เสน่หาแวมไพร์ Vampire love story

ตอนที่ 5 : แรกพบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,264
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 51 ครั้ง
    28 มี.ค. 61

Cr. เพลงจาก youtube ชื่อเพลง Havana



" เอ่อ ฉันไม่ได้ตั้งใจ นายเป็นอะไรหรือเปล่า พอดีเมื่อกี้มีคนถอยมาชนฉัน แล้วก็เป็นอย่างที่เห็น ฉันเซไปชนนาย  "


ตอนแรกเธอคิดว่าจะขอโทษเขา และขอตัวเดินไปห้องน้ำต่อ  แต่เมื่อเห็นคนที่เธอเพิ่งชมอยู่ในใจหยกๆว่ามีใบหน้าหล่อเหลานั้นยืนนิ่ง พลางปรายสายตามองเธอ  ประหนึ่งเธอเป็นเชื้อโรคร้ายแรงที่ไม่ควรเข้าใกล้  


อันที่จริงที่เธอเซไปชนเขาเมื่อครู่ จะบอกว่าทำเขาเจ็บตรงไหนบ้างหรือเปล่านั้นเธอก็ไม่แน่ใจนัก  เพราะยามที่เธอปะทะเข้ากับแผ่นหลังกว้างของเขานั้น  เขาแทบจะไม่ขยับเขยื้อนเลยด้วยซ้ำ มีแต่เธอนี่ล่ะที่จวนเจียนจะเสียหลักล้มลงไป


"......"


เงียบ... วู้ววว ฟังฉันบ้างหรือเปล่านี่  นาลันได้แต่คิดในใจ เพราะเธอขอโทษก็แล้ว บอกสาเหตุก็แล้ว เขายังคงเงียบกริบ ไม่พูดอะไรออกมาแม้สักคำ


" คือ นายเป็นอะไรมั้ย "


เธอพยายามถามอย่างใจเย็นถามไปอีกครั้ง แต่ก็เหมือนเดิม  เมื่อเห็นว่าเขายังเงียบเธอจึงคิดว่าไม่ควรจะยืนอยู่ตรงนี้นาน  ผู้ชายตรงหน้าเธอนั้นหน้าตาดีถึงดีมากๆเลยล่ะ แต่ไอ้อาการที่ยืนเงียบแล้วมองผู้หญิงที่ไม่รู้จักกันมาก่อน  ด้วยสายตาแปลกๆแบบนี้ก็ไม่ไหวนะ แย่...


" ก็ถ้านายไม่เป็นไรก็ดีแล้ว  งั้นฉันไปล่ะ "


นาลันเตรียมผละออกมา ทั้งละความสนใจจากชายตรงหน้า  หรือจะเป็นไบ้ก็ไม่รู้  พูดด้วยก็ไม่พูด  ถ้าเป็นไบ้จริงๆนี่ก็น่าเสียดายไม่น้อย  แต่ถึงอย่างนั้นมนุษย์สัมพันธ์ก็ควรจะดีกว่านี้มั้ย!! 


" ฉันไม่เป็นไร "


อยู่ๆผู้ชายที่เธอเพิ่งจะหันหลังให้เมื่อกี้ก็พูดขึ้นมา  เออแนะ..เธอพูดกับเขาตั้งหลายประโยค แต่ได้คำตอบกลับมาแค่เนี้ย!!  สั้นๆ แต่อย่างน้อยก็ได้ใจความล่ะนะ  


" ก็ อื้มมม ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว งั้น..ฉันขอตัวนะ "


นาลันหันกลับไปส่งยิ้มเล็กน้อยให้กับผู้ชายหน้านิ่งคนนั้น  แต่...


อ้ะ อ้าววว???


เชื่อเขาเลย หยิ่งชะมัด!  เรียกได้ว่าเธอยิ้มเก้อน่ะสิ  เขาเพียงปรายตามองเธอเท่านั้น ก่อนเดินหนีไปอีกทางอย่างไม่ใส่ใจเธอเลยด้วยซ้ำ...ไอ้เราหรือก็ยิ้มค้างไปสิ งงเว้ยย คนแบบนี้ก็มีด้วย


" ทำไมไปเข้าห้องน้ำนานจัง "


เฟรย่าหันมาถาม เมื่อเห็นว่าฉันเดินเข้าไปใกล้ หลังจากที่กลับมาจากเข้าห้องน้ำเรียบร้อย  ซึ่งก็ค่อนข้างใช้เวลานิดหน่อยเพราะวันนี้คนค่อนข้างเยอะ อาจเพราะเป็นวันศุกร์ด้วยมั้ง  ปาร์ตี้กับคืนวันศุกร์มันเป็นของคู่กันอยู่แล้ว 


" คนเยอะน่ะ "


เธอตอบเฟรย่ากลับไป  จะว่าเธอติดใจอะไรกับผู้ชายหน้าตายคนนั้นมากหรือ  ก็ไม่น่าจะใช่ แต่เพราะอะไรก็ไม่รู้หลายครั้งเธอมักจะเผลอชำเลืองไปยังบริเวณที่ชนกับผู้ชายคนนั้นอยู่บ่อยๆ หากแต่เขาเดินออกไปแล้วก็ไม่กลับเข้ามาอีกเลย  


" มองอะไรเหรอนาลัน "


เคนตะ ที่นำพาตนเองเลื้อยมาเต้นอยู่ใกล้ๆนาลันได้สักครู่เอ่ยถาม  เมื่อแอบสังเกตเห็นเธอมองไปยังบริเวณหนึ่งอยู่บ่อยๆ สายตาเหมือนว่ากำลังมองหาใครอยู่ก็นึกสงสัยและอดถามไม่ได้


" เปล่าหรอก  ลันก็มองไปเรื่อยๆแหล่ะ  ไม่ได้สนใจอะไรพิเศษ "


" ก็นึกว่าไปเข้าห้องน้ำแป็บเดียว แล้วมีหนุ่มๆมาจีบเธอดักหน้าฉันสะแล้ว "


ชายหนุ่มเอ่ยทีเล่นทีจริง ฟังดูขำๆ คล้ายแซวเสียมากกว่า  จึงเห็นนาลันส่ายหน้าเบาๆ อย่างนึกขำ ทว่าก็ไม่ได้คิดอะไรมากกับประโยคเมื่อครู่ของเพื่อนชาย


นาลันอาจไม่คิด  แต่เฟรย่ากับวิกกี้ที่อยู่ใกล้ๆนั้นหันมายักคิ้วให้กันเป็นเชิงส่งสัญญาณ


มันจีบจริงดิ!!


ก่อนหน้านั้นคล้อยหลังที่นาลันแยกไปเข้าห้องน้ำ เฟรย่าและวิกกี้ที่กำลังโยกกายไปตามจังหวะเพลงอย่างสนุกสุดเหวี่ยงอยู่นั้น  พลันถูกสะกิดให้หันไปมองทางเคนตะที่ยืนอยู่ใกล้ๆ สองสาวหันไปมองพลางเลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงถามว่า 'มีไร' โดยที่ไม่มีใครเอ่ยปากถามออกมาสักคน


" สเปคว่ะ "


เคนตะเอ่ยกับเพื่อนสาวทั้งสองคน  ซึ่งวิกกี้นั้นงุนงงเล็กน้อยที่อยู่ๆเพื่อนก็พูดขึ้นมา พลางมองไปรอบๆเพื่อดูว่าสาวคนไหนกัน ที่เพื่อนชายนั้นถูกตาต้องใจ  แต่เฟรย่านั้นออกจะเข้าใจในทันทีว่าสาวที่ว่านั้นคือใคร..


" เล่น หรือ จริง? "


เฟรย่าเอ่ยถามเนือยๆ ด้วยเคนตะนั้นขึ้นชื่อเรื่องเปลี่ยนผู้หญิงไม่ซ้ำหน้าน้อยเสียที่ไหน  


หล่อ  รวย  ใจป้ำ  พร้อมเปย์  และขี้เบื่อ..นี่ล่ะ คำนิยามที่ตรงเผงสุดๆ สำหรับเหล่าเพื่อนชายในกลุ่มของเธอ  


นาธาน เจมส์ นิค เคนตะ สี่หนุ่มที่ฮอตในหมู่สาวๆ ควงผู้หญิงเป็นว่าเล่น แต่ละคนสวยสะบึ้ม เซ็กซี่ มาจนถึงอ่อนหวานหยาดเยิ้มก็มี พ่อหนุ่มสุดฮอตทั้งหลายเคยควงมาหมดแล้ว  ก็ไม่เห็นว่าจะหยุดอยู่ที่ใครสักที..


ทว่าคราวนี้...แตกต่างกัน  นาลันเป็นญาติของนาธาน  ถ้าเคนตะจะคิดเล่นๆกับนาลัน  เธอไม่เห็นด้วย  แต่ถ้าจริงจังเธอก็คงไม่ขัดข้องอะไร  แม้ว่า...


" ไม่รู้ดิ..ชอบตั้งแต่ได้เห็นหน้าอ่ะ  หน้าแบบนี้ หุ่นแบบนี้  สเปคฉันเลย "


เคนตะเอ่ยตอบ สายตามองไปยังร่างของนาลันที่ค่อยๆ เดินห่างออกไปยังทางเข้าห้องน้ำ


" หือ นี่นายคิดจะจีบนาลันเหรอ? "


วิกกี้ที่มองตามสายตาของเคนตะไปทางนาลัน  จึงคลายความสงสัยในทันที ว่าผู้หญิงที่เคนตะบอกว่าเป็นสเปคเมื่อกี้นั้นคือใคร


" ทำไม จีบไม่ได้เหรอ "


" ก็แบบว่าเพิ่งเจอไง  อีกอย่างนั่นญาติของเนทนะ "


วิกกี้มองหน้าเคนตะพลางเอ่ยตอบ  ก่อนเหลือบสายตาไปมองยังเพื่อนสาวที่ยืนอยู่ข้างกาย  พลันได้เห็นว่าวูบหนึ่งในแววตาของเฟรย่านั้นหม่นลง  หากแต่ก็เพียงเสี้ยวเวลาเท่านั้น  สายตาหม่นหมองก็เลือนหายไป  กลับมาเหมือนเดิมคล้ายไม่ได้รู้สึกอะไร  ทว่าลึกๆแล้วเธอรู้ดีว่ามันไม่ใช่...


" ย้ำจัง  ก็รู้แล้วว่านั่นญาติของไอ้เนท แต่ยังไงล่ะ..ฉันจีบไม่ได้ว่างั้น? หรือว่าฉันไม่ดีตรงไหน "


เคนตะเลิกคิ้วถามกลับไปบ้าง  พวกนี้ก็ย้ำอยู่ได้  ปกติมีแต่ผู้หญิงเข้ามาหาเขาทั้งนั้น  แทบไม่เคยจะต้องเป็นฝ่ายเข้าหาผู้หญิงก่อนเลย  


กับนาลันเขาชอบเธอตั้งแต่แรกเห็นเลยด้วยซ้ำ  หน้าสวยหวานก็ได้คมก็ดี ลุคดูเฉี่ยวๆหน่อย  รูปร่างเล็กกว่าสาวยุโรปไปบ้าง  หุ่นเซ็กซี่สุดๆ สเปคเขาเลย  แล้วคิดจะจีบนี่มันแปลกตรงไหน


" พวกฉันแค่อยากจะเตือนว่า ถ้านายคิดจะจีบเล่นๆแล้วเทเหมือนพวกสาวๆที่ผ่านมาล่ะก็ อย่าได้ทำเป็นอันขาดเดี๋ยวเสียเพื่อน  ฉันไม่อยากเห็นนายต้องมาผิดใจกันกับเนทก็เท่านั้น "


เฟรย่าเอ่ยขึ้นมา  ซึ่งก็เห็นว่าเคนตะนั้นรับฟังแต่โดยดีและไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา  หากแต่อะไรบางอย่างในแววตาของเคนตะ  ทำให้เฟรย่ารู้สึกหวั่นใจแปลกๆ 


ใช่เธอกลัว.. แต่กลัวอะไร กลัวว่าเขาจะจีบนาลันเพื่อควงเล่นๆ  หรือกลัวว่าเคนตะคิดจะจีบและคบกับนาลันจริงจังกันแน่..


เวลาเที่ยงคืน...ทั้งหมดพากันเดินออกมาหน้าผับ รอนขับรถมาจอดเทียบที่บริเวณด้านหน้าประตู


" นายนี่มัน..คุณชายจริงจริ้ง "


นิคเอ่ยเย้าเพื่อน เมื่อเห็นบอดี้การ์ดพ่วงด้วยตำแหน่งคนขับรถในตัวอย่างรอน ทำหน้าที่ของตัวเองอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง  ชนิดที่เรียกได้ว่าเงาตามตัวเลยทีเดียว ตามติดทุกที่คงเหลือเฉพาะเวลาลั้นลากับสาวๆบนเตียง กับตอนเข้าส้วมล่ะมั้งที่ไม่ตาม นิคคิดอย่างนึกขำปนสยอง เพราะถ้าหากเป็นแบบนั้นจริงๆ คงขำไม่ออกแน่ๆ


ครอบครัวของเขาเข้าขั้นรวยเหลือกินเหลือใช้ก็จริง  แต่ก็ยังไม่ถึงครึ่งของตระกูลลุนเบิร์กอยู่ดี  ตระกูลนี้นอกจากทำธุรกิจแล้วยังมีอิทธิพลอยู่มากในโอลิเวียร์  แม้จะไม่ออกนอกหน้าแต่ก็เป็นอันรู้กันดี  ด้วยสืบทอดตระกูลขุนนางชั้นสูงมาตั้งแต่อดีตหลายต่อหลายรุ่น  แม้ว่าในปัจจุบันจะยกเลิกระบอบกษัตริย์และขุนนางไปนานแล้วตามยุคสมัย  แต่อิทธิพลและความร่ำรวยยังคงอยู่สำหรับตระกูลนี้


ทั้ง 'ไมเคิล' พ่อของนาธานยังเป็นเพื่อนสนิทกับ 'จอห์น โรเจอร์' ประธานาธิบดีแห่งโอลิเวียร์คนปัจจุบัน  ซึ่งเป็นพ่อของเจมส์นั่งเอง  


" คุณชายเหรอ  อยากลองเป็นคุณชายดูมั่งมั้ยล่ะ "


นาธานหันไปตอบด้วยน้ำเสียงกวนๆแต่แฝงความหงุดหงิดเล็กน้อย  เพราะเรื่องนี้เจ้าตัวก็เคยพูดกับครอบครัวอยู่ว่าไม่ต้องการบอดี้การ์ดคอยตามแบบนี้มันน่าอึดอัด  ด้วยตัวเขานั้นก็โตแล้วและสามารถที่จะดูแลตัวเองได้  แต่ผู้เป็นพ่อและแม่กลับไม่ยอมท่าเดียวโดยเอาแต่อ้างเพื่อความปลอดภัย  


นิคยักไหล่เล็กน้อยเชิงว่าขอผ่าน  ก่อนเอ่ยปลอบใจ


" เอาน่า อย่างน้อยนายก็มีเจมส์เป็นเพื่อนร่วมชะตาอีกคน  ดูสิ ไม่เห็นจะเดือดร้อนอะไรกับใคร สบายๆ เนอะ "


กล่าวพลางหันไปพยักพเยิดให้เจมส์ที่ยืนอยู่ทางด้านหลังของตน  จึงถูกคนที่เขาเพิ่งเอ่ยพาดพิงตบไหล่เข้าให้หนึ่งที  ทั้งเสียงพึมพำออกมาเบาๆใจความทำนองว่ารำคาญกับความพูดมากของนิค 


หลังจากที่ต่างคนต่างแยกย้ายกันแล้ว เมื่อขึ้นรถได้สักครู่นาธานก็หลับตาลงและคิดว่าคงจะเผลอหลับไปแล้วเป็นที่เรียบร้อย หญิงสาวเหลือบสายตาไปมองพลางส่ายหน้าเล็กน้อย  ถึงจะไม่ลงไปเต้นสนุกกับพวกเธอด้านล่าง  แต่นาธานกับเจมส์ก็ดื่มไปไม่น้อยเลย ได้ยินว่าเล่นเกมส์แพ้เจมส์อยู่หลายครั้ง  กติกาคนแพ้ต้องดื่มไปตามระเบียบ  ถ้าจะเมาเธอก็ว่าคงไม่แปลกหรอก  ที่เห็นว่าเดินลงบันไดมาได้แต่ก็แอบเซอยู่เหมือนกัน  คิดๆดูให้รอนคอยขับรถให้นาธานนั้นเหมาะสมแล้ว


นาลันเบือนสายตาออกไปนอกหน้าต่างรถมองบรรยากาศยามค่ำคืนไปเรื่อยๆ รอนขับรถไม่เร็วนักด้วยว่าฝนเพิ่งจะหยุดตกไปถนนค่อนข้างลื่นจึงเกรงว่าขับเร็วไปอาจเกิดอุบัติเหตุได้


" ตอนขามา เราไม่ได้มาทางนี้ใช่มั้ย "


เธอถามเมื่อสังเกตว่ามันไม่ใช่ทางเดียวกับตอนที่มาเมื่อช่วงหัวค่ำ 


" ครับ ทางนี้เป็นทางอ้อม  เพราะทางที่เรามาตอนหัวค่ำ ช่วงสามทุ่มกว่าฝนตกหนัก มีคนโทรเข้ามาบอกว่าเส้นทางนั้นต้นไม้ล้มมาขวางเส้นทาง  คงต้องรอให้เจ้าหน้าที่ที่ดูแลรับผิดชอบมาย้ายมันออกจากเส้นทาง คิดว่าคงใช้เวลาพอสมควร  ผมจึงพามาทางนี้ครับ "


รอนตอบอย่างสุภาพ  ทว่าสายตายังจับจ้องอยู่บนถนนด้านหน้า  ซึ่งขณะนี้เริ่มมีฝนตกโปรยปรายมาอีกรอบ ทว่าไม่ได้ตกหนักเท่าครั้งแรก  คนที่ขับรถอยู่บนท้องถนนยามค่ำคืนที่ฝนตก  จึงต้องระมัดระวังยิ่งขึ้นไปอีก


" อ๋อ...แล้วอ้อมไกลมากมั้ย "


" ถ้าวัดจากระยะทางที่ผับกลับมาที่บ้าน ก็ไกลพอสมควรครับ เพราะอยู่คนละเส้นทางกัน แต่ถ้าวัดจากมหาวิทยาลัยของคุณ ก็ไม่ไกลเท่าไร "


" มหาวิทยาลัยที่ฉันจะเข้าไปเรียนน่ะเหรอ "


"  ครับ  เส้นทางนี้เป็นเส้นทางที่ใกล้ที่สุดจากบ้านตระกูลลุนเบิร์กไปยังมหาวิทยาลัย  วิ่งรถครึ่งชั่วโมงก็ถึงแล้วครับ "


" เอาไว้ตอนกลางวัน ฉันคงต้องเริ่มสำรวจเส้นทางบ้างแล้วล่ะ "


เธอกล่าวพลางยิ้มให้ เมื่อเห็นว่ารอนเหลือบมองเธอจากทางกระจก  จากนั้นก็ไม่ค่อยได้พูดอะไรเท่าไหร่นัก จนกระทั่งรถเคลื่อนผ่านบริเวณบ้านหลังหนึ่ง ไม่ใช่สิ ต้องเรียกว่าคฤหาสน์น่าจะถูกกว่า แต่เป็นคฤหาสน์ที่ตกแต่งด้วยสถาปัตยกรรมสไตล์โกธิค เพ่งมองด้านนอกคฤหาสน์นี้ค่อนข้างจะมีอายุอยู่พอสมควร  


บริเวณโดยรอบตึกนั้นกว้างขวางมาก  จัดเป็นสวนและปลูกไม้ดอกอยู่มากมาย  แสงจากโคมไฟที่กระจายเปิดอยู่หลายจุด  สว่างเพียงพอให้เธอเห็นทัศนียภาพสวยงามนี้ แม้จะเป็นยามค่ำคืนที่มีฝนโปรยมาบดบังก็เถิด  


" รอนช่วยชะลอรถก่อนได้มั้ย "


นาลันรีบบอก  ก็เพราะเธอนึกชอบคฤหาสน์หลังนี้มาก ชอบมากจริงๆ


" คุณนาลัน มีอะไรหรือเปล่าครับ "


" คือ ฉันอยากชมคฤหาสน์หลังนี้สักหน่อยน่ะค่ะ  สวยมากๆเลย ดูท่าทางจะเก่าแก่อยู่มากนะคะ  แต่เจ้าของก็คงจะดูแลเป็นอย่างดี  คุณรู้มั้ยคะ ว่าคฤหาสน์หลังนี้เป็นของใคร "


เธอหันไปถามรอนอย่างต้องการทราบข้อมูล


" มันเป็นคฤหาสน์ที่เก่าแก่ที่สุดของเมืองนี้เลยล่ะครับ  เป็นของตระกูลแพตทินสัน  เป็นมรดกตกทอดจากต้นตระกูล ซึ่งคนในตระกูลนี้ก็ช่วยกันดูแลเป็นอย่างดี  จึงคงสภาพสมบูรญ์อย่างที่เห็น  สร้างมาตั้งแต่เมื่อไหร่ผมก็ไม่ได้จำด้วยสิ  แต่เคยได้ยินคุณปู่ผมเล่าให้ฟังว่าเกิดมาก็เห็นมันแล้วล่ะครับ  ที่เห็นเปิดไฟอยู่นั่น ก็เพราะว่าลูกหลานในตระกูลนี้ก็ยังคงอาศัยอยู่ที่นี่ "


รอนเล่าให้สุภาพสตรีที่นั่งอยู่ทางด้านเบาะหลังฟังเท่าที่เขารู้  พลางเหลือบสายตาไปมองเจ้านายหนุ่มก็ยังคงหลับไม่รู้เรื่องตามเคย  


" มันสวยมากเลยนะคะ  ถ้าฉันเป็นลูกหลานในตระกูลนี้ ก็คงจะรักษาและดูแลมันเป็นอย่างดีเลยล่ะค่ะ  อยากเข้าไปเห็นข้างในจัง "


" ทุกคนที่เห็นก็พูดแบบนี้ครับ  แต่คงจะยากหน่อยที่จะได้เข้าไปชมด้านใน  เพราะคนตระกูลนี้ค่อนข้างเก็บตัว และไม่ชอบให้ใครวุ่นวาย "


" น่าเสียดาย..แต่ตอนกลางคืนว่าสวยแล้ว  ตอนกลางวันคงจะสวยกว่านี้แน่ๆเลย "


" ครับ สวยมากทีเดียว "


รถค่อยๆเคลื่อนจากบริเวณหน้าคฤหาสน์หลังนั้นไปจนกระทั่งลับตา  แต่ความสวยงามของมันช่างดึงดูดเธอไม่น้อย  คิดว่าพรุ่งนี้จะหาโอกาสมาดูในตอนกลางวันให้ได้เลย













ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 51 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

42 ความคิดเห็น

  1. #19 vleugel (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 20:05
    รออยู่นะคะไรท์QwQ
    #19
    2
    • #19-1 เถียนเถียน / ลักษมณ์(จากตอนที่ 5)
      1 พฤษภาคม 2561 / 21:16
      อีกสักพักนะคะ ขอเร่งปั่นเรื่องชายาอ๋องกระดูกเหล็ก ส่งทางสำนักพิมพ์ก่อน แล้วจะรีบกลับมาอัพให้ค่ะ
      #19-1
  2. #18 Petlada_Satawong (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 03:10
    ต่ออๆน้าค้า
    #18
    0
  3. #17 JitchutaP (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 22:41
    เรื่องน่าสนใจนะ แต่มาอัพบ่อยๆหน่อยเห้อออ อย่าหาว่าเร่งเลย แต่กว่าจะมา ลืมเรื่องต้องกลับไปอ่านใหม่
    #17
    1
  4. #16 ภาพท้องฟ้า (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 18:25
    มาต่อวๆๆเด้อ
    #16
    0