำท่าจะก้มลงมาจริงๆ มือบางก็ยกขึ้นดันแก้มสากให้วุ่น...


    “หวา....ไม่เอา ซีวอนมันจักจี้ โอเคๆๆ ยอมแล้วๆ ก็....คิดถึงไง...คิดถึงๆๆ มากด้วย..พอใจยังเล่า!” จากเสียงโวยวายห้ามปราม “โจรจักจี้” ก็กลายเป็นหลับหูหลับตาพูดซะไว คนตัวเล็กไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมองแฟนหนุ่มด้วยซ้ำ จะคบกันกี่ปี...ก็ไม่เลิกเขินสักทีนะฮยอกแจเอ้ย....


    “ครับ...พอใจ แล้วก็คิดถึงเหมือนกัน...คิดถึงคนตัวเล็กที่เนื้อหอมซะเหลือเกิน สองคนนั้นรู้จักนายด้วยหรอ” เรื่องคนละเรื่องถูกโยงเข้ามาเป็นเรื่องเดียว คำถามที่มาแบบไม่ตั้งตัวทำให้คิ้วเล็กขมวดเล็กน้อย เมื่อพยายามนึกตามที่ร่างสูงพูด


    “อ๋อ แฟนคลับน่ะหรอ รู้จักสิ ก็เขารู้จักวงเราไง น่ารักดีนะ ช่วยฉันเรื่องร้านอาหารด้วย” เพราะมัวแต่คิดถึงเหล่าแฟนคลับที่เป็นผู้หญิง ฮยอกแจจึงเหมือนจะคุยอยู่คนละเรื่องกับร่างสูงตรงหน้า


    “ไม่ใช่ผู้หญิงสิ....สองคนที่เป็นผู้ชายน่ะ ไปถ่ายรูปกับเขาทำไม” เสียงทุ้มเหมือนจะติดงอนๆแต่คนตัวเล็กก็ยังไม่อยู่ในอารมณ์เดียวกันอยู่ดี ซีวอนละอ้อมกอด เดินมาหย่อนตัวลงบนเตียงโดยดึงร่างบางให้เดินมานั่งลงตรงระหว่างขา ก่อนแขนแกร่งจะโอบกอดไว้เหมือนเดิม


    “นายรู้ได้ไงอ่ะ...อื้อ มี...เขามาขอถ่ายตอนไปดูบอลน่ะ” เพราะยังไม่เห็นรูป ตอนแรกเลยไม่เข้าใจ แต่ก็พอเดาออกว่าซีวอนน่าจะหมายถึงสองคนนั้นนั่นแหละ...เพราะเขาก็ถ่ายแค่นั้น


    “แล้วนายไม่ทำงานหรอวันนี้...มัวมาพูดดี ตัวเองก็เงียบเหมือนกันแหละ” ฮยอกแจเปลี่ยนมานั่งตะแคงข้าง หันหน้ามามองใบหน้าคมบ้าง จับแขนแกร่งขึ้นมาสำรวจผิวพรรณที่ดูจะคล้ำลงเพราะการถ่ายทำละคร


    “นายคล้ำลงไปเยอะเลยนะเนี่ย...หึหึ” แม้จะแอบหวังว่าฮยอกแจจะพูดประโยคอื่นแต่ก็อดขำไม่ได้ ยกมือขึ้นบีบจมูกเล็กเบาๆ


    “วันนี้ว่างวันนึงน่ะ...แต่พรุ่งนี้ก็ต้องไปถ่ายต่อ พอดีนายกลับมาวันนี้ ก็เลยมารอ” ถึงแม้จะรักที่จะทำงานละครครั้งนี้แค่ไหน แต่แววตาเหนื่อยล้านั้นก็ยังถูกซ่อนไว้ไม่มิดอยู่ดี ฮยอกแจยกมือขึ้นประกบที่แก้มสาก ยิ้มน้อยๆอย่างให้กำลังใจก่อนจะเคลื่อนตัวเข้าไปประทับจูบแผ่วเบาที่ปากหนา


    “ขอบคุณนะที่มา หายเหนื่อยยัง ให้ยาแก้เหนื่อยไปแล้วเนี่ย” แก้มขาวอมชมพูนิดๆ แม้จะเขินที่เป็นคนจูบก่อน แต่เขาก็อยากให้กำลังใจคนตรงหน้าได้บ้าง ซีวอนยิ้มจนแก้มปริ กระชับกอดคนตัวเล็กแน่นให้หายคิดถึงแล้วผละมาเอาหน้าผากแนบลงไปกับร่างบาง ริมฝีปากห่างกันแค่ลมหายใจรินรด


    “หายนิดหน่อย...อยากได้อีกได้หรือเปล่า” และเหมือนจะไม่ใช่ประโยคคำถามที่ต้องรอคำตอบ ปากหนาแนบจูบลงไปทันทีที่จบประโยค เพราะทั้งโหยหาและคิดถึงร่างบางตรงหน้า จูบนุ่มนวลจึงทวีน้ำหนักขึ้นโดยไม่รู้ตัว


    แขนบางยกขึ้นโอบรอบคอหนา ปฏิเสธไม่ได้ว่าก็คิดถึงคนตรงหน้าไม่ต่างกัน ตั้งแต่ที่ซีวอนเริ่มถ่ายละคร พวกเขาก็ไม่ค่อยได้มีเวลาเจอกันเลย แม้จะเหนื่อยจากการเดินทางและตั้งใจว่าจะเข้านอน แต่แผนทุกอย่างเหมือนถูกโละทิ้งตั้งแต่ตอนที่ได้ยินเสียงที่คุ้นเคย


    ซีวอนถอนจูบให้ร่างบางได้สูดอากาศบ้างเพราะดูเหมือนจะโดนเขาสูบไปเสียหมด ปากแดงเจ่อบวมมันละเลื่อมเพราะจูบหนักหน่วง ยิ่งทำให้ร่างบางน่ารักเข้าไปใหญ่ ยังไม่ทันได้หายใจคล่อง ร่างบางก็โดนร่างสูงคลอเคลียอีกครั้ง


    ลิ้นอุ่นแทรกเข้าไปหยอกเย้าในปากเล็ก ปากหนาดูดดุนกลีบปากนุ่มให้ชุ่มฉ่ำราวกับกุหลาบที่อาบด้วยหยาดน้ำค้าง...ซีวอนพลิกตัวให้ร่างบางนอนราบลงไปกับเตียงนุ่ม จากปากอุ่นก็เปลี่ยนมาเป็นจมูกซุกซนที่ไซ้ไปตามลำคอขาว



    แม้สติจะกระเจิดกระเจิงเพราะจูบที่คิดถึง แต่อีกใจหนึ่งก็ยังระลึกได้ว่ายังมีอีกคนที่อยู่ในห้องนั่งเล่น และยังไงก็ตามมันยังไม่ทันมืด ยังไม่มีใครเข้านอนแน่ๆ...ถ้าเกิดว่าเสียงดังออกไปล่ะแย่เลย....


    “ซีวอน...รยออุคกับคยูฮยอนยังอยู่นะ...เดี๋ยวน้องได้ยิน”


    เสียงหวานที่เปล่งออกมาจากลำคอสั่นนิดๆเพราะจังหวะหายใจที่ถี่ขึ้น แต่ดูเหมือนร่างสูงด้านบนจะไม่แม้แต่ใส่ใจ ยังคงจูบไล้ซอกคอขาว จูบย้ำให้รอยแดงประทับบนเนื้ออ่อนของร่างบางพร้อมกับพึมพำแทบฟังไม่ได้ศัพท์


    “ครับ....น้องรู้แล้วล่ะ”


    มือหนาเลื่อนลงสัมผัสข้างเอวบาง รั้งเสื้อยืดสีอ่อนให้เปิดออกและเลื่อนตัวลงไปพรมจูบบนหน้าท้องแบนราบที่หดเกร็งรับสัมผัส ฮยอกแจหายใจติดขัด สติที่พยายามจะเรียกกลับมากระเจิดกระเจิงออกไปโดยง่ายโดยฝีมือผู้ชายคนนี้...แบบนี้ทุกทีสิน่า


    “ฮะ...ซีวอน ว่าอะไรน่ะ..หยะ หยุดก่อน”


    แม้จะยากขนาดไหน ฮยอกแจก็ทำสำเร็จ มือบางรั้งใบหน้าของซีวอนให้เงยขึ้นจากหน้าท้องของตน อกบางสะท้อนขึ้นลงด้วยจังหวะที่เร็วกว่าปกติ นัยน์ตาคู่เล็กมีน้ำเอ่อนิดๆและปากที่แดงฉ่ำ....เกือบจะห้ามไม่ทันแล้ว


    ซีวอนยอมหยุดและเงยหน้าขึ้นมามองคนรัก มองร่างบางด้วยตาที่ยิ้มๆก่อนจะก้มลงแนบจูบกับปากนุ่มแผ่วเบา ฮยอกแจขมวดคิ้วกับรอยยิ้มมีความนัยนั้นจนซีวอนอดไม่ได้ที่จะขำออกมา ยื่นนิ้วไปขยี้ปมขมวดบนใบหน้าคนน่ารักแผ่วเบา


    “ไม่ต้องขมวดคิ้วหรอก...ฉันพูดว่า “น้องรู้แล้ว” ข้องใจอะไรครับ”


    “ก็น้องรู้แล้ว หมายความว่าไง น้องรู้ว่านายอยู่ในห้องนี้...รออยู่งั้นหรอ แล้วทำไมรยออุคไม่เห็นพูดอะไร”


    ปากเล็กขยับถามตามที่ตนคิด กำลังคิดว่าทำไมรยออุคไม่บอกเขาถ้ารู้ว่าซีวอนมารอ


    “ก็ถ้าบอก...ฉันจะได้เซอร์ไพรซ์นายมั้ยล่ะ เมื่อกี้รยออุคเกือบทำแผนแตกแล้ว”


    ซีวอนแกล้งขมวดคิ้วและส่ายหัวเบาๆเหมือนไม่พอใจ แต่มีหรอที่ฮยอกแจจะไม่รู้ว่าท่าทางนี้มันเจ้าเล่ห์ใส่กันชัดๆ ฮยอกแจย่นจมูกก่อนจะเหลือบตามองร่างสูงที่นั่งหัวเราะเบาๆเอาแขนคล่อมตัวเขาอยู่


    “ขี้โกงชะมัด...ไม่น่าล่ะ รยออุคถึงทำท่าจะพูดอะไรบางอย่าง..แล้วก็ไม่พูด”


    และเหมือนฮยอกแจจะลืมไปว่าก่อนหน้านี้อะไรกำลังจะเกิดขึ้น ซีวอนฉุดร่างบางให้ลุกขึ้นนั่งโดยที่แขนแกร่งก็ตวัดรอบเอว รั้งเอวเล็กไว้จนแทบจะแนบเข้าเข้าด้วยกัน ก่อนจะกระซิบเสียงแผ่วชิดริมหู
   

    “ทีนี้ฉัน ชื่นใจ นายได้หรือยัง”


    Click!! ร้านกาแฟที่วอนเข้าประจำ
http://www.mediafire.com/?s9uulc7bjz5spgt




        “ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะครับ" ฮยอกแจซุกอกแกร่งและยังคงหอบถี่ ดวงหน้าขาวเงยขึ้นและจุมพิตที่ปลายคางสาก ซีวอนก้มลงบดจูบกับปากบางบวมช้ำ รั้งร่างเล็กเข้าแนบกาย


        และเพราะอารมณ์พาไป สติที่ไม่ได้มีเวลาได้ร่วมรวมเข้ามาใหม่เท่าไหร่จึงกระเจิดกระเจิงไม่เหลือชิ้นดี เสียงหวานดังกังวาน ครางเรียกร้อง เสียงหอบเหนื่อยประสานก้อง กายประสานกาย ลมกายใจกระชั้นถี่


        “รักนายนะฮยอกแจ....ฝันดีครับ”


         เสียงสุดท้ายที่ฮยอกแจได้ยินคือคำพูดปนเหนื่อยหอบแต่หนักแน่นของร่างหนาและอ้อมกอดแสนอบอุ่นที่คุ้นเคย ราตรีนี้เจ้าหญิงนิทราก็ไม่ได้พึ่งเข็มทอผ้าที่ไหน...แต่สิ้นแรงจนหลับใหลไปเอง

.

.

.

.

.

          “ตื่นได้แล้วครับคนเก่ง...” เสียงกระซิบข้างริมหูพร้อมกับจูบที่ถูกพรมจนทั่วฐานคอ ตาคู่เล็กกระพริบปรับแสง สัมผัสได้ว่าร่างตัวเองเปลือยเปล่าอยู่ในอ้อมกอดอุ่นที่มีสภาพไม่ต่างกัน”


           แขนบางเลื่อนจากวางพะบนอกแกร่งมาโอบเอวหนา แอบเขินกับสิ่งที่ผ่านมาที่ยังชัดเจนในความทรงจำ ดวงหน้าขาวเริ่มเรื่อสีอย่างห้ามไม่ได้ แอบคิดว่าดีนะที่นอนซุกอกซีวอนอยู่ ไม่อย่างนั้นเขาต้องโดนร่างสูงล้อแน่ๆ


           “อรุณสวัสดิ์” ฮยอกแจดันตัวขึ้นนั่ง รั้งผ้าห่มมาปิดกายแล้วกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียง แก้มขาวอมชมพูเพราะในหัวมีแต่เรื่องเมื่อคืนแล่นเข้ามาซึ่งดูเหมือนซีวอนจะรู้ว่าร่างบางเป็นอะไร


           “อรุณสวัสดิ์ครับ แก้มแดงหมดแล้ว คิดอะไรอยู่น่ะ” มือหนาเอื่อมมาไล้แก้มนุ่มแผ่วเบา คนตัวเล็กจะรู้ไหมนะว่าแก้มแดงๆเพราะอาการเขินนั่นมันยิ่งทำให้ตัวเองดูน่าฟัด ซีวอนรั้งร่างแบบบางให้เข้ามาแนบตัวก่อนจะพลิกตัวลงค่อม แล้วแนบจูบรับยามเช้าให้ร่างเล็ก


           “เดี๋ยวฉันต้องไปแล้วนะ ต้องกลับไปอาบน้ำที่บ้านก่อน เดี๋ยวจะสาย นายก็นอนต่ออีกสักหน่อยก็ได้ ฉันรู้ว่าวันนี้นายมีแค่จัดรายการตอนกลางคืน”


           ปากบางแย้มยิ้มรั้งกายขึ้นนั่งพร้อมกับร่างหนาที่ลุกไปใส่เสื้อผ้าเตรียมออกไป ผ้าห่มถูกรั้งพันตัวไว้ แต่ผิวอ่อนพ้นขอบก็มีรอยแดงอยู่ทั่วไปหมด ร่างบางเดินมาเกาะแขนแล้วรั้งคอแกร่งลงมาเพื่อแนบจูบล้ำลึก จูบ..ที่คงจะเติมพลังให้ซีวอนไปตลอดสัปดาห์


           “เดินทางดีๆนะ...โทรหาบ้าง เพราะว่าฉันก็คิดถึงนายนะนายบ๊อง”


           ซีวอนยิ้มจนแก้มปริ ลักยิ้มเจ้าเสน่ห์ปรากฏให้คนที่แม้จะเห็นประจำใจระทวย มือหนาลูบผมนุ่มสีอ่อนแล้วหัวเราะออกมาแผ่วเบา


           “ครับ งานเสร็จเมื่อไหร่ จะมาอยู่ด้วยจนเบื่อไปเลย”


           ทั้งคู่หัวเราะออกมาพร้อมกัน ฮยอกแจไม่ได้เดินออกจากห้องไปพร้อมซีวอนเพราะไม่ได้แต่งตัวแต่ก็ได้ยินเสียงคนอื่นทักทายบอกลา ร่างบางเดินมาทิ้งตัวลงนอน ตั้งใจว่าจะนอนอีกสักพักแล้วค่อยลุกมาอาบน้ำเตรียมไปเรดิโอ
.

.

.

           ระหว่างทางไปสถานี ฮยอกแจได้แต่นึกโทษซีวอนอยู่ในใจเล็กๆไม่ได้ว่าทำให้เพลียไปหมด ร่างบางสะบัดแข้งขาอย่างเมื่อขบไปทั้งตัว อีทึกนั่งมองเงียบๆแต่ก็ไม่ได้ถามอะไร จนกระทั่งถึงสถานี ระหว่างที่กำลังเดินเข้าไปและอยู่ในช่วงที่อยู่กันแค่สองคน อีทึกที่กำลังเดินนำหน้าก็พูดเปลยๆมาเสียงเบา


           “วันหลังก็เพลาๆแรงคิดถึงกันหน่อยนะฮยอกแจ...เดี๋ยวนายจะไม่สบายเอาซะก่อน หึหึ”


           แก้มขาวนวลแดงเอ่อขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ ตอนเช้าพอออกมาจากห้อง สายตาพราวระยับซ่อนแววแซวไม่มิดของรยออุคกับคยูฮยอนก็ทำให้ร่างบางทำหน้าไม่ถูก ซองมินที่ไม่ได้พูดอะไรมากก็ไม่พ้นแซวเหมือนกัน


           สามคนนั้น...ถ้าได้ยินเสียงบ้างก็คงไม่แปลกเพราะอยู่ห้องเดียวกัน...แต่ฮยอกแจก็ยังอดสงสัยในอีทึกไม่ได้ว่ารู้ได้ยังไงว่าเขากับซีวอน.....คิดถึงกันมากกกกก


_+_+_+_+_+_+_+_+_+_+_+_

    ครับ...ก็.....นั่นแหละ ไม่น่าเผลอใจเลยใช่ไหม....แต่มีใครพอจะให้กำลังใจผมได้บ้าง

    ผมว่าถ้าเป็นใคร เจอผู้ชายแบบซีวอนก็คงจะไม่เผลอใจยากแน่ๆใช่มั้ย....สรุปว่าผมไม่ผิดนะ ก็...เขาจะเกิดมาน่าหลงใหลทำไมกันล่ะ...แต่ถึงจะเผลอใจจนเหนื่อย...แต่ผมก็รักของผมนะ!!





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

137 ความคิดเห็น

  1. #124 ae snoopy (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 มกราคม 2555 / 17:32
    คิดถึงกันแบบไหนเนี่ยเล่นซะเพลียเลย
    #124
    0
  2. #100 chanis407 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2554 / 08:40
    คิดถึงมากกกกก..เลยเพลียมาก..อิอิ
    #100
    0
  3. #94 piggy-oun (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2554 / 22:10
    ก็คนมันคิดถึงนี่ ใช่มั๊ย ??
    คิดถึงมากด้วยสิ
    ไม่งั้นฮยอกคงไม่โดนขนาดนี้หรอก
    จริงมั๊ย ซีวอน
    #94
    0
  4. #90 GaNa (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2554 / 18:32
    5555

    ก็แรงคิดถึงเยอะนิเนอะ ช่วยไม้่ได้

    ทำใจๆๆ ไปนะฮยอกกกกกกก
    #90
    0
  5. #89 honeypan (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2554 / 14:54
    =v= โดนใจเจ้จริงๆแกเอ๊ย

    เหตุผลนี้ใช่มั้ยไก่เลยหลับในคิส คึๆ
    #89
    0