ยอดยุทธ์นักปรุงยา

ตอนที่ 36 : หน้ากำแพงเมืองหยาง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 211
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    15 ต.ค. 63

 

 ณ หมู่บ้านหยง เมืองเยี่ยน

“ชิงถิงเอ๊ยยย ถ้าเจ้าไม่มีกะจิตกะใจ ก็ไม่ต้องตรวจแล้ว ปิดร้านเถิด”

ป้าเหยาบอกกับเด็กสาวผู้นั่งเหม่อลอย หลังจากมานั่งบนเก้าอี้ให้สาวน้อยจับชีพจรอยู่เป็นนานแต่ไป่ชิงถิงก็ดูใจลอย ตาลอยไปไกลแสนไกล ไม่ได้มีสมาธิจดจ่อกับผู้ป่วยตรงหน้า

“ขอโทษค่ะ ท่านป้า” เด็กสาวรู้สึกตัว ถอนมือออกมาแล้วนั่งถอนใจซึมๆ

“ข้าเข้าใจ ชู่เอ๋อร์พี่เจ้าสอบเข้าวิหารโอสถ อยู่เมืองหยางมันห่างไกล เจ้าจะคิดถึงก็ไม่แปลก ทำไมไม่ปิดร้านไปหาเขาล่ะ”

“ไม่ใช่ข้าไม่อยากไป แต่ข้าไปไม่ถูก…”

“หม้อดินน้อย ข้าเอากล้วยกับสาลี่มาฝากจ้าาาา หิวรึยัง”

เจ้าสำนักลมทะเลเดินหิ้วพวงกล้วย กับตะกร้าสาลี่ ผ่านประตูเข้ามา ไป่ชิงถิงหันมอง แล้วพลันบังเกิดรอยยิ้มแจ่มใส “ข้ารู้แล้วว่าจะไปยังไง! ขอบคุณท่านป้า” พูดจบ ผุดลุกจากเก้าอี้ วิ่งไปหาหลิวอี้คังอย่างเริงร่า

 

เรือนนกยูง เมืองหยาง

“พี่สาว… กลับมา… พี่สาว…”

เสียงพร่ำเรียกเหมือนลอยมาจากที่ไกลแสนไกล หวังหยีหมิ่นรู้สึกไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะลืมตา แต่พอมีมืออบอุ่นข้างหนึ่งยกแขนนางขึ้นมา แล้วบีบกระชับมือ เปลือกตาของนางก็เปิดขึ้นอย่างช้าๆ

“ฟื้นสักที ข้านึกว่าตัวเองฝีมือไม่เอาไหน ฝังเข็มทำเจ้าตายซะแล้ว”

หญิงสาวปล่อยมือให้เขายึดครอง ด้วยความดีใจ หลงชู่ประกบมือนางไว้แน่นอย่างลืมตัว

“จิ่งอี้… อยู่ไหน…”

ประโยคแหบเครือหลุดจากปาก กลับไม่สนใจตนเอง นึกห่วงใยถึงแต่เพื่อนสาว

“อาจารย์เกาฝังเข็มให้นาง นางสาหัสกว่าเจ้า แต่ปลอดภัยแล้ว แม่นางหวัง ใครทำร้ายเจ้า เกิดอะไรขึ้นที่หุบเขางูกันแน่?”

“หุบเขางู…” แม่นางหวังพึมพำ ตาลอย “…ที่นั่น…ไม่ปลอดภัยอีกแล้ว ข้าพา…จิ่งอี้…หนีออกมา… ชาวอี๋…เหมือนคนบ้า…พวกเขา…คลุ้มคลั่ง… แค่ก แค่ก แค่ก แค่ก…”

“เอาล่ะ อย่าเพิ่งพูดมาก เจ้านอนพักก่อน ข้าจะไปดูจิ่งอี้ให้"

หลงชู่ห่มผ้าห่มให้นาง แล้วลุกจากไป หางตาหวังหยีหมิ่นมีหยาดน้ำใสหยดลงมา ด้วยความเศร้าสะเทือนใจกับโศกนาฏกรรมที่เกิดขึ้นในหุบเขางู…

 

หลงชู่กำลังจะถึงห้องพักของโจวจิ่งอี้ ก็เจอกับซุนฟู่หรงเดินมาระหว่างทาง

“ฟู่หรง แม่นางโจวเป็นอย่างไรบ้าง?”

“ยังไม่ฟื้น แต่อาการทรงตัวแล้ว… แม่นางหวังล่ะ?”

สองหนุ่มจากคู่ปรับกลายเป็นมหามิตร ยืนคุยกันอยู่บนสะพานหินอ่อน

“ฟื้นแล้ว แต่ข้ายังไม่ได้ซักถามอะไร นางค่อนข้างอ่อนเพลีย”

“เจ้ารู้ข่าวที่หุบเขางูรึยัง?” 

หลงชู่ส่ายหน้า ซุนฟู่หรงเงียบไป ใบหน้าแสดงความกังวล หลงชู่สังเกตเห็นจึงถาม

“มีอะไร?”

“หลงชู่… เจ้าเมืองเพิ่งให้ทหารมาส่งข่าวบอกอาจารย์เกา ที่หุบเขางู…พบคนติดเชื้อลมดำ!!” 

หลงชู่ถึงกับอึ้งไป…

 

เหตุการณ์ที่เมืองอี๋ นับเป็นโศกนาฏกรรมร้ายแรงแห่งแดนกว่างหลง

แต่เหตุการณ์ที่หุบเขางู นับว่าเป็นความอัปยศอดสูยิ่งกว่า หนึ่งในชาวบ้านที่หลบรอดหนีมาได้เกิดติดเชื้อ โดยไม่มีใคร่รู้ เพียงไม่นาน เกิดการแพร่กระจายเชื้อในวงกว้าง มีผู้ติดเชื้อเพิ่มขึ้นมากมาย กลายเป็นดินแดนแห่งหายนะ ชาวบ้านที่มีแกนนำเป็นกลุ่มหัวรุนแรง กลับใช้วิธีโหดเหี้ยม สั่งพรรคพวกจับพวกผู้ติดเชื้อมาขึ้นแท่นเผาทั้งเป็น! โจวผิงอาศัยตอนเหตุการณ์ชุลมุนหนีออกมา แต่ก็ไม่รอด โดนเผาทั้งเป็นเช่นกัน!!

มู่ถัว ชายผู้ตั้งตนเป็นหัวหน้ากลุ่มกอบกู้เมืองอี๋ ได้ประกาศปณิธานต่อหน้ากลุ่มชาวบ้าน จะล้างแค้นให้กับญาติพี่น้องของชาวเมืองผู้สูญเสีย ด้วยการนำผู้ติดเชื้อเป็นๆ ห้าคนที่เก็บชีวิตไว้ไปบุกเมืองหยางเพื่อทวงความเป็นธรรม สาเหตุจากการทดลองสมุนไพรของโจวหย่วน ภายใต้การสนับสนุนของเหอซ่านหยวน ทำให้เมืองอี๋พินาศย่อยยับ

มู่ถัวจึงนำชาวบ้านผู้ภักดีเกือบสามร้อยชีวิต เดินทางออกจากหุบเขางู…

 

สองวันต่อมา หลิวอี้คังควบรถม้าพาไป่ชิงถิงมาถึงหน้าประตูทางเข้าเมืองหยาง

ต้องประหลาดใจ เมื่อเห็นประตูเมืองปิดสนิท บนลานกว้างเงียบสงัด ไร้ชาวบ้านเข้าออกเหมือนเช่นเคย สภาพผิดหูผิดตานัก อีกทั้ง ด้านนอกไม่มีทหาร บนกำแพงกลับยืนไว้ด้วยพลธนูมากมาย คล้ายตระเตรียมกระทำบางอย่าง

“ท่านอาหลิว เกิดอะไรขึ้นหรือคะ?” ไป่ชิงถิงเปิดม่านหน้าต่างออกมาดู

“เหมือนเหตุการณ์จะไม่ปกติ ข้าเข้าไปถามก่อน เจ้ารออยู่นี่”

หลิวอี้คังกระโดดลงจากรถม้า เดินอาดๆ เข้าไปด้านหน้ากำแพง โดยมีสายเกาทัณฑ์คันหนึ่งง้างส่องติดตามมา เงยหน้ามองขึ้นไป พบว่าบุรุษร่างสูงใหญ่ เหี้ยมหาญ บึกบึน ที่ยืนบัญชาการอยู่บนกำแพง คือ แม่ทัพใหญ่ เฉินป้าย

“หยุดไว้! เข้ามาอีกก้าวจะยิง” ทหารเลวข้างกายเฉินป้าย ง้างเกาทัณฑ์ตวาด

“ข้า หลิวอี้คัง เจ้าสำนักลมทะเลแห่งเมืองเยี่ยน มิทราบที่นี่เกิดเหตุอันใด?”

เฉินป้ายกดเกาทัณฑ์ทหารเลวลงเล็กน้อย ร้องตอบเสียงห้าวกลับไป

“สหายเมืองเยี่ยน โปรดล่าถอยกลับไป เมืองหยางปิดแล้ว ไม่อนุญาตผู้ใดเข้า”

“ข้ามาส่งคน แค่เปิดประตูให้นางเข้าไป ข้าจะกลับทันที”

เฉินป้ายไม่ต่อความยาวสาวความยืด คว้าเกาทัณฑ์จากมือทหารเลวขึ้นมา ง้างแล้วปล่อยออกไปทันที!

ฟิ้ววววว…! เสียงธนูแหวกอากาศปนเสียงหวีดร้องของไป่ชิงถิง หลิวอี้คังไม่สะทกสะท้าน พริ้วหลบวูบเดียว ปลายเกาทัณฑ์ปักบนพื้นดิน ยังไม่ทันเคลื่อนไหวอย่างไรต่อไป บังเกิดเสียงอึกทึกวุ่นวาย เสียงเกือกม้า เสียงโห่ร้อง เมื่อหันมอง เห็นเป็นกองทัพจำนวนย่อม ล้วนเป็นชายฉกรรจ์ อาวุธครบมือ ควบม้าเร็วรี่ ดาหน้าเข้าหากำแพงเมือง!

 

“ชีเอ่อ… ชีเอ่อ…”

หลงชู่วิ่งเข้ามาในห้องพัก กลับไม่พบร่างสหายหวัง ตัวมันตั้งใจมาตามหวังชีเอ่อไปเฝ้าไข้พี่สาว แต่บนเตียงไหนเลยมีร่างของสหาย?

พอออกนอกประตูมา เสี่ยวจุน สหายร่วมชั้นก็วิ่งตรงมาหา กระหืดกระหอบบอกด้วยท่าทางร้อนใจ

“หลงชู่ อยู่นี่เอง”

“เสี่ยวจุน เจ้าพบเห็นชีเอ่อบ้างไหม”

เสี่ยวจุนส่ายหน้า “เจ้ารีบไปที่ประตูเมืองเถอะ มีทหารมาบอกว่า น้องสาวเจ้า…อยู่ที่หน้ากำแพง ถูกจับเป็นตัวประกัน ขู่ให้เปิดประตูเมือง!!”

หลงชู่ตกตะลึงพรึงเพริด…

 

หน้ากำแพงเมืองหยาง

เหตุการณ์ชุลมุนวุ่นวายเมื่อห่าธนูพุ่งเข้าใส่ชาวเมืองอี๋ เป็นการขู่ไล่ให้กลับไป แต่มู่ถัวไม่ยอม กลับอาศัยตอนหลิวอี้คังหลบลูกหลงจากเกาทัณฑ์เพื่อกลับมาที่รถ คร่ากุมตัวไป่ชิงถิงที่ทะเล่อทะล่าออกมา จับนางไปไว้บนม้าของเขา หลิวอี้คังอยากจะช่วยแต่ก็ไม่อาจเข้าใกล้ เฉินป้ายสั่งพลธนูหยุดยิง จึงเกิดการคุมเชิงกันอยู่

“นางไม่เกี่ยวข้องด้วย เจ้าจับเด็กสาวเป็นตัวประกันกัน นับเป็นวีรบุรุษหรือ”

เจ้าสำนักลมทะเลพยายามพูดหลอกล่อเพื่อให้อีกฝ่ายเผยช่องโหว่ แต่มู่ถัวเป็นอดีตหัวหน้าโจรป่า มีทั้งฝีมือและความเหี้ยมโหด พาดมีดสั้นข้างลำคอไป่ชิงถิงอย่างรัดกุม ดั่งรู้ว่าอีกฝ่ายจ้องมองอยู่ 

“เหอซ่านหยวนคิดว่าตัวเองส่งเสบียงมาให้ แล้วจะหลบหนีความผิด เพราะมันส่งเกาหลินหยางมา ทำให้ชาวบ้านไว้ใจ เมืองอี๋ดับสิ้น เหอซ่านหยวนต้องรับผิดชอบ”

“อย่างนั้นเจ้าปล่อยนางเสีย ข้าจะเป็นเพื่อนเจ้า ไปทวงถามความชอบธรรม”

“ฮ่าฮ่าฮ่า… ในมือข้ามีตัวประกันเป็นผู้บริสุทธิ์ หากนางตาย ทั่วหล้าก็จะประณามเหอซ่านหยวน เพราะฉะนั้น ข้าจะฆ่านาง…!!”

…เฉินป้ายรู้สึกถึงลมเย็นปะทะแผ่นหลัง และเห็นเพียงเงาดำหนึ่งวูบผ่านไป ทหารเลวที่ถือเกาทัณฑ์อยู่ข้างกายถูกซัดกระเด็น เกาทัณฑ์หลุดลอยจากมือ…

หลงชู่หมุนกายมา มือคว้าคันธนู ตวัดขึ้นระดับบ่าแล้วง้าง เฟี้ยววววว… ลูกธนูหลุดไปในเสี้ยวพริบตา โดยที่ไม่มีใครทันตั้งตัว…

ฉึก…!! ธนูพุ่งทะลุลำคอด้านข้างของมู่ถัว เลือดกระฉูด ขาดใจตายในบันดล…

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น