๛ ไฟรัก ไฟชีวิต ๛ [จบ]

ตอนที่ 8 : พิมพ์นารา รุ่งบริรักษ์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,051
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    28 ส.ค. 62



ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ ฝนตกเคลื่อนไหว




ณ บ้านเรือนไทย

ทอรุ้งนั่งประทินโฉมอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งอย่างตั้งอกตั้งใจ มีสาวใช้ชมพู่ ยืนทำผมอยู่ข้างหลัง

"คุณนายเล็ก อาทิตย์หน้าจะสอบแล้ว ไม่อ่านหนังสือเหรอคะ" ชมพู่ถามแปลกใจ หล่อนเพิ่งรู้จักทอรุ้งไม่นาน เลยไม่รู้นิสัยลึกๆ

"ฉันมีเทคนิคให้ตัวเองสอบผ่าน โดยไม่ต้องอ่านหนังสือ" คุณนายเล็กผัดแก้มเป็นสีชมพูอ่อน ตอบมาเรียบๆ สาวใช้ทำหน้างง

"คุณนายเล็ก..." คนรับใช้ของบ้านใหญ่ ถือถาดเดินเข้ามา

"คุณนายรอง ให้เอาขนมปุยฝ้ายมาให้ค่ะ"

"ฝากขอบคุณคุณนายรองด้วยน๊า" ชมพู่ไปรับ ทอรุ้งบอกเสียงหวาน

"คุณนายรองคนนี้ นิสัยดีกว่าคุณนายใหญ่ต้องเยอะ เมื่อวานให้คนเอายามาให้ท่าน วันนี้ให้คนเอาขนมมาให้ทาน" ชมพู่ยิ้มปลื้ม ยกถาดขนมหวานมาวางบนโต๊ะ

"เธอคิดอย่างนั้นเหรอ!" ทอรุ้งลงลิปสติกสีแดงเพิ่ม พูดเป็นปริศนา ชมพู่ทำหน้างง

"ดูซิ หน้าฉันเป็นไงบ้าง" ปรุงโฉมเสร็จแล้ว หันมาให้วิจารณ์

"โอ้โห สวยที่สุดในโลกเลยค่ะ สวยกว่าคุณนายบนเรือนใหญ่อีก"

"อยู่บ้านกับคุณนายใหญ่ ฉันต้องสวยกว่า หึ เมื่อวานแกตบฉันหนักมาก วันนี้ ได้เวลาเอาคืน!" ประกาศเสียงกร้าว 

"หา... คุณนายเล็กจะไปตบคุณนายใหญ่เหรอคะ" 

...คิก... หล่อนหัวเราะ "เซ่อน่า ตบคุณนายใหญ่ ฉันก็เป็นฝ่ายแพ้น่ะสิ ฉันจะไปทำให้... เขาอยากตบแทบตาย แต่ไม่ได้ตบ!"



ณ ร้านพิมพ์อักษร 

มัดหมี่เย็บปกเสร็จแล้ว ยกมาให้คุณหนูเรียง พบพิมพ์นารานั่งอยู่บนโต๊ะทำงาน มือวางบนแป้นคอม สายตากับเหม่อลอยไปข้างนอก ชะโงกมองหน้าเอกสาร Word เห็นตัวอักษรยังอยู่สองบรรทัดเท่าเดิม เหมือนสิบนาทีที่แล้ว!

"เฮ้อ ไม่คืบหน้าเลย มัดหมี่จะได้อ่านนิยายเรื่องใหม่ไหมน๊า..." พึมพำลอยๆ คุณหนูพลันได้สติ ตื่นจากภวังค์คิดถึงเขา ค้อนสาวใช้เบาๆ ก่อนจะถอนหายใจ "เฮ้อ..." ...เพราะคุณคนเดียว ภูธร!

ติ๊ด...ติ๊ด... เสียงโทรศัพท์มือถือดัง พลันสะดุ้ง มองอย่างหวาดระแวง กลัวจะเป็นเขาอีก ปรากฏว่าเป็นเบอร์ที่ไม่รู้จัก หล่อนกดรับ "สวัสดีค่ะ"

"เอ่อ... นี่โทรจากสำนักพิมพ์อรุณฉายนะคะ คุณคือ คุณพิมพ์รักษ์ ใช่ไหม"

หญิงสาวกระตุกคิ้ว ก่อนกรอกเสียงสุภาพ 

"พิมพ์รักษ์ เป็นนามปากกาของฉันค่ะ ชื่อฉัน พิมพ์นารา รุ่งบริรักษ์"

"อ๋อ ขอบคุณที่ให้ข้อมูลค่ะ!"

ตู๊ด...ตู๊ด...ตู๊ด... แล้วกลับวางสายไปเลย

"...อะไรของเขาน่ะ?" พิมพ์นาราครางงงๆ แล้วพลันนึก ...สำนักพิมพ์อรุณฉาย... มีชื่อนี้ด้วยเหรอ?



"คุณนายเล็ก..."

"สวัสดีค่ะ คุณนายเล็ก..."

ทอรุ้งเดินขึ้นบ้านใหญ่มา เหล่าคนใช้ และคนสวน ในที่นั้น ต่างพากันก้มหัว ทักทายอย่างสุภาพ

"โอ้โห เคารพนอบน้อมจังเลย เมื่อวานไม่เห็นเป็นอย่างนี้" ชมพู่แปลกใจ ทอรุ้งยิ่งเชิดหน้า

"หึ เพราะฉากตบตีเมื่อวาน นายหญิงเข้าข้างฉันน่ะซี ทำให้พวกนี้เกรงใจฉันขึ้นมา..." ชะงัก เมื่อเห็นน้ำฝน สาวใช้ของคุณนายใหญ่เดินลงบันไดมา 

"อ้าว น้ำฝน คุณนายใหญ่อยู่ไหนเหรอ?"

"..." น้ำฝนสะดุ้ง ตกใจ รีบเอากล่องที่ถือลงมาด้วย ซ่อนไว้ข้างหลัง

"ค...คุณมาอีกแล้ว! เอ่อ... คุณนายใหญ่พักผ่อนอยู่ ท่านไม่พบใคร"

"...?" ทอรุ้งมองแขนสาวใช้อย่างพิศวง ชมพู่เถียงแทนคุณนายเล็ก

"อะไรกัน คุณนายเล็กอุตส่าห์มาหา มาต้อนรับหน่อยซี"

"ช่างเถอะ อยู่บนตึกใช่ไหม ฉันไปหาเอง" ทอรุ้งก้าวขึ้นบันได สวนตัวน้ำฝนไป สาวใช้คุณนายใหญ่รีบเดินเร็วๆ จากไป ทอรุ้งชะงักกลางบันได หันกลับมา คิดแล้ว กระซิบกับสาวใช้

"ชมพู่ เธอแอบตามไปดูซิว่า น้ำฝนเอากล่องนั้นไปไหน? แล้วข้างในนั้นมีอะไร?"

"ได้ค่ะ" ชมพู่เลยแยกไป สะกดรอยตามน้ำฝน ส่วนทอรุ้งเดินขึ้นบันไดไป



"ได้เรื่องแล้วค่ะ คุณนายรอง...!"

อารีย์เดินถือกระดาษโน๊ต เข้ามาในห้อนนอนพลับพลึงธาร ซึ่งนั่งรออยู่บนเตียง "ว่ายังไง?"

อารีย์คุกเข่าลงตรงหน้าคุณนายรอง รายงานฉาดฉาน 

"ตอนแรก หนูโทรไปถามจากสำนักพิมพ์ พวกเขาไม่ยอมบอกรายละเอียด แม้แต่ชื่อจริงของนักเขียน เพราะกลัวหนูเป็นสำนักพิมพ์คู่แข่งสวมรอยมาแย่งนักเขียนของเขาไป หนูก็เลยปลอมตัวเป็นลูกค้านิยายของโรงพิมพ์นั้นแทน โทรติดต่อทางฝ่ายทะเบียนข้อมูล เขาเลยยอมบอกมา"

"อารีย์ เธอนี่ฉลาดจริงๆ" สาวใช้ประจำตัวหล่อน ไม่เคยทำให้ผิดหวังเลย

"แต่หนูได้แค่ที่อยู่ กับ เบอร์โทรศัพท์ เพื่อจะรู้ชื่อจริงของเขา เลยต้องกดไปดู"

"เธอคุยกับเขาแล้ว!?" เลิกคิ้วถามอย่างทึ่ง

"เป็นผู้หญิง อายุยังไม่เยอะ ชื่อ พิมพ์นารา รุ่งบริรักษ์! น้ำเสียงเพราะมาก ดูท่าจะเป็นคนสวยทีเดียว" อารีย์รู้ใจคุณนายรองว่าอยากรู้อะไร จึงบอกเท่าที่อยากรู้ 

"พิมพ์นารา รุ่งบริรักษ์... พิมพ์นารา รุ่งบริรักษ์..." พลับพลึงธารลุกขึ้นยืน ทวนชื่อราวกับจะจำให้แม่น

"นักเขียนที่ทำให้คุณภูธรคลั่งไคล้ ถึงขนาดเก็บซ่อนผลงานไว้" เดินพูด พลางใช้ความคิด

"นักเขียนคนนี้ เป็นนักเขียนอิสระค่ะ มีผลงานพอสมควร ชื่อเสียงระดังกลางๆ ไม่เซ็นสัญญาหลักกับสำนักพิมพ์ไหน แนวเขียนส่วนใหญ่เป็นแนวรัก กับสะท้อนสังคม"

แน่นอนว่านี่ไม่ใช่เรื่องที่คุณนายรองอยากรู้ พลับพลึงธารจึงนิ่ง

"คุณนายรอง เขาอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากเรานี่เอง ไม่แปลกที่คุณชายรองจะเคยพบเขา ท่านลองโทรคุยกับเขาไหมคะ?"

"..." สีหน้าพลับพลึงธารครุ่นคิดหนัก จ้องมองกระดาษโน๊ตในมือ ชื่อ ที่อยู่ และเบอร์โทรศัพท์ อยู่ในกำมือทั้งหมด หล่อนกลับชะงักลังเล

"ทำไมเหรอคะ คุณนายรอง?" อารีย์แปลกใจ

"ถ้าคุณภูธรเป็นแค่แฟนคลับ ฉันไม่เท่ากับระแวงเกินเหตุหรือ นักเขียน...นักเขียน... พวกคนอินดี้แบบนี้ จะเป็นเมียน้อย ยุ่งกับผัวชาวบ้านเหรอ" พลับพลึงธารทำหน้าเหมือนไม่ค่อยอยากเชื่อ

"ก็ไม่แน่นะคะ คุณนายเล็กยังมาจากสลัมได้เลย"

"..." คุณนายรองครุ่นคิดหนัก เดินไปเดินมาอย่างใช้ความคิด หล่อนจะทำยังไงกับผู้หญิงคนนี้ดี?

"ช่างเถอะ เอาไว้ก่อน... รอดูท่าทีของเขาต่ออีกสักพัก ยังไงก็รู้จักแล้ว ถ้าเขามีอะไรกับแม่คนนั้นจริง ฉันต้องรู้แน่!" พลับพลึงธารบอกเสียงกร้าว ตัดสินใจปล่อย "นักเขียนคนนั้น" ไปก่อน แล้วเสียบกระดาษโน๊ตไว้ใต้รูปปั้นนางฟ้าบนหัวเตียง
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

475 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น