[ Fic The Maze Runner ] Minho x OC x Newt

ตอนที่ 9 : วงกตมฤตยู : EP.9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 553
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    13 พ.ค. 59

                                                           EP.9



                          



หลังจากที่แพทริเซียพูดคำนั้นออกไป มินโฮก็จ้องหน้าเธออยู่หลายวินาที ไม่พูดอะไร แล้วก็กลับลงไปคุกเข่าข้างๆอัลบี แพ

ทริเซียรีบเช็ดน้ำตาออกลวกๆ แล้วหันไปสนใจอัลบีที่นอนอยู่

" เกิดอะไรขึ้น " โทมัสถาม

" ไม่อยากพูดถึงมัน " มินโฮพูดพลางตรวจชีพจรอัลบี " โศกาแกล้งตายได้เนียนมาก "

คำพูดของมินโฮทำเอาแพทริเซียสะดุ้ง " งั้นอัลบีก็ถูก...ต่อยใช่มั้ย "

" ใช่ " มินโฮพูดแค่นั้น

แพทริเซียเสียงสั่น " อัลบีจะตายมั้ย "

" ในเมื่อเรากลับมาไม่ทันอาทิตย์ตก ก็อาจใช่ ฉันไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหนถ้าไม่ได้รับเซรุ่ม " มินโฮพูดเสียงเรียบ 

โทมัสลุกขึ้น คว้าแขนอัลบี " มินโฮ จับเท้าอัลบี เราต้องแบกเค้าไปที่ประตู "

มินโฮจับเท้าตามที่โทมัสบอก พวกเค้ากึ่งยกกึ่งลากไปที่รอยต่อแนวตั้งของประตู โทมัสจับอัลบีพิงกำแพงไว้ในท่านั่ง อกของ 

อัลบียังสะท้อนขึ้นลง เค้ายังมีลมหายใจอยู่ แต่ดูจากสภาพแล้ว ดูท่าจะอยู่ได้อีกไม่นาน

" มินโฮ " แพทริเซียพูด " ทำไมนายไม่ถูกต่อยล่ะ "

มินโฮยื่นแขนออกมา " ฉันอาจจะโดนต่อยไปแล้วก็ได้ และฉันอาจล้มลงได้ทุกเมื่อ "

ได้ยินดังนั้นแพทริเซียก็รีบเดินเข้าไปสำรวจแขนของมินโฮทันที เธอจับมันพลิกไปพลิกมา มินโฮชักแขนกลับ " ฉันไม่โดน

หรอก ไม่ต้องห่วง " เค้าพูดเสียงเรียบ 

" แล้วเราจะทำยังไงกันต่อดี " โทมัสมองหน้ามินโฮ แล้วมองหน้าแพทริเซีย

มินโฮจะอ้าปากพูด แต่แล้วก็รีบหุบเมื่อได้ยินเสียง มินโฮเงยหน้าขวับ เค้ามองไปตามทางเดิน แพทริเซียรู้สึกเหมือนโลกหยุด

หมุนไปชั่วขณะ มันมาจากวงกต เสียงต่ำๆ หึ่งๆ เหมือนโลหะเสียดสีกัน มันดังขึ้นๆทุกวินาที แล้วก็มีเสียงกริ๊กๆ มันน่าขนลุก 

ทั้งหมดรวมกันช่างน่าสยดสยอง 

" เราต้องแยกกัน เป็นโอกาสเดียวของเรา เคลื่อนที่เอาไว้ " มินโฮพูด " ยัยเพียก เธอมากับฉัน " 

" แล้วโทมัสล่ะ " แพทริเซียถาม

" อย่างที่มินโฮบอก แพทริเซีย " โทมัสพูด " เราต้องแยกกัน ไม่งั้นเราจะตายกันหมด "

แพทริเซียหันไปมองอัลบีที่ไม่ได้สติ " เราจะปล่อยอัลบีไว้แบบนี้ไม่ได้นะ " แพทริเซียพูด " เราต้องพาอัลบีไปด้วย "

" นี่เธอยังไม่เข้าใจอีกหรอยัยเพียก " มินโฮพูด น้ำเสียงหงุดหงิด " เราเอาอัลบีไปด้วยไม่ได้ "

" งั้นนายจะปล่อยให้อัลบีนอนอยู่ตรงนี้งั้นหรอ มินโฮ "

" ฉันเห็นด้วยกับแพทริเซียนะ มินโฮ " โทมัสว่า " เราทิ้งอัลบีไว้แบบนี้ไม่ได้ "

" แล้วนายมีวิธีดีๆมั้ย โทมัส " มินโฮเอามือเท้าเอวอย่างหงุดหงิด 

เสียงนั่นยิ่งดังขึ้น เสียงคำรามที่สอดแทรกเป็นระยะๆ มีกลิ่นโชยมา กลิ่นไหม้ๆ เหมือนน้ำมันเครื่อง แพทริเซียคุกเข่าลงกับพื้น

ข้างๆอัลบี คลำหาชีพจร เพราะตอนนี้ท้องฟ้านั้นมืดแล้ว และโศกาก็ใกล้เข้ามาแล้วด้วย เธอต้องทำอะไรซักอย่าง เธอทิ้งอัลบี 

ไว้แบบนี้ไม่ได้ ถึงเค้าจะน่ารำคาญก็เถอะ แพทริเซียย่อตัวลงนั่ง เอาแขนอัลบีกอดคอเธอไว้จากด้านหลัง

" นั่นเธอจะทำอะไร " มินโฮพูด

แพทริเซียเงยหน้าขึ้นไปมองมินโฮ " ฉันจะเอาร่างอัลบีไปผูกกับไม้เลื้อยบนกำแพง "

โทมัสคุกเข่าลงข้างแพทริเซีย " ฉันเอง " โทมัสพูด " เธอแบกอัลบีไม่ไหวหรอก "

แพทริเซียเขยิบออก ให้โทมัสเป็นคนจัดการ เธอหันไปมองหน้ามินโฮ เค้ามีสีหน้าหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด 

เสียงสยดสยองของโศกาใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ดังสะท้อนจากกำแพงหินวงกต แพทริเซียหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ เธอยอมรับ เธอ

กลัวมาก และเธอก็รู้ว่ามินโฮกับโทมัสตอนนี้ก็รู้สึกไม่ต่างจากเธอ

โทมัสแบกอัลบีแล้วเดินไปที่กำแพงที่มีไม้เลื้อยขึ้นหนา เค้าวางร่างอัลบีลง และคว้าเถาวัลย์เส้นหนึ่งมาผูกแขนอัลบีไว้ มินโฮ

เดินเข้าไปช่วยโทมัส ทั้งสองช่วยกันเอาเถาวัลย์ผูกมือผูกเท้าอัลบี เสียงน่าขนลุกของโลหะถูกขยี้ดังขึ้นเรื่อยๆ เสียงหวือ เสียง

คำราม แพทริเซียรีบหันไปสำรวจทางเดินในวงกต เธอมองไม่เห็นอะไร แต่เธอรู้ว่าพวกโศกาอยู่ใกล้ๆนี้แล้ว 

" มินโฮ " โทมัสพูด " ที่เหลือฉันจัดการเอง นายพาแพทริเซียไปได้แล้ว "

" แล้วทำไมเราไม่ไปพร้อมกันล่ะ " แพทริเซียพูด " อยู่ด้วยกันมันไม่ดีกว่ารึไง "

" เราต้องแยกกันเท่านั้น " โทมัสพูด 

มินโฮเข้ามาจับข้อมือแพทริเซีย " นั่นคือวิธีเดียวที่เราจะมีโอกาสรอด " มินโฮพูด " แล้วเจอกัน โทมัส อย่าหยุดเคลื่อนไหวนะ

พวก " มินโฮพาแพทริเซียออกวิ่งทันทีที่พูดจบ 



แพทริเซียวิ่งตามมินโฮไม่หยุด เค้าพาเธอเลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวา ตรงไป แล้วก็เลี้ยวขวาเลี้ยวซ้าย เป็นอย่างนี้มาเกือบสองชั่วโมง

ได้  พวกเค้าวิ่งกันไม่หยุด วิ่งไปเรื่อยๆ พยายามเคลื่อนไหวอยู่ตลอดเวลา น่าแปลกที่แพทริเซียรู้สึกคุ้นเคยกับวงกตนี้อย่าง

น่าประหลาด เธอก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไม แต่เธอรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ

มินโฮหันหน้ามาหาเธอ เค้าหยุดวิ่ง " พักก่อนเถอะ " มินโฮว่า " ฉันกลัวเธอจะเป็นลม "

แพทริเซียพยักหน้าไปให้เค้า เค้าจูงมือเธอเดินไปที่กำแพงหนึ่งซึ่งกำแพงนี้มีไม้เลื้อยหนาอยู่พอสมควร เค้าพยักหน้าให้เธอ

นั่งลง แพทริเซียนั่งลงบนพื้นหิน เค้านั่งลงข้างๆเธอ ไม่มีเสียงพูดใดๆทั้งสิ้น  มีแต่ความเงียบ และเสียงหวืดๆของโศกา แสงสี

แดงบนกำแพงด้านขวาสะดุดความสนใจเธอ เธอหันไปก็พบกับแมลงใบมีด ขาบางๆของมันทิ่มเข้าไปในดงไม้เลื้อย ลำตัวเป็น

ทรงกระบอกสีเงิน ขาแบบข้อต่อสิบสองข้าง แพทริเซียเพ่งดูร่างของแมลง และเธอก็เห็นอะไรบางอย่าง มีตัวอักษรพาดเรียง

บนลำตัวของมัน  วิคเค็ต (WICKED)

" มันเป็นวิธีที่ผู้สร้างไว้จับตาดูเรา " มินโฮพูด " แมลงใบมีด "

แพทริเซียหันหน้าไปมองมินโฮ " หมายความว่าไง ผู้สร้างคือใคร "

" ก็ไอ้พวกบัดซบที่จับเรามาไว้ที่นี่ไง " มินโฮเพยิดหน้าไปทางแมลงใบมีด " มันเป็นสายของผู้สร้าง เราคิดว่าอย่างนั้น " มินโฮ

ลุกขึ้นยืน " ไปเถอะ มันรู้แล้วว่าเราอยู่ที่นี่ อีกไม่นานโศกาจะมา " 

แพทริเซียลุกขึ้นยืน แล้วออกวิ่งไปกับมินโฮ เค้าจับมือเธอตลอดเวลาขณะวิ่ง แพทริเซียอยากถามคำถามหนึ่งกับมินโฮ เธอ

ลังเลอยู่นาน แต่เธอก็ตัดสินใจที่จะถามมันออกไป " ถ้าเราสองคนเป็นแฟนกันจริงๆ " แพทริเซียพูดเสียงเบา " นายจะโอเคกับ

มันรึเปล่า " 

ขณะนั้นอะไรบางอย่างก็อ้อมมุมข้างหน้ามา จ้องมองพวกเค้า บางอย่างที่สุดบรรยาย โศกา...


                        


แพทริเซียจ้องมองมันอย่างหวาดกลัว ตัวเธอสั่น มันกำลังเคลื่อนมาตามทางเดินยาวของวงกต มันดูเหมือนผลการทดลองที่ผิด

พลาดอย่างรุนแรง มันเป็นสัตว์ประหลาดผสมเครื่องจักร มีเมือกเป็นประกาย หนามโลหะแหลมและผุดขึ้นจากเนื้ออวบอ้วน 

แขนข้างหนึ่งมีกรงเล็บสามขาที่อ้าๆ หุบๆ แพทริเซียสงสัยว่าใครสามารถสร้างสิ่งที่น่าขยะแขยงได้ขนาดนี้กัน

มินโฮจับมือเธอแน่น " ฉันนับถึงสามแล้ววิ่งเลยนะ อย่าหยุดเด็ดขาด " เค้าหายใจเข้าออกเสียงดัง  " หนึ่ง.................. 

สอง.................สาม!! " 

แพทริเซียออกตัววิ่งทันที  มินโฮวิ่งอยู่ข้างๆไม่ห่าง เค้าไม่ปล่อยมือเธอ นั่นทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจที่มีเค้าอยู่ใกล้ๆ เธอยังคิด

ไม่ออกเลยว่าถ้าไม่มีเค้าเธอจะเอาตัวรอดได้มั้ย พวกเค้าเลี้ยวมุมหนึ่งของวงกต แล้วก็อีกมุมหนึ่ง หนีไปให้เร็วที่สุดเท่าที่จะ

ทำได้ ขวา แล้วก็ซ้าย ไปตามทางเดินยาว แล้วก็ขวาอีกครั้ง ซ้าย ขวา ทางเดินยาวอีกแห่ง มันตื้อไม่เลิก ตามพวกเค้ามาติดๆ 

พวกเค้าวิ่งต่อไปเรื่อยๆ แพทริเซียหัวใจเต้นแรงแทบทะลุออกจากอก พวกเค้าเลี้ยวมุมต่อไป แต่แล้วก็หยุดกึกทันที โศกาสาม

ตัวอยู่ตรงนั้น กำลังตรงเข้ามาหาพวกเค้า

" เฮ้! มินโฮ " เสียงโทมัสดังขึ้น " ฉันมาช่วยนายแล้วเพียก " เค้าหันหน้ามามองแพทริเซีย " แพทริเซีย เธอรีบวิ่งหนีไป เดี๋ยว

ฉันกับมินโฮจะล่อพวกมันไว้เอง "

" ไม่! " แพทริเซียพูดเสียงดัง " ฉันจะอยู่กับพวกนายที่นี่ "

" วิ่งไปเดี๋ยวนี้ แพท! " มินโฮคำราม " วิ่งไป! "

แพทริเซียตกใจที่มินโฮเรียกชื่อเธอเป็นครั้งแรก มันคุ้นอยู่ในความทรงจำของเธอ " พวกฉันจะตามไปทีหลัง " โทมัสพูด " 

ตอนนี้เธอรีบวิ่งไปก่อนยัยเพียก "

แพทริเซียตัดสินใจหันหลังวิ่งออกมา เธอเลี้ยวมุมข้างหน้า ไปทางซ้าย ตรงไปทางยาว แล้วก็ซ้าย ขวา แล้วก็ซ้ายอีกที ตรงไป

ทางยาว ขวา  ซ้าย ขวา ทางเดินยาว ขวา ซ้าย แล้วเธอก็เจอกับช่องเปิด มันคือหน้าผา...



แพทริเซียตกใจกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า และเธอก็มีความคิดขึ้นมาทันที เธอไม่รอช้า วิ่งกลับไปทางเดิม เธอไม่รู้เหมือนกันว่าเธอ

จำมันได้ยังไง ไม่นานแพทริเซียก็วิ่งมาเจอมินโฮกับโทมัสที่วิ่งอยู่ โดยมีโศกาตามมาข้างหลังสี่ตัว ทิ้งระยะห่างอยู่พอสมควร

" ตามฉันมา! " แพทริเซียพูด แล้ววิ่งนำสองคนนั่น เธอวิ่งย้อนมาทางเดิมอีกครั้ง  เลี้ยวครั้งแล้วครั้งเล่า ตอนที่เลี้ยวมุมถัดไป 

แพทริเซียพยายามที่จะพูดระหว่างหอบหายใจ " ฉันมีแผน....เราจะ....ล่อพวกมัน.....ไปที่หน้าผา "

" จริงด้วย " โทมัสหอบ " เธอคิดขึ้นมา...ได้ไง ยัยเพียก "

" ถึงไอพวกนี้จะชั่วร้าย " มินโฮพูด " แต่มันก็โง่ "

ในที่สุดพวกเค้าก็วิ่งมาถึงหน้าผา  แพทริเซียหยุด ตามด้วยมินโฮกับโทมัส อีกไม่กี่นาทีท้องฟ้าก็กำลังจะสว่าง แพทริเซียเดิน

ออกไปยังหน้าผา แล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ 

" ระวังด้วย " มินโฮคว้าเอวแพทริเซียไว้ " เดี๋ยวจะร่วงลงไปซะก่อน "

แพทริเซียพยักหน้าอย่างเขินๆ แล้วมองออกไปยังหน้าผาอีกรอบ เธอจำได้ว่าอัลบีเคยพูดคำว่าหน้าผามาก่อน แต่นึกไม่ออกว่า

มันคือที่ไหน ตอนนี้พวกมันอยู่ห่างออกไปไม่กี่สิบหลา แถวเรียงเดี่ยว แล้วจ้องมาด้วยความอาฆาต

" มายืนข้างฉัน " มินโฮดันแพทริเซียให้มายืนทางด้านซ้ายของเค้า " โทมัส นายไปยืนข้างแพท " 

โทมัสมายืนตามคำสั่ง พวกเค้าขยับเท้าจนไปเบียดกันที่หน้าผาตรงกลางทางเดินพอดี หันหน้าไปทางโศกา ส้นเท้าอยู่ห่างจาก

หน้าผาด้านหลังไม่กี่นิ้ว ถัดออกไปไม่มีอะไรอื่นนอกจากอากาศ สิ่งเดียวที่พวกเค้ามีคือความกล้า 

" เราต้องทำให้พร้อมกัน! " มินโฮตะโกน เค้าจับมือขวาของแพทริเซียแน่น " โทมัส นายทางซ้าย! " มินโฮก้มมองแพทริเซีย 

" เธอมาทางขวากับฉัน " เค้าเงยหน้าขึ้นไปมองโศกา " รอสัญญาณฉัน! "

โศกาเข้าแถวเรียงเดี่ยวกันมา บางทีวงกตอาจจะแคบเกินไป พวกมันเคลื่อนที่เข้ามาเรื่อยๆ จนเหลืออีกไม่กี่วินาทีมันก็จะ

กระแทกใส่พวกเค้าที่ยืนรออยู่

" เตรียมตัว " มินโฮพูดเสียงเรียบ แพทริเซียสูดหายใจลึก 

" ตอนนี้แหละ! " มินโฮตะโกน

ทันทีที่แขนของโศกาตัวแรกยื่นมาจับพวกเค้า มินโฮก็ดึงมือแพทริเซียหลบไปทางขวาทันที โทมัสก็หลบไปทางซ้ายเช่น

เดียวกัน เจ้าเครื่องจักรลอยคว้างจากขอบหน้าผาและร่วงลงสู่เบื้องล่าง ตัวที่สองคะมำข้ามขอบผาลงไปเพราะไม่สามารถหยุด

ได้ทัน ตัวที่สามยันแขนที่มีแต่หนามเข้าไปในหิน แต่แรงเหวี่ยงมากเกินไปจึงทำให้คะมำลงสู่เหวลึก ตัวที่สี่เป็นตัวสุดท้ายที่

สามารถหยุดได้ทันเวลา มันโงนเงนอยู่ขอบหน้าผา มินโฮกับโทมัสพยักหน้าให้กัน พวกเค้าวิ่งเข้าหาโศกาและกระโดดถีบไปที่

ก้นอวบๆของมันจนมันร่วงลงไปในที่สุด...




ยี่สิบนาทีผ่านไป ทั้งแพทริเซีย มินโฮ และโทมัส ต่างไม่ขยับแม้แต่น้อย พวกเค้านอนลงไปบนพื้นหินวงกตอย่างหมดแรง 

ตอนนี้ฟ้าสว่างแล้ว 

" ไม่อยากเชื่อว่าพวกเราไม่ตาย " โทมัสพูด

" ยังดีที่พวกเรารอดมาจนอาทิตย์ขึ้น ไม่งั้นจะมีตามมาอีกเป็นสิบๆตัว " มินโฮขยับตัว หันหน้ามามองแพทริเซีย " เรารอดมาได้

เพราะเธอ แพท " เค้ายิ้มออกมาบางๆ แพทริเซียยิ้มตอบ ไม่พูดอะไร 

" ไม่เคยมีใครทำได้อย่างนี้มาก่อน " โทมัสว่า " พวกเราทั้งหมดนี่เจ๋งจริงๆ " โทมัสหัวเราะออกมา

" ฉันอยากเป็นนักวิ่งเหมือนกับพวกนาย " แพทริเซียพูดออกมาเบาๆ " จริงๆนะ "

" แต่เธอเป็นเพียกหญิงนะ " โทมัสลุกขึ้นนั่ง " มันอันตรายเกินไป แน่นอนว่าผู้ดูแลไม่ยอมให้เธอเป็นแน่นอน "

แพทริเซียลุกขึ้นนั่ง จ้องหน้าโทมัส " นายก็ช่วยพูดให้ฉันสิ โทมัส " เธอก้มลงไปมองมินโฮที่นอนอยู่ " นายด้วยมินโฮ "

มินโฮพยุงตัวลุกขึ้นยืน " เราต้องกลับไป " มินโฮพูด " ต้องเอาอัลบีลงจากกำแพง "

โทมัสก้มหน้า " ไม่มีทางที่เค้ายังมีชีวิตอยู่ "

แพทริเซียลุกขึ้นยืน " นายรู้ได้ไง มาเถอะน่า " 

" ไม่รู้สิ " โทมัสลุกขึ้นยืน ดวงตาสลด " ฉันเดาว่าเรื่องนี้คงไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน มีไม่กี่คนที่ถูกต่อย แต่ก็เป็นตอนกลางวัน 

พวกนั้นคือคนที่ได้ฉีดเซรุ่มและผ่านการเปลี่ยนแปลง ส่วนเพียกที่น่าสงสารที่ติดอยู่ในวงกตตลอดคืนไม่เคยมีใครพบตัวจน

กระทั่งหลายวันต่อมา บางทีก็ไม่พบเลย "

" มาเถอะ " มินโฮจับมือแพทริเซียออกเดิน ตามด้วยโทมัสที่ทำหน้าเศร้าอยู่ข้างหลัง

" ฉันถามอะไรหน่อย " แพทริเซียหันหน้าไปหามินโฮ " เซรุ่มนี่มันคืออะไร แล้วมาจากไหน "

" มันคือเซรุ่มโศกา " มินโฮพูด " มันมาจากผู้สร้าง มันมากับข้าวของในกล่องทุกสัปดาห์ มันอาจเป็นยาหรืออะไรซักอย่างอยู่

ในหลอดฉีดยาพร้อมใช้ " 

โทมัสเดินมาข้างๆแพทริเซีย " จิ้มไอ้นั่นใส่คนที่ถูกต่อยจะช่วยชีวิตพวกเค้าได้ " โทมัสนิ่งไป " พวกเค้าจะผ่านการ

เปลี่ยนแปลงที่บัดซบ แต่หลังจากนั้นก็จะหายดี "

ผ่านไปสองสามนาทีที่พวกเค้าเดินกันเงียบๆ ไม่พูดอะไร มินโฮยังจับมือแพทริเซียอยู่ และแพทริเซียก็รู้สึกดีที่เค้าทำอย่าง

นั้น เธออาจจะชอบด้วยซ้ำ พวกเค้าพยายามเร่งฝีเท้า ครั้งต่อไปที่พวกเค้าเลี้ยวหัวมุม แพทริเซียก็สะดุด หัวใจกระตุกวูบเมื่อ

เห็นบางอย่างอยู่ข้างหน้า แต่แล้วก็โล่งใจ นิวท์กับชาวทุ่งกลุ่มหนึ่งนั่นเอง ประตูตะวันออกเข้าสู่ทุ่งสูงตระหง่านอยู่เหนือพวก

เค้า มันเปิดอยู่ พวกเค้ากลับมาถึงแล้ว 

นิวท์วิ่งเข้ามา " เกิดอะไรขึ้น " นิวท์มองหน้าแพทริเซีย " เธอบ้าไปแล้วหรอแพทตี้ " แล้วก็มองไปที่โทมัส " นายด้วยไอ้หน้า

ปลวก " น้ำเสียงนิวท์เหมือนจะโกรธ " เรื่องนี้มันบ้า..."

" เดี๋ยวค่อยเล่า " มินโฮขัดขึ้น " เราต้องไปช่วยอัลบี " 

นิวท์หันมามองมือแพทริเซียที่จับอยู่กับมินโฮ แล้วเค้าก็มองหน้ามินโฮ มินโฮมองนิวท์ตอบ พวกเค้าจ้องหน้ากันอยู่หลาย

วินาที ไม่พูดอะไร และนิวท์ก็ละสายตาไป " อัลบียังไม่ตายหรอ "

" มานี่เถอะ " โทมัสมุ่งหน้าไปทางขวา เงยหน้ามองขึ้นไปตามกำแพง เค้าชี้ขึ้นไปโดยไม่พูดอะไร อัลบีอยู่ที่นั่น สภาพสมบูรณ์

ดี แต่ไม่ขยับเขยื้อน 

นิวท์มองดูโทมัสอย่างตื่นตระหนก " นี่เค้า...ยังไม่ตายใช่มั้ย "

" ไม่รู้สิ " โทมัสตอบ " ตอนที่ฉันทิ้งเค้าไว้บนนั้นน่ะยัง "

" นาย แพทตี้ แล้วก็มินโฮไสหัวเข้าไปข้างในเลย ให้เพียบานตรวจร่างกาย เนื้อตัวเละเทะเป็นบ้า ฉันต้องการฟังเรื่องทั้งหมด

เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว "

โทมัสหันมามองแพทริเซียกับมินโฮ " ไปเถอะ เราต้องนอน พันแผล และหาอะไรลงท้องเดี๋ยวนี้ "

แพทริเซียหันหน้าไปมองนิวท์ และก็พบว่านิวท์ก็มองมาที่เธอเช่นกัน สายตาของนิวท์ดูเจ็บปวดเหลือเกิน...










                                                          เม้นให้กำลังใจด้วยนะคะ^^








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

110 ความคิดเห็น

  1. #101 Mikiooo (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มีนาคม 2563 / 13:01
    นิ้วท์เป็นเพื่อนกับยัยหนูแพทก็ดีแล้วว
    #101
    0
  2. #88 Shockd Hunt (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 00:13
    นิวท์มาคู่กับฉันเถอะน่า โอ๊ยเจ็บปวดมากมาย
    #88
    0
  3. #12 Pimporn Nisasoka (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 19:18
    ชอบบบมาก สนุก มาต่อเร็วๆนะค่ะ สนุกจริงๆ อ่านแล้วอ่านอีก ^^
    #12
    1
    • #12-1 8563 / Dema(จากตอนที่ 9)
      1 พฤษภาคม 2559 / 09:28
      อัพแล้วน้าาา ^^ ขอบคุณมากๆที่ชอบจ้าาา
      #12-1
  4. #11 phuthika chommai (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 11:47
    รอตอนต่อไปนะค่ะ สนุกมากกกกกกกกกกก
    #11
    2
    • #11-1 8563 / Dema(จากตอนที่ 9)
      1 พฤษภาคม 2559 / 09:26
      อัพแล้วจ้าาา^^
      #11-1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(