เจ้าหน้าที่เก็บเสี้ยววิญญาณ [Yaoi]

ตอนที่ 17 : [2] ราตรีสีหมอกจาง 07

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,216
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,173 ครั้ง
    9 ต.ค. 62


 

ราตรีสีหมอกจาง (07)

 

            “ออกมาจากห้องได้แล้ว เดี๋ยวไปเรียนสายนะดีน อินทัชเคาะประตูห้องของลูกชายเป็นรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่อาจนับได้ แต่เคาะมานานดีนก็ไม่โผล่มาแม้กระทั่งใบหน้าที่บูดบึ้ง การกระทำในครั้งนี้ทำเอาอินทัชปวดหัว

           

อะไรกัน อินทัชแค่ยึดตัวของเควินไปฮันนีมูนไม่กี่วันเอง เขาแค่ปล่อยให้ลูกได้ใช้ชีวิตเป็นของตนเองตั้งเดือนกว่าโดยไม่มีคนมาคอยจู้จี้ ไม่ดีหรอกหรือ? บางทีสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าลูกชายนั้นช่างเอาใจยาก..

 

อินทัชถอนหายใจอย่างปลงๆ เดี๋ยวนี้ชักจะติดเควินมากเกินไปแล้ว คงต้องฝากฝังให้ไนเจลคอยคุมความประพฤติสักหน่อยแล้วสิ ก่อนที่จะเสียนิสัย แฮ่ม..ไม่ได้หวงเควินนะ แค่คิดว่าดีนสมควรที่จะโตได้แล้ว

 

คนอายุน้อยที่สุดในบ้านเดินออกมาจากห้องด้วยใบหน้าบึ้งตึง สายตาขวางๆตวัดมองผู้เป็นพ่อที่นั่งอยู่หัวโต๊ะจิบชาอย่างสบายอารมณ์อย่างหงุดหงิด เป็นเพราะพ่อคนเดียวที่ทำให้เขาต้องไปติดแหง็กอยู่กับไอ้บ้าไนเจล เจ็บใจ!

 

คอยดูนะ จะพาเควินหนีหายไปซัก 2-3 เดือน เอาให้ลงแดงตายไปเลย!!

 

ดีนได้แค่จดความแค้นลงในใจ ถึงจะโกรธแค่ไหนดูเหมือนว่าผู้เป็นพ่อจะไม่สนใจ เป้าหมายจึงเบนไปทางเควินที่เดินเข้ามาในห้องครัวอย่างง่วงงุน จิ้งจอกน้อยหุ้มหนังกระต่ายเดินเข้าไปออดอ้อนทันที

 

คิดถึงเควินที่สุดเลย

หืม? จริงเหรอ

 

ดีนกอดเอวบางเอาไว้แล้วซุกหน้าเข้ากับอกแบนๆ จมูกคอยไล่ไปตามแนวกระดูกไหปลาร้าอย่างชอบใจในกลิ่นหอมอ่อนๆ เควินที่เพิ่งตื่นนอนได้แต่เออออไปตามดีน แขนรวบกอดตัวดีนเอาไว้แล้วโยกเบาๆไม่ได้สนใจสายตาแหลมคมที่อินทัชจ้องมองมา

 

ดีนได้แต่ส่งยิ้มเย้ยหยันกลับไปให้ผู้เป็นพ่อ

 

คิดว่ายึดเควินไปได้คนเดียวเหรอ? คอยดูนะจะไปขัดขวางยันบนเตียงในห้องนอนเลย!

 

เมื่อผ่านช่วงเช้าที่สุดระทึกมาได้อย่างมึนๆ เควินได้แต่ผ่อนคลายร่างกายเพราะรับศึกหนักเกือบตลอดเดือน คำว่าฮันนีมูนมันก็แค่คำสวยหรูเท่านั้นแหละ แม่ม.. ก็แค่นอกสถานที่เปล่าวะ ยังดีที่ไม่ได้เจ็บอะไรมากมายเพราะดันเป็นคู่แท้ ถึงตอนแรกไม่สมยอมแต่ต่อมาก็ไหลตามอารมณ์ไปอยู่ดี

 

เที่ยวเกาะทางใต้?

 

เหอะ.. วันๆอยู่แค่บ้านพักส่วนตัวบนเกาะ ไม่ได้ออกไปเที่ยวที่ไหนเลย ตรงนี้เป็นส่วนที่แค้นที่สุด เหมือนอินทัชเก็บกดมากจนมาระเบิดใส่เขาไม่หยุด

 

วันนี้ทั้งวันออทัมได้ออกคำสั่งว่าไม่ให้ใครรบกวนแม้จะเป็นอินทัชก็ห้ามเข้าห้อง ทำให้คนมักมากในกามเดินคอตกออกไปทำงานอีกห้องแทน อย่าหวังว่าจะขยันเข้าไปที่บริษัทเลย ตอนนี้จินเป็นคนที่น่าสงสารที่สุด

 

งานที่โดนโยนให้ทำแทนมันน้อยเสียเมื่อไหร่ล่ะ

 

เมื่อไม่มีใครเข้ามารบกวน ออทัมจึงได้หายใจหายคออย่างทั่วถึง จะได้พักจริงๆจังๆซะที รอเวลานี้มานานแล้ว

 

[เจ้าหน้าที่....ลุกขึ้นมาคุยกันก่อนนนน]

ไม่เอา...ไม่ต้องไปฟัง....

[เจ้าหน้าที่ ระบบรู้ว่าคุณได้ยิน ลุกขึ้นมาคุยด้วยกันเดี๋ยวนี้เลยนะ!!]

 

ความสงบสุขไม่เคยจะอยู่กับออทัมได้นานเลยจริงๆ...

 

ขอเถอะ ขอนอนก่อนได้มั้ยล่ะ ตาจะปิดอยู่แล้วออทัมงอแงใส่ระบบขนฟูที่อยู่ปลายเตียง แต่เหมือนว่าคำขอร้องจะไม่โดนรับฟัง ระบบกระโดดเข้าใส่เจ้าหน้าที่ทันที

 

[ไม่ได้หรอก มันเป็นเรื่องที่สำคัญมากๆ ฟังก่อนๆ]

..z..Z..z”

[โว้ยย ตื่นขึ้นมาฟังเดี๋ยวนี้!!]

 

แขนเล็กยื่นมากำคอเสื้อของออทัมแล้วเขย่าไปมาอย่างหมดความอดทน การดูแลเจ้าหน้าที่ในปกครองทำไมมันยากเย็นแบบนี้วะ

 

[ไม่อยากรู้แล้วหรือไง ว่าทำไมตัวละครจากโลกที่แล้วถึงได้มาอยู่ในโลกนี้ได้?]

“....”

 

สรุปใครกันแน่ที่ได้ทักษะหว่านล้อมมา...ตอบ!

 

เมื่อความอยากรู้เอาชนะความขี้เกียจได้ทำให้ออทัมต้องสลัดอาการง่วงงุนออกไปก่อน แล้วลุกขึ้นนั่งประจันหน้ากับระบบเพื่อฟังเรื่องที่อีกฝ่ายต้องการจะบอก

 

เงียบทำไม? เล่าสิรอฟังอยู่

 

เรื่องผู้ชายทำไมเจ้าหน้าที่กระตือรือร้นจัง... เป็นเรื่องที่ระบบได้แต่เก็บความสงสัยเอาไว้ภายในใจไม่กล้าถาม

 

[ก่อนอื่นต้องบอกก่อนว่าโลกทุกโลกที่เจ้าหน้าที่เข้าไปแทรกแซงนั้นมีอยู่จริง อยู่ที่ว่าจะไปโผล่ในช่วงเวลาใด บางโลกอาจมีเวทมนต์ คำสาป หรือแฟนตาซีเหมือนโลกแรกที่เจ้าหน้าที่ไปทำภารกิจมา]

...

[เปรียบได้ว่าเป็นโลกคู่ขนานก็ย่อมได้ เรื่องบางเรื่องไม่เคยปรากฏอยู่ในบันทึก หนังสือ หรือแผนที่ต่างๆแต่ใช่ว่าจะไม่มีอยู่จริง มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่ฉลาด แต่ก็ใช่ว่าจะฉลาดที่สุด]

“…”

[สิ่งมีชีวิตบางจำพวกนั้นรักสงบ จึงได้เร้นกายออกห่างจากสายตาของเผ่าพันธุ์อื่น มนุษย์บางคนได้พบเจอเรื่องแปลกประหลาด แต่ก็ต้องเก็บงำเป็นความลับเพราะเมื่อได้เล่าขานออกไปนั้นล้วนมีแต่คนหาว่าบ้า ทั้งๆที่มันคือเรื่องจริง]

 

นั่นสินะ ทุกเรื่อง ทุกอย่างในจินตนาการนั้นสามารถมีชีวิตขึ้นมาหรือมีอยู่บนโลกได้ เพราะยังมีอีกหลากหลายส่วนบนโลกอันกว้างใหญ่นี้ที่มนุษย์ไม่สามารถเข้าไปสำรวจหรือไม่สามารถหาเจอ เมื่อไม่สามารถหาเจอใช่ว่าจะไม่มีอยู่จริง

 

แล้วระบบ...มีจริงมั้ย? ออทัมถามสิ่งที่ค้างคาใจออกไป สายตามองสบกับดวงตาสีดำสนิทของระบบอย่างต้องการคำตอบ สิ่งที่กำลังเผชิญอยู่นั้นเป็นเพียงความฝันหรือความจริงกันแน่?

 

[เจ้าหน้าที่คิดว่าไงล่ะ?...] ระบบตอบกลับด้วยคำถาม มันมองได้หลายแง่มุม ไม่มีเรื่องใดผิด เมื่อออกจากระบบหรือสัญญาสิ้นสุด ก่อนที่เจ้าหน้าที่จะไปเกิดใหม่ยังไงก็ต้องลบหรือดึงความทรงจำส่วนนี้ออกมาเก็บไว้ในคลังอยู่ดี

 

เมื่อพ้นสภาพการเป็นเจ้าหน้าที่แล้วจะคิดว่าเป็นเพียงความฝันก็ไม่ผิด

 

หรือเจ้าหน้าที่ยังคงทำงานต่อไปทั้งที่สัญญาหมดอายุแล้ว นั่นคือต่อสัญญาจะมองว่าเรื่องที่ได้เกิดขึ้นว่าเป็นความจริงก็ไม่ผิด

 

อยู่ที่คนจะมอง

 

[เข้าเรื่องก่อนนะ แฮ่ม...เจ้าหน้าที่ก็ได้รู้แล้วว่าแต่ละโลกนั้นมีอยู่จริง วิญญาณของสัตว์ร้ายก็เป็นของจริงยังไงล่ะ ที่ก้าวข้ามเส้นแบ่งกาลเวลามาได้เพราะมีจิตแรงกล้าที่ต้องการพบเจอ ความคั่งค้างในจิตใจถึงคนคนหนึ่งทำให้ความต้องการนั้นแข็งแกร่ง]

 

[ไหนจะพลังแฝงจากปีศาจที่พ่อของซันซัสได้ทำสัญญาด้วยอีก สัตว์ร้ายได้ซึมซับเอาไว้ในตัวของตนเองตั้งแต่เด็ก เป็นคนที่มีพลังกายและวิญญาณสูงจนเบื้องบนไม่อยากจะไปยุ่งเกี่ยวด้วยเชียวล่ะ]

 

ระบบต้องการจะบอกอะไรกันแน่?

[เข้าเรื่องเลยนะ]

 

[ตอนนี้ทุกอย่างมันวุ่นวายไปหมด เรามีปัญหาจากระบบ 3.0 ที่ยังต้องตามแก้ไข แต่ตอนนี้ดันมีปัญหาเรื่องเสี้ยววิญญาณของสัตว์ร้ายที่เกาะเกี่ยวติดหนึบกับดวงจิตของเจ้าหน้าที่เพิ่มเข้ามาอีก แก้ไขได้ยาก คงต้องปล่อยให้ทำตามใจไปก่อนจนกว่าเจ้าหน้าที่จะหมดสัญญา]

 

[พูดง่ายๆก็คือ เสี้ยววิญญาณของสัตว์ร้ายซันซัสนั้นจะตามเจ้าหน้าที่ไปทุกๆโลกยังไงล่ะ!!!]

 

ออทัมที่นั่งฟังถึงกับนิ่งไป ว่าไงนะ? ตามไปทุกโลกที่ไปทำภารกิจเลยหรือ? หัวสมองว่างเปล่า ความง่วงโดนพัดปลิวหายไปในทันที

 

[จะว่าเป็นข่าวร้ายได้มั้ยนะ แต่ว่าช่วงนี้กำลังโดนก่อกวนด้วยระบบ 3.0 น่ะ ทางเบื้องบนเลยให้เจ้าหน้าที่ทำใจไว้ก่อนหากเรื่องบางเรื่องไม่เป็นดั่งใจคิด ดังนั้นก่อนที่เราจะทำอะไรต้องรอบคอบเข้าไว้]

 

หืม? เหมือนๆกับโดนแฮกระบบหรือ?

 

[จะว่างั้นก็ได้ คงคล้ายๆกัน เอ้อ! แล้วเจ้าหน้าที่จะกลับไปห้องพักเลยหรือไม่ หรือจะอยู่ต่อ ว่าจะถามนานแล้ว เพราะตอนนี้ภารกิจของเราเสร็จสิ้นทั้งหลักและย่อย องค์กรก็โดนโค่นอีกทั้งยังเก็บเสี้ยววิญญาณของระบบ 3.0 ได้แล้วด้วย]

 

[เจ้าหน้าที่ฝึกหัดออทัมต้องการที่จะอยู่ในโลกใบนี้ต่อหรือไม่?]

 

....

แล้วเขาสมควรเลือกข้อไหนดีล่ะ? หากกลับเลยก็จะไม่ได้อยู่กับอินทัชและดีน แต่ก็ไม่ต้องมานั่งเสียใจเพราะรักและผูกพันมากเกินไป ความสุขแสนหวานที่มีอยู่ในตอนนี้จะหายไปหรือ? ความทรงจำของทั้งคู่ที่มีเขาอยู่จะโดนกวาดทิ้งเหมือนเป็นเรื่องไร้ค่า?

 

ตัวตนของเควินในความทรงจำและหัวใจของดีนและอินทัชจะจางหายไป คนที่อยู่จะลืมเลือนทุกสิ่งทุกอย่างเกี่ยวกับเขาไปจนหมด มีเพียงแต่เขาที่เจ็บปวดอยู่คนเดียว แต่ก็ดีกว่าให้คนที่รักต้องมาเจ็บด้วย

 

ออทัมแค่นยิ้ม คนอะไรใจร้ายเป็นบ้า ชอบนักหรือไงที่กรีดหัวใจของตนเองออกมาจนเป็นแผลเหวอหวะแบบนี้ แต่ทำไงได้  เขามันเป็นคนใจร้ายเหมือนที่ซันซัสว่านั่นแหละ...

 

เจ้าหน้าที่ออทัมขอสิ้นสุดภารกิจในโลกนี้ พูดไปแล้วสิ.. หวังว่าหน้าต่างระหว่างมิติยังคงใช้ได้อยู่นะ ห่างแค่เพียงตัว แต่ใจนั้นอยู่กับพวกเขาทั้งสอง แค่ได้มองดูความเป็นไปของทั้งคู่ก็มีความสุข

 

[ขออภัยด้วย เจ้าหน้าที่ไม่สามารถทำรายการนี้ได้ โปรดลองอีกครั้งในภายหลัง] เสียงโมโนโทนดังขึ้นขัดความคิดจิตตกของออทัม เหมือนโดนตบหน้า อะไรกัน? ทำรายการไม่ได้มันหมายความว่า?

 

[อ่ะ.. คงเป็นเพราะระบบ 3.0 ที่มาก่อกวนสัญญาณน่ะ ตอนนี้ระบบเกิดขัดข้อง ไม่สามารถทำรายการตามที่เจ้าหน้าที่เรียกร้องมาได้ แต่ระบบก็ต้องรีบส่งรายงานเรื่องภารกิจในโลกนี้แล้วอ่ะ งั้น...เจ้าหน้าที่อยู่ต่อไปจนหมดอายุขัยของร่างนี้เลยแล้วกันนะ]

 

[ระบบต้องขอตัวก่อน เพราะต้องรีบไปสรุปแล้ว ขอให้เจ้าหน้าที่มีความสุขกับทางที่เลือกนะครับ บายย]

 

เดี๋ยวนะ.. สมองตามไม่ทัน กลายเป็นว่าตอนนี้ผมต้องอยู่ในโลกนี้ต่อไปจนหมดอายุขัยของร่างนี้เลยหรือ? ทางที่เลือกบ้าอะไรวะ ผมไม่ได้เลือกทางนี้นะโว้ยย เฮ้อ.. โวยวายไปก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี ในเมื่อเจ้าตัวต้นเรื่องหนีหายไปแล้ว ทิ้งให้ผมจมอยู่กับความคิดของตัวเองจนไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าที่กำลังเดินเข้ามาใกล้

 

แขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของคนออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอรัดเข้าที่เอวของออทัมอย่างรวดเร็วเหมือนกลัวว่าจะหนีไปไหน ทำให้เจ้าตัวสะดุ้งตกใจจนเกือบศอกทักทายผู้มาใหม่ อินทัชก็เร็วพอตัวที่รับได้ทันก่อนที่จะโดนขมับของตัวเอง

 

ไม่อยากจะคิดว่าถ้าเกิดไม่มีแรงพอที่จะรับได้นั้นตนเองจะตายไหม... ทำไมเมียต้องโหดด้วยอ่ะ แต่แอบเข้าห้องมาหาเอง... ไม่ได้มารบกวนการพักผ่อนของคนขี้เซาเสียหน่อย ทำไมต้องทักทายกันด้วยความรุนแรงล่ะ

 

ออทัมเริ่มรู้สึกตัวจึงได้หันไปมองอินทัชด้วยสายตาเชือดเฉือน นี่ผมพูดชัดแล้วนะว่าห้ามใครเข้ามารบกวน นี่ไม่เคารพสิทธิกันเลยเหรอ ก่อนที่จะได้อ้าปากด่ากราดดั่งใจคิดก็โดนอินทัชทำให้เงียบด้วยปากไปเสียแล้ว

 

จูบที่เหมือนสูบพละกำลังไปจนหมดทำให้ออทัมหอบหายใจหนัก อะไรกันวะ เกือบเดือนนี่ยังไม่อิ่มเรอะ จะน่ากลัวเกินไปแล้ว!!

 

เอาน่า ไม่หงุดหงิดสิ อินทัชพูดปลอบคนอ่อนแรงในอ้อมแขน ยิ่งได้รู้จักและอยู่ใกล้ชิดกันมานานยิ่งทำให้เขาลุ่มหลงในตัวของคนคนนี้ไม่จบไม่สิ้น

 

เมื่อเห็นว่าอีกคนสิ้นฤทธิ์แล้วจึงได้ฉวยโอกาสยกอีกฝ่ายขึ้นมานั่งบนตักแกร่ง คางที่มีหนวดเคราบางถูไปมาตรงซอกคอหอมกรุ่นเนิบนาบ จมูกโด่งไล้ไปมาแถวกกหูจนคนในอ้อมแขนอ่อนแรงละลายไปกับสัมผัสหวาบหวาน

 

ก่อนที่อะไรจะเตลิดไปมากกว่านี้ออทัมก็ได้จิกเล็บเข้าที่ข้อมือหนาอย่างแรงจนอารมณ์ที่กำลังโหมกระพือเหมือนโดนน้ำสาดให้ไฟราคะมอดลง อินทัชกัดฟันแน่น ฮึ่ม.. ปล่อยไปก่อนก็ได้ แต่ครั้งต่อไปไม่รอดหรอก หึ!

 

แล้วเข้ามามีอะไร คนเขาจะหลับจะนอน เมื่อปรับลมหายใจให้เป็นปกติได้จึงถามออกไป แผ่นหลังพิงเข้ากับอกอุ่น ขยับซุกไปมาเพื่อหาจุดที่สบายที่สุดในการนอน โดนระบบชวนคุยไปเยอะจนลืมความง่วงไปเลย ตอนนี้กลับมาง่วงแถมมากกว่าเดิมอีก

 

ร่างกายต้องการพักผ่อนจริงๆ เฮ้อ.. โลกใบนี้จะหนักหน่วงไปไหน

 

ไม่มีอะไรหรอก แค่รู้สึกใจหายเหมือนกับว่านายจะหายไป แต่เหมือนจะคิดไปเอง เพราะตอนนี้นายยังคงอยู่ในอ้อมกอดของฉัน ไม่ได้หายไปไหน อินทัชพูดออกมาเสียงเบาเหมือนเขินอายที่คิดอะไรเป็นเด็กๆที่ทำตัวไม่ค่อยมีเหตุผล

 

แต่คนฟังนั้นลมหายใจขาดห้วงไปแล้ว รับรู้ได้หรือ? ทำไมล่ะ? ออทัมได้แต่สับสนกับเรื่องที่ได้ยินแต่ความง่วงและความเหนื่อยล้าที่สะสมมานานได้ทำให้เปลือกตาสวยไม่อาจฝืนได้อีกต่อไป จึงทำได้เพียงตอบกลับไปเล็กน้อยก่อนจะเข้าสู่นิทรา

 

นั่นสิ ตอนนี้ผมยังอยู่กับคุณ รู้เพียงแค่นั้นก็เพียงพอแล้ว

 

อินทัชยิ้มให้คนที่หลับใหลในอ้อมแขนของตนเอง โดยใช้ร่างกายของเขาต่างเตียงนอน ไม่ไหวๆ จะน่ารักเกินไปแล้ว ไอ้คำพูดแผ่วเบาที่ต้องเอียงหูเข้าไปฟังใกล้ๆนั่นจะน่ารักเกินไปแล้ว มันเหมือนกับว่าเป็นการผูกมัดให้อินทัชหนีไปไหนไม่ได้

 

ได้แต่ก้มลงแตะริมฝีปากไปทั่วใบหน้าอย่างไม่รู้จักเบื่อ สัมผัสอ่อนโยนที่ถนุถนอมเหมือนเป็นไข่ในหิน อินทัชไม่เคยรู้สึกอิ่มเอมแบบนี้มากก่อนในชีวิต จะคู่แห่งโชคชะตา คู่แท้หรืออะไรก็แล้วแต่ ขอบคุณจริงๆที่ทำให้เขาได้เจอกับเควิน

 

กลายเป็นว่าวันนี้ทั้งวันเจ้าของบ้านทั้งคู่เอาแต่นอนกอดกันบนเตียงในห้องนอนไม่ออกมาจากห้อง เหมือนกับว่าเป็นอาณาเขตที่ไม่ว่าใครก็ห้ามเข้าไปรบกวนระหว่างคนทั้งคู่

. . . .

. . .

 . .

 

ยกเว้นก็แต่...

 

ไปเที่ยวด้วยไม่ได้แล้ว ไนเจลกลับบ้านไปเถอะ วันนี้ดีนจะอยู่กับพ่อและเควิน ดีนพูดกับเพื่อนใหม่ที่เป็นลูกชายของเพื่อนพ่อพร้อมกับทำมือชิ้วๆไปตลอดทาง

 

ไนเจลชอบเกาะติดตลอดเวลาจนบางทีก็อึดอัด ช่วยให้เวลาเขาหายใจหายคอหน่อยเถอะ เมื่อคิดว่าวันนี้มีข้ออ้างยกเลิกนัดได้ ทำให้ดีนรีบคว้าไว้ในทันที แต่เมื่อเข้ามาในบ้านกลับไม่เจอใครเลย สองขาก้าวเดินขึ้นไปชั้นสองเปิดประตูห้องนอนแล้วโผล่หน้าเข้าไปถึงเข้าใจ ทำไมต้องแอบมาอยู่ด้วยกันเล่า..

 

ไม่ยอมอ่ะ เควินโดนพ่อยึดไปตั้งหลายวัน เขาต้องได้อยู่กับเควินชดเชยสิ..

 

แต่ยังไม่ทันที่จะได้เข้าไปแยกคนทั้งคู่ก็มีมือปริศนาคว้าเอาไว้เสียก่อน ดีนตกใจจนเกือบร้องตะโกนให้พ่อช่วยแต่ก็โดนปิดปากไว้อย่างรวดเร็ว กลิ่นที่คุ้นเคยทำให้ความหวาดกลัวเริ่มจางหาย และความหงุดหงิดเข้ามาแทนที่

 

ไนเจล! ทำไมยังไม่กลับบ้าน แล้วนี่จะมาจับทำไม ปล่อยนะ ดีนสะบัดแขนให้หลุดจากเพื่อนใหม่แต่ก็ไม่ขยับเลยซักนิด คนตัวเล็กโดนลากให้ลงมาข้างล่าง แต่ดีนก็ขัดขืนเต็มที่ เป็นบ้าอะไรขึ้นมาอีก!

 

เมื่อเห็นว่าดีนไม่ยอมเดินตามมา ทำให้ไนเจลถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนจะยกตัวของดีนแบกขึ้นบ่าและเดินลงบันไดไปขึ้นรถโดยที่ไม่สนใจเสียงโวยวายและความเจ็บเล็กๆที่หลัง

 

กลับบ้านเลยครับลุง เสียงนิ่งๆพูดบอกกับคนขับรถ หางตาคมมองดีนเล็กน้อย เมื่อดีนส่งเสียงโวยวายน่าหนวกหูมือหนาก็ฟาดเข้าที่ก้นของอีกฝ่ายทันที จนดีนน้ำตาคลอด้วยความเจ็บ เหมือนโดนตบตูดแล้วลูบหัวอย่างไงอย่างนั้น

 

เพราะเมื่อตีก้นเสร็จก็มาลูบเบาๆเพื่อลดอาการเจ็บปวด พร้อมกับอมยิ้มรสโคล่าที่ถูกยื่นมาให้อมเพื่อทำให้ดีนเงียบปาก ซึ่งมันก็ได้ผล.. ดันกลั้นสะอื้นแล้วรับมาอมไว้อย่างจำยอม ซึมซับความหวานจากอมยิ้มแล้วลืมเรื่องที่เกิดขึ้นไปทีล่ะนิด

 

ดีนกลับมาเป็นเด็กดีว่าง่าย แต่ไนเจลก็ยังไม่ปล่อย มือยังคงลูบไปมาอย่างถูกใจกับความนิ่มเด้งของอีกคน ของฟรีไม่มีในโลกหรอกนะ ในเมื่ออินทัชฝากดีนไว้กับเขาเพื่อที่จะไปเที่ยวฮันนีมูนกับเควินสองต่อสอง

 

คนรับฝากของแบบเขาก็ต้องได้รับประโยชน์ด้วยสิ วิน-วินกันทั้งคู่เนอะ J

 

. . . .

. . .

. .

 

ฮัดชิ้ว!!” อินทัชสูดน้ำมูกอย่างขัดใจ หรือเขาจะเป็นหวัดกันนะ? เมื่อกี้เหมือนได้ยินเสียงของดีนแว่วๆด้วย หรือจะหูฝาดอีก? ไม่ทันได้คิดอะไรต่อก็โดนเควินเข้ามากอดซุกตัวหาความอบอุ่นทันที ความคิดกระจัดกระจายจนอินทัชปล่อยมันไปแล้วกลับมารวบตัวคนรักเข้ามากอด เสียงงึมงำขัดใจดังขึ้นแต่ก็เงียบหายไป

 

แบบนี้สิถึงจะเรียกว่าพักผ่อน...

 

[บันทึกของระบบ]

            เฮ้อ...ยังดีที่เจ้าหน้าที่ไม่โวยวายใส่ สงสัยคงเพราะคิดคำด่าไม่ทันหรือไม่ก็รับฟังข่าวสารมากไปจนเบลอ แต่ก็เป็นผลดีต่อระบบล่ะนะ ให้ตายสิระบบ 3.0 จะแสบไปแล้วนะ เข้ามาป่วนยันภายในเลย รายงานสรุปก็ต้องเขียนส่งเบื้องบนอีก เรื่องยุ่งๆมันจะเยอะไปไหนเนี่ย ระบบหัวหมุนไปหมดแล้ว แต่ก็ดีนะที่ระบบเกิดขัดข้องขึ้นมา มันทำให้เจ้าหน้าที่ได้ใช้ชีวิตกับคนที่รักยาวนานขึ้นอีก น้ำตาของเจ้าหน้าที่มีไว้เฉพาะตอนดีใจน่ะ เหมาะที่สุดแล้ว.. เจ้าหน้าที่เลิกเอาเรื่องนั้นเรื่องนี้มาอ้างเพื่อปิดบังความอ่อนแอในใจได้แล้วนะ ไม่มีใครห้ามไม่ให้เจ้าหน้าที่มีความสุขหรอก เมื่อได้พบเจอกันแล้วก็จงใช้เวลาให้คุ้มเสียเถอะ โอกาสไม่ได้มีมาบ่อยๆนะ เฮ้อ..ต้องเขียนรายงานส่งแล้วสิ เบื่ออ่า Y^Y

 

 

------------------------

ขอโทษที่หายไปนานค่า//ไหว้งามๆ พอดีที่บ้านมีคอมเครื่องเดียวแล้วต้องแบ่งๆกันใช้ ศิเพิ่งได้เข้ามาแต่งต่อเองง แหะๆ อาจมีตันบ้างแต่ก็มาต่อแล้วจ้า  ไม่ได้พิมพ์ในมือถือเพราะถนัดคอมมากกว่าเนอะ มันลื่นไหลกว่านะสำหรับศิ เพราะได้จัดหน้าไปในตัวเลยชอบแต่งในคอมมากกว่า เจอคำผิดก็สะกิดศิได้เด้อ ขอบคุณทุกคนที่ติดตามจ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.173K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

712 ความคิดเห็น

  1. #674 WTwinter (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2562 / 23:11
    ระบบน่ารักอีกแล้ว
    #674
    0
  2. #654 nicharipaen04 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 15:11

    รักระบบจัง
    #654
    0
  3. #632 pronatchaleerach (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 08:51
    ระบบ! จะน่ารักไปแล้ววว
    #632
    0
  4. #621 cawyaoi (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 16:57
    อยากให้ระบบ3.0คู่กับระบบ4.0จัง
    เรือผีค่ะเรือผี~~~~~
    #621
    0
  5. #583 Puntanit Airi (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 17:36
    จากเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า "อย่าฝากปลาย่างไว้กับแมว" นะคะคุณพ่อ ^^
    #583
    0
  6. #373 ploy_thida26720 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 09:58

    มีใครจิ้นระบบ3.0กับระบบ4.0แบบเราบ้าง555

    #373
    1
    • #373-1 cawyaoi(จากตอนที่ 17)
      3 มีนาคม 2562 / 16:57
      เราๆเราจิ้นอ่ะ
      #373-1
  7. #363 boyflower (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 23:17

    อยากอ่านต่ออ่า ชอบเรื่องนี้มากๆเลย
    #363
    0
  8. #362 fai22149 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 กันยายน 2561 / 21:35
    ไรท์หายไปหนายยยยย
    #362
    0
  9. #359 saitgong (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 18:12

    ระบบน้อยยยย~
    #359
    0
  10. #357 BLOODY BABY (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 05:15

    ระบบน่ารักอะ
    #357
    0
  11. #355 Ze'Nero (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 09:35

    ระบบจะน่ารักเกินไปแล้ว

    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-08.png

    #355
    0
  12. #350 อาริน (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 01:58

    ขอระบบห่อใส่ถุงกลับบ้านด้วยค่ะ!!

    น้องระบบบบบบ ทำไมน่ารีกอย่างนี้!!!? ทำดีมากค่าาาา

    ส่วนสัตว์ร้าย....ความเกาะติดหนึบหนับดั่งกาวตราช้างยี่ห้อปลิงนี่คืออะไร 555+

    ขอมอบแท็ค #สัตว์ร้ายคนจริงปลิง2018 ให้เลยค่า555

    #350
    0
  13. #349 KuppaKP (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 00:32
    ระบบน่ารักที่สุด ฮื่ออออ
    #349
    0
  14. #345 Changenewword (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 กันยายน 2561 / 22:11

    ระบบน่าร้ากกกก...เป็นเด็กดีด้วยอ่ะ
    #345
    0
  15. #344 จอมเวทย์ที่ถูกลืม (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 กันยายน 2561 / 20:51

    จบพาร์ทแล้วสินะ พาร์ทหน้าจะเป็นโลกอะไรเน้อ...

    #344
    0
  16. #343 Rimini (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 กันยายน 2561 / 19:22
    เรื่องนี้คนที่น่าสงสารที่สุดคือระบบ แงงน้องน่ารัก555
    #343
    0
  17. #342 Ting0616563257 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 กันยายน 2561 / 16:45

    ได้คู่ใหมาเพิ่มมาอีกหนึ่งแล้ว~ก็คือ ไนเจลxดีน!
    ปล.สงสารระบบที่ต้องมาเขียนรายงานจังคะ
    #342
    0
  18. #341 nok173 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 กันยายน 2561 / 16:39
    มีความสุขกับเขาแล้วนะออทัม แล้วก็เลิกทำให้ตัวเองเสียใจได้แล้วนะ
    #341
    0
  19. #340 เฮกเซนเอง (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 กันยายน 2561 / 09:54
    อุส่าทำใจแต่ดันไม่ได้ไปซะงั้น😂
    #340
    0
  20. #339 ununchuahong (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 กันยายน 2561 / 07:23
    ดีนไม่น่าจะรอดพ้นเงื้อมือของไนเจล5555
    #339
    0
  21. #338 MR_Amiss (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 กันยายน 2561 / 07:22

    รู้สึกว่าระบบนี่นิสัยเคะน้อย
    #338
    0
  22. #337 25141511 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 กันยายน 2561 / 06:14

    ชอบ3.0ขึ้นมาทันใด
    #337
    0
  23. #336 KTNxBKL (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 กันยายน 2561 / 03:09
    หูววว เอ็นดูระบบ

    ปล.เพิ่งเข้ามาอ่านจ้า สมัครเป็นผู้ติดตามรายใหม่ อิอิ
    #336
    0
  24. #335 M'PaaX'NR'C (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 กันยายน 2561 / 01:09
    ระบบน่ารักจริง ออทัมน่ะ มีความสุขต้องคว้าเอาไว้สิ
    #335
    0
  25. #334 Konrafah (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 กันยายน 2561 / 00:24
    ระบบน่ารักกกก / น้องดีนจะโดนกินแล้ว คุณพ่อก็กกเมียอยู่ 555
    #334
    0