~Sweet WonHyuk Short Fiction~

ตอนที่ 11 : [SF] The Swimming Pool...Just where it started

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 911
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    8 ธ.ค. 54

[SF] The Swimming Pool...Just where it started


Note!! สมมติว่าโลกนี้มีเพียงผู้ชายและอะไรๆก็เกิดขึ้นได้ถ้าไรท์เตอร์เขียนมัน!+_o


   


    รถหรู คอนโดหรู และอาชีพการงานที่สุดหรูประกอบขึ้นเป็นผู้ชายคนหนึ่งที่ไม่น่าเชื่อว่าจะเหลือเป็นโสดอยู่จนทุกวันนี้ ร่างสูงโปร่งเดินอย่างมาดมั่นตรงเข้าประตูของคอนโดมิเนี่ยมราคาเหยียบพันล้านซึ่งเป็นหนึ่งในอสังหาริมทรัพย์ในครอบครองของครอบครัวชเว


    ยามเมื่อบานกระจกเปิดออกตามเซ็นเซอร์จับการเคลื่อนไหวของผู้มาเยือน สายตาของใครหลายๆคนที่บังเอิญหันมาโฟกัสเข้าก็มีอันได้เบิกค้างอยู่ ณ ตรงนั้น ร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีดำสนิทที่ถูกพับแขนขึ้นมาที่ข้อสอกอย่างลวกๆกับกางเกงสแลคสีเดียวกัน รองเท้าหนังยี่ห้อดังบ่งบอกตระกูลของมันเองเมื่อยามมองเห็น


    ตั้งแต่หัวจรดเท้าดูแสนเพอร์เฟคนี้คงจะเป็นใครไม่ได้นอกจากชเว ซีวอน ทายาทคนเดียวของตระกูลนักธุรกิจที่โด่งดังระดับประเทศ


    ซีวอนเดินเข้าลิฟต์พิเศษด้านหน้าของคอนโดมิเนี่ยมที่มีไว้เพื่อขึ้นไปที่ชั้นพิเศษสำหรับผู้มีทรัพท์หนาพอจะเป็นเจ้าของห้องสูทสุดหรูของคอนโดนี้ซึ่งมีเพียงสองห้องบนชั้น 20 และตอนนี้ผู้เดียวที่ครอบครองมันก็คือชเว ซีวอน


    ตัวเลขบนจอบ่งบอกว่าร่างสูงขึ้นมาถึงชั้นสูงสุดของคอนโดแล้ว เมื่อก้าวเท้าออกประตูจะเจอกับระบบรักษาความปลอดภัยซึ่งถือเป็นชั้นรองลงมาของห้องสูทที่อยู่บนดาดฟ้าอีกที มีพนักงานรักษาความปลอดภัยผัดเปลี่ยนตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง


    เมื่อผ่านประตูแล้วเดินขึ้นบันไดมาเพียงไม่กี่ขั้น ชั้นดาดฟ้าทั้งชั้นที่เป็นราวกับสวรรค์ก็ปรากฏแก่สายตา ที่พักชั้นดาดฟ้าซึ่งหลังคาสามารถพักเก็บได้อัตโนมัติตามความจ้าของแสงแดด สระว่ายน้ำส่วนตัวขนาดใหญ่ สวนหย่อมเล็กๆที่อีกมุมหนึ่ง ห้องฟิตเนสพร้อมอุปกรณ์ครบครัน


    ซีวอนสูดหายใจเข้าลึกอย่างสดชื่นกับลมเย็นๆยามค่ำคืน เสียงต้นไม้ที่พัดปลิวจากมุมส่วนหย่อม กลิ่นสดชื่นของสระว่ายน้ำ นี่แหละสวรรค์ของเขาเลย


    ร่างสูงกำลังจะมุ่งหน้าไปทางปีกซ้ายซึ่งเป็นบริเวณของเขา ที่จริงแล้วชั้นนี้เพิ่งสร้างเสร็จเมื่อสามเดือนก่อนและเขาเป็นคนเดียวที่มาซื้อไว้ เพราะฉะนั้นจะมีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่อยู่บนชั้นนี้ และจะมีแค่ห้องของเขาเท่านั้นที่จะมีดวงไฟส่องสว่างยามเมื่อเขากลับมา


    หากแต่วันนี้มันกลับต่างออกไป ห้องสูทอีกห้องทางปีกด้านขวาที่เคยเงียบและปิดอยู่วันนี้กลับมีแสงไฟส่องออกมาจากหลังผ้าม่านผืนบาง เงารางๆของใครคนหนึ่งกำลังเดินมุ่งหน้ามาที่ประตู


    ซีวอนหันกลับมาและเข้าไปหาเพื่อนร่วมชั้นคนใหม่ที่ดูเหมือนจะย้ายเข้ามาวันนี้ ร่างที่พ้นประตูออกมาอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำสีขาวสะอาด กำลังเดินตรงมาที่เขาเช่นกัน


    ซีวอนใช้เวลาเพียงครู่ขณะที่ร่างเล็กกำลังเดินเข้ามาสำรวจด้วยสายตาเฉียบคมนั้น ดวงหน้าเล็กกับจมูกดูเชิดรั้นนิดๆช่างดูเข้ากันอย่างน่าประหลาด ผมสีอ่อนทำให้ผิวขาวๆดูแทบจะกลืนกันแต่สิ่งที่มาเบลคความขาวกระจ่างทั้งหมดนั้นคือริมฝีปากบางสีชมพูปลั่ง และนั่นก็ทำให้ทุกส่วนประกอบดูลงตัว


    “สวัสดีครับ ผมลี ฮยอกแจ เพิ่งย้ายมาใหม่”


    บทสนทนาเริ่มต้นด้วยการทักทายทั่วไป เหมือนการย้ายมาอยู่ใหม่ของคอนโดมิเนี่ยมราคาไม่กี่ล้าน ร่างเล็กโค้งตัวน้อยๆก่อนจะยื่นมือออกไปเพื่อจับมือทักทาย


    “ครับ ผมชเว ซีวอน อยู่ที่นี่มาได้เดือนกว่าๆแล้ว คิดว่าห้องนี้จะไม่มีใครมาซื้อแล้วนะเนี่ย”


    รอบยิ้มโปรยสเน่ห์นั้นทำให้ปากเรียวสีอ่อนยกยิ้มเช่นกัน ฮยอกแจเริ่มออกเดินตรงมาที่ริมสระว่ายน้ำและหย่อนตัวลงนั่งที่เก้าอี้ริมสระ


    “ก็คงไม่ใช่แค่ตระกูลชเวล่ะมั้งครับที่มีทั้งเงินทองเป็นกอบเป็นกำมากพอจะซื้อที่นี่ได้ อย่าลืมว่าก็มีอีกหนึ่งตระกูลที่เติบโตมาด้วยกัน”


    คำพูดของร่างบางทำให้หัวคิ้วของซีวอนกระตุกเข้าหากัน /ตระกูลที่โตมาคู่กันงั้นหรอ/ ซีวอนเริ่มคิดไปถึงครอบครัวเจ้าของกิจการที่ร่วมงานกับบริษัทของเขามาตั้งแต่รุ่นปู่ย่า ครอบครัวของคุณอาลี ซังฮยอน เพื่อนรักของพอที่เสียชีวิตไปเมื่อปีก่อน


    “คุณเป็นลูกชายของอาซังฮยอนหรอ”


    ฮยอกแจที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่หันมาพยักหน้าให้พร้อมกับรอยยิ้มมุมปาก ฮยอกแจดันตัวลุกขึ้นยืนก่อนจะสาวเท้าเข้าไปหาร่างสูงที่ยืนห่างออกไปอีกครั้ง


    “ใช่ ฉันเป็นลูกคุณพ่อ ฉันรู้จักนายดีด้วยล่ะ เกียรติศัพท์ออกจะโด่งดังขนาดข้ามฟ้าข้ามทะเลไปถึงหูฉันที่อยู่ตั้งไกล...คุณชายใหญ่คนใหม่แห่งอินซังพรอพเพอร์ตี้”


    ซีวอนกระตุกยิ้มมุมปาก จับจ้องเข้าไปในดวงตาวาวใสดูท้าทายคู่นั้น มือใหญ่ยกขึ้นสัมผัสที่ข้างแก้มใส่ของร่างเล็กตรงหน้า นิ้วหัวแม่มีเอื้อมออกมาสัมผัสผ่านแผ่วเบาบนริมฝีปากเชิดนั้น


    “อ้อ...ที่แท้ก็คุณหนูฮยอกแจของบ้านลีผู้ยิ่งใหญ่ที่ไปเรียนต่างประเทศตั้งแต่ยังเด็ก ทายาทคนเดียวผู้เลื่องชื่อสินะ ไม่เคยได้เจอตัวจริงจะๆ ไม่คิดว่าจะสวยขนาดนี้”


    เรียวปากสีอ่อนห่อตัวขึ้นสัมผัสกับนิ้วหัวแม่มือที่ค้างทิ้งไว้อย่างทันกัน เสียงพูดเรื่อยๆของคนตรงหน้าทำให้ฮยอกแจรู้ว่าคนคนนี้ก็ร้ายไม่เบา ร่างเพรียวหมุนตัวห่างก่อนจะมุ่งหน้าไปทางสระว่ายน้ำ


    เสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวถูกถอดออก อวดผิวขาวกระจ่างต้องแสงสปอร์ตไลท์ดวงใหญ่ที่สาดส่องมาจากด้านบนของห้องสูททั้งสองข้าง ส่องสว่างไปทั่วบริเวณ กางเกงขาสั้นเอวต่ำสีดำยิ่งขลับให้ผิวขาวของต้นขาเรียวนั้นดูสว่างมากขึ้นไปอีก หน้าท้องแบนราบน่าสัมผัสและยอดอกสีชมพูทับทิมนั้นช่างดึงดูดสายตา


    ซีวอนออกก้าวเดินมุ่งหน้าไปที่ห้องของตัวเองที่อีกฟาก มุมปากยกยิ้มเมื่อละสายตาจากร่างเล็กในสระน้ำ คิดในใจว่าทางทางคนตัวเล็กจะแสบไม่เอาเรื่อง ยังไม่ทันเดินถึงห้องดีนัก เสียงเรียกจากด้านหลังก็ทำให้ซีวอนต้องหันกลับไป


    “ไม่ว่ายน้ำด้วยกันหน่อยหรอ”


    คิ้วหนาเลิกสูงขึ้นนิดๆก่อนจะยกยิ้มที่มุมปากตามนิสัย แขนแกร่งยกขึ้นกอดอกมองร่างขาวในสระว่ายน้ำด้วยแววตาเจ้าสเน่ห์คู่นั้น


    “ไม่ล่ะครับ คิดว่าเป็นพรุ่งนี้น่าจะดีกว่า”


    ร่างสูงหมุนตัวแล้วเดินเข้าห้องของตัวเองไป รอยยิ้มยังคงฉายชัดบนใบหน้า ดวงหน้าขาวใสกับปากแดงๆนั้นช่างเชิญชวน แต่มันกลับเหมือนมีอะไรแอบซ่อนอยู่หลังลูกแก้วแววใสคู่นั้น









+_+_+_+_+_+_+_+_+_+_+_+_+_+_+_+_









    ไม่นานหลังจากที่ร่างสูงลับตาไป ฮยอกแจก็ดันตัวขึ้นจากสระ หยดน้ำเกาะพราวบนผิวขาวกระต่าง ผมสั้นสีอ่อนเปียกลู่ละต้นขอให้คนตัวเล็กต้องสะบัดอย่างรำคาญ รอยยิ้มสวยหวานเหมือนถูกกลืนหายไปพร้อมชเว ซีวอนผู้นั้น


    อ่างจากุซซี่ใบกว้างเต็มไปด้วยฟองสบู่กลิ่นหวานอบอวลไปทั้งห้องใหญ่ ร่างเล็กนอนแช่ตัวอยู่ด้วยจิตใจที่ว้าวุ่นเพราะบางอย่างกำลังรุมเร้าอยู่ภายใน นานนับเดือนที่ไม่ได้ยินเสียงใครคนนั้นที่ทำให้ผิดหวัง นานนับเดือนที่ไม่ได้เจอหน้ากัน...


    หน้าโต๊ะเครื่องแป้งที่เต็มไปด้วยเครื่องประทินผิว กระจกเงาสะท้อนภาพใบหน้าของใครบางคนที่เคยเต็มใบด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข แต่วันนี้มันกลับไม่มี มือเรียวขยับผ้าผืนเล็กซับเพื่อซับน้ำบนแพรสีอ่อนให้แห้งหมาดก่อนจะคว้าโทรศัพท์เครื่องเล็กที่โดนโยนทิ้งไว้เมื่อหัวค่ำขึ้นมาอ่านข้อความที่เขาเวียนอ่านมันซ้ำแล้วซ้ำเล่าอีกครั้ง


    /ฉันขอโทษนะ ที่ทำให้เหนื่อยใจกับสิ่งที่ฉันเป็น ฉันขอโทษที่ไม่มีเวลาให้ แค่อยากจะขอโทษสำหรับทุกสิ่ง ฉันไม่เคยอยากพูดคำคำนี้พร่ำเพื่อเพราะนั่นหมายถึงฉันทำผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่สิ่งเดียวที่อยากจะพูดออกไป จะกี่ครั้งก็ยอมเพื่อให้นายกลับมา กลับมาเถอะ กลับมาอยู่ด้วยกัน สัญญาว่าจะไม่ทำแบบนี้อีก ฉันไม่อยากพูดว่าเริ่มต้นใหม่ เพราะว่าทุกอย่างในใจของฉันไม่ได้เริ่มจากศูนย์ มันยังคงมีนายอยู่เต็มหัวใจ กลับมา.../


    ข้อความถูกปิดไปทั้งที่ยังอ่านไม่จบ เขาอ่านมันจนแทบจะจำขี้นใจ ให้พูดออกเป็นปากเปล่าก็ยังไหว นั่นบอกว่าเขารักผู้ชายคนนั้นมากแค่ไหนใช่ไหม


    “คิดว่าฉันไม่อยากกลับไปหานายหรือไงนายบ้าเอ้ย...”


    เสียงเล็กเปล่งออกมาราวกับว่าคนในความคิดยืนอยู่ตรงหน้า น้ำตาไหลออกมาจากดวงตาร้อนผ่าว มือเล็กยกขึ้นปาดน้ำตาออกจากแก้มก่อนจะเดินไปทิ้งตัวลงนอนบนเตียงกว้างที่ไร้อ้อมกอดอุ่นๆ ไร้กลิ่นอาฟเตอร์เชฟของคนคุ้นเคยที่เคยทำให้หลับอย่างสุขใจ และไร้รอยจูบที่เคยมอบให้ก่อนเขาหลับไปยามค่ำคืน


    แววตาวาวใสเอ่อล้นด้วยน้ำตาอีกครั้ง คนรักของเขาไม่ใช่เพียงแค่คนข้างกายหากแต่กลับเป็นทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำให้เขาเป็นเขาได้ ไม่มีอีกแล้วใครคนอื่น ที่จะมาแทนที่...


    ค่ำคืนแสนเหงาอีกหนึ่งคืนที่ต้องเผชิญ ทั้งที่เหมือนอยู่ใกล้แค่เอื้อมแต่ก็คว้ามาไม่ได้ เหมือนอยู่ในฝันที่ล่องลอย เหมือนความจริงกำลังตอกย้ำว่าเขาโหยหาคนคนนั้นมากมายแค่ไหน

   


   



+_+_+_+_+_+_+_+_+_+_+_+_+_+_+_+_









    รอยยิ้มบนใบหน้าที่ปรากฏขึ้นมาราวกับซีวอนคนละคนกับเมื่อวานทำให้ทงเฮต้องแปลกใจ ไม่รู้ว่าคุณญาติผู้นิ่งขรึมของเขาคนเดิมมันหายไปไหน


    “เป็นอะไรน่ะซีวอน ดูอารมณ์ดี เมื่อวานแกยังซังกะตายอยู่เลย”


    ซีวอนเพียงแค่เหลือบตาขึ้นมองพร้อมกับยิ้มอ่อนๆเท่านั้น ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาไขความกระจ่างของทงเฮเลย


    “จำไว้เลย ไม่ยอมบอกกันบ้างนะ ฉันมีเรื่องที่ไม่ได้บอกนายเหมือนกัน ก็จำไว้ว่าอย่าได้มาถามให้เสียเวลา ไม่บอกหรอก”


    ทงเฮลุกขึ้นและย่นจมูกใส่อย่างไม่จริงจัง ซีวอนได้แต่มองตามอย่างขำๆ นิสัยเด็กๆนี้ไม่เคยเปลี่ยนจริงๆนั่นแหละ จะโตแค่ไหน เจ้าลูกพี่ลูกน้องคนนี้ก็เหมือนเดิม จะแต่งงานมีฝั่งมีฝาไปอยู่บ้านสามีแล้วก็ยังไม่เลิกสักที สงสัยเจ้าคิบอมคงโดนเมียกำหราบไปแล้ว


    ประตูบานใหญ่ปิดไปไม่นานมันก็ถูกผลักเปิดออกมาอีกครั้งโดยเจ้าของร่างเล็กคนเดิม ทงเฮเดินมานั่งลงที่โซฟาในห้องทำงานของซีวอนเหมือนเดิม ปากเล็กนั้นยื่นนิดๆเหมือนอยากให้รู้ว่ากำลังไม่ถูกใจ


    “เป็นอะไร แล้วกลับเข้ามาทำไมอ่ะ”


    ทงเฮเงยหน้าขึ้นมามองซีวอนอย่างเสียฟอร์มนิดๆที่ต้องเดินกลับเข้ามาที่ห้องเพื่อนตัวดีอีกครั้ง ก็ถ้าเขาไม่รอที่นี่แล้วจะไปรอที่ไหน


    “ก็...คิบอมยังไม่มา จะให้ฉันไปนั่งรอที่ไหน”


    ซีวอนพยักหน้านิดๆ รอยยิ้มกวนๆยังส่งไปให้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขากำลังอารมณ์ดี เหมือนไม่มีอะไรมาแทรกช่วงเวลานี้ของเขาได้


    “ซีวอน....จะไม่บอกจริงๆหรอว่าเป็นอะไรอ่ะ นายยิ้มทั้งวัน บ้าหรือไง หรือว่าเจอใคร?”


    เสียงอ้อนๆตามสไตล์ทงเฮดังมาพร้อมกับที่ร่างเล็กย้ายก้นมานั่งที่เก้าอี้ด้านหน้าเหมือนตอนก่อนออกไป ดวงตาวาวใสเต็มไปด้วยความอยากรู้


    “อยากรู้อ่อ? แล้วฉันต้องบอกนายหรอ รอก่อนสิ เดี๋ยวเล่าให้ฟังทีหลัง ไปนั่งรอคิบอมเงียบๆตรงนู้นไป ฉันจะทำงานแล้ว”


    ทงเฮได้แต่อ้าปากค้างกับคำพูดของเพื่อน ยังมีการมาไล่เขาอีกแหนะ ทงเฮได้แต่เม้มปากอย่างหมั่นไส้ชายหนุ่ม เดินลงเท้ากลับไปนั่งที่เดิม










    เวลาผ่านไป ซีวอนได้แต่แปลกใจตัวเองที่นั่งรอเวลานี้มาทั้งวัน เขาใช้เวลาเพียงสิบนาทีขับรถกลับมาที่คอนโด ทั้งที่ปกติเขาใช้เวลากว่าครึ่งชั่วโมงบนถนนกับความคิดวุ่นวายในหัวใจ


    ร่างสมส่วนก้าวเท้าสม่ำเสมอตรงไปที่ริมสระว่ายน้ำ ท้องฟ้าที่เกือบจะดำสนิทยามค่ำคืนทำให้บรรยากาศดูผ่อนคลาย สายตาคมกวาดไปทั่วเพื่อมองหาคนที่คาดว่าจะอยู่ที่นี่ และก็อยู่จริงๆ ร่างเล็กกำลังว่าน้ำด้วยจังหวะสม่ำเสมอกลับมาที่ฟากที่เขายืนอยู่ ฮยอกแจโผล่พ้นขอบสระขึ้นมาและท้าวแขนไว้ริมสระนั้น


    “สวัสดีครับ กลับมาแล้วหรอ ว่ายน้ำด้วยกันไหม”


    ฮยอกแจเอ่ยทักทายพร้อมรอยยิ้ม อีกครั้งที่ผิวขาวกระจ่างนั้นดึงดูดสายตา แก้มขาวที่ปลั่งเลือดฝาดและลมหายใจหอบถี่เพราะเพิ่งว่ายน้ำมายิ่งทำให้น่าหลงใหล


    “ครับ เพิ่งเลิกงาน ขอไปเปลี่ยนเสื้อผ้าสักครู่”


    ซีวอนเอ่ยก่อนจะเดินหายเข้าไปที่ห้องสูทสุดหรูฝั่งซ้ายนั้น ฮยอกแจดันตัวขึ้นมานั่งพักที่เก้าอี้ริมสระ กางเกงขอสั้นสีดำลู่ไปกำต้นขาเรียว เหตุที่เลือกกางเกงขาสั้นร่างเล็กแค่ให้เหตุผลกับตัวเองว่ามันไม่แนบเนื้อจนเกินไป


    เสียงเปิดประตูด้านซ้ายมือดึงความสนใจของฮยอกแจจากแก้วน้ำส้มในมือ ร่างสูงของชเวซีวอนออกมาในชุดกางเกงขาสั้นเอวต่ำเหนือเข่าเล็กน้อย กล้ามท้องเป็นรอนอย่างคนดูแลตัวเองดีนั้นดูเซ็กซี่ไม่เบา องประกอบของผู้ชายคนนี้ช่างน่าดึงดูดใจ รอยยิ้มเล็กๆแต้มบนดวงหน้าใสเพราะเหมือนเจออะไรที่เข้ากันได้เหมาะเจาะ


    “คุณก็ชอบใส่กางเกงขอสั้นว่ายน้ำหรอ”


    ซีวอนเดินมาหย่อนกายที่เก้าอี้ริมสระที่ตั้งออกไปไม่ห่างกัน เพียงแค่พยักหน้า สายตาคมตวัดผ่านเรียวขาขาวพราวด้วยหยดน้ำนั้น ฮยอกแจทอดกายลงเอนหลังไปกับพนักพิง เอามือปัดผมด้านหลังให้ปล่อยทิ้งไปกับพนัก


    “ครับ ใส่แบบนี้มานานแล้วล่ะ ไปว่ายน้ำกันเถอะ”


    จบประโยคซีวอนก็ลุกขึ้นและเดินมายื่นมือไปให้ อย่างบ่งบอกว่าต้องการให้คนตัวเล็กเอื้อมมาจับมือ ฮยอกแจมองมือนั้นสลับกับใบหน้าคมคร้ามก่อนจะเอื้อมมือไปจับมือใหญ่ให้ซีวอนดึงเขาขึ้นจากเก้าอี้


    ทั้งสองคนต่างรู้สึกว่ามันมีบางอย่างที่ฉุดดึงให้ไม่ปฏิเสธการกระทำของกันและกัน ซีวอนกระโดดลงไปในน้ำก่อนจะแหวกว่ายไปอีกฝั่งอย่างรวดเร็ว ฮยอกแจที่ว่ายอยู่แล้วก่อนหน้าเพียงแค่ลอยตัวเอื่อยๆราวกับจะผ่อนคลายมากกว่าออกกำลังกายจริงจัง


    “ไม่ว่ายแล้วหรอครับ”


    หลังจากที่แตะขอบอีกฝั่งแล้ววนกลับมา ฮยอกแจก็ต้องหันไปมองใบหน้าคมที่โผล่มาพูดเสียใกล้ แววตาวาวใสราวกับกำลังเอ่ยอะไรแทนคำพูดที่ควรจะเปล่งออกทางปาก


    “ไม่หล่ะ  เหนื่อยแล้ว”


    ซีวอนจ้องมองดวงตาดำขลับที่เหมือนมีบางสิ่งแอบแฝง มือขวายกขึ้นจับใบหน้าสวยอย่างอ่อนโยน และเหมือนกับเมื่อวาน นิ้วหัวแม่มือละผ่านริมฝีปากสีปลั่ง ฮยอกแจเอียงหน้าซบลงไปกับมืออุ่น หลับตาลงราวกับหมดแรง


    ซีวอนจ้องมองใบหน้าใสอย่างนิ่งงัน เขาพูดไม่ออก บอกไม่ถูกและไม่อยากจะห้ามตัวเองอีกต่อไป มือหนาเลื่อนเข้าซ้อนที่ต้นคอด้านหลังของฮยอกแจก่อนจะรั้งร่างเล็กเข้าหา ริมฝีปากอุ่นแนบจูบลงไปบนเรียวปากนุ่มราวกับมีแรงโหยหา


    ฮยอกแจยกแขนขึ้นโอบรอบคอแกร่งอย่างไร้ความลังเล ทิ้งตัวไปกับอกแกร่งอย่างไร้แรงต่อต้าน ดวงหน้าขาวเงยขึ้นเมื่อปากร้อนลงมาแนบจูบกับลำคอหอมกรุ่น ดวงตาคู่เล็กหลับลงเพื่อให้ประสาทสัมผัสส่วนอื่นทำงานอย่างเต็มที่


    ซีวอนพรมจูบจนทั่วผิวขาวๆ ทั้งคอระหง เนินไหล่บางและเนินอกขาวกระจ่าง ทั้งสองลอยตัวอยู่ในน้ำ ร่างเล็กตอนนี้แทบไร้เรี่ยวแรง ลำแขนแกร่งโอบกอดฮยอกแจไว้ทั้งตัว


    ดวงตาคู่สวยยังคงหลับอยู่ ซีวอนจึงแนบจูบลงไปแผ่วเบาทั้งสองข้างราวกับส่งสัญญาณให้เปิดเปลือกตาให้ได้เยินโฉมอีกครั้ง มือใหญ่รั้งเอวบางให้แนบกายมากขึ้น ก่อนจะเคลื่อนตัวไปที่บันไดริมสระและรั้งตัวขึ้นไปก่อนจะกันมาดึงมือนุ่มให้ตามขึ้นมา


    ซีวอนรั้งร่างเล็กเข้าแนบกาย จมูกโด่งคลอเคลียกับจมูกเชิดรั้น มืออุ่นประคองดวงหน้าใสทั้งสองข้าง เอียงองศาให้แนบจูบลงไปถนัด ปากอุ่นเคล้าคลอแผ่วเบา ก่อนจะผละออกเพื่อเอื้อนเอ่ยถ้อยคำ


    “นึกว่าไม่รักกันซะแล้ว นึกว่าจะไม่กลับมาซะแล้ว”


    ฮยอกแจเงยหน้าขึ้นมองเข้าไปในดวงตาอบอุ่นที่คุ้นเคย ขอบตาที่ร้อนผ่าวกำลังกลั่นน้ำใสๆและผลักดันให้มันไหลออกมา


    “นายมันบ้า ทำไมต้องมาทำให้ฉันรักนายขนาดนี้ ทำไมต้องทำให้ฉันทรมานเวลาไม่มีนาย ทำไมฉันต้องรักนายจน.....”


    คำพูดถูกกลืนหายไปพร้อมปากอิ่มที่โดนแนบจูบเพื่อปิดคำพูดที่พรั่งพรู ซีวอนเอื้อมมือไปกระชับที่เอวบางก่อนจะออกแรงอุ้มร่างเล็กขึ้นมาทั้งตัว มือหนาย้ายไปช้อนรองที่บั้นท้ายกลม ขาเรียวจึงโอบเกี่ยวรอบเอวของซีวอนโดยปริยาย ฮยอกแจยกแขนขึ้นโอบรอบคอแกร่งไว้แน่น


    “รักมากจนขาดนายไม่ได้...คิดว่าเป็นอยู่คนเดียวหรอ คิดว่าฉันไม่รักนายหรือไง อย่าทำแบบนี้อีกเลยนะ ใจร้ายเกินไปแล้ว”


    ซีวอนผละออกก่อนจะสานต่อคำพูดนั้น แอบตัดพ้อคนรักที่ใจแข็งกับเขาเกินไป หนึ่งเดือนเต็มๆที่ฮยอกแจไม่ยอมติดต่อ พยายามแค่ไหนก็ไม่ยอมติดต่อกลับ เขาแทบไม่เป็นอันกินอันนอนตลอดเวลาที่ผ่านมา


    ฮยอกแจยังคงสะอื้น น้ำตาร้อนๆทำให้แพรขนตาแตกเป็นแฉก จมูกเล็กแดงอย่างเห็นได้ชัดเพราะการร้องไห้หนัก ดวงตาคู่สวยที่หลุบต่ำเปลี่ยนมาเป็นจ้องเข้าไปในดวงตาของซีวอน หมุนนิ้วเล็กที่กอดซ้อนกันอยู่ด้านหลังคอแกร่งเข้าพันผมที่ท้ายทอยเล่นเบาๆ


    “ไม่ใจร้ายหรอก ทีนายยังทำตัวเป็นสามีที่ไม่ดีเลย กลับบ้านก็มืด ทำแต่งาน ไม่ยอมพักบ้าง ฉันก็เหงาเป็นนะ”


    เสียงขึ้นจมูกดังมาจากคนตัวเล็กในอ้อมแขน ซีวอนเดินมาทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้ริมสระทั้งที่มีฮยอกแจนั่งซ้อนอยู่ด้านหน้าบนตัก มืออุ่นย้ายมาลูบไปมาช้าๆบนหลังเนียนอย่างเพลินๆ


    “ก็...ฉันกลัวใจตัวเอง กลัวว่ากลับบ้านเร็ว..แล้วจะทำนายเหนื่อย ทำไมไม่บอกตัวเองให้เซ็กซี่น้อยลงบ้างล่ะ ถ้าเหมือนคืนวันแต่งงานบ่อยๆ นายจะไม่เบื่อฉันแย่ไปก่อนหรอ”


    คำสารภาพพร้อมรอยยิ้มของซีวอนทำให้ฮยอกแจต้องอ้าปากค้าง ยกมือขึ้นฟาดไหล่หนาๆนั้นหนึ่งที แก้มใสปลั่งเลือดฝาดอย่างห้ามไม่ได้ ทำท่าจะดันตัวออกจากการนั่งทับร่างแกร่งแต่ก็โดนแขนยาวนั้นโอบรัดไว้แน่น


    “คนลามก!! นี่นายคิดแต่เรื่องนี้หรือไง จะบ้าหรอ แล้วก็ไม่กลับบ้านเร็ว รอให้ฉันหลับก่อนเพราะเหตุผลนี้น่ะหรอ บ้าที่สุดเลย”


    ฮยอกแจพูดไปก็เขินไป ไหล่ลาดเริ่มเปลี่ยนจากสีขาวกระจ่างเป็นอมชมพูอ่อนเพราะเลือดที่ซ่านกระจายจากลำคอ


    “พูดจริงสิ จะโกหกทำไม เมื่อวานก็เกือบแล้ว แต่สัญญาก็ต้องเป็นสัญญา ฉันบอกว่าจะโชว์บางอย่างให้นายเห็นในคืนแรกที่นายกลับมาแล้วฉันก็ทำแล้ว ฉันอยากคว้านายมาจูบแทบตาย ทำไมต้องแกล้งกันด้วย”


    ฮยอกแจนึกขำกับปฏิกิริยาที่มองตาก็รู้ของคุณสามี มืออุ่นที่แนบแก้มเขาเมื่อวานสั่นจนรู้สึกได้ แถมพอโดนเขาถอดเสื้อคลุมใส่หน้ายิ่งแล้วกันใหญ่ เดินกลับเข้าห้องแทบไม่ทัน


    “ฉันก็คิดถึงนายนี่นา ใครจะไปรู้ว่านายจะโชว์อะไร บ้าจริง”


    รอยยิ้มละไมบนดวงหน้าขาวใสของฮยอกแจทำให้้ก้อนเนื้อหัวใจในอกด้านซ้ายต้องกระตุก เขากับฮยอกแจเพิ่งแต่งงานเมื่อสองเดือนที่แล้ว เขาเจอฮยอกแจครั้งแรกเมื่องานศพของพ่อฮยอกแจปีที่แล้ว เพียงแค่ตาสบตา บางอย่างเหมือนกระทุ้งเข้ามา...ว่าคนนี้คือคนที่ใช่


    กว่าจะตามตื้อเจ้าตัวได้สำเร็จและฮยอกแจยอมเปิดใจก็เล่นเอาเหนื่อย ทั้งใจแข็งทั้งไม่ยอมเปิดโอกาสให้เข้าใกล้แถมยังชอบทำแกล้งให้อยากแล้วจากไป สมกับที่เป็นตัวแสบของกระกูลจริงๆ


    “เมื่อวานน่ะบทลงโทษที่ฉันกำหนดให้ตัวเองเลยนะ เล่นเอาแทบตาย”


    คำพูดฟังดูโอเวอร์ของชายหนุ่มทำให้ฮยอกแจหัวเราะออกมา นิ้วเล็กยกขึ้นบีบเบาๆบนสันจมูกโด่งๆบนใบหน้าหล่อเหลานั้นก่อนจะจ้องมองเข้าไปในดวงตาที่โปรยสเหน่ห์มาหาเขาตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอเช่นกัน


    “อย่าทำแบบนี้อีกนะ อย่าคิดอะไรบ้าๆแบบนี้อีก ฉันกังวลนะรู้ไหม เราเพิ่งแต่งงาน แต่นายกลับทำแบบนี้ ฉันไม่ได้รักเพราะเหตุผลอื่นเลยนะ ฉันรักนายเพราะเหตุผลเดียวกับที่นายรักฉัน ฉันก็เคยบอกไปแล้ว....แล้ว...คิดว่าแค่การที่นายกลับมา..แล้วทำเหมือนคืนแต่งงานบ่อยๆ......ฉันจะรับไม่ได้หรือไงเล่า”







    ร้านกาแฟที่ซีวอนเข้าประจำ...ขาดไม่ได้อ่านะ คึคึ
http://www.mediafire.com/?wyfh6r1acg1a92i








+_+_+_+_+_+_+_+_+_+_+_+_+_+_+_+_








    ข้อความในโทรศัพท์


    //ฉันขอโทษนะ ที่ทำให้เหนื่อยใจกับสิ่งที่ฉันเป็น ฉันขอโทษที่ไม่มีเวลาให้ แค่อยากจะขอโทษสำหรับทุกสิ่ง ฉันไม่เคยอยากพูดคำคำนี้พร่ำเพื่อเพราะนั่นหมายถึงฉันทำผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่สิ่งเดียวที่อยากจะพูดออกไป จะกี่ครั้งก็ยอมเพื่อให้นายกลับมา กลับมาเถอะ กลับมาอยู่ด้วยกัน สัญญาว่าจะไม่ทำแบบนี้อีก ฉันไม่อยากพูดว่าเริ่มต้นใหม่ เพราะว่าทุกอย่างในใจของฉันไม่ได้เริ่มจากศูนย์ มันยังคงมีนายอยู่เต็มหัวใจ กลับมาเถอะนะ นี่จะเป็นสิ่งสุดท้ายที่ขอ กลับมาแล้วฉันจะบอกเหตุผลทุกอย่าง และฉันมีบางอย่างจะขอ วันแรกที่นายมา ทำให้เหมือนว่าเราไม่รู้จักกัน ทำให้เหมือนว่าเพิ่งได้เจอกัน ทำให้เหมือนวันแรก ที่เราได้ทักทายกัน ฉันมีบางอย่างอยากให้นายดู//


    เวลาที่คุณมีปัญหาทะเลาะกับคนรัก มีหลากหลายวิถีทางที่คุณจะงัดมันออกมาเพื่อง้อเขา
ขึ้นอยู่กับว่าคุณรู้จักคนรักของคุณดีแค่ไหน
ขึ้นอยู่กับว่าคุณจริงใจมากแค่ไหนที่จะมาง้อ
ขึ้นอยู่กับว่าปัญหาของคุณมันย่ำแย่แค่ไหนที่จะยอมลดทิฐิแล้วโผล่หน้าไป
และที่สำคัญ....
ขึ้นอยู่กับว่า คุณรักและแคร์เขามากแค่ไหน วิธีไหนที่จะชนะใจ วิธีไหนที่จะทำให้เขากลับมา....












ปล. ตอนแรกตั้งใจว่าไม่เอ็นซี...ตั้งใจจะหยุดแค่เฉลย ฮาาาา แต่ก็มาจนได้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

137 ความคิดเห็น

  1. #110 LoVe_U_LoVe_Me (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2554 / 12:37
    แวะมาอ่านจ้า ฟิวส์ พี่อ้อมเองนะ

    น่ารักมาก แต่งงนิดหน่อย 55+

    คู่รักข้าวใหม่ปลามันเหรอเนี่ย อิอิ

    มิน่า ว่าทำไมฮยอกจี้ของเราช่างยั่วจริงเชียว

    สู้ๆ คุณไรเตอร์

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 9 ธันวาคม 2554 / 12:38
    #110
    0
  2. #108 chanis407 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2554 / 09:07

    ฮาๆๆ สระว่ายน้ำ...คริคริ

    #108
    0