[ Fic The Maze Runner ] Minho x OC x Newt

ตอนที่ 8 : วงกตมฤตยู : EP.8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 544
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    13 พ.ค. 59

                                                          EP.8



             



เช้าวันรุ่งขึ้น แพทริเซียขยี้ตาลุกขึ้นนั่ง พยายามสลัดความง่วงออกไป แต่ก็ไม่เป็นผล เธอล้มลงนอนต่อ ใครบางคนสะกิดไหล่

เธอเบาๆ เธอลืมตาขึ้นและเห็นนิวท์กำลังยืนอยู่

" ลุกขึ้น " นิวท์ยิ้ม " ยัยเพียกขี้เซา "

แพทริเซียหันหลังให้นิวท์ " ขอนอนต่ออีกหน่อยนะ "

" ไม่ได้ " นิวท์ดึงผ้าห่มออก " เจ็ดโมงเช้าแล้วนะยัยเพียก เธอต้องไปฝึกงานกับผู้ดูแล "

แพทริเซียลุกขึ้นนั่ง " นายนี่มันเป็นเพียกหัวขวดจริงๆด้วย นิวท์ "

นิวท์หัวเราะเสียงดัง  " ให้ตาย แพทตี้ " นิวท์พูด " เธอเริ่มจะกลมกลืนกับพวกเรามากขึ้นทุกวันแล้วนะ "

" ก็พวกนายเล่นพูดใส่หน้าฉันทุกวันนี่ " แพทริเซียลุกขึ้นยืน " ขอไปอาบน้ำก่อนนะ เออ ว่าแต่..." แพทริเซียลังเล " นายมี

เสื้อผ้าให้ฉันเปลี่ยนบ้างมั้ย ฉันใส่ชุดนี้ตั้งแต่วันแรกที่มาแล้วนะ "

" มีสิ " นิวท์พูด " เดี๋ยวฉันไปเอามาให้ รีบอาบน้ำเข้าล่ะ มันจะสายแล้ว

" นี่พวกนายเป็นชาวนากันรึไง นิวท์ " แพทริเซียพูด " ถึงได้ตื่นเช้ากันทุกวัน " 

" คงงั้น " นิวท์พูดแล้วเดินจากไป


แพทริเซียอาบน้ำเสร็จก็เจอนิวท์นั่งอยู่หน้าบ้านพักของเธอ พร้อมกับเสื้อผ้าและอาหาร 

" นี่เสื้อกับกางเกง ไม่รู้ว่าเธอจะใส่ได้รึเปล่า " นิวท์ยื่นเสื้อผ้าให้เธอ " เรามีแค่นี้ " 

แพทริเซียรับมันมา " แค่นี้ก็ดีมากแล้ว ขอบใจนิวท์ " 

" รีบไปเปลี่ยน แล้วมากินอาหารเช้า " นิวท์อมยิ้ม " วันนี้เธอต้องไปอยู่กับพวกลากจอบนะแพทตี้ งานหนักน่าดู "

แพทริเซียกลอกตาใส่นิวท์ และเดินเข้าไปในบ้านพัก นิวท์หัวเราะตามหลังเธอ

ไม่นานแพทริเซียก็เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ ตอนนี้เธอกำลังใส่เสื้อเชิ้ตตัวโคร่งสียีนส์กับกางเกงขายาวสีดำตัวเดิมของเธอ กางเกงที่

นิวท์ให้มามันใส่ไม่ได้ มันใหญ่เกินไป เธอเดินออกมาจากบ้านพัก แล้วนั่งลงข้างๆนิวท์ก่อนจะหยิบแซนด์วิชขึ้นมากัดไปคำนึง

นิวท์หันหน้ามามองเธอ " แล้วกางเกงล่ะ แพทตี้ " นิวท์พูด " ทำไมไม่เปลี่ยน "

" มันใหญ่และก็หลวมมาก " 

" โทดที นั่นเอวเล็กที่สุดที่เรามีตอนนี้ "

" ไม่เป็นไร ฉันใส่ตัวเดิมได้ มันไม่ค่อยจะสกปรกอยู่แล้วด้วย " แพทริเซียหันหน้าไปหานิวท์ " ลากจอบคืออะไร "

นิวท์เอนหลังพิงเสา " เป็นคำเรียกพวกทำงานสันหลังหักในสวน แบบว่าพรวนดิน ถอนหญ้า ปลูกต้นไม้ อะไรทำนองนั้น "

แพทริเซียพยักหน้า " ใครเป็นผู้ดูแล "

" ชาร์ท เป็นคนดีนะ ตราบเท่าที่เธอไม่โดดงาน เค้าคือคนที่ตัวใหญ่ๆที่นั่งอยู่ข้างฟรายแพนในห้องประชุมน่ะ "

" แล้วทำไมนายถึงเป็นคนมาปลุกฉันล่ะ "

" อะไรกัน ไม่ชอบเห็นหน้าฉันเป็นอย่างแรกหลังตื่นนอนหรอ "

แพทริเซียไม่ทันได้ตอบนิวท์ เสียงครืดๆของประตูกำแพงก็ดังขึ้น ไม่นานมันก็เปิดออก เธอมองไปที่ประตูตะวันตก เห็นโทมัส

กำลังยืนบิดขี้เกียจ เธอหันไปที่ประตูตะวันออก และเธอก็เห็นเค้า มินโฮกำลังยืนยืดเส้นยืดสายอยู่

" บอกฉันเรื่องนักวิ่งทีสิ " จู่ๆแพทริเซียก็โพล่งขึ้น 

นิวท์หันมามองแพทริเซีย " ทำไมหรอ "

" แค่อยากรู้ "

นิวท์มองเธออย่างระแวง " ที่สุดแห่งความเจ๋งนะพวกนั้น ทุกอย่างที่นี่ขึ้นอยู่กับพวกเค้า "

" ทำไมนายถึงไม่ได้เป็นล่ะนิวท์ ฉันว่านายก็เจ๋งนะ "

นิวท์มองไปข้างหน้าอย่างใจลอย " ฉันเป็น เป็นจนถึงเมื่อสองสามเดือนก่อน ตอนที่ขาฉันเจ็บ และมันก็ไม่เคยกลับมาเป็น

เหมือนเดิม "

" เกิดอะไรขึ้นหรอ " แพทริเซียถาม

" วิ่งหนีจากไอ้พวกโศกาไง พวกมันเกือบจับฉันได้ " เค้าหยุดไป " คิดขึ้นมาก็หนาว ตอนนั้นฉันอาจจะต้องเจอกับการ

เปลี่ยนแปลง "

" การเปลี่ยนแปลงมันคืออะไร ทุกคนจะเป็นบ้าอย่างเบ็นรึเปล่า "

นิวท์ส่ายหัว " เบ็นอาการแย่กว่าคนส่วนใหญ่มาก ฉันนึกว่าเธออยากให้พูดถึงเรื่องนักวิ่งซะอีก "

นิวท์เหมือนไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้เท่าไหร่ " ก็ได้ ฉันฟังอยู่ "

" อย่างที่บอก ที่สุดแห่งความเจ๋ง "

" แล้วพวกนายทำยังไงถึงรู้ว่าใครเจ๋ง ทดสอบทุกคนว่าเร็วแค่ไหนงั้นหรอ "

นิวท์มองหน้าแพทริเซีย " เธอจะวิ่งได้เร็วแค่ไหนมันแค่ส่วนหนึ่งเท่านั้น ตอนที่ฉันบอกว่าที่สุดแห่งความเจ๋ง ฉันหมายถึงทุก

อย่าง การจะเอาชีวิตรอดในวงกตนั่นได้ เธอต้องฉลาด เร็ว แข็งแรง ต้องเป็นนักตัดสินใจ ต้องรู้ว่าควรเสี่ยงแค่ไหน และจะ

เอาแต่กลัวไม่ได้ " นิวท์ถอนหายใจ " ข้างนอกนั่นมันบัดซบมากเลย รู้มั้ย ฉันไม่เคยคิดถึงมันหรอก "

" ฉันนึกว่าโศกาจะออกมาเฉพาะกลางคืนซะอีก " 

" ก็ใช่ โดยปกติน่ะนะ " 

" งั้นทำไมข้างนอกนั่นถึงเลวร้ายนักล่ะ " มีอะไรที่เธอยังไม่รู้นะ 

นิวท์ถอนใจ " แรงกดดัน ความเครียด รูปแบบวงกตจะต่างออกไปทุกวัน ต้องพยายามนึกภาพในหัว วงกตธรรมดาก็ยากพออยู่

แล้ว แต่นี่มันเปลี่ยนไปทุกคืน คำนวณผิดไปนิดเดียวเธอก็ต้องค้างคืนกับโศกาข้างนอกนั่น "

แพทริเซียขมวดคิ้ว ถึงเธอจะได้ยินแบบนี้ แต่เธอก็ยังอยากที่จะเป็นนักวิ่งอยู่ดี 

" ทำไมถึงสนใจนัก " นิวท์ถาม

แพทริเซียลังเล " ฉันอยากเป็นนักวิ่ง "

นิวห์หันหน้ามา " ยังอยู่ที่นี่ไม่ถึงอาทิตย์เองนะเพียก เธอจะอยากตายเร็วไปมั้ย แล้วอีกอย่างเธอก็เป็นผู้หญิงด้วย ฉันคิดว่าเธอ

จะเปลี่ยนใจไปแล้วซะอีก หรือว่า..." นิวท์หรี่ตา " เธออยากอยู่ใกล้ๆมินโฮ "

" นายเอาอะไรมาพูด เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับมินโฮซะหน่อย " 

" ก็ไม่รู้สิ "

" ฉันอยากเป็นนักวิ่งจริงๆนะ " มันแทบฟังดูไม่มีเหตุผล แม้แต่กับตัวแพทริเซียเอง แต่เธอรู้สึกอย่างจริงจัง อันที่จริงความ

ปรารถนาที่จะเป็นนักวิ่งเป็นสิ่งเดียวที่ผลักเธอมุ่งไปข้างหน้า ช่วยให้เธอยอมรับความลำบากที่นี่ 

" ลืมมันซะเถอะ ไม่มีใครได้เป็นนักวิ่งในเดือนแรกที่มาหรอก มีเรื่องต้องพิสูจน์มากมายก่อนที่เราจะเสนอชื่อกับผู้ดูแล " นิวท์

ลุกขึ้นยืน " มาเถอะ " ทันใดนั้นที่ประตูตะวันออกก็มีเสียงเอะอะขึ้น 

" เกิดอะไรขึ้นน่ะ " แพทริเซียถาม 

นิวท์ยักไหล่ " ก็แค่ไปส่งมินโฮกับอัลบี พวกเค้าจะไปดูโศกาที่ตาย "




แพทริเซียใช้เวลาเช้านี้กับผู้ดูแลสวน ชาร์ทเป็นเด็กหนุ่มร่างสูง ตัวใหญ่ และเพราะอะไรซักอย่าง เค้ามีกลิ่นเหมือนนมบูด เค้า

ไม่พูดอะไรมาก แพทริเซียกับชาร์ทกำลังถอนหญ้าในแปลงข้าวโพดแปลงยาว แล้วแพทริเซียก็ตัดสินใจว่าได้เวลาเหมาะที่จะ

เริ่มถามคำถาม ผู้ดูแลคนนี้เข้าถึงได้ง่าย

" นี่ ชาร์ท " เธอพูด

ผู้ดูแลเหลือบมองเธอ แล้วก็ทำงานต่อ ไม่รู้ทำไมเจ้าตัวแลดูเบื่อโลกสุดๆ " อือ เพียก ว่าไง "

" มีผู้ดูแลทั้งหมดกี่คนน่ะ " แพทริเซียถาม " แล้วก็มีงานอะไรให้เลือกมั่ง "

" ก็มีช่างก่อสร้าง เขละขละ หน่วยถุง คนครัว คนทำแผนที่ เพียบาน ลากจอบ โรงเลือด แล้วก็แน่นอน นักวิ่ง ไม่รู้สิ ยังมีอีก

สองสามอย่างมั้ง ส่วนใหญ่ฉันก็สนใจแต่เรื่องของตัวเองเท่านั้น "

พอถึงตอนบ่าย แพทริเซียก็แทบจะลงไปกลิ้งบนพื้น การก้มๆเงยๆ และคุกเข่าคลานอยู่บนดินเป็นส่วนที่แย่ที่สุด ทั้งโรงเลือด

ทั้งไร่แย่ทั้งคู่ แพทริเซียมุ่งหน้าไปยังโรงครัวเพื่อหาของว่างและน้ำ เธอกัดแอปเปิ้ลพลางนั่งลงข้างชัค นิวท์ก็อยู่ที่นั่นด้วย แต่

นั่งอยู่คนเดียว ไม่สนใจใคร ตาเค้าแดงก่ำ 

ชัคสังเกตเห็นและถามคำถามที่แพทริเซียคิดอยู่ " เค้าเป็นอะไรน่ะพี่สาว " เด็กชายกระซิบ " หน้ายังกับแผละแน่ะ "

" ฉันไม่รู้ " แพทริเซียตอบ " ทำไมไม่ไปถามเค้าดูล่ะ "

" ฉันได้ยินน่ะไอ้เพียกอ้วน " นิวท์ถอนหายใจ " แม่สาวจากกล่องครางและพูดอะไรแปลกๆ ไม่ยอมตื่น เพียบานกำลังป้อน

อาหารเธอเต็มที่ แต่เธอกินน้อยลงทุกที จะบอกอะไรให้นะ เรื่องบัดซบทั้งหมดนี่มันเป็นอะไรที่เลวร้ายมาก " นิวท์ถอนหายใจ

อีกครั้ง " ปลวกเอ้ย แต่นั่นไม่ใช่เรื่องที่กวนใจฉันจริงๆหรอก "

" งั้นอะไรล่ะ " ชัคถาม 

นิวท์หรี่ตาลงมองออกไปยังทางออกสู่วงกต " อัลบีกับมินโฮ " เค้าพึมพำ " พวกนั้นน่าจะกลับมาตั้งหลายชั่วโมงแล้ว " 





ปรากฎว่าอาหารเย็นค่ำนั้นเป็นอะไรที่หม่นหมอง แต่ไม่ได้เกี่ยวกับอาหารที่ฟรายแพนทำแต่อย่างใด พวกนักวิ่งกลับมาตาม

เวลาปกติ และแพทริเซียยิ่งกังวลไปทุกขณะ ตอนนี้มินโฮกับอัลบียังไม่กลับมา นิวท์ โทมัส และชาวทุ่งคนอื่นๆกำลังยืนออกัน

อยู่ที่หน้าประตูตะวันออก รวมถึงแพทริเซียด้วย ไม่มีใครพูดอะไร และแพทริเซียก็รู้ว่าอีกไม่นานประตูก็จะปิดลง

" พวกนั้นอยู่ที่ไหนกันแน่ " นิวท์เอ่ยขึ้นเสียงเครียด 

" ทำไมเราไม่ส่งหน่วยค้นหาไปล่ะ " แพทริเซียพูดขึ้น

" เราทำแบบนั้นไม่ได้ เข้าใจมั้ย อย่าพูดเรื่องนั้นอีก มันผิดกฏ โดยเฉพาะเมื่อไอประตูบ้านี่กำลังจะปิด " นิวท์พูด

" ทำไมล่ะ " แพทริเซียพูด " โศกาจะไม่ทำร้ายพวกเค้าหรอ เราต้องทำอะไรซักอย่างนะ "

" หุบปากไปเลยยัยไก่อ่อน! เธอมาอยู่ที่นี่ไม่ถึงอาทิตย์ด้วยซ้ำ! " กัลลี่คำราม

" เธอไม่เข้าใจหรอกแพทตี้ การออกไปข้างนอกตอนกลางคืนคือการรนหาที่ตายชัดๆ เรามีแต่จะเอาชีวิตไปทิ้งเพิ่มเท่านั้น ถ้า

สองเพียกนั่นกลับมาไม่ได้...." นิวท์นิ่งไป 

" นิวท์ไม่ยอมพูด " ชัคว่า " ผมจะพูดแทน ถ้าพวกเค้าไม่กลับมาก็หมายความว่าพวกเค้าตายแล้ว มินโฮฉลาดเกินกว่าจะหลง

ทาง "

แพทริเซียใจตกวูบกับสิ่งที่ชัคบอก จู่ๆน้ำตาก็รื้นขึ้นมา และไหลออกมาในที่สุด เธอเช็ดน้ำตาออกลวกๆ 

" ประตูจะปิดในอีกสองนาที " วินสตันพูดออกมาเบาๆ 

แพทริเซียเหลือบไปเห็นโทมัสที่กำลังตั้งท่าจะเตรียมตัวออกวิ่ง ทุกคนไม่ได้สนใจเค้าเพราะมัวแต่มองหามินโฮกับอัลบีอยู่ แต่

แพทริเซียเห็น และเธอก็รู้ว่าโทมัสคิดจะทำอะไร...

ทันใดนั้นเสียงลั่นจากทุกทิศทางก็ดังขึ้นมา เป็นเสียงบดเบียดของหิน ประตูกำลังจะปิด...

" มินโฮ!! " โทมัสตะโกนออกมา แพทริเซียมองเข้าไปในวงกตทันที เธอเห็นมินโฮกำลังพยุงอัลบีอย่างทุลักทุเล 

" พวกมันเล่นงานเค้า!!! " มินโฮตะโกนเข้ามาในทุ่ง 

" นายต้องทิ้งเค้าไอ้หน้าปลวก!! " กัลลี่คำรามออกมา และตามมาด้วยเสียงคนอื่นๆ

" เร็ว! มินโฮ! "

" มินโฮ!!!! "

" นายต้องทำได้!!! "

" เร็ว!!! "

" วิ่งเร็วพวก!! "

" ประตูจะปิดแล้ว!!! "

ประตูเลื่อนเข้ามาเร็วมาก ดูเหมือนยิ่งเร็วขึ้นเมื่อแพทริเซียอยากให้มันช้าลง เหลือเพียงไม่กี่วินาทีมันก็จะปิดสนิท พวกเค้าไม่มี

ทางเข้ามาทันแน่ ไม่มีทางเลย มินโฮสะดุดหกล้ม ทรุดลงกับพื้น พวกเค้ามาไม่ทันแน่ แพทริเซียเหลือบไปเห็นโทมัสเตรียม

ตัวที่จะเข้าไปในวงกต และเธอก็ไม่รอช้า เมื่อโทมัสวิ่งเข้าไป เธอก็ขยับตัวตามโทมัสไปทันที เบียดดัวผ่านแท่งเชื่อมต่อใน

วินาทีสุดท้ายและก้าวสู่วงกต...

กำแพงปิดลงข้างหลังเธอ เสียงครืดดังลั่นไปทั่ววงกต แพทริเซียรู้สึกว่าโลกหยุดหมุน ความเงียบงันตามมาหลังเสียงสะเทือน

เลือนลั่นของประตูที่ปิดลง แพทริเซียเอนหลังพิงกับหินหยาบๆ ตกใจกับสิ่งที่ตัวเองทำลงไป เธอหันไปมองโทมัส เค้ามีอาการ

ตกใจอยู่เหมือนกัน แต่แล้วเสียงอัลบีก็ดังขึ้นมาตรงหน้า มินโฮร้องครางออกมา แพทริเซียดันตัวเองลุกขึ้นและวิ่งไปหามินโฮ

กับอัลบีทันที โทมัสวิ่งตามมาข้างหลัง มินโฮดูแย่มาก ทั้งเหงื่อโชก สกปรก มีรอยขีดข่วนทั่วตัว นั่นทำให้แพทริเซียปวดใจ

เหลือเกินที่ได้เห็น อัลบีที่นอนอยู่บนพื้นดูแย่กว่า เสื้อผ้าฉีกขาด แขนมีแต่รอยบาดและรอยช้ำ 

มินโฮดันตัวเองลุกขึ้น " ยัยเพียก โทมัส " มินโฮพูด " ฟังนะ รู้มั้ยว่ามันเป็นการฆ่าตัวตายชัดๆ "

" ฉันทนมองดูนายกับอัลบีติดอยู่ในนี้ไม่ได้พวก " โทมัสทรุดตัวลงไปดูอัลบีที่นอนอยู่

แพทริเซียรู้สึกดวงตาร้อนผ่าว " ฉันทนมองอยู่เฉยๆแบบนั้นไม่ได้ " ในที่สุดน้ำตาเธอก็ไหลลงมาอีกครั้ง " ฉันเป็นห่วงนาย" 

เธอเงยหน้าขึ้นไปมองมินโฮ













                                                        อย่าลืมเม้นให้กำลังใจน้าาา^^









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

110 ความคิดเห็น

  1. #94 GINA ^-^ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 19:42
    โอ๊ยยยมดเข้าปากฉ้านนนนนน
    #94
    0
  2. #64 Princess Rainy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 14:41
    หวานจนมดมาทำรังแล้วค่ะ
    #สงสารคนโสดแถวนี่ด้วย T_T
    #64
    0