[ Fic The Maze Runner ] Minho x OC x Newt

ตอนที่ 10 : วงกตมฤตยู : EP.10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 538
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    13 พ.ค. 59

                                                         EP.10



                   



แพทริเซีย มินโฮ และโทมัส เดินกลับสู่ทุ่งท่ามกลางสายตาของชาวทุ่งที่จ้องมองพวกเค้าอย่างตกตะลึง บ้างก็อ้าปากค้าง 

เพียบานสองคน เจฟฟ์กับคลินท์เดินเข้ามาหาพวกเค้า 

" พวกนายสองเพียกพาแพทริเซียไปที่ห้องพักก่อน " มินโฮว่า " ฉันกับโทมัสเราจะไปที่ห้องแผนที่ "

โทมัสหันขวับไปหามินโฮ " เฮ้! ฉันอยากนอนมากเลยตอนนี้ และท้องของฉันก็ร้องเรียกอาหารจากฟรายแพนด้วย " โทมัสพูด  
" เราค่อยไปหลังจากนั้นไม่ได้รึไงพวก "

" อย่าลืมว่าเราเป็นนักวิ่ง โทมัส " มินโฮหันไปหาเพียบานทั้งสอง " พาเธอไปพัก " มินโฮหมุนตัวหันหลัง   แล้วกระซิบที่ข้างๆ

หูแพทริเซีย " ที่เธอถามฉันในวงกตนั่น " มินโฮพูด " ฉันโอเคกับมัน " เค้าเดินไปกอดคอโทมัส แพทริเซียมองเค้าเดินจากไป

เธอยิ้มออกมาบางๆ 



สองสามนาทีต่อมา เธอถูกพาเข้าไปในบ้านพักโดยเพียบานสองคน ขึ้นบันได และเดินผ่านห้องของเด็กสาวคนนั้น ประตูเปิด

แง้มไว้ เธอเห็นใครคนหนึ่งกำลังป้อนอาหารให้เด็กสาวโคม่าที่นอนอยู่บนเตียง แพทริเซียอยากเข้าไปดูเธอ แต่ตอนนี้ร่างกาย

ของแพทริเซียต้องการพัก แล้วเพียบานก็พาแพทริเซียมาถึงห้อง  เธอนอนลงบนเตียง ขณะที่กำลังจะหลับ มีเรื่องหนึ่งที่ไม่

ยอมหลุดออกไปจากหัวสมอง คือตัวอักษรที่พาดอยู่บนลำตัวของแมลงใบมีด ' วิคเค็ต ' คำนั้น เธอสงสัยว่ามันคืออะไร และ

เธอก็ผล็อยหลับไป 



แพทริเซียลืมตาขึ้นมา เธอไม่รู้ว่าเธอหลับไปนานแค่ไหน อาจจะหลายชั่วโมง หรือหลายวัน " ชัค " แพทริเซียหันหน้าไปหา

เด็กชายที่กำลังนั่งหลับอยู่ข้างเตียงเธอ

ชัคขยี้ตา และหาว " พี่สาวตื่นแล้วหรอ " ชัคพูด " พี่สาวหลับไปตั้งสองวันแน่ะ "

แพทริเซียขยับตัวขึ้นไปเอนพิงหมอน " อัลบีเป็นไงบ้าง เค้ารอดมั้ย "

" เค้ายังไม่ตาย เซรุ่มได้ผล " ชัคตอบ " เค้าเพิ่งเริ่มการเปลี่ยนแปลง "

ทันทีที่จบคำพูดนั้น แพทริเซียใจหล่นวูบทันที เธอคิดเรื่องอัลบีอย่างหนัก การที่ได้ช่วยชีวิตเค้าเป็นเรื่องที่ดี แต่เค้าจะต้องเจ็บ

ปวดอย่างแสนสาหัส กำลังพบเจอสิ่งเดียวกับเบ็น    แล้วถ้าเค้ากลายเป็นบ้าเหมือนเบ็นล่ะ    แพทริเซียคิด



แล้ววันนี้ก็จบลงอีกวัน เสียงประตูครูดปิดดังไปทั่วทุ่ง พอมืดชัคก็เอาอาหารเย็นกับน้ำแก้วใหญ่มาให้แพทริเซีย " ขอบใจนะ " 

เธอพูด ยิ่งนานไปเธอก็ยิ่งรู้สึกดีกับเด็กชายคนนี้ ถ้าเป็นไปได้เธอก็อยากให้เค้าเป็นน้องชายของเธอจริงๆ แพทริเซียตักซุปเข้า

ปากอย่างช้าๆ ไม่นานเธอก็จัดการอาหารจนหมด ดื่มน้ำอึกใหญ่ " อาหารของฟรายแพนนี่อร่อยจัง ไม่เข้ากับหน้าตาเลยเนอะ

ว่ามั้ย " เธอหันไปหาชัค

เด็กชายยิ้ม " ผมก็ว่างั้น " ชัคนิ่งไป " รู้มั้ยว่าคนในทุ่งพูดถึงพี่สาวกันว่าไงบ้าง "

แพทริเซียส่ายหัว " ว่าไงบ้างล่ะ "

" อย่างแรกเลยนะ พี่สาวออกไปในวงกตในเวลาที่ไม่ควรออก แล้วก็เสนอความคิดที่จะเอาอัลบีไปผูกไว้บนกำแพง แล้วก็เป็น

คนกลุ่มแรกที่รอดชีวิตอยู่นอกทุ่งตลอดคืน ตบท้ายด้วยการฆ่าโศกาไปสี่ตัว "

" ไม่ใช่ฉันคนเดียวซักหน่อย เราทั้งหมดช่วยกัน "

" แต่มินโฮกับโทมัสว่าอย่างนั้นนี่ "

แพทริเซียไม่ได้ตอบอะไรกลับไป ทั้งคู่นั่งกันอยู่เงียบๆ แล้วนิวท์ก็เดินเข้ามา เค้านั่งลงบนเก้าอี้อีกฝั่งของเตียง " ฉันคิดว่าส่วน

เลวร้ายที่สุดได้ผ่านไปแล้ว " นิวท์พูด " อัลบีน่าจะนอนไปอีกสองสามวัน แล้วตื่นมาโดยที่ไม่เป็นไร อาจมีร้องโหยหวนบ้างเป็น

บางครั้ง "

แพทริเซียนึกไม่ออกจริงๆว่าความทรมานนั้นเลวร้ายแค่ไหน " นิวท์ อัลบีกำลังเจอกับอะไรกันแน่ ฉันไม่เข้าใจไอ้การเปลี่ยน 

แปลงอะไรนี่เลย "

คำตอบของนิวท์ทำให้แพทริเซียตกใจ " แล้วเธอคิดว่าพวกเรารู้งั้นเรอะ " เค้าตวัดเสียง " ทั้งหมดที่เรารู้คือถ้าโศกาต่อย เราก็

ต้องฉีดเซรุ่ม ไม่งั้นเราก็ตาย พอร่างกายได้เซรุ่มก็จะเป็นบ้า ผิวจะปูดพองก่อนกลายเป็นสีเขียวน่าขนลุก ชัดพอมั้ย แพทตี้ "

แพทริเซียก้มหน้า " ฉันขอโทดนะนิวท์ ฉันรู้ว่านายรู้สึกยังไงที่ต้องทนดูเพื่อนนายเป็นแบบนั้น "

นิวท์ผ่อนคลายลง เค้าถอนใจ " มันพาความทรงจำบางส่วนกลับมา ความทรงจำก่อนที่เราจะมาที่บัดซบนี่ และพวกเค้าก็จะ

เปลี่ยนไป ไม่น่าคบเหมือนเดิม ดูอย่างกัลลี่สิ เพียกนั่นมันปลวกมาก " สายตานิวท์ล่องลอย แพทริเซียรู้ว่าเค้ากำลังคิดว่าอัลบี

อาจจะไม่มีวันเหมือนเดิมอีก 

" แน่นอนที่สุด " ชัคพูดขึ้นมา " กัลลี่เป็นคนที่แย่ที่สุดในนั้นเลย "

ความเงียบยาวนานตามมา ไม่มีใครพูดอะไรอยู่หลายนาที นิวท์ทำลายความเงียบขึ้นในที่สุด " เอาล่ะ ต่อไปก็คิดว่าเราจะทำ

ยังไงกับแพทตี้ดี " 

แพทริเซียงุนงงกับคำพูดนั้น " ทำกับฉันหรอ หมายความว่าไงนิวท์ ฉันไม่เข้าใจ "

นิวท์ยืนขึ้น " ไม่ต้องห่วงแพทตี้ ไม่ใช่เธอคนเดียว ยังมีทอมมี่อีกคน " นิวท์พูด " เธอกับทอมมี่แหกกฏของเรา พรุ่งนี้มีการ

ประชุม และเธอกับทอมมี่ก็เป็นหัวข้อการประชุมของเรา " ว่าแล้วเค้าก็หันหลังเดินจากไป 





วันรุ่งขึ้นแพทริเซียก็พบว่าตัวเองได้มานั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเดิมเหมือนครั้งแรก แต่ต่างออกไปตรงที่ครั้งนี้มีโทมัสนั่งอยู่ข้างๆเธอ

ด้วย มีเด็กหนุ่มสิบเอ็ดคนนั่งล้อมแพทริเซียกับโทมัสเป็นครึ่งวงกลม จริงๆแล้วมีสิบสามคน อัลบีนอนป่วยอยู่ และโทมัสก็มา

ลายเป็นหัวข้อซะเอง 

นิวท์ลุกขึ้นยืน " ในฐานะตัวแทนผู้นำของเราซึ่งนอนป่วยอยู่ ข้าพเจ้าขอเปิดการประชุม ณ บัดนี้ " นิวท์พูด " อย่างที่ทุกคนรู้

กัน สองสามวันที่ผ่านมามันบ้าบอมาก และส่วนหนึ่งของเรื่องทั้งหมดอยู่ที่แพทตี้และทอมมี่ สองคนที่นั่งอยู่ข้างหน้าเรานี่ "

กัลลี่ลุกขึ้นยืน " ยัยไก่อ่อนกับไอ้หน้าปลวกโทมัสแหกกฏของเรา กฏที่เราอยู่กันมานาน " เสียงของเค้าแหบ

นี่ทำให้เกิดเสียงพึมพำและเสียงกระซิบไปทั่ว นิวท์ส่งสัญญาณให้ทุกคนเงียบ " กัลลี่ " นิวท์พูด " พยายามรักษาระเบียบ

หน่อย ถ้านายคิดจะขยับปากปลวกๆทุกครั้งที่ฉันพูดอะไรก็เชิญนายไสหัวไปได้เลย เพราะฉันอารมณ์ไม่ค่อยดี "

กัลลี่นั่งลงและเอนหลังพิงพนัก ใบหน้าเค้าดูดุดัน นิวท์หันหน้ามามองแพทริเซียกับโทมัส แล้วพูดต่อว่า " แพทตี้ ทอมมี่ ทั้ง

สองคนไม่ได้รับอนุญาตให้อ้าปากพูดอะไรเลยจนกว่าเราจะถาม เข้าใจมั้ย "

แพทริเซียกับโทมัสพยักหน้ารับ นิวท์ชี้ไปที่เด็กหนุ่มที่นั่งเก้าอี้ตัวขวาสุด " ชาร์ท ไอ้ตดเหม็น นายเริ่ม "

มีเสียงหัวเราะคิกคักหลายเสียง ขณะที่ชาร์ทคนดูแลสวนขยับตัวอยู่บนเก้าอี้ " เอ่อ " ชาร์ทเริ่ม สายตากวาดไปมา " ไม่รู้สิ 

พวกเค้าแหกกฏที่สำคัญที่สุดข้อหนึ่งของเรา เราปล่อยให้คนอื่นๆคิดว่ามันไม่เป็นไรไม่ได้ " เค้าเงียบไป " แต่ว่าพวกเค้าก็

เปลี่ยนอะไรๆ ตอนนี้เรารู้แล้วว่าเราสามารถรอดชีวิตอยู่ข้างนอกได้ และเราเอาชนะโศกาได้ "

" โอ๊ะ เดี๋ยวก่อน " กัลลี่โพล่งขึ้น " วิธีล่อพวกโศกาโง่ๆไปที่หน้าผา ใครๆก็คิดได้ "

" กัลลี่ หุบปากนายเดี๋ยวนี้! " นิวท์ตะโกน " ตอนนี้ฉันเป็นประธาน และถ้าฉันได้ยินคำที่ไม่ได้ขอจากนายอีกคำเดียวล่ะก็ ฉันจะ

จัดการเนรเทศหัวเน่าๆของนายไปเลย " นิวท์หันหน้าไปทางชาร์ท " แค่นั้นใช่มั้ย อยากจะเสนออะไรอีกรึเปล่า "

ชาร์ทส่ายหน้า

" เอาล่ะ ต่อไป ฟรายแพน "

พ่อครัวคนเก่งยิ้มและยืดตัวขึ้น " นี่มันงี่เง่ามากนะ พวกเค้าช่วยชีวิตอัลบี ฆ่าโศกา แล้วเราก็มานั่งพล่ามว่าจะทำอะไรกับพวก

เค้าที่นี่ ก็อย่างที่ชัคชอบพูด นี่มันกองแผละชัดๆ "

" งั้นนายจะเสนอว่าไง " นิวท์ถาม

ฟรายแพนกอดอก " สำหรับโทมัสฉันไม่มีอะไรจะเสนอ แต่ยัยเพียกนี่ ฉันอยากให้เธอมาอยู่ในสภาบ้าๆ แห่งนี้ เพราะเห็นได้

ชัดว่าเธอฉลาด "

เสียงฮือฮาดังขึ้นมาจากทุกทิศทาง และนิวท์ต้องใช้เวลาครึ่งนาทีกว่าจะทำให้ทุกคนสงบลงได้ " เอาเป็นว่าเขียนลงไปก่อน " 

นิวท์พูดพร้อมกับจดยิกๆลงในสมุดฉีก เค้าเขียนเสร็จก็ชี้ไปที่สมาชิกที่สามของสภา แพทริเซียไม่รู้ว่าเค้าชื่ออะไร แต่เคยเห็น

เค้าตอนที่เธอเข้าประชุมครั้งแรก 

" ฉันไม่มีความเห็นอะไร " เค้าพูด

" อะไรนะ " นิวท์ถามโกรธๆ " มีประโยชน์จังนะที่เลือกนายเป็นผู้ดูแลและมาอยู่ในสภาบ้าๆนี่ "

" โทดที ฉันไม่มีจริงๆ " เค้ายักไหล่ " แต่ถ้าจะเอาให้ได้ ฉันก็เห็นด้วยกับฟรายแพนนะ ทำไมถึงจะลงโทษพวกเค้าทั้งที่พวก

เค้าช่วยชีวิตอัลบีล่ะ "

" ตกลงว่านี่คือความเห็นของนายใช่มั้ย " นิวท์ถาม

เด็กหนุ่มพยักหน้า แล้วนิวท์ก็จดลงไป แพทริเซียรู้สึกดีที่พวกผู้ดูแลส่วนใหญ่เข้าข้างเธอและโทมัส ต่อไปคือวินสตัน ผู้ดูแล

โรงเลือด " ฉันคิดว่าเราควรลงโทษ " เค้ามองหน้าแพทริเซียกับโทมัส " ไม่ใช่ฉันไม่ชอบเธอนะแพทริเซีย และก็นายด้วยโท

มัส " เค้าหันไปมองนิวท์ " แต่นิวท์ นายเป็นคนย้ำเรื่องระเบียบมาตลอด ถ้าเราไม่ลงโทษพวกเค้า มันก็จะเป็นตัวอย่างที่ไม่ดี 

พวกเค้าฝ่าฝืนกฏข้อที่หนึ่งของเราเชียวนะ "

" ได้ " นิวท์พูดพลางเขียน " งั้นนายจะเสนอให้ลงโทษพวกเค้าแบบไหน "

" ฉันว่าเราควรขังพวกเค้าใส่ตรุซักอาทิตย์ กินแต่ขนมปังกับน้ำ แล้วก็จัดการให้ทุกคนรู้เรื่องนี้ จะได้ไม่เอาเป็นแบบอย่าง "

กัลลี่ปรบมือเสียงดัง หลังจากนั้นถึงตาผู้ดูแลอีกสองคน คนหนึ่งเห็นด้วยกับฟรายแพน อีกคนเข้าข้างวินสตัน แล้วก็ถึงตานิวท์ 

" ฉันก็เห็นด้วยกับพวกนาย พวกเค้าควรถูกลงโทษ แต่เราก็จำเป็นต้องใช้ความฉลาดของแพทตี้ด้วย ฉันขอเก็บข้อเสนอของ

ตัวเองไว้ก่อนจนกว่าจะได้ยินข้อเสนอของทุกคนแล้ว ต่อไป "

ผู้ดูแลพูดเรียงกันไปทีละคน บางคนคิดว่าแพทริเซียกับโทมัสควรได้รับการยกย่อง บางคนคิดว่าพวกเค้าควรถูกลงโทษ หรือทั้ง

สองอย่าง เหลือผู้ดูแลอีกสองคน กัลลี่กับมินโฮ ฝ่ายหลังไม่ได้พูดอะไรเลยตั้งแต่แพทริเซียกับโทมัสเข้ามาในห้อง เค้านั่งอยู่

บนเก้าอี้เฉยๆ เหมือนกำลังคิดเรื่องอะไรอยู่ตลอดเวลา

กัลลี่พูดก่อน " ฉันว่าฉันบอกความคิดเห็นไปชัดเจนแล้วนะ "

งั้นก็หุบปากไปสิ  แพทริเซียคิด

" ดีเลย " นิวท์พูดแล้วกลอกตา " งั้นต่อไป มินโฮ "

" ไม่! " กัลลี่ตะโกน ทำเอาผู้ดูแลสะดุ้งกันเป็นแถบ รวมถึงแพทริเซียกับโทมัสด้วย " ฉันยังอยากพูดอะไรบางอย่าง "

" งั้นก็พูดมาสิโว้ย " นิวท์ตอบ 

" คิดดูนะ " กัลลี่เริ่ม " ยัยไก่อ่อนนี่ขึ้นมาในกล่อง มีท่าทางหวาดกลัวและสับสน แต่ไม่กี่วันต่อมายัยบ้านี่ก็วิ่งไปทั่ววงกตกับ

โศกา ทำเหมือนเป็นเจ้าของที่นี่ " กัลลี่พล่ามต่อไป " ฉันคิดว่ามันคือการแสดง  "

" นายพยายามจะพูดอะไร กัลลี่ " นิวท์ถาม " เข้าประเด็นซักที "

" ฉันคิดว่าเธอเป็นสายจากคนที่เอาเรามาไว้ที่นี่ "

เสียงเอะอะในห้องระเบิดขึ้นอีกครั้ง แพทริเซียไม่อาจทำอะไรได้นอกจากสั่นหัว เธอไม่เข้าใจจริงๆ ว่ากัลลี่นึกอะไรพวกนี้ออก

มาได้ยังไง ในที่สุดนิวท์ก็ทำให้ทุกคนสงบลงได้อีกครั้ง แต่กัลลี่ยังไม่จบ

" เราไว้ใจเพียกนี่ไม่ได้ " เค้าพูดต่อ " หนึ่งวันหลังจากยัยนี่โผล่มา แม่สาวบ้านั่นก็มา พ่นเรื่องอะไรจะเปลี่ยนไป กำโน้ตบ้าๆ

ไว้ เราเจอโศกาตาย พาตัวเองเข้าไปอยู่ในวงกตตอนกลางคืนได้ง่ายๆ ทำว่าตัวเองฉลาดซะเต็มประดา คิดวิธีช่วยอัลบี ฆ่า

โศกา "

กัลลี่เงียบไป ไม่มีใครพูดอะไรอยู่หลายวินาที แพทริเซียตื่นตระหนก พวกเค้าเชื่อที่กัลลี่พูดจริงๆหรอ... 

กัลลี่เริ่มพูดอีก " มันมีเรื่องประหลาดเกิดขึ้นมากไป ทุกอย่างเริ่มต้นเมื่อยัยไก่อ่อนหน้าปลวกนี่โผล่มา มันมีบางอย่างไม่ถูก

ต้อง จนกว่าเราจะหาพบ ฉันขอเสนออย่างเป็นทางการให้เราขังยัยบ้านี่ไว้ในตรุซักเดือนนึง ส่วนไอ้หน้าปลวกโทมัส ฉันไม่สน 

แล้วแต่พวกนายจะจัดการ "

" เรียบร้อยยัง กัปตันกัลลี่ " นิวท์ถาม

" หยุดทำตัวฉลาดซักที นิวท์! " เค้าตวาดลั่น " ฉันจริงจัง เราจะไว้ใจยัยเพียกหญิงคนนี้ในเวลาไม่ถึงอาทิตย์ได้ไง "

" ก็ได้ กัลลี่ " นิวท์พูด " ฉันขอโทด พวกเราได้ยินนายแล้ว และทุกคนจะพิจารณาข้อเสนอของนายอย่างจริงจัง "

เมื่อกัลลี่ไม่ได้พูดอะไรอีก นิวท์ก็ชี้ไปที่มินโฮ แพทริเซียดีใจมากที่ในที่สุดก็ถึงตาของมินโฮซักที มินโฮยืนขึ้นเงียบๆ " ฉันอยู่

ข้างนอกนั่น เห็นสิ่งที่ยัยเพียกนี่ทำ เค้ายืนยันจะช่วยอัลบี ในขณะที่ฉันเอาแต่คิดว่าจะทำยังไงให้มีชีวิตรอด ฉันจะบอกข้อ

เสนอแล้วจบกัน "

" ดีเลย " นิวท์ว่า " งั้นก็พูดมา "

มินโฮหันไปยิ้มบางๆกับโทมัส แล้วเบนสายตามามองแพทริเซีย " ฉันจะเสนอชื่อให้ยัยเพียกนี่เป็นนักวิ่ง "



ทั้งห้องเงียบกริบ เหมือนกับโลกหยุดหมุน สมาชิกในสภาจ้องมินโฮไม่ละสายตา ในที่สุดกัลลี่ก็ทำลายความเงียบ แล้วชี้ไปที่

มินโฮ " เค้าควรถูกเตะออกจากสภาที่พูดอะไรโง่ๆโดยไม่คิด "

" ดี " นิวท์พูดแล้วมองไปที่มินโฮ " นี่มันเป็นความคิดที่แผละน่าดู เธอเป็นเพียกหญิง "

" แน่นอนว่ามันไม่ใช่เรื่องที่สมควร แต่เชื่อฉันเถอะ นายหรือใครอื่นไม่รู้ซักนิดว่าการอยู่ข้างนอกนั่นตอนกลางคืนมันเป็นยังไง 

ฉันไม่เคยเห็นอะไรอย่างนี้มาก่อน เธอไม่ตื่นตระหนกเลยด้วยซ้ำ โอเค เธออาจจะมีกลัวบ้าง เพราะฉันก็กลัว โทมัสเองก็กลัว 

เธอไม่ร้องคร่ำครวญเมื่อเห็นโศกา โทมัสกับฉันบอกให้เธอวิ่งหนีไป และพวกเราจะล่อมันไว้เอง แต่ไม่นานเธอก็วิ่งกลับมาหา

พวกเรา และบอกแผนปลวกๆที่จะฆ่าโศกา แผนง่ายๆที่ฉันกับโทมัสคิดมันไม่ออก นี่พวก เธอเพิ่งมาอยู่ที่นี่ไม่กี่วันเองนะ คิดสิ

ว่าตอนแรกพวกเราเป็นยังไง ขดตัวอยู่ตรงมุม งงไปหมด ร้องไห้เป็นอาทิตย์ ไม่ยอมทำอะไรทั้งนั้น แต่เธอไม่ เธอเป็นเพียก

หญิง เธอต่างหากที่สมควรจะทำอย่างนั้น " มินโฮชี้ไปที่แพทริเซีย " แค่ไม่กี่วันที่ยัยเพียกนี่โผล่มา เธอก็ก้าวออกไปในวงกต

เพื่อช่วยชีวิตสองเพียกที่เธอแทบจะไม่รู้จักดี มีคนมากมายบอกเธอว่าในวงกตตอนกลางคืนเป็นยังไง แต่เธอก็ยังออกไป " มิน

โฮสูดหายใจลึก " จะยังไงก็ช่าง เราต้องการคนที่ฉลาดและแก้ไขสถานการณ์ได้เร็วมาเป็นนักวิ่ง "

กัลลี่ลุกขึ้นพรึ่บ " แกมันบ้าไปแล้วมินโฮ! " เค้ามองหน้าแพทริเซีย " ยัยไก่อ่อน อย่านึกว่าตัวเองเก่งนัก ฉันเคยผ่านการ

เปลี่ยนแปลงมา ไม่ว่าเธอจะมาที่นี่เพื่ออะไร ฉันสาบานด้วยชีวิตว่าจะหยุดมันให้ได้ ต่อให้ต้องฆ่าเธอก็ตาม " แล้วเค้าก็หันหลัง

ออกจากห้องนี้ไป ปิดประตูโครม

ทุกคนในห้องนั่งกันอยู่เงียบๆ ตะลึงกับสิ่งที่เห็นพอๆกับแพทริเซีย และแล้ววินสตันก็ทำลายความเงียบ " บางทีเค้าอาจจะพูด

ถูกก็ได้ " วินสตันพูด 

" ว่าไงนะ " มินโฮถาม

" คือเค้าเคยผ่านการเปลี่ยนแปลง โศกาต่อยเค้าตอนกลางวันนอกประตูตะวันออกพอดี นั่นหมายความว่าเค้ามีความทรงจำ 

และเค้าบอกว่าเธอหน้าคุ้นๆ ไม่งั้นเค้าจะกุเรื่องขึ้นมาทำไม "

แพทริเซียคิดเรื่องการเปลี่ยนแปลงและการที่มันนำความทรงจำกลับมา เธอไม่เคยนึกถึงเรื่องนี้มาก่อน แต่มันจะคุ้มมั้ยถ้าให้

โศกาต่อย ผ่านกระบวนการร้ายกาจนั่นเพียงเพื่อจะได้จำอะไรได้บ้าง

" วินสตัน " ฟรายแพนพูด " นายคิดว่าเธอจะเป็นโศกาปลอมตัวมางั้นหรอ อย่าปลวกหน่อยเลยน่า กัลลี่มันบ้า "

" เอาล่ะ " นิวท์พูด " ทอมมี่ แถลงค้านซะ "

" ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดเลย เท่าที่ฉันรู้คือฉันเห็นเพียกสองคนดื้นรนพยายามจะเข้ามาในกำแพง แต่ก็ทำไม่ได้ การเมินเฉยเรื่อง

นั้นเพราะกฏงี่เง่าดูจะเห็นแก่ตัว ขี้ขลาด ถ้าพวกนายอยากโยนฉันใส่ตรุเพราะพยายามจะช่วยชีวิตคนก็เอาสิ คราวหน้าถ้ามัน

เกิดขึ้นอีก ฉันสาบานว่าฉันจะชี้หน้าพวกเค้าแล้วหัวเราะซะ "

" ตาเธอแถลงค้าน แพทตี้ "

" ทุกอย่างที่ฉันจะพูด " แพทริเซียว่า " โทมัสพูดออกมาหมดแล้ว "

นิวท์พยักหน้า " นี่คือข้อเสนอของฉัน " นิวท์พูด " พวกเค้าแหกกฏข้อแรกสุดของเรา ดังนั้นต้องไปอยู่ในตรุหนึ่งวัน นั่นคือบท

ลงโทษ และฉันยังเสนอให้แพทตี้เป็นนักวิ่ง มีผลทันทีที่การประชุมนี่จบลง " เค้ามองหน้าแพทริเซียกับโทมัส " พรุ่งนี้ ตั้งแต่

ตื่นจนตะวันตกดิน เราจะขังพวกเค้าสองคนไว้ในตรุ เอาล่ะ ย้ายก้นของพวกนายไปได้ การประชุมจบแล้ว" 

เสียงเคาะประตูดึงความสนใจ ชัคเปิดประตูและเดินเข้ามา 

" เกิดอะไรขึ้น " นิวท์ถาม

ชัคมองหน้านิวท์ " เพียบานส่งฉันมา อัลบีดิ้นไปทั่วเหมือนคนบ้า " เด็กชายหันหน้ามามองแพทริเซีย " เค้าต้องการพบพี่สาว "

" มาเถอะ " นิวท์พูดแล้วคว้าแขนแพทริเซีย " ไม่มีทางที่ฉันจะไม่ไปกับเธอ "



แพทริเซียเดินตามเค้าไป พวกเค้าออกจากห้องประชุม เดินไปตามทางเดิน เข้าบ้านพักหลังหนึ่ง เดินขึ้นบันได เธอหวังว่าอัลบี

จะหายขาดจากความทรมานนั่นแล้ว เธอเดินตามนิวท์ไปที่ประตูบานที่สอง นิวท์ผลักประตูเปิดออก และก้าวเข้าไปในห้อง แพ

ทริเซียตามนิวท์เข้าไป เงยหน้าขึ้น แล้วเห็นอัลบีนอนหลับตาอยู่ที่เตียง

" อัลบี " นิวท์กระซิบ แล้วนั่งลงที่เก้าอี้ข้างเตียง " ชัคบอกว่านายอยากพบแพทตี้ "

ตาของอัลบีลืมขึ้น เค้ามองนิวท์ แล้วมองไปที่แพทริเซีย เค้าขยับตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง " ใช่ " เค้ามองหน้านิวท์ " ฉัน

ต้องการแพทริเซีย! " อัลบีตะโกน " ฉันไม่ได้ต้องการนาย! นิวท์! ออกไปซะ! "

นิวท์เงยหน้าขึ้นมองแพทริเซีย แล้วหันไปมองอัลบี " เออๆ ไอ้ปลวก " แล้วเค้าก็เดินออกไป ปิดประตูโครม

หัวใจแพทริเซียเต้นถี่รัว ตอนนี้เธออยู่ลำพังกับคนที่เพิ่งผ่านการเปลี่ยนแปลง เธอหวังว่าอัลบีจะไม่เป็นเหมือนกับเบ็น 

" ฉันรู้ว่าเธอคือใคร " อัลบีพูดเสียงเรียบ " เห็นมาแล้ว เห็นทุกอย่าง ที่ที่เราจากมา แม่สาวนั่นเป็นใคร ฉันจำไข้วาบได้ "

ไข้วาบ? แพทริเซียบังคับตัวเองให้พูดออกมา " ฉันไม่รู้ว่านายพูดเรื่องอะไรอัลบี นายเห็นอะไรมาหรอ ฉันอยากรู้ว่าฉันเป็นใคร 

บอกฉันมาทีเถอะ "

" นิวท์!! " อัลบีตะโกน 

นิวท์เปิดประตูเข้ามา " ว่าไง เกิดอะไรขึ้น "

" พาเธอออกไป " อัลบีว่า " ฉันอยากนอน "

นิวท์สบตาแพทริเซียแล้วพยักหน้าไปที่ประตู เธอเดินตามนิวท์ออกมา เธอกับนิวท์ออกจากห้อง แล้วปิดประตูเบาๆ...







ปล. ไรท์ไม่ได้ลบความคิดเห็นที่ 10 นะคะ ไม่รู้มันลบได้ไง ไรท์กลัวรีดเข้าใจผิด =.=





                                                   





                                                      อย่าลืมเม้นให้กำลังใจด้วยนะคะ^^








                                    
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

110 ความคิดเห็น