๛ ไฟรัก ไฟชีวิต ๛ [จบ]

ตอนที่ 9 : แผนร้ายของนายหญิง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,759
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    30 ส.ค. 62






ชมพู่แอบสะกดรอยตามน้ำฝน มาถึงห้องครัวเล็ก ที่อยู่ติดกับสวนด้านหลัง

"คุณนายใหญ่บอกให้เอาไปซ่อนไว้ ที่ไหนดีนะ นายหญิงถึงจะค้นไม่พบ" 

น้ำฝนท่าทางร้อนรนมาก จนทำกล่องหลุดมือ "ว้าย..." กล่องไม้สักกระแทกพื้น ฝาเลยเปิดออก

...แหวนเพชร ต่างหูเพชร และสร้อยคอเพชร ตกกระจัดกระจายบนพื้น!! 

"หูว!!" ชมพู่ยกมือปิดปาก เบิกตาโต 

"ไว้ตรงนี้ก่อนละกัน" น้ำฝนซ่อนกล่องไว้ใต้หลังเตาถ่าน หันซ้ายหันขวา แล้วออกทางประตูหลังไป



ประตูห้องนอนของคุณนายใหญ่ เปิดอ้าอยู่เล็กน้อยราวกับจงใจ ทอรุ้งผลักออกช้าๆ 

"พี่สาว เจอกันอีกแล้ว อ้าว ไหนสาวใช้ว่ากำลังนอน หลอกกันนี่นา"

ว่านน้ำทองนั่งอ่านหนังสืออยู่บนโซฟา ปรายตามองหล่อนเฉยเมย

"เธอมาทำไม?"

"แหม ทักทายแบบนี้ทุกครั้งเลย คนบ้านเดียวกัน ก็ต้องมาเยี่ยม มาพูดคุยกันบ้างสิคะ... เห็นเมื่อคืน พี่อารมณ์ไม่ค่อยดี เลยมาดูสักหน่อย"

ทอรุ้งเดินนวยนาดไปทั่วห้อง ก่อนนั่งลงบนขอบเตียงของคุณนายใหญ่! 

"ห้องพี่สาวสวยจัง ใหญ่กว่าห้องนอนของฉันต้องเยอะ แต่แปลกนะ ทำไมคุณชายใหญ่ถึงไม่ชอบอยู่ก็ไม่รู้ อุ๊ย รุ้งเป็นคนพูดตรง พี่อย่าโกรธนะคะ"

"..." ว่านน้ำทองหลุบตาอ่านหนังสือ ไม่ยินดียินร้าย  

"ที่จริง คิก...(หัวเราะยั่ว) รุ้งอยากมาขอโทษพี่ ที่เมื่อคืนนี้... เอาตัวคุณภูผาไปอยู่ด้วยทั้งคืน แบบว่า... รุ้งก็เตือนคุณภูผาแล้วน๊า รบเร้าให้เขามานอนกับพี่ ยังไงพี่ก็เป็นเมียหลวง เฮ้อ แต่คุณภูผาเนี่ยสิ บอกว่า เอ่อ... เอ๊ย ไม่เอา ไม่พูดดีกว่า"

"พูดมาสิ ฉันอยากฟัง" จู่ๆ คนเดือดง่ายอย่างว่านน้ำทอง กลับบอกเยือกเย็น

"แหม มันเป็นคำไม่ไพเราะเท่าไหร่ ฉันกลัวพี่จะรับไม่ไหว"

"ถ้าไม่พูด ก็ออกไป"

"คุณภูผาบอกกับรุ้งว่า...รสชาติบนเตียงของพี่สาวน่ะ จืดชืด เหมือนน้ำแกงจืดที่ไม่ได้ปรุงรส เวลาเขานอนกับพี่ทีไร เขารู้สึกเหมือนนอนกับท่อนไม้ ที่ตอบสนองอะไรไม่ได้เลย... อุ๊ย ฉันพูดอะไรออกไปเนี่ย พี่สาวอย่าโกรธฉันน๊า คุณภูผาเป็นคนพูดแบบนั้นจริงๆ"

"...?" นับหนึ่งถึงสิบ ฝ่ายสาวร้อนแรงที่ฝีปากจัดจ้าน กลับกลายเป็นคนหน้าเก้อไปเอง เพราะคุณนายใหญ่ตรงหน้า ไม่เห็นลุกมาอาละวาด ตบตี หรือ เขวี้ยงปาข้าวของ อย่างที่หล่อนจินตนาการ

"เอ่อ พี่ก็อย่าคิดมากนะ ผู้ชายน่ะเวลาอยากได้เรา ก็ปากหวานแบบนี้ทุกคนแหละ รุ้งยังสาว ยังสวย ไม่เคยคลอดลูก ไม่เคย "แท้ง" คุณภูก็เลยติดใจมากหน่อย ก็เท่านั้นเอง"

"...?" ขนาดยั่วหนัก ด้วยคำว่า "แท้ง" สิ่งที่ได้ตอบแทน กลับเป็นแค่การปิดหนังสือดัง พรึบ!

"จบแล้วใช่ไหม โน่นประตู!" ว่านน้ำทองบุ้ยปาก

"...?" ทอรุ้งจ้องตาค้าง ความรู้สึกเหมือนเล่นสวนสนุก แต่ไม่ได้รับความเสียวอย่างที่หวัง! 

"ในเมื่อ พี่ง่วงนอนแล้ว งั้น...รุ้งกลับก่อนก็แล้วกัน พักผ่อนเยอะๆ นะคะพี่" สะกดความแปลกใจ ลุกขึ้น หันหลังกลับ เดินไปได้สามก้าว
 
"ทอรุ้ง เธอรู้ไหม..." เสียงเรียกให้ชะงัก

"นางบำเรอ กับ เมียน้อย น่ะ ต่างกันแค่ตัวอักษร แต่ฉันว่าเธอ ไม่ใช่ทั้งสองอย่าง เพราะเธอได้เงินจากภูผา ศักดิ์ศรีของเธอ ก็เลยเป็นได้แค่ กะหรี่!"  

...หนอย!... ทอรุ้งหันขวับ แววตาวาวโรจน์ ว่านน้ำทองเปิดหนังสืออ่านต่อ ริมฝีปากยิ้มเยาะ

ได้ วันนี้แกชนะ ฝากไว้ก่อนเถอะ ยัยเมียหลวงหัวเน่า! 



ทอรุ้งเดินกระแทกส้นลงบันไดอย่างหงุดหงิด นึกไม่ถึงว่าวันนี้ ว่านน้ำทองมีตบะแก่กล้า ไม่ยอมสติแตก ไปตามเกมของหล่อน แถมโดยยั่วของขึ้นกลับมาแทน

"คุณนายเล็ก... คุณนายเล็ก... มีข่าวดีแล้วค่ะ"

ชมพู่ยืนรออยู่ตีนบันได ใบหน้าดูแตกตื่น ลิงโลด

"ข่าวดีอะไรของเธอ?"

"..." สาวใช้กระซิบข้างหู จากใบหน้าบูดบึ้ง อารมณ์ไม่ดี ทอรุ้งเหมือนถูกหวยรางวัลที่หนึ่งต่อหน้า

"จริงเหรอเนี่ย!" ร้องอย่างตกตะลึง

"จริงค่ะ หนูเห็นมากับตา"

"อะฮ่า ทำไมสวรรค์เข้าข้างฉันขนาดนี้! เร็ว แกรีบไปยืนคุมสถานที่ไว้นะ อย่าให้มันย้ายของไปไหนเด็ดขาด ฉันจะโทรตามนายแม่กลับมา สะบั้นคอมันให้ขาดกระจุย!"

"ค่ะ คุณนาย" ชมพู่ผละไป ทอรุ้งยืนกอดอก ยิ้มปลื้มปริ่ม ลิงโลดจนแทบอยากกรี๊ดออกมา



แล้วคุณนายสร้อยระย้า ป้าแมว ว่านน้ำทอง พลับพลึงธาร ก็มานั่งรวมกันที่ห้องโถงใหญ่ โดยมีทอรุ้ง ยืนเป็นสง่า อยู่หน้าคนทั้งหมด

"ฉันนัดเพื่อนสังสรรค์ เธอกลับเรียกฉันกลับมา มีอะไรกันแน่" นายหญิงถามเสียงทรงอำนาจ

"รุ้งขอถามนายแม่นะคะ ถ้าเกิดว่า...มีคนในบ้านเศวตพิทักษ์ขโมยของ จะรับโทษยังไงหรือคะ" ทอรุ้งถามเสียงกังวาน ประกายตาคมกริบ

"โทษของการขโมยของ ก็คือ ตัดนิ้ว!" ป้าแมวตอบแทน

"งั้นนายแม่ เตรียมเครื่องลงทัณฑ์ได้เลยค่ะ เพราะหนูจับหัวขโมยคนนี้ได้แล้ว" ทอรุ้งกล่าวฉาดฉาน

"อย่าพูดเหลวไหล บ้านเราอยู่กันมาหลายสิบปี ไม่เคยมีขโมย เธอคิดจะเล่นอะไรกันแน่ นายแม่คะ อย่าไปฟังมันพูดจาเพ้อเจ้อ" ว่านน้ำทองรีบบอก

"แค่ส่งคนไปตรวจดูที่ห้องครัวเล็ก หลังเตาถ่าน ก็จะรู้ความจริงค่ะ" ทอรุ้งบอก

"ไป ส่งคนไปดูซิ" นายหญิงสั่ง "ค่ะ นายหญิง" ป้าแมวรับคำสั่ง แล้วเดินออกไป

"เธอบอกว่า บ้านเรามีขโมย แล้วขโมยคนนั้น คือ ใครล่ะ" พลับพลึงธารถาม

"อดใจรอสักครู่ ก็จะรู้ความจริงค่ะ พี่รอง รุ้งมีทั้งพยาน หลักฐาน รับรอง...มันดิ้นไม่หลุดแน่" ปรายตาหยันๆ มาทางคุณนายใหญ่ ว่านน้ำทองจ้องตากลับอย่างไม่กลัว

"ว่าไง เจออะไรไหม?" สักครู่ ป้าแมวก็กลับมา

"ไม่พบอะไรเลยค่ะ นายหญิง"

"หา...ม...ไม่พบ?" ทอรุ้งตกใจ ครางงงๆ

"พบแต่สาวใช้ของคุณนายเล็กไปทำลับๆ ล่อๆ แถวนั้น เลยพาตัวมา" ป้าแมวบอก แม่ครัวลากชมพู่ไปข้างหน้า สาวใช้คุณนายเล็กย่อตัวทำความเคารพทุกคนอย่างเกรงๆ

"น...นายหญิง คุณนาย... คุณนายเล็ก..."

"ทอรุ้ง เธอเล่นตลกอะไรกันแน่ ไหนล่ะ "ของกลาง" ที่เธอว่า?" นายหญิงชักเสียงเข้ม

"เอ่อ รุ้งเปล่าโกหกนะคะ ช...ชมพู่ ไหนของล่ะ ของอยู่ไหน?" หันมาซักไซ้สาวใช้

"ม...ไม่รู้" ชมพู่กลับส่ายหน้า ตอบกระซิบ ท่าทางเหมือนคนสับสน

"ของที่เธอพูดถึง คือ อะไรกันแน่?" พลับพลึงธารอดถามมิได้

"เครื่องเพชรของนายแม่ค่ะ... เครื่องเพชรของนายแม่ถูกขโมย!!"

"ว่าไงนะ!" นายหญิงร้อง หันขวับมองป้าแมว ป้าแมวรีบขึ้นบันไดไป สักครู่กลับลงมาหน้าตาตื่น

"ตายแล้ว หายไปจริงๆ ด้วยค่ะ นายหญิง เครื่องเพชรที่นายหญิงเปิดดูเมื่อเช้า แล้วลืมเก็บ วางไว้บนโต๊ะ หายไปทั้งกล่องเลยค่ะ"

"ว่านน้ำทอง!" นายหญิงหันมาตวาดคุณนายใหญ่

"คะ นายแม่" ว่านน้ำทองลุกขึ้น

"ฉันโทรมาสั่งเธอ บอกให้ช่วยเก็บแล้วนี่ แล้วมันหายไปได้ยังไง"

"เอ่อ ตอนนั้น ว่านวางสายจากนายแม่ กำลังจะไปพอดี เผอิญคุณพ่อโทรศัพท์มา ก็เลยอยู่คุยนานไปหน่อย..." ว่านน้ำทองพูดไม่ทันจบ ทอรุ้งโพล่งเสียงเข้ม

"โกหก ก็เธอนั่นแหละที่เป็นขโมย!"

"บังอาจ กล้าดียังไงมาใส่ร้ายฉัน" คุณนายใหญ่ร้องกลับ

"นายแม่คะ เมื่อเช้าหนูมาหาพี่ใหญ่ เห็นน้ำฝนถือกล่องไม้สัก ทำลับๆ ล่อๆ เลยให้ชมพู่ตามไปดู ที่แท้น้ำฝนแอบเอากล่องเครื่องเพชรของนายแม่ ไปซ่อนไว้หลังเตาถ่านในห้องครัวเล็ก" ทอรุ้งเปิดโปง

"ทอรุ้ง แกใส่ร้ายฉัน" คุณนายใหญ่ร้องอีก

"ชมพู่เป็นพยานได้ค่ะ จริงไหมชมพู่"

"เอ่อ ใช่ ใช่ค่ะ หนูเห็นน้ำฝนซ่อนกล่องนั้นกับตา"

"งั้นทำไมถึงหาไม่พบล่ะ?" พลับพลึงธารถาม ทั้งทอรุ้ง และชมพู่ อึกอัก ตอบไม่ได้

"นายแม่ ไม่เป็นความจริงนะคะ ทอรุ้งใส่ร้ายว่าน"

"นายแม่คะ เรื่องนี้ต้องตรวจสอบให้ชัดเจน เครื่องเพชรมีมูลค่ามาก จะให้คนผิดลอยนวลไม่ได้ ต้องรีบหากล่องให้เจอ" พลับพลึงธารบอก

"สั่งออกไป ให้ทุกคนแยกย้าย ค้นหาให้ทั่วบ้าน อย่าให้รอดแม้แต่ตารางนิ้วเดียว" นายหญิงบัญชา

"รวมถึง...บ้านเรือนไทยด้วย!" คุณนายใหญ่ต่อท้าย ทิ้งสายตาพิฆาตมาทางคุณนายเล็ก

"ว่าไงนะ หมายความว่ายังไง พี่หาว่าฉันเป็นขโมยเหรอ" ทอรุ้ง

"ทอรุ้ง ถ้าเธอไม่ได้ทำ ก็ไม่ต้องร้อนรน นายแม่อยู่ที่นี่ ให้ความเป็นธรรมกับทุกคนแน่" คุณนายรองปรามเรียบๆ

"นั่งลงให้หมด ประเดี๋ยวก็รู้ ว่าใครกันแน่!!" นายหญิงสั่งเฉียบขาด 

ทั้งคุณนายใหญ่ คุณนายเล็ก จึงนั่งลง ต่างคนก็เชิดหน้าไปทางอื่น คุณนายรองมองทั้งสองสลับกัน ยิ้มมุมปาก รอดูละครฉากต่อไปอย่างสนุก!

"นายหญิง เจอแล้วค่ะ" 

ครู่ใหญ่ ป้าแมวเดินถือกล่องไม้สักกลับมา เปิดฝาให้นายหญิงดู

"อืม...ยังอยู่ครบ" คุณนายสร้อยระย้าพึมพำ "เจอที่ไหน?"

ป้าแมวปรายตามองคุณนายใหญ่ คุณนายรอง และคุณนายเล็ก ตามลำดับ ก่อนตอบ

"บ้านเรือนไทยค่ะ!!"

"ทอรุ้ง กล้ามากนะ!" นายหญิงหันมาตวาดลั่น

"อ...อะไรเนี่ย ม...ไม่จริง เป็นไปไม่ได้ ไปอยู่ที่นั่นได้ยังไง หนูไม่รู้เรื่องนะ" ทอรุ้งทะลึ่งพรวดขึ้นยืน ตกใจสุดๆ ชมพู่อ้าปากค้าง

"หนอยแน่ะ เธอนี่เองหัวขโมย กล้าขโมยของนายแม่ แล้วยังมาใส่ร้ายฉัน ร้ายกาจที่สุด" ว่านน้ำทองว่า แล้วเดินเข้ามาตบหน้าฉาดใหญ่ ...เผียะ! ทอรุ้งหน้าหันตามแรงมือ "อ๊ายย แก...!" โมโหสุดขีด จึงยกมือจะสวน เสียงประกาศิตของนายหญิงดังลั่น

"ทอรุ้ง เธอกล้าดียังไง ขโมยของในบ้านเศวตพิทักษ์ ไม่รู้เหรอว่าต้องถูกตัดนิ้ว"

ทอรุ้งอ้าปากค้าง ตกตะลึง เข่าอ่อน ค่อยๆ ทรุดลงกับพื้น เริ่มกลัวจึงปากสั่น ตัวสั่น

"นายแม่... นายแม่... ทอรุ้งเปล่านะคะ ทอรุ้งไม่ได้ทำ ทอรุ้งไม่รู้เรื่องอะไรเลยจริงๆ มันไปอยู่ในบ้านเรือนไทยได้ยังไง ต้อง...ต้องมีคนใส่ร้ายทอรุ้งแน่ นายแม่... นายแม่เชื่อทอรุ้งนะคะ" 

คลานเข่ามาเกาะขา ร่ำร้องความเป็นธรรม นายหญิงสะบัดออก 

"หึ มันคงมีปีกโบยบินไปเองได้มั้ง ผู้ร้ายปากแข็ง มาอยู่แค่สองวัน โรคเก่าคนจนกำเริบ เธอแอบเข้าห้องนายแม่ เห็นกล่องเพชรวางอยู่บนโต๊ะ เกิดความละโมบ เลยลักขโมยไป" ว่านน้ำทองได้ทีใส่ไฟ "นายแม่ คนแบบนี้ ต้องสั่งสอนให้เป็นเยี่ยงอย่างนะคะ"

"แมว เตรียมเครื่องลงทัณฑ์!!" นายหญิงประกาศ

"หา... ม...ไม่...ไม่นะ น...นายแม่ อย่า รุ้งไม่ได้ทำนะ ไม่ได้ทำจริงๆ พี่รอง พี่รองช่วยฉันด้วย ฉันไม่ได้ทำจริงๆ นะ พี่รอง" ทอรุ้งหวาดหลัวจริงๆ แล้ว ตาโต ปากสั่น เดี๋ยวคลานไปเกาะขานายหญิง เดี๋ยวเกาะขาคุณนายรอง พลับพลึงธารมองหล่อนนิ่ง ...ในเมื่อละคร ถูกจัดฉากมาอย่างนี้ จะแทรกได้ยังไง  

"จับตัวมันเอาไว้ เอาโต๊ะมา" ป้าแมวสั่งการ คนงานยกโต๊ะมา อีกสองคนช่วยกันจับทอรุ้ง สองแขนตรึงไว้ที่โต๊ะ ชมพู่ยืนตัวสั่น ว่านน้ำทองยิ้มเยาะอย่างสะใจ พลับพลึงธารนิ่งสนิท สังเกตการณ์อย่างเดียว

"ไม่เอา อย่านะ อย่าตัดนิ้วฉัน นายแม่...นายแม่... หนูผิดไปแล้ว ไว้ชีวิตด้วย...อ๊ายยย!"

"นี่มันเกิดอะไรขึ้น!" ภูผามาแทรกทันเวลา ก่อนคนงานจะลงมีด 

"คุณภู... คุณภูผา ช่วยรุ้งด้วย ฮือ... ช่วยด้วย"

"แม่ เห็นแก่ลูกในท้องเขาเถอะ" ยังไม่รู้ต้นสายปลายเหตุ ภูผาขอไว้ก่อน

"ไม่ได้ มันขโมยเครื่องเพชรนายแม่ ต้องตัดนิ้ว" ภรรยาเอกเสียงเกรี้ยวกราด

"ฉันเป็นผู้ปกครอง ใหญ่สุดในบ้าน คำสั่งฉันไม่มีความหมายรึไง ปล่อยเธอ!!"



"เรื่องวุ่นวายจริงๆ คิดไม่ถึง คุณนายเล็กจะกล้าอย่างนี้"

จบเรื่องโดยไม่มีการเสียเลือดเนื้อ อารีย์ ติดตามคุณนายรอง ไปเดินเล่นที่สวน

"หึ ละครฉากนี้ แสดงได้ดีจริงๆ นะ" คุณนายรองกลับยิ้มแฝงเลศนัย

"คุณนายรอง หมายความว่ายังไงคะ ใครแสดงละคร?"

"ก็นายแม่...กับ ว่านน้ำทองไง!" ตอบเรียบๆ

"ที่แท้ เป็นแผนของนายหญิง กับ คุณนายใหญ่เหรอคะ"

"หึ พวกเขาสองคนเล่นงานทอรุ้งพร้อมกัน คนหนี่งรู้ แต่อีกคนไม่รู้"

"อารีย์ไม่เข้าใจ?"

"เธอเห็นท่าทางของนายแม่ ตอนเจอเครื่องเพชรไหม ไม่มีความดีใจสักนิด แปลว่าเขารู้อยู่แล้วว่าจะได้คืน นี่น่ะเป็นแผนการของนายหญิง ว่านน้ำทองเป็นแค่เครื่องมือ ที่ถูกหลอกใช้โดยไม่รู้ตัว"

"ทำไม นายหญิงต้องทำแบบนี้ด้วยคะ"

"กับทอรุ้งไม่น่าสงสัย นายหญิงจะดีจะแกล้ง ก็แล้วแต่อารมณ์ ส่วนว่านน้ำทอง... เพราะพ่อของเขา เป็นหุ้นส่วนใหญ่ของโรงงาน มีอำนาจมาก ไม่ค่อยเห็นหัวนายหญิง ก็ไม่แปลก ที่นายหญิงจะไม่ชอบ..."




"...ฉันแกล้งทิ้งกล่องเพชรไว้บนโต๊ะ โทรบอกว่านน้ำทองให้ไปเก็บ หึ นึกอยู่แล้วว่าหล่อนต้องใช้แผนนี้ มาเล่นงานทอรุ้ง ฉันก็แค่...ทำเป็นเดินตามเกมของหล่อนไป พอหล่อนใกล้จะชนะ วินาทีสุดท้าย เรียกภูผามาขวาง คักคัก ป่านนี้ ว่านน้ำทองคงคลั่งแย่ นิ้วทอรุ้งไม่ถูกตัด สามีก็ไม่เข้าข้าง ชีช้ำจริงจริ๊ง"

ในห้องนอนนายหญิง สร้อยระย้านอนคว่ำให้ป้าแมวบีบนวดทุบหลังให้คลายเมื่อย พูดอย่างสะใจ

"นายหญิงช่างเก่งหาใครเปรียบ อยู่ข้างนอกแต่สามารถควบคุมทุกคนเดินตามแผนได้ราวกับตาเห็น"
ป้าแมวชื่นชมเยินยอ นายหญิงแค่นหัวเราะพอใจ

"เพราะฉันอ่านนิสัยพวกมันออกหมด เรื่องเปิดศึกให้ตีกัน ง่ายยิ่งกว่าปอกกล้วย ทีนี้ล่ะ ว่านน้ำทองจะเริ่มรู้สึกตัวว่าค่อยๆ หมดที่พึ่ง สามีไม่รัก เมียน้อยเริงร่า สุดท้าย ต้องหันมาหาฉัน อ้อนวอนให้ฉันช่วย"

"แล้วนายหญิง ก็จะได้ทุกอย่างตามที่ต้องการ!" คนติดตามต่อท้ายอย่างรู้ใจ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

475 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น