มาเฟียร้ายพ่ายแผนรัก (อีบุ๊ค)

ตอนที่ 4 : บทที่ 2 เผชิญหน้าอย่างไม่ได้เตรียมตัว (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,267
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    25 ม.ค. 62

ต่อค่า... ขอโทษที่หายไปนาน พอดีไรท์ติดงานประจำ ยุ่งมาก จะพยายามมาอัปต่อเนื่องนะคะ ส่วนอีบุ๊คจะวางในเมพ ถ้าวางแล้วจะมาแจ้งอีกครั้งจ้า



บทที่ 2 เผชิญหน้าอย่างไม่ได้เตรียมตัว

พรไหมค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก ทั้งที่ยังไม่อยากจะตื่นเลยสักนิด แต่ท้องเจ้ากรรมดันไม่เป็นใจ ส่งเสียงร้องโครกครากออกมาเป็นสัญญาณเตือนอยู่เนืองๆ มือบางควานหานาฬิกาที่หัวเตียงขึ้นมาดู เป็นเวลาสิบเจ็ดนาฬิกาสามสิบนาที  กว่าจะถึงเวลาอาหารเย็นของที่นี่อีกตั้งหนึ่งชั่วโมงครึ่ง หลังจากที่เธอกับขวัญข้าวมาถึงคฤหาสน์อิซนอฟ พวกเธอสองคนก็ถูกส่งต่อให้แก่พ่อบ้านที่ดูแลอยู่ที่นี่อีกทีหนึ่ง กว่าเธอทั้งสองจะได้ขึ้นมาพักผ่อนก็ต้องใช้เวลาเกือบชั่วโมงในการนั่งฟังการ

บรรยายถึงกฎ ระเบียบ ข้อบังคับของผู้อยู่อาศัย มันเป็นสถานที่พักอาศัยหรือโรงเรียนกันแน่ ทำไมถึงได้มีกฎระเบียบเยอะแยะขนาดนี้ เธอเป็นคนที่ไม่ชอบอยู่ในกฎเสียด้วย ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุนั่นแหละอุปนิสัยส่วนตัวอย่างหนึ่งของเธอ

                ก็อย่างว่า คฤหาสน์หลังใหญ่สุดหรูที่กินเนื้อที่หลายร้อยไร่ มีพื้นที่กว้างขวาง พ่อบ้านบอกกับเธอว่า คฤหาสน์หลังงามที่ตกแต่งสไตล์โมเดิร์นหลังนี้มีทั้งหมดสามชั้น ซึ่งมีบางชั้นต้องห้ามสำหรับพวกเธอ ที่ไม่สามารถจะขึ้นไปยุ่งวุ่นวายถ้าไม่ได้รับอนุญาต นั่นก็คือชั้นที่สาม เป็นที่พักส่วนตัวของนายใหญ่ประจำตระกูล คนคนนั้นก็คือนายจ้างของเธอ เดนิส อิซนอฟ และชั้นที่สอง ที่พักของนายน้อย น้องชายของนายจ้าง อลัน อิซนอฟ ส่วนชั้นที่พวกเธออยู่ในตอนนี้คือชั้นล่าง ที่เป็นชั้นสำหรับแขก พวกเธอสองคนถูกจัดให้พักอยู่ฝั่งซ้ายของคฤหาสน์

                ร่างบางขยับลุกขึ้นพิงหัวเตียง “โลกส่วนตัวสูงแล้วยังชอบสิ้นเปลืองอีก” เสียงหวานบ่นพึมพำ เมื่อได้เห็นข้าวของเครื่องใช้ภายในห้อง พลางกวาดสายตาสำรวจจนทั่วห้องอีกครั้ง ห้องนอนขนาดใหญ่ที่ตกแต่งอย่างสวยงาม เตียงนอนคิงไซส์ ที่นอนกลิ้งไปกลิ้งมาได้อย่างสบาย ห้องแต่งตัวกับห้องน้ำ ที่ไม่ต้องสำรวจ ก็คงจะสวยงามหรูหราตามสไตล์การออกแบบที่ผสมผสานกันอย่างลงตัว

                “หลับสบายละสิ หน้าตาสดใสเชียว”

                หญิงสาวหันมองลูกหมาที่นอนอยู่ข้างๆ พลางเอื้อมมือไปอุ้มเจ้าตัวแสบขึ้นมานั่งอยู่บนอกของตัวเอง มือบางลูบหัวเจ้าสุนัขขนปุยสีครีมไปมาด้วยความรักใคร่ แล้วก็จับมันขึ้นชูตรงหน้าอย่างหยอกล้อ เมื่อเห็นลูกหมากระดิกหางไปมาเพื่อที่จะสื่อให้เธอรู้ว่าหลับสบายแค่ไหน ลูกสุนัขพันธุ์โกลเด้นรีทรีฟเวอร์ หลังจากที่เธอได้มันมาอย่างปริศนา ไต้ฝุ่น เป็นสุนัขที่มีนิสัยสุภาพ น่ารัก มีเสน่ห์ ขี้เล่น ช่างประจบ เอาแต่ใจ และเสียสละ รักเจ้าของ ทำให้เธอหลงรักมันตั้งแต่แรกเห็น และยกย่องมันขึ้นมาเป็นลูกเสียเลย เพราะแบบนี้เธอถึงได้ลงทุนปกป้องชีวิตของเจ้าไต้ฝุ่น พอนึกถึงเรื่องนี้ ความไม่สบายใจก็เกิดขึ้นทันที สถานการณ์ตอนนี้ไม่ได้อยู่ในแผนที่วางเอาไว้ เธอควรจะทำอย่างไรต่อไปดีนะ

                “เอ๊ะ...สร้อยคอแกหายไปไหนแล้ว”

                ดวงตากลมโตมองหาสร้อยคอที่ติดให้ลูกชาย ด้วยความที่เป็น สุนัขแสนซน ทำให้เธอต้องทำป้ายแขวนไว้ที่คอ เวลาที่มันหาย คนที่พบ จะได้ตามหาเจ้าของได้

                แพรไหมรีบอุ้มเจ้าไต้ฝุ่นลงจากเตียงอย่างรวดเร็ว เริ่มสอดส่ายสายตามองหาตามพื้นห้อง ไล่ไปถึงห้องน้ำ ก็ไม่พบ นอกจากห้องนี้แล้ว ยังมีที่ไหนอีกนะ ที่เธออุ้มเจ้าไต้ฝุ่นผ่าน มันต้องหล่นหายที่นี่แหละ เพราะตอนที่อยู่สนามบินยังเห็นมันสวมอยู่ที่คออยู่เลย คิดได้ดังนั้นหญิงสาว จึงตัดสินใจเดินออกจากห้อง ย้อนรอยทางเดิมที่ตัวเองเดินผ่าน ลืมดูว่าตนนั้นแต่งกายเพียงเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขาสั้น ผมยาวสลวยยุ่งๆ เพิ่งผ่านการตื่นนอนถูกปล่อยลงจากที่เคยรวบมัดผมเก็บอย่างดี

                “เอ้า...ไต้ฝุ่น อย่าซนนะ แม่เคยสอนหนูถึงมารยาทเวลาที่อยู่บ้านคนอื่นแล้วไม่ใช่เหรอ” แพรไหมตักเตือนลูกชายสุดที่รัก ทันทีที่เดินออกจากห้อง ลูกหมาจอมซนก็กระโดดออกจากอ้อมแขนเธอ มันวิ่งเล่นไปมาคลอเคลียอยู่ที่ขาอย่างอ้อนๆ เพื่อที่จะให้เธอเล่นด้วย

                “อย่ามามองแบบนั้น มาช่วยกันหาสร้อยคอก่อน”

                คุณหมอคนสวยส่ายหัวให้กับความซุกซนของเจ้าตัวแสบ เธอก็ไม่เคยตามใจมันมากนะ แต่คงจะเป็นเพราะเธอชอบฝึกให้มันทำอะไร เป็นเวลาก็เลยเป็นแบบนี้ ทุกเย็นจะพามันออกไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะ นี่คงเป็นเวลาวิ่งเล่นของมันสินะ เจ้าสี่ขาไม่สนใจสิ่งที่ผู้เป็นแม่บอก มันกลับวิ่งเล่นไปมาด้วยความซุกซน เมื่อเห็นแบบนั้นแพรไหมก็เลยปล่อยให้มันวิ่งเล่นอย่างห้ามไม่ได้ ก่อนจะก้มมองสำรวจหาสร้อยคอ สายตาสอดส่องตามซอกมุมต่างๆ ด้วย บางทีมันอาจจะกลิ้งเข้าไปก็ได้ ร่างบาง เดินสำรวจมาเรื่อยๆ จนมาถึงบันไดทางลง

                “อยู่นี่เอง...นึกว่าจะไม่เจอเสียแล้ว” แพรไหมยิ้มเต็มใบหน้าเมื่อเห็นสร้อยคอของเจ้าไต้ฝุ่นตกอยู่ตรงบันไดขั้นรองสุดท้าย หญิงสาวกำลังจะก้มหยิบมันขึ้นมา แต่ก็ต้องตกใจเสียงเห่าของเจ้าไต้ฝุ่น ทำให้ร่างบางหันไปส่งสายตาดุลูกหมาอย่างตำหนิด้วยความลืมตัวว่ากำลังยืนอยู่ริมบันได

                “ว้าย...” เสียงหวานอุทานออกมาด้วยความตกใจ เมื่อเห็น เจ้าไต้ฝุ่นหยุดเห่าเธอก็หันหน้าไปทางบันไดเพื่อที่จะหยิบสร้อยคอ แต่เท้าทั้งสองข้างที่มันเลยขั้นบันได ส่งผลให้หญิงสาวเสียการทรงตัวอย่าง กะทันหัน ดวงตากลมโตหลับปี๋ ถ้าโชคดีเธออาจแค่พิการ แต่ถ้าโชคร้าย เธอคงจะมีอายุเพียงแค่นี้ เพราะเจ้าบันไดนี้สูงเหลือเกิน เพียงเสี้ยววินาที ที่ร่างของเธอคะมำลงไป กลับมีแรงกระชากจากทางด้านหลังฉุดเอวคอด เอาไว้ได้พอดี

                ชายหนุ่มรีบคว้าตัวหญิงสาวให้เข้ามาในอ้อมแขนของตน ด้วยกลัวว่าจะจับเธอไม่ทัน มือแกร่งจึงกระตุกร่างบางแรงจนเกินไป ส่งผลให้ หญิงสาวล้มทับตัวเขา ริมฝีปากอวบอิ่มสีกุหลาบสดจุ๊บเข้ากับริมฝีปากของเขาอย่างพอดี เขาเห็นหล่อนยืนอยู่ตรงทางลงบันได กำลังจะก้มหยิบอะไรสักอย่าง แต่เสียงเห่าของเจ้าสี่ขาที่เห็นเขาเดินลงมาจากบันไดชั้นสอง ทำให้หญิงสาวหันมามองจนเกือบจะตกลงไป

                 “เป็นอะไรหรือเปล่าครับ” ริคแกนถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง ไม่นึกเลยว่าคุณหมอจะประมาทถึงเพียงนี้ ถ้าไม่ได้นายใหญ่ช่วยไว้จะเกิดอะไรขึ้น

                แพรไหมค่อยๆ ลืมตาขึ้น สติที่หล่นหายกลับเข้าสู่ภาวะปกติอีกครั้ง ก้มมองสัมผัสอุ่นร้อนที่แนบชิดริมฝีปากอวบอิ่มใบหน้านวลสวย รีบเงยหน้าออกจากใบหน้าหล่อเหลาที่แนบชิดจนสัมผัสถึงลมหายใจของ กันและกัน

                “เอ่อ...ขอบคุณค่ะ”

                ‘ทำไมถึงประมาทได้เพียงนี้ ถ้าไม่ได้เขาช่วยไว้จะเกิดอะไรขึ้น’ อดนึกตำหนิตัวเองไม่ได้

                ฮีโร่จำเป็นไม่ได้สนใจเสียงหวานที่เอื้อนเอ่ยออกมาเลยสักนิด ร่างนุ่มนิ่มที่อยู่บนตัวต่างหากที่น่าสนใจ ใบหน้ารูปไข่นวลเนียนสวยงามราวกับนางฟ้า ดวงตากลมโตสุกสกาว จมูกโด่งเชิดรั้น ริมฝีปากอวบอิ่มสีกุหลาบก็น่าจูบเป็นที่สุด กลิ่นตัวหอมๆ ที่ติดจมูก คนแอบมองสูดดม ความหอมเข้าเต็มปอด กอดกระชับร่างบางอย่างไม่ยอมปล่อย มือหนาลูบไล้แผ่นหลังบางไปมาอย่างลืมตัว

                 “คุณ...ปล่อยฉันก่อน” แพรไหมสั่งเมื่อสัมผัสได้ถึงการกอดรัดของชายหนุ่ม

                “ไม่อยากจะปล่อยเลย” เสียงเอ่ยพึมพำเป็นภาษารัสเซีย

                “คุณว่าอะไรนะคะ” แพรไหมถามเป็นภาษาอังกฤษ เมื่อได้ยินประโยคที่ออกจากปากของเขาเป็นภาษาที่เธอไม่คุ้นเคย

                 เสียงอุทานด้วยความตกใจของหญิงสาว ที่ดังอยู่ตรงบันได ทำให้ชายหนุ่มที่กำลังจะเดินสวนขึ้นไปรีบเร่งฝีเท้าเร็วกว่าเดิมเพื่อไปดูให้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

                “เกิดอะไรขึ้นเหรอ” ผู้มาใหม่ร้องถามด้วยความรวดเร็ว

                “เกิดอุบัติเหตุนิดหน่อยครับ” ลูกน้องคนสนิทเป็นผู้ตอบ

                “อะแฮ่ม...ผมว่าถ้าพี่ใหญ่ไม่เป็นอะไร น่าจะลุกขึ้นมาคุยกันหน่อยนะครับ” ผู้เป็นน้องกระแอมเตือนพี่ชายที่ตอนนี้กำลังนอนกอดผู้หญิง คนหนึ่งอยู่อย่างไม่ยอมปล่อย ภาพที่เห็นตรงหน้าสร้างความแปลกใจให้แก่คนที่ได้เห็นเป็นอย่างมาก ปกติพี่ชายระวังเรื่องผู้หญิงจะตาย ขนาดเขาที่เป็นน้องยังไม่เคยเห็นผู้เป็นพี่กอดรัดกับผู้หญิงในที่โล่งแจ้งแบบนี้มาก่อน แถมหน้าตาก็อย่างกับพวกหื่นกาม และกฎของที่นี่อีกข้อก็คือ ห้ามพาผู้หญิงมาทำกิจกรรมส่วนตัวที่คฤหาสน์เด็ดขาด

                “รู้แล้วน่า” เดนิสเอ่ยเสียงหงุดหงิด พร้อมกับปล่อยคนในอ้อมกอดให้เป็นอิสระ จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นมายืนอยู่ข้างๆ น้องชาย ดวงตาคมก็จ้องมองหญิงสาวคนสวยไม่ละสายตา

                “ไม่เล่นตอนนี้นะ ไต้ฝุ่น” แพรไหมดุลูกหมาเมื่อเห็นมันมาคลอเคลียที่ขา หญิงสาวกำลังจะเดินไปหยิบสร้อยคอต้นเหตุของเรื่อง แต่ก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงเข้มของคนที่ช่วยตัวเองตะโกนออกมา

                “ริค นายหยิบมันขึ้นมาสิ” เดนิสสั่งลูกน้องทันทีที่เห็นแม่นางฟ้าแสนสวยกำลังจะทำอะไร

                “ขอบคุณค่ะ” แพรไหมเอ่ยขอบคุณพร้อมกับยิ้มหวานส่งให้ ริคแกน ส่งผลให้ชายหนุ่มทั้งสามคนถึงกับตกตะลึงไปชั่วขณะ

                เดนิสมองสำรวจหญิงสาวตั้งแต่หัวจนถึงปลายเท้าเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขาสั้นเผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียน ผมยาวสลวยที่ยุ่งเล็กน้อย เหมือนคนเพิ่งจะตื่นนอน มันไม่ได้ทำให้เธอดูแย่ในสายตาของเขาเลย ดวงตาคมจ้องมองอย่างตกตะลึง หัวใจแกร่งถึงกลับเต้นแรงผิดจังหวะ เสียงหวานที่ตราตรึงในหัวใจ หล่อนคือยายหมอบ้าที่เขาสั่งให้ลูกน้องจัดการ ขอบคุณพระเจ้าที่เขายังไม่ได้ทำแบบนั้น

                “ไม่คิดที่จะมีใครแนะนำนางฟ้าแสนสวยให้ผมรู้จักหน่อยเหรอครับ”

                เป็นน้องชายที่เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ เมื่อสังเกตเห็นว่าพี่ชายเอาแต่มองสำรวจหญิงสาวแสนสวยตั้งแต่หัวจนถึงปลายเท้าด้วยสายตาหื่นกระหาย ส่วนลูกน้องคนสนิทของพี่ชายก็มองพี่ชายอยู่ต่อกันเป็นทอดๆ

                “คุณหมอแพรไหมครับนายน้อย...คุณหมอครับ นี่คุณอลัน เป็นน้องชายของคุณเดนิส” ริคแกนรีบจัดการแนะนำคุณหมอให้น้องชาย เจ้าของคฤหาสน์รู้จัก ส่งผลให้คนที่ยืนทำหน้ากระหายสวาทส่งสายตาดุไปให้ลูกน้องคนสนิทที่ไม่ยอมแนะนำเขาให้หญิงสาวได้รู้จักก่อน

                “สวัสดีค่ะคุณอลัน” แพรไหมทักทาย ถึงแม้ชายหนุ่มจะไม่ได้อยู่ในแผนการ แต่เธอก็ไม่ลืมที่จะเก็บรายละเอียดของอีกฝ่าย ผู้ชายคนนี้ มีหน้าตาคล้ายกับคนที่ช่วยเธอไว้ไม่น้อย รูปร่างก็ใกล้เคียงกัน จะแตกต่างกันก็ตรงที่ชายผู้นี้มีรอยยิ้มต้อนรับแขกมากกว่าคนที่ช่วยเธอ

                “สวัสดีครับ...เรียกผมว่าลูฟก็ได้”

                อลันแนะนำตัวพร้อมกับจับมือบางขึ้นมาจุมพิตที่หลังมือตาม สไตล์การทักทายของตัวเอง

                แพรไหมหน้าเห่อแดงกับการกระทำของคนที่เพิ่งรู้จัก จะดึงมือกลับก็กลัวว่าจะเสียมารยาท จึงได้แต่ปล่อยเลยตามเลย

                “อะ...แฮ่ม” เดนิสกระแอมเตือนด้วยความอิจฉาก่อนจะส่งสายตาพิฆาตให้น้องชายอย่างไม่รู้ตัว ทำให้ผู้เป็นน้องถึงกับชะงักค้างไปพักหนึ่งปกติ พี่ใหญ่ไม่สนว่าเขาจะทักทายผู้หญิงแบบไหน แต่นี่ถึงกับส่งสายตาที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวให้กับเขาซึ่งเป็นถึงน้องชาย ไม่ธรรมดาเสียแล้ว ผู้หญิงคนนี้

                “คุณหมอครับ...นี่คุณเดนิส คนที่ว่าจ้างคุณหมอให้ทำภารกิจในครั้งนี้” ริคแกนรีบแนะนำเจ้านายให้หญิงสาวได้รู้จัก ก่อนที่จะได้รับสายตาพิฆาตแบบที่นายน้อยได้รับไปเมื่อสักครู่ก่อนหน้านี้

                “สวัสดีค่ะ คุณเดนิส” แพรไหมกล่าวทักทาย ดวงตากลมโตมองชายหนุ่มที่ช่วยตัวเองอย่างสำรวจ นี่คือคนที่เธอจะต้องศึกษาเรื่องบนเตียงสินะ ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาคมคายอยู่ในชุดไปรเวทแสนสบาย เส้นผมที่เปียกหมาดๆ บ่งบอกว่าเขาเพิ่งผ่านการอาบน้ำมา กลิ่นโคโลญอ่อนๆ ผสมกลิ่นบุรุษเพศ ทำให้เธอรู้สึกใจเต้นแรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน นัยน์ตาคมดุที่ จ้องมอง ทำให้เธอรู้สึกประหม่าจนต้องเบี่ยงสายตาหลบแทบไม่ทัน

                ใจหนอใจ ทำไมมันถึงเต้นแรงแบบนี้นะ หายใจเข้าลึกๆ แพรไหม อย่ากลัว ก็แค่ผู้ชายที่มีใบหน้าคมคายสงบนิ่ง มีเสน่ห์น่าดึงดูด ดวงตามีประกายแข็งกล้า รอยยิ้มนี้แทบจะมองไม่เห็นจากริมฝีปากหยักที่ได้รูปของเขา จนยากจะจินตนาการว่า เขากำลังคิดอะไรอยู่ เฮ้อ!’

                หญิงสาวลอบถอนหายใจกับความคิดบ้าๆ ของตน

                “เจอตัวก็ดี ฉันจะพิสูจน์ให้เธอเห็นว่าฉันไม่ได้ไร้ประสิทธิภาพ” เดนิสพูดขึ้นเสียงดังกลบเกลื่อนอาการประหม่าที่เกิดขึ้น เมื่อได้เห็นสายตาล้อเลียนของน้องชายกับลูกน้องคนสนิท

                คนที่ได้ยินถึงกับสะดุ้งโหยง ก่อนที่จะรีบดึงสติของตัวเองกลับคืนมา แล้วก็ตอกกลับชายหนุ่มอย่างไม่ยอมแพ้

                “ฉันก็ยังไม่ได้บอกเลยว่าคุณไร้ประสิทธิภาพ แค่บอกว่าบางทีเท่านั้น” หญิงสาวพูดพลางมองหน้าหล่อเหลาอย่างไม่ค่อยจะพอใจนัก

                “งั้นถ้าภายในเดือนนี้ขวัญข้าวยังไม่ท้อง...เธอต้องรับผิดชอบ” เดนิสเน้นประโยคหลังเพื่อสื่ออะไรบางอย่าง รอยยิ้มเย็นกระตุกบนมุมปากพลางจ้องมองหญิงสาวอย่างไม่ละสายตา หล่อนจะรู้ไหมนะ ว่าคำพูดกับท่าทางการกระทำมันสวนทางกันอย่างสิ้นเชิง เขาอยากจะรู้ จริงๆ ว่าคนตรงหน้าจะกล้าทำอะไรเขาบ้าง

                “ถ้ามันเป็นความผิดของฉัน...ฉันก็ยินดีจะรับผิดชอบ แต่บางที คุณนั่นแหละที่ไร้ประสิทธิภาพ” แพรไหมทำใจดีสู้เสือบอกออกไป ทั้งที่ในใจอยากจะถอยกลับไปตั้งหลักที่ห้องก่อน ไหนเพื่อนเธอบอกว่าผู้ชาย ที่นี่เป็นสุภาพบุรุษไง แต่ทำไมมาเฟียวายร้ายถึงจ้องแต่จะจับผิด หน้าตาก็ดุอย่างกับเจ้าไวเล็ต สุนัขพันธุ์ร็อตไวเลอร์ สุนัขของเพื่อนบ้านเธอ แค่ได้เห็นเธอก็แข็งขาสั่นแล้ว

                “เธอได้รับผิดชอบแน่...อย่าลืมคำพูดของตัวเองก็แล้วกัน”

                เดนิสยิ้มมุมปากเล็กน้อย แค่ไม่กี่วัน เขาก็รู้ว่าหล่อนปิดบังอะไรอยู่ รอดูว่าจะเก่งได้แค่ไหนกันเชียว

                “เชิญคุณไปขุดคุ้ยได้ตามสบาย เพราะฉันไม่ได้ทำอะไรผิด”

                แพรไหมยืนยันอย่างมั่นใจ เธอไม่ได้ทำ เจ้าไต้ฝุ่นต่างหากที่ทำ ถึงจะฉลาดขนาดไหน ก็ไม่มีทางที่จะเดาออกว่าเกิดอะไรขึ้น ถ้าไม่ได้หลักฐานมายืนยัน บอกไปก็คงไม่มีใครเชื่อ ว่าน้องหมาสุดน่ารักอย่าง เจ้าไต้ฝุ่นจะมีความสามารถในการทลายล้าง

                “แน่นอน...ฉันจะทั้งขุดทั้งคุ้ย ลูกน้องฉันมีประสิทธิภาพกันทุกคน อย่าลืมคำพูดของตัวเองก็แล้วกัน”

                เดนิสระบายยิ้มน้อยๆ เริ่มสนุกขึ้นมาแล้วสินะ ช่วงนี้ชีวิตเขาไม่ค่อยมีอะไรสนุกๆ ให้ทำสักเท่าไร ลองเล่นไปตามเกมของแม่นางฟ้าแสนสวยก็คงไม่เสียหายอะไร

                “เชิญตามสบาย ขอตัวก่อนก็แล้วกัน”

                แพรไหมรีบอุ้มเจ้าไต้ฝุ่นกึ่งเดินกึ่งวิ่งกลับห้องนอนของตัวเองอย่างรวดเร็ว ไม่สนใจว่าจะเสียมารยาทขนาดไหน

                เดนิสมองตามร่างบางที่วิ่งหายเข้าไปในห้องก็เริ่มที่จะเข้าใจว่าต้องมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้น ไม่อย่างนั้นคงจะไม่พากันมาที่นี่ก่อนกำหนด กิริยาท่าทางที่แปลกๆ ของหญิงสาวนั่นอีก คิดอะไรก็แสดงออกมาทางหน้าตาหมดแบบนี้ คงจะไม่ยากนักหากจะดักแมวเข้ากรง

                “เรื่องนี้ฉันจะพิสูจน์เอง นายไปสืบมาให้ได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น” เดนิสหันไปสั่งลูกน้องคนสนิทก่อนจะยิ้มออกมาอย่างไม่เข้าใจ ตัวเองเท่าไรนักอเวลาที่ได้สบตากลมโตสุกสกาวคู่นั้น หัวใจของเขามันเต้นแปลกๆ ยิ่งได้สัมผัสความต้องการมันก็ยิ่งทวีขึ้นอย่างไม่ทราบสาเหตุและไม่เคยเป็นมาก่อนอีกด้วย

                “ครับ” ริคแกนขานรับอย่างไม่ค่อยจะเข้าใจ สายตาร้อนแรงด้วยเพลิงปรารถนาของเจ้านายที่จ้องมองคุณหมอนั้น เขาไม่เคยเห็นมันมาก่อน ท่าทางที่เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือนั่นอีก ทีแรกทำท่าเหมือนจะไม่สนใจ แต่ตอนนี้ละอยากรู้ขึ้นมาให้ได้

                “มันเรื่องอะไรกันเหรอครับ มีใครจะบอกผมได้หรือยัง”

                อลันถามขึ้นด้วยความสงสัย เขาก็พอรู้ว่าพี่ชายกำลังหาผู้หญิงมาเป็นแม่อุ้มบุญ เขาก็เลยแนะนำ คุณหมอที่เพื่อนสนิทอย่าง โรมัน อีวาน คอมโกเยฟ แนะนำมาอีกที ให้พี่ชาย นั่นก็ตั้งเดือนกว่าๆ แล้ว น่าจะเสร็จเรียบร้อยไปแล้ว บางทีเจ้าหลานชาย สุดที่รักของเขาคงจะผสมอยู่ในท้องของผู้หญิงคนนั้นไปแล้วก็ได้

                “มันเกิดเรื่องขึ้นนิดหน่อย แต่ไม่ต้องห่วง เตรียมของขวัญรับหลานแกได้เลย” เดนิสตอบน้องชายอย่างมั่นใจ

                “ใช่ครับ...งานนี้น่าจะสนุกพิลึก” ริคแกนพูดเสริม ถ้าเขาริจะเป็นกามเทพให้เจ้านายทั้งสองก็น่าจะดี นายใหญ่กับคุณหมอคงจะไม่มีอะไร น่าห่วง แต่นายน้อยกับแม่อุ้มบุญจำเป็น พอจะมีหวังหรือเปล่านะ เขาคงต้องขอดูเวลาที่ทั้งสองได้รู้จักกันก่อนว่าจะเกิดปฏิกิริยาเหมือนกับนายใหญ่หรือเปล่า

                เมื่อเห็นว่าคุยกันเรียบร้อยแล้วชายหนุ่มทั้งสามก็แยกย้าย ไปทำธุระส่วนตัวเพื่อจะได้มารับประทานอาหาร ตามกฎของที่นี่จะตั้งโต๊ะตอนหนึ่งทุ่มตรง ปกติก็ไม่มีกฎแบบนี้ แต่พอจะมีสมาชิกตัวน้อยเข้ามาเพิ่ม เดนิสจึงเพิ่มกฎให้ตัวเองกับน้องชายต้องมาทานข้าวพร้อมๆ กัน หลังจากนั้นอยากจะไปทำอะไรก็แล้วแต่เจ้าตัว ยังมีกฎอีกมากมายที่เขาเตรียมไว้สำหรับต้อนรับลูกชายตัวน้อยที่กำลังจะเข้ามาเป็นสมาชิกใหม่

เจอกันวันจันทร์จ้า ขวัญนลิน


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

14 ความคิดเห็น