Fic Exo MAMA SECRET SCHOOL

ตอนที่ 25 : MAMA SECRET SCHOOL:CHAPTER 23 ฉันชอบนาย!! 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 311
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    4 พ.ค. 61

CHAPTER 23

MAMA SECRET SCHOOL

ฉันชอบนาย!!


"จากนี้ก่อนที่จะเริ่มจับสีแบ่งสี ก่อนอื่นจะขอแจ้งรายละเอียดก่อนนะครับ"ระหว่างอ.คีย์กำลังจะเริ่มอ่านรายละเอียดโดยที่มีนักเรียนนั่งด้วยกันเป็นคู่ๆด้วยเก้าอี้สุดหรูหราเพราะความรวยของผ.อ.อย่างเช่นเคย

"อยากรู้เร็วๆจังว่าจะได้อยู่สีอะไร"แบคฮยอนพูดขึ้นและหันไปหาคนข้างๆ

"นายนี่ตื่นเต้นเนอะ แต่ตอนจับสีครั้งแรกฉันก็เป็นแบบเนี้ยแหละ"ไคตอบ

"ก็แหม่ ตอนอยู่ฝรั่งเศสอ่ะ ฉันโคตรชอบกีฬาสีเลยนะเพราะได้ทำกิจกรรมแล้วก็..."

"ไม่ต้องเรียนใช่ม่ะ"แบคฮยอนกับไคหันไปด้านหลังที่มีเสียงหนึ่งแทรกขึ้นมาก็เห็นว่าชานยอลมาเท้าแขนระหว่างเก้าอี้คุยกับพวกเขาอยู่

"อ่า ใช่ๆเพราะไม่ต้องเรียนการบ้านก็ไม่มีสบายเลยอ่ะ"แบคฮยอนเอออ่อแล้วตอบไป

"แหม่ ไอ้ชานมาไม่ให้สุมให้เสียงตกใจหมดไอ้นี่นิ"ไคบอก

"เอ้า ทำไมพวกมึงก็ไม่ได้นินทรากุอยู่ม่ะหรือมึงจะนินทรากู"ชานยอลมองจับผิดไค

"จะบ้าไหง เห็นกูเป็นคนยังไงเนี่ยอีสัส!"ไคตอกกลับ

"555 ชานยอลแล้วดีโออ่ะ"แบคฮยอนขำแล้วบอกขึ้น

"อ้อหลับอ่ะโน่นไง ยังไม่ทันได้พูดอะไรเลยมาถึงปุ๊บหลับปั๊บเลย"ชานยอลชี้ไปหาดีโอที่นอนหลับเป็นตายเหมือนอดนอน

"เหรอว่ะ"ไคถามพร้อมกับลุกขึ้นมองที่ดีโอที่นอนหลับได้โคตรน่ารักซะจนไคมองตาค้างเลยทีเดียว

น่ารัก...เหมือนตอนนั้นเลย

"น่อวววว/ง่อวววว"สองเสียงของคนข้างๆส่งเสียงมาแซะไค ทำให้ต้องรีบหันกลับมานั่งี่เดิมทันที

"อะไรของมึงเนี้ย แบคฮยอนนายก็เอากะเค้าด้วยเหรอ"ไครีบพูด

"แหม่เมื่อกี้ ไม่ค่อยเลยนะไค"แบคฮยอนแซว

"หึ สนใจแลกที่กะกูไหมมึงแอบหายตัวมาเนี้ยรับรองอ.ไม่รู้"ชานยอลเสนอ

"เหอะ ไอ้ชานจะมานั่งกะแบคฮยอนใช่ไหมล่ะกุรู้ทันนะ"พอไคพูดแบคฮยอนก็หันไปมองหน้าชานยอลทันทีที่ชะงักไปแล้ว จนกระทั่งชานยอลค่อยๆหันมามองแบคฮยอนอย่างช้าๆ

"อะ อะไร!! ก็กูจะมาคุยกับแบคฮยอนบ้างไง! แล้วก็จะให้มึงอยู่กับดีโอด้วย"ชานยอลรีบตอบ

"ไม่ต้องเอาเรื่องกูมาอ้างเลย แล้วทำไมกูต้องอยู่กับดีโอตลอดด้วยว่ะห้ะ"ไคตอบ

"แหม่ ไม่ต้องงปิดแล้วอีห่าอยู่ด้วยกันขนาดนั้นกูดูออกอีเหี้ย!"ชานยอลรีบตอกกลับไปไคก็เบิกตาโตทันทีอย่างแปลกใจและโดนตอบกลับมาด้วยการหยักคิ้วของชานยอล

"มึงรู้?"

"เออดิ ไอ้ฮุนก็รู้ชัดเจนแจ่มแจ้งก็มีแต่พวกเด็กใหม่แหละที่ไม่รู้"

"เรื่องอะไรกันเหรอ"แบคฮยอนเข้าร่วมการสนทนาอีกคน

"เอ่อ...ก็ไอ้ไคมัน..."

"ไอ้เหี้ยชาน!!"ชานยอลถึงกับสะดุ้งเมื่อได้ยินอีกคนค้อนมา

"อ้อ ก็ไอ้ไคช่วงนี้มันสนิทกับดีโอไง ก็เป็นห่วงเพื่อนใหม่อ่ะ ใช่ม่ะ?"ชานยอลรีบหันไปกระพริบตาใส่ไค

ปิ้งๆ

"อะ อ้อ เออใช่ๆ ก็เลยเป็นห่วงอ่ะ"ไครีบเอออ่อตาม

"อ้อ งั้นเหรอ..."แบคฮยอนทำหน้าเหมือนเข้าใจแต่ในใจมันก็เหมือนจะอยากรู้อะไรอีก






"เฮ้อ"

"เป็นไรของนาย ไอ้นีออน"

"นิ เมื่อไหร่จะเลิกเรียกว่านีออนสักทีห้ะ!"ซูโฮค้อนใส่เทา

"เหอะ เรียกแค่นี้ทำเป็นบ่นถามก็ตอบดิ"เทาถามต่อ

"ก็ฉันอยากไปหาคยองซูนิ! เห็นบ่นๆอยู่ว่าปวดหัว"ซูโฮตอบพร้อมกับชะโงกหน้ามองไปมาแบบอยู่ไม่สุขจนเทาต้องจับให้นั่งลง

"เห้ย!!พอแล้ว เดี๋ยวเค้าปล่อยให้เดินแล้วค่อยไปทำแบบนี้ก็ไม่ได้อะไรขึ้นมาป่ะ"ซูโฮมองอยู่สักพักก่อนจะสลัดแขนเทาออกซึ่งเทาก็ไม่ได้ว่าอะไร

"จิส์"สุดท้ายก็ต้องยอมนั่งอยู่เฉยๆจนได้

"เหอะ วันนี้นายดูกล่อมง่ายผิดปกตินะ"เทาพูดทำให้ซูโฮหันมาหยักคิ้วใส่ทันที

"ทำไม ฉันก็เป็นของฉันแบบนี้ปกตินายอ่ะคิดไปเอง"ซูโฮเถียงกลับ

"ไม่ใช่เหอะ เมื่อก่อนนายนะทั้งหัวดื้อ หัวรั้นไม่ฟังใครนอกจากดีโอ"เทาเถียงกลับ

"จะบ้าเหรอ เวลาทำงานฉันไม่เคยเป็นแบบนั้นซะหน่อย"

"ใช่เวลาทำงานน่ะไม่เป็น แต่ถ้าหากเป็นตอนปกตินะ ไม่ฟังใครหรอก"เทาบอก

"ไม่ใช่แบบนั้นซะหน่อย ก็ฉันสนิทกับคยองซู จู่ๆจะให้วิ่งมาหานายไหงห้ะ!"ซูโฮลอยหน้าลอยตาใส่เทา

"เหอะ แล้งจะ..ประชด!! ทำไมห้ะ"สองนิ้วของร่างสูงจิ้มไปที่หน้าผากสวยของร่างบาง

"โอ้ย!! มาผลักหน้าผากฉันแบบนี้ได้ไง เห็นแบบนี้แต่ฉ้นใส่ใจดูแลผิวตัวเองนะ"ซูโฮรีบเช็ดออกทันที

"งั้นก็กรุณาอย่าลอยหน้าลอยตาให้มันน่าหมั่นไส้แบบนี้สิ"เทาพูดพลางลอบยิ้มอย่างนึกสนุก

"ชิช้ะ!!"ซูโฮทำท่างอนอย่างกับผู้หญิงใส่เทา ทำให้อีกคนหัวเราะออกมา







"โอ้ยยยย ตื่นเต้นอ่ะ อีกเดี๋ยวจะได้จับสีแล้วววววววว"ซิ่วหมิ่นบอกพร้อมกับหันมาตื่นเต้นกับเฉิน

"งั้นเหรอ นายอยากอยู่สีอะไรอ่ะ"เฉินถามกลับ

"อืม...สีฟ้าก็ดีนะ แต่สีอะไรก็ได้อ่ะถ้าอยู่คนละสีกับเพื่อนก็คงจะมีโอกาสได้แข่งกันนะ"ซิ่วหมิ่นบอก







30%


"แล้วถ้าหากเราอยู่คนละสีกัน แล้วนายได้มาแข่งกับลู่หานหรือเลย์นายจะทำยังไง"

"โห้ยยย ถ้าเป็นเลย์ลำบากใจอ่ะแต่ถ้าหากลู่หานล่ะก็ อยากแข่งมากๆเลย"

"ทำไมล่ะ สองคนนั้นก็เพื่อนนายทั้งคู่แต่ไม่เหมือนกัน"

"ก็แหม่ ก็มันมีแต่กีฬาที่ต้องเจ็บตัวทั้งนั้นเลยนิหรือถ้าหากฉันได้สู้กับเลย์ขึ้นมา ก็ไม่รู้ว่าใครจะชนะเพราะอยู่ระดับเดียวกันแถมพลังยังคนละสาย ส่วนลู่หานที่ฉันอยากสู้ก็เพราะว่ายังไงก็ตามหมอนั่นเป็นคนเก่งยังไงฉันก็แพ้ ฉันถึงได้อยากลองไงล่ะว่าจะสู้หมอนั่นได้สักแค่ไหน"ซิ่วหมิ่นหันมายิ้มให้เฉิน

"พูดถึงอยู่สองคน เอาไปแบคฮยอนไปไว้ไหนเนี่ย"

"ก็นายไม่ถามนิ แบคฮยอนน่ะลงฟันดาบแน่ๆยังไงก็คงได้เจอกันถ้าหากอยู่คนละสีแล้วแบคฮยอนก็บอกว่าอยากแข่งกับฉันด้วย"

"แล้วฉันล่ะ"

"หือ?"

"ถ้าหากว่านายได้คนละสีกับฉัน แล้วถ้าหากฉันลงฟันดาบเจอกับนาย นายจะคิดยังไง"จู่ๆสีหน้าของเฉินก็เปลี่ยนไปเป็นจริงจัง ซิ่วหมิ่นที่คิดภาพตามก็ได้แต่นั่งนิ่ง

นั่นสินะ ลืมคิดไปเลยว่าอาจจะไม่ได้อยู่กับเฉินแล้ว...นั่นสิ ทำไมเราต้องใจหายแบบนี้นะ

"จากนี้จะขอเริ่มการจับสีนะครับแถวแรกออกมาได้เลย"

"โอ้ะ!! จะจับสีแล้วนิเฉินดูสิ!"

"...อืม"เฉินเลือกที่จะไม่ถามเซ้าซี้เพราะจากที่เห็น ซิ่วหมิ่นเองก็มีปฎิกิริยากับคำถามของเค้าและเลือกที่จะปล่อยไป







"ไงลู่หาน ดูสิว่านายจะอยู่สีอะไร"อ.อนยูถามเมื่อมาถึงคิวของลู่หาน

"ผมอยากได้สีที่อ.อยู่ครับ"ลู่หานตอบพลางมองไปที่โหลเวทย์ที่มีพลังเวทย์อยู่ข้างในสีสันสวยงามมากๆเลยทีเดียว



"นายยื่นมือลงไปก็พอแล้วมันจะสุ่มสีตามDNAติดมือนายไป แต่อย่าเลือกโหลผิดล่ะ เพราะแต่ละโหลบอกเลยว่ามันให้สีไม่เหมือนกันนะ"อ.อนยูเตือนพร้อมกับกระตุกยิ้ม

"แหม่ อ.อยู่สีอะไรครับ"ลู่หานถามพร้อมกับจุ่มมือลงไป

"ถ้าหากนายอยากอยู่สีเดียวกับอ. ก็ขอให้ได้สีแดงล่ะกันนะ"อ.อนยูพูดทำให้ลู่หานกระตุกยิ้มทันทีเมื่อดวงตากวางลอบมองเห็นแล้วว่าได้สีอะไร

"งั้นอ.ก็ต้องเหนื่อยหน่อยนะครับที่สีของอ.จะมีผมด้วย"ลู่หานชูมือขึ้นจากโหลก็ทำให้อ.อนยูถึงกับยิ้มให้ด้วยกันทั้งคู่ทันทีก่อนที่ลู่หานจะเดินออกจากแถวมา

"ไง สีแดงเหรอ"คนที่ลู่หานเดินมาหาถามขึ้นทันที

"อืม นายล่ะจะซ่อนมือไว้ข้างหลังทำไม"ลู่หานถามเซฮุนที่ยืนตรงดิ่งกลางขาออกเล็กน้อยแล้วซ่อนมือไว้ข้างหลัง

"หึ อยากรู้รึไง"เซฮุนถาม

"อืม"เซฮุนกระตุกคิ้วทันทีที่วันนี้ลู่หานตอบดีแปลกๆ 

"หึ ก็ได้"เซฮุนเอามือออกมาจากข้างหลังลู่หานเองก็ลุ้นในใจว่าเซฮุนจะได้สีอะไรและคำตอบก็คือ...

"เราคงได้เจอกันแน่ ฉันหวังว่ากีฑา นายจะลงวิ่ง1500"เซฮุนชูมือขึ้นมาแล้วก็พูดขึ้น เพราะสีที่เซฮุนะได้ก็คือ

"งั้นก็หวังว่าสีฟ้าจะไม่ถอดใจแพ้ไปตอนยิงธนูซะก่อนล่ะ"ลู่หานเถียงกลับ

"อืม"เซฮุนตอบก่อนจะเรียกให้ลู่หานเดินตามมาโดยที่มืออีกข้างกระตุกเล็กน้อย

"มือนายกระตุก? เป็นไรรึเปล่า"ลู่หานสังเกตเห็นจึงถามขึ้น

"เปล่า...ไปเถอะ"เซฮุนบอกก่อนจะเดินนำไปแล้วลู่หานก็เดินตาม

อะไรของเค้านะ ทำไมจู่ๆถึงคิดแบบนั้นในที่แบบนี้ 

"..."เซฮุนลอบมองมาข้างหลังที่ลู่หานเดินตามเค้าอยู่แต่พอลู่หานมองกลับก็หันกลับมาทันที

ทำไมเค้าถึงได้คิดที่จะจับมือลู่หานแล้วเดินมาด้วยกันได้นะ คิดอะไรเนี่ยโอเซฮุน

"อ้าวไง พวกมึงได้สีไรกันว่ะ"พอทั้งสองคนเดินมาถึง เทาก็ถามขึ้นทันที

"กูได้สีฟ้า"เซฮุนตอบ

"ฉันได้สีแดง"ลู่หานตอบ

"เห้ยย ลู่หานได้สีแดงเหรอ"ชานยอลที่ได้ยินถามขึ้น

"อืม นายอ่ะ?"ลู่หานถามกลับ

"ดีใจด้วยคร้าบ ปีนี้สีกูกวาดเรียบแน่ หึหึ"ชานยอลชูมือขึ้นให้ลู่หานดูแล้วพูด

"โธ่ ลู่หานอยู่สีแดงเหรอเนี่ย"แบคฮยอนเดินเข้ามาหาลู่หานแล้วพูดขึ้น

"อืม นายอ่ะได้สีไร"ลู่หานถามกลับ

"สีฟ้าอ่ะ เหมือนเซฮุนอ่ะ"แบคฮยอนตอบแล้วก็บอกเซฮุน

"โห่ งั้นก็โชคดีนะเพราะสีฟ้าเนี่ยถ้าหากได้เจอฉันจะสู้เต็มที่เลย"ลู่หานบอก

"ทำไม สีฟ้ามันทำไม"เซฮุนถาม

"เพราะนายอยู่ไง"ลู่หานตอบทำให้เซฮุนกระตุกคิ้วหันมาเผชิญหน้ากันตรงๆ

"ถ้าหากฉันอยู่สีไหน นายคงจะเล่นเต็มที่กับสีนั้นทุกสีอยู่แล้วสิ"เซฮุนตอบ

"ใช่ แต่ถ้าหากเป็นฉันไปอยู่สีไหน นายคงทำไม่ต่างกัน"ลู่หานตอบกลับ

"หึ"เซฮุนกระตุกยิ้มขึ้นไม่ต่างจากลู่หานที่ลอบมองกันอยู่ตลอด และแบคฮยอนที่ได้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดก็ทำให้แบคฮยอนคิดอะไรบางอย่างระหว่างเพื่อนรักของเค้ากับเซฮุน

"นี่ ซูโฮ"ไคเดินมาสะกิดซูโฮ

"อะไร?"ซูโฮที่อยู่กับดีโอบอกขึ้น

"ขอคุยกับนายหน่อยสิ"ไคบอก ทำให้ซูโฮหันไปมองดีโอที่อยู่ด้วยกัน ดีโอจึงพยักหน้าตอบ

"อืม แปปนึง"ซูโฮตอบไปก่อนจะพาดีโอไปหาชานยอลที่นั่งอยู่กับเทาแทน

"ชานยอล ฉันฝากคยองซูแปปนึงสิ"ซูโฮจูงมือดีโอมาหาชานยอล

"อ้อได้สินายจะไปไหนล่ะ"ชานยอลถาม

"ไปคุยทางนู้นแปปนึง เดี๋ยวมานะ คยองซู"ซูโฮบอกชานยอลก่อนจะหันมาพูดกับดีโอ

"อื้ม"ดีโอตอบก่อนจะมองซูโฮที่เดินไปหาไคที่ยืนรออยู่อีกฝั่ง โดยที่อยู่ในสายตาของดีโอที่หุบยิ้มไปแล้วทั้งใบหน้าและแววตา

"ดีโอ เป็นห่วงซูโฮรึไง"ชานยอลถาม

"อ้อเปล่าหรอก ก็แค่...คิดอะไรนิดหน่อยน่ะ"ดีโอตอบพร้อมกับหลบหน้าชานยอล

"คิดอะไรที่ว่านี่เรื่องไอ้ไคป่ะ"เทาถามต่อ

"ปะ เปล่าสักหน่อยเทา"ดีโอตอบตะกุกตะกัก

"เถอะหน่า ไคกะซูโฮไม่ได้คุยเรื่องอะไรไกลตัวเลยยยยยยยยยย"เทาบอก

"หืม? เทารู้เหรอว่าเรื่องอะไร"

"อะไร!ใครจะรู้"เทาพูดลอยหน้าลอยตา

"หืม??"ดีโอทำหน้างงสงสัยด้วยความไม่เข้าใจ




"ว่าไง นายมีอะไรจะคุยกับฉัน"ซูโฮถาม

"ซูโฮคือ..."

"?"

"ฉันอยากให้นายช่วยฉันเรื่องอะไรสักหน่อย"

"เรื่องอะไรล่ะ? ถ้าช่วยได้จะช่วย"ซูโฮตอบ

"คือ...ฉันอยากให้นายช่วย เตี๋ยมการสารภาพรักของฉัน"ไคกลั้นใจพูดในที่สุด

"สารภาพ? นี่นายจะบอกชอบใคร?แบคฮยอนเหรอ?"ซูโฮถามด้วยความสงสัยเพราะอย่างหมอนี่เนี่ยนะจะบอกชอบใคร

"เอ่อ...ไม่ใช่แบคฮยอน"ไคเริ่มไปไม่ถูก

"อ้าวแล้วใครล่ะ"ซูโฮถามต่อ ถ้าหากไม่ใช่แบคฮยอนแล้วจะใครว่ะก็เห็นสนิทกันอยู่

"ก็...."

"ก็?..."

"ดะ....

"ด..ห้ะ!!! ดีโองั้นเหรอ?"ซูโฮตะโกนออกมาแต่โชคดีมากที่ตอนนี้ไม่มีใครอยู่ไม่งั้นได้ความแตกกันหมดแน่

"อะ อะ อืม..."ไคตอบ ทำให้ซูโฮเริ่มมีสีหน้าที่เคร่งเครียดทันที

เอ้าแล้วกู....ดันบอกไปแล้วด้วยอีเหี้ย!!!

"..."ซูโฮนิ่งเงียบมีสีหน้าที่ไม่ค่อยดีนัก

"เอ่อ...ฉันรู้ว่านายคงไม่พอใจนักหรอกแต่..."

"ตั้งแต่เมื่อไหร่"

"ห้ะ?"

"ฉันถามว่านายชอบคยองซูตั้งแต่เมื่อไหร่!"ซูโฮถามอีกครั้ง

"จะ ใจเย็นก่อนดิ! คือก็ตั้งแต่..."

"ตอบมาสิ"ซูโฮถาม

"...ก็ตั้งแต่ ตอนที่ได้เห็นรอยยิ้มของหมอนั่น...มันสวยบาดตาบาดใจเห็นทีไรก็มีความสุขทุกครั้งหมอนั่นไม่เหมือนทุกคนที่ฉันเคยเจอแทนที่จะตอกย้ำ สมน้ำหน้าหรือเกลียด ที่ฉันทำในสิ่งที่แย่แต่มันไม่ใช่...หมอนั่นแสดงออกถึงความเป็นห่วงและ มันมีแต่ความเอาใจใส่ความจริงใจที่ฉันสัมผัสได้จากดีโอ ฉันก็เลย..."

"พอ!!"ไคสะดุ้งทันทีที่ได้ยินซูโฮพูด

"ซูโฮ??"

"ไม่ต้องพูดต่อละ ฉันเข้าใจว่าความจริงใจของคยองซูเป็นยังไง"ซูโฮบอก

"แล้ว...นายคิดยังไงล่ะ"ไคถาม

"แล้วนายคิดว่าฉันควรจะรู้สึกยังไงล่ะ"

"นั่นสินะ นายคงไม่ชอบฉัน..."มันก็สมควรอยู่นะถ้าหากซูโฮจะไม่ชอบเค้าก็นะเค้ามันไม่สมควรกะดีโอ ซูโฮคงคิดแบบนั้น

"ไม่ใช่"

"อ้าว แล้ว...เรื่องไรอ่ะ"ไคถาม

"สำหรับฉัน เรื่องการเรียนมันไม่ใช่ปัญหา พ่อแม่ของคยองซูฝากฉันดูแลคยองซูมาตั้งแต่เด็ก ถ้าหากมองในมุมของผู้ใหญ่ สิ่งที่เป็นประเด็นหลักจริงๆ คือ พฤติกรรม ความรู้สึก และคุณค่าในตัวนาย"ซูโฮร่ายยาวให้ไคฟัง ไคเองก็ตั้งใจฟังเป็นอย่างดี

"คุณค่าในตัวงั้นเหรอ..."

"คยองซูเป็นคนที่มีค่ามากสำหรับทุกคนที่รักคยองซู ถ้าหากนายบอกว่าชอบความจริงใจของคยองซูล่ะก็ นายก็คงจะรู้แล้วว่าคยองซูมีคุณค่าในตัวเองมากแค่ไหน"ซูโฮบอกอีกครั้ง

"อืมใช่...คุณค่าของดีโอมันมากกว่าที่ฉันจะรับเอาไหวได้ เพราะอ้อมกอดเล็กๆของฉัน...คงไม่มากพอที่จะเป็นอ้อมกอดให้กับคนที่มีคุณค่าอย่างดีโอ"ไคบอกและตัดพ้อออกมา

"เดี๋ยวนะฉันก็ไม่ได้บอกว่านายไม่มีคุณค่านะ ไม่ได้ต้องตัดพ้อขนาดนั้นก็ได้มั้ง"ซูโฮบอก ทำให้ไคเงยหน้าขึ้นมาด้วยสีหน้าหมาง๋อยและงอลง้อ

"แล้วฉันต้องทำไงง่ะ..."ไคดัดเสียงให้ดูหน้าสงสารไปตามอารมณ์

"ก็ฉันกำลังจะบอกไงว่าถ้าหากนายคิดจะชอบดีโอจริงๆและอยากให้ฉันยอมรับล่ะก็นายต้องมีครบทั้งสามข้อ ยังไม่ทันฉันจะได้พูดนายก็ตัดพ้อซะแหละ"ซูโฮบอก

"อ้าวเหรอ แฮะๆ"ไคเอามือเกาหัว

"เท่านี้แหละ และเรื่องนี้ฉันจะไม่บอกคยองซู"

"อืม"

"ฉันพูดทิ้งไว้เท่านี้ล่ะ"

หมับ!

"ฉันไม่ได้มองใครที่ภายนอก แต่คยองซูบริสุทธิ์เกินกว่าจะยกให้ใครได้ง่ายๆ"

"..."

"และถ้าหากนายไม่ดีพอ...ฉันก็ยกคยองซูให้นายไม่ได้จริงๆ มีคนหลายคนรอคยองซูอยู่"

"..."

"โชคดีล่ะ"

ปึก!ๆ

ซูโฮตบบ่าไคก่อนจะเดินออกไปทันที ไคเองก็มองตามหลังไปเหมือนกัน

"นายเป็นคนดีนะซูโฮ ถ้าหากไอ้เทามีเมียแบบนายก็ดีสิเนี่ย"ไคพูดตามหลังซูโฮที่เดินไปหาคนตัวเล็กที่ครอบครองหัวใจของเค้าในตอนนี้

ดีโอ...

"ยังปวดหัวอยู่ไหมคยองซู"ซูโฮถาม

"ยังเพลียนิดหน่อยนะ แต่เมื่อตอนที่อ.คีย์ประกาศหลับตลอดเลยอ่ะก็เลยดีขึ้นมากแล้ว"ดีโอตอบพร้อมรอยยิ้ม

"อืม ดีแล้วล่ะไปพักอีกหน่อยเถอะแล้วตอนบ่าย3ฉันจะปลุกเอง"ซูโฮบอกก่อนจะพาดีโอกลับไปพักที่บ้านทันที

"เลย์"

"..."

"เลย์"

"..."

"เลย์!!!!"

"หะ ห้ะ?"เลย์หันมาตอบลู่หานที่เรียกตนอยู่เนิ่นนาน

"นายเป็นอะไรรึเปล่า"ลู่หานถาม

"อะ อ้อ! เปล่าซะหน่อยก็แค่คิดอะไรเพลินๆน่ะลู่หาน"เลย์ตอบ

"นายดูแปลกไปนะเลย์"

"ห้ะ? ยังไงเหรอ"เลย์ทำหน้าไม่รู้

"ไม่ต้องมาปิดกันหรอกเลย์ แบคฮยอนบอกฉันหมดแล้ว"พอได้ยินลู่หานพูดเลย์เบิกตาโตทันทีด้วยความตกใจ

นี่ลู่หานรู้แล้วงั้นเหรอ

"อยากคุยกันหน่อยไหมเลย์"

                  



                                            75%


"ลู่หาน..."น้ำตาเริ่มเอ้อล้นออกมาจากดวงตาของเลย์ ลู่หานจึงรีบดึงแขนเลย์ออกมาจากห้องโถงทันที พร้อมกับส่งสายตาบอกแบคฮยอนและซิ่วหมิ่นเป็นเชิงให้ตามมาที่ริมทะเลสาบที่ไม่มีใครและเงียบมากพอจะผิดปังสายตาของพวกสอดรู้สอดเห็น

"เอาหล่ะ เลย์มีอะไรพูดมาให้หมดมันเกิดอะไรขึ้น แล้วคริสหายไปไหน"ลู่หานถาม เพราะตั้งแต่เช้าแล้วที่เค้าไม่เห็นคริสเลย

"ลู่หาน นั้นฉันถามเทามาแล้วคริสไปช่วยงานผ.อ.น่ะ"ซิ่วหมิ่นเดินมาบอก

"หมอนั่น...หมอนั่นมันบ้าที่สุดเลย!!"เลย์ตัดสินใจระบายสิ่งที่ค้างคาใจออกมาในที่สุด 

"ทำไมล่ะ เกิดอะไรขึ้น"

ย้อนกลับไปตอนที่เลย์กับคริสกำลังนั่งทานข้าวกันอยู่


"นี่นายรู้จักฉันดีรึไง ถึงเดาออกว่าฉันกังวลอะไร"เลย์บอก

"แล้วนี่นายจะตอบไหม"

"ก็..."

"??"

"ฉันเจอ..."

"เจอไอ้เจบีมา?"

"บ้ารึไงเล่า! เจอมาก็ได้ตีกะนายตายน่ะสิ"

"แล้วเจออะไร"

"ก็เจอ...."

"อย่ามามัวแต่อ้ำอึ้ง พูดจาให้มันกระฉับกระเฉงหน่อย"คริสที่เร่ิมสังเกตถึงท่าทีที่กังวลจึงพูดออกไปแบบไม่ได้สนใจอีกคนเลย

"หึ! ใช่สิ!! ใครมันจะไปพูดจาน่าฟังเหมือนลู่หานล่ะ!!"เลย์ทำหน้าบึงใส่คริสพร้อมกับตอบออกมาอย่างรู้สึกอารมณ์เสีย

"นินาย ไม่ต้องไปพาลคนอื่นเค้าเลยนะ!"คริสพูดอย่างไม่ยอมแพ้

"ก็หรือว่าไม่จริงล่ะ!! ไม่ว่าฉันจะทำอะไรสำหรับนายก็ไม่เคยดีเท่าลู่หานอยู่แล้วนิ!"เลย์พูดต่อพร้อมกับเอามือทุบโต๊ะอย่างต้องการเอาชนะ

"เหอะ ในเมื่อนายไม่ชอบแล้วจะเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับลู่หานทำไม"คริสโต้กลับ

"ใครกันแน่! ที่ไม่ว่าฉันทำอะไรก็ชอบเอาฉันเปรียบเทียบกับลู่หานทุกที"

"เหอะ ถ้าหากว่าฉันทำแบบนั้นแสดงว่านายเองก็คงเอาฉันไปเทียบกับไอ้เจบีเหมือนกันล่ะสิ!!"คริสที่เริ่มโมโหเถียงกลับทันที

"ห้ะ? อะไรของนาย นี่นายพูดเรื่องบ้าอะไร!!"เลย์เถียงอย่างไม่เข้าใจ

"เหอะ ที่นายบอกว่าจะตีกันตาย คนที่ตายก็คงเป็นฉันใช่ไหมล่ะ! คงแอบสมน้ำหน้าฉันล่ะสิ"คริสพูดแดกดันร่างบางที่ยังคงทำสีหน้าที่ไม่เข้าใจอยู่อย่างงั้น

"นายพูดเรื่องบ้าอะไรของนาย เจบีมาเกี่ยวอะไรด้วย!!"เลย์ลุกขึ้นยืนมีความโมโหอยู่เต็มเปี่ยมจนเป็นที่สนใจกันไปทั้งโรงอาหาร

"เหอะ แล้วนายล่ะ! จู่ๆก็ไปวกถึงคนอื่น แล้วลู่หานมาเกี่ยวอะไรด้วย!!"คริสลุกขึ้นยืนเถียงด้วยอีกคนอย่างไม่ยอมแพ้

"เออสิ!! ลู่หานทำอะไร พูดอะไร เปรียบเปรยอะไรก็ดีในสายตานายไปหมด สำหรับนาย ลู่หานคงเป็นของต้องห้ามที่ไม่ว่าใครก็ไม่มีสิทธิ์เอาไปพูดในทางเสียๆหายๆใช่ไหมล่ะ!!"เลย์ ยิ่งทำให้อีกคนโมโหและไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้อีกต่อไป

"เออ!! ถ้าหากเลือกใหม่ได้ฉันก็อยากได้ลู่หานเป็นคู่มากกว่านายด้วยซ้ำ!! พอใจไหม!!"คริสพูดประชดอย่างโมโหถึงขีดสุดโดยไม่ได้คิดเลยว่าคนฟังจะรู้สึกยังไง

"...ฮึก"ดวงตาเล็กเริ่มมีน้ำตาไหลออกมาทันที อีกคนที่เห็นก็นิ่งอึ้งไปแต่ด้วยความที่อยากจะเอาชนะและทะนงในตัวเอง ทำให้มือหนาที่คิดจะยื่นไปหาอีกคนก็ได้สั่นอยู่กับที่ ซะงั้นไป

"นี่นาย...."

"ฮึก..ไอ้คนใจร้าย!! ฉันเกลียดนาย!!!!"ร่างบางรีวิ่งออกไปทันทีโดยไม่สนใจสิ่งรอบข้างว่าจะชนใครหรือจะมีใครมาทักรึเปล่าด้วยซ้ำ รีบตรงไปางประตูเพียงอย่างเดียว

"...."ปล่อยให้ร่างสูงได้ยืนนิ่งและนึกพิจารณาในสิ่งที่เกิดขึ้น

"รู้ตัวไหมว่าทำอะไรลง"

"!!!"ร่างสูงรีบหันไปมองค้อนทางต้นเสียงที่เป็นเสนียดหูของตัวเองทันที

"นายนี่เลือดเย็นกว่าที่ฉันคิดเอาไว้ซะอีก"

"ไอ้เจบี!"

"หึ ฉันขอถามนายอย่างหนึ่งเถอะ ในเมื่อนายก็ดูไม่ได้รู้สึกชอบอะไรลอเร็ตเหมือนเกลียดซะด้วยซ้ำ..."เจบีพูดพร้อมกับมองหน้าคริสอย่างนิ่งเงียบด้วยความใจเย็น

"แล้วมึงจะทำไม!!"

"เหอะ ฉันก็อยากจะถามเหตุผลสักหน่อยถ้าหากว่านายชอบคนที่ชื่อลู่หาน นายจะมารังเค้าเอาไว้ทำไมอีก"เจบีถามอย่างใจเย็นไม่ว่าคริสจะหัวร้อนแค่ไหนก็ตาม

"มันเรื่องกู หมอนั่นน่ะคู่กูมึงจะทำไม"คริสมองอย่างหาเรื่องที่อีกคนมาถามคำถามกะเค้าแบบนี้

"หึ นายนี่มันเกินเยียวยาแล้วจริงๆ"

"ไอ้เจบี!!"คริสจะกำลังเข้าไปต่อยเจบีแต่

"อ้ะ จุๆๆ คุณLucky Student ครับ ช่วยทำตัวให้สมกับที่ได้รับเกียรติหน่อยสิ นักเรียนคนอื่นเนี่ย เค้าจะมองว่าคุณไม่ดีนะครับ"คริสต้องหยุดชะงักหมัดเอาไว้ก่อนแล้วมองไปรอบๆที่มีสายตาผู้คนมากมายมองมาที่เค้าทั้งสองคน

"ชิส์!!"ร่างสูงได้แต่เก็บกดอารมณ์ของตัวเองไว้

"ฉันจะบอกอะไรให้นะ"

"กูไม่อยากฟัง!!"

"กูไม่ได้จะบอกเพื่อตัวมึง!! แต่กูจะบอกเพื่อคนที่ต้องเสียใจเพราะมึงเมื่อกี้"เจบีเริ่มต้องขึ้นเสียงเพื่อที่จะระงัอารมณ์ของคริส

"...ชิส์"

"กูจะบอกให้อย่างหนึ่งน่ะพ่อplayboyเก่า ถ้าหากว่ามึงชอบลู่หานล่ะก็ มึงก็ไปบอกชอบเค้าซะ!! อย่ามาให้ความหวังกับคนที่มึงไม่ได้เลือกตั้งแต่แรก"

"...."

"เพราะถ้าหากว่าเค้าตกหลุมรักมึงไป แล้วมารู้ทีหลังว่าตัวเองไม่ใช่ตัวจริง ความรู้สึกแบบนั้น มันเจ็บขนาดทำลายไปทั้งชีวิต"

"...."

"ถ้าหากว่ามึงไม่ได้คิดอะไรกับลอเร็ต ก็อย่าให้ความหวังเค้าเหมือนกับเพราะเค้าคือตัวสำรองของมึงอีก"

ปึก!!

เจบีเดินผ่านพร้อมกับชนไหล่คริสไปที่ประตูทางออกทันที แต่มันน่าแปลกเพราะคริสไม่ได้คิดจะโต้กลับ แต่สายตากำลังว่างเปล่า...

เหมือนกับว่าคำพูดของเจบีทำให้ในหัวของเค้ากำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่

"ฮึก ฮือ"ตักภาพมาที่อีกคนที่กำลังร้องไห้อยู่ที่ริมทะเลสาบหยดน้ำ หยดแล้วหยดเล่าที่ต้องหยดลงบนหัวเข่าที่ได้ที่ซึมผ่านเนื้อผ้าไผไม่รู้กี่หยดแล้ว

"ลอเร็ต"ร่างบางหันไปข้างหลังตามเสียงเรียกทั้งน้ำตาก็เห็นเพื่อนต่างโรงเรียนมาหาถึงที่

"ฮึก เจบี"มือบางรีบปาดน้ำตาทันทีที่เค้ามา

น่าสมเพชชะมัดเลย ต้องมาให้คนที่เพิ่งเจอกันไม่กี่วันมาเห็นด้านอ่อนแอแบบนี้

พรึบ!!!

"อยากร้องก็ร้องออกมาเถอะ ผมเข้าใจ"เจบีพูดพรางยื่นผ้าเช็ดหน้าให้อีกคน เลย์ที่เห็นก็ทำให้น้ำตาไหลออกมาอีกก่อนที่จะรับผ้านั่นมาแล้วเช็ดน้ำตาของตัวเอง

"จะสั่งน้ำมุกก็ได้นะ ผมไม่ว่าอะไรหรอก"เจบีพูดแบบนั้นเลย์ที่กำลังสะอื้นอยู่ได้ยินเข้าก็สั่งออกมาเสียงมาเสียงดังแบบไม่อายฟ้าอายดินเลยซักนิด

ปรื้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

"ฮึก ขอบคุณนะเจบี เดี๋ยวจะ ฮึก ซักมาคืนให้นะ"เลย์บอกขอบคุณกับเจบี

"ไม่เป็นไรหรอก แล้วลอเร็ตสบายใจขึ้นบ้างรึยัง?"เจบีตอบเลี่ยงประเด็น

"...อื้อ สั่งออกเมื่อกี้แล้วโล่งหมดเลย"เลย์บอกถึงแม้จะอาจจะหมายถึงอย่างอื่นแต่เจบีกลับเข้าใจความหมายของมันได้

"ฮะๆ ดีแล้วล่ะที่ลอเร็ตสบายใจ"เจบียิ้มออกมาก่อนจะนั่งลงห้อยขามอทะเลสาบเป็นเพื่อนเลย์

"อื้อ ขอบคุณนะ..."เลย์หันมามองเจบีก่อนจะกล่าวขอบคุณ และส่งสายตาที่รู้สึกตื้นตันมาให้เจบี

"ไม่เป็นไรหรอก ตอนนี้ผมกับลอเร็ตเป็นเพื่อนกันนิ ถูกไหม?"เจบีพูดทำให้เลย์สะดุ้งไปเลยทีเดียว

"เจบี..."

"หืม? อะไรครับ"

"ขอบคุณนะ ที่เห็นฉันเป็นเพื่อน"เลย์บอกออกมาทำให้เจบียิ้มมองอย่างเอ็นดู

"ขอบคุณมากด้วยที่นายดีกับฉันแบบนี้ แปลกนะที่พออยู่กับนายฉันรู้สึกสบายใจแบบแปลกๆ"เลย์บอกออกมา

"ไม่หรอกครับ คงเพราะลอเร็ตได้ระบายมันออกมานั่นแหละ"เจบีบอกอย่างถ่อมตัว

"งั้นเหรอ..."เลย์บอกก่อนจะสบตากับเจบีเข้าอย่างจัง พรางนึกไปมากมาย

ถึงแม้ว่าเจบีจะเป็นเพื่อนต่างโรงเรียนที่มารู้จักกันได้ไม่กี่สัปดาร์แต่ทำไมนะ ทำเค้ารู้สึกสบายใจมากเวลาที่ได้อยู่กับคนๆนี้

ติ้ด!!

เสียงS.P.Dดังขึ้นทำลายความเงียบ เลย์ก้มลงไปด฿ของตัวเองแต่ของเค้าแบตหมดไปตั้งนานแล้ว จึงไปหันก็เห็นว่าเจบีกำลังเช็ดข้อความอะไรบางอย่าง

"เอ่อ...ลอเร็ตครับคือ พอดีผมคงต้องไปแล้วล่ะ ผ.อ.เรียกผม"เจบีบอกด้วยสีหน้าที่ค่อนข้างกังวลและแสดงถึงความรู้สึกที่อยากจะอยู่กับเลย์ต่อ


"อื้อ ไปเถอะแค่นี้ฉันก็ขอบคุณนายมากแล้วนะ"เลย์บอกด้วยความเกรงใจ

"งั้นเหรอ งั้นผมไปก่อนนะครับ"เจบีพูดก่อนจะลุกออกไปและโบกมือบ้ายบายเลย์

"อื้อ แล้วเจอกันนะ"เลย์บอกพร้อมกับบ้ายบายตอบเช่นกันก่อนที่จะเจบีจะวาร์ปด้วยS.P.Dและหายไปจากสายตาของเลย์

"...."

"สุดท้ายก็เป็นอย่างที่ฉันคิดสินะ"

"!!!"เลย์หันควับ!ไปมองด้านหลังทันทีก็พบเห็นบุคคลตัวสูงที่เค้าไม่อยากจะเจอมากที่สุดในตอนนี้

เลย์ตัดสินใจลุกขึ้นมองหน้าคริสตรงๆก่อนจะพูดตอบออกไป

"ก็แล้วแต่ที่นายใส่ใจ!! เพราะทุกสิ่งทุกอย่างแสดงให้ฉันเห็นหมดแล้วว่าคำพูดของนายน่ะ เชื่อไม่ได้ซักอย่างเลย!!!"เลย์เถียงกลับอย่าไม่ยอมแพ้

"เหอะ นายต่างหากที่เอาคนอื่นมาเปรียบเทียบเพื่อที่จะเห็นความด้อยกว่าของอีกคน เหอะไงล่ะ ตอนนี้นายหาเจอกี่ข้อแล้วล่ะ ไอ้เจบีมันพิเศษพิสงค์นายคงอยากจะได้มันมาเป็นคู่มากใช่ล่ะ!! หึ ฉันนี่มันโง่จริงๆน่าจะใช้เส้นสายให้ผ.อ.เลือกลู่หานมาให้ซะคงจะดีกะ....ปึก!!!"มือบางที่สุดจะทนกับการที่อยู่เฉยๆฟ้าดลงบนแก้มสากของอีกคนยังไม่ลังเลเมื่อเจอกับคำพูดที่เกินจะทน

"เอาเลยสิ!! นายเป็นนักเรียนของผ.อ.!!! อยากจะใช้เส้นสายเปลี่ยนคู่ของตัวเองตอนนี้ก็เอาเลย!!!"จากที่ร่างสูงนิ่งไปพอได้ฟังคำพูดพวกนี้ก็ยิ่งทำให้โมโหมากขึ้นไปอีก

"เหอะ!! อยากเปลี่ยนคู่งั้นเหรอ แสดงว่านอกจากไอ้เจบีคงมีไอ้ฮุนอีกคนใช่ไหมล่ะ!"เลย์นิ่งไปทันทีและเพิ่มดีกรีความโมโหตอบออกไป

"เมื่อไหร่นายจะเลิกโทษคนอื่นสักที!!! เซฮุนมาเกี่ยวอะไรด้วย"

"เหอะ นายไล่ให้ฉันไปคู่กับลู่หานแสดงว่านายก็คงอยากได้คู่ของลู่หานอย่างไอ้เซฮุนล่ะสิ!!"

"นี่นายอย่ามามั่วนะ!!! แค่เจบีไม่พอเลยไง! ยังต้องโยนความผิดของตัวเองให้คนอื่น"เลย์ตอบ

"ใครกันแน่! อยากได้ไอ้เจบีตัวสั่นถึงได้ต้องเอาความรู้มาระบายที่ฉันห้ะ!"

"นี่นายเลิกมโนสักทีจะได้ไหมห้ะ!"

"ก็เมื่อกี้มันเห็นอยู่ตำตา!! นายยังจะเถียงอีกรึไงใช่สิเดี๋ยวฉันทำเรื่องให้นายย้ายไปเดี๋ยวเลยไหมล่ะ!!จะได้อยากอยู่กับไอ้เจบีสมใจ แล้ววันกีฬาสีก็อย่าหวังเชียวว่าจะไปนั่งข้างนายขยะแขยงคนทรยศผ.อ.!!!"คริสพูดทิ้ง้ายเอาไว้แค่นั้นก่อนจะเดินไปออกอย่างคิดมองกลับมา

"อะไรนะ....นายหาว่าฉันทรยศงั้นเหรอ....จิตใจนาย ทำไมถึงได้เย็นชาได้แบบนี้!!!!"


กลับมาปัจจุบัน

ตึง!!!

"นี่คริสกล้าทำขนาดนี้เลยเหรอ!!!"แบคฮยอนเอามือตบพื้นเสียงดังอย่างโมโหที่คริสกล้าทำกับเพื่อนของเค้าได้ขนาดนี้

"ไม่เคยคิดเลยว่าคริสจะพูดแบบนี้ใส่เพื่อนกันเองแท้ๆ"ซิ่วหมิ่นบอก

"ฮึก"เลย์ยังคงสะอื้นอยู่พลางซบไหล่ลู่หานแล้วปล่อยน้ำตาออกมา มือของลู่หานเองก็คอยลูบหลังเลย์เป็นการปลอบประโลม

"ร้องให้เต็มที่เลยเลย์ อะไรที่นายยังเก็บกดอยู่แบ่งมาให้พวกเรารับไว้บ้างเถอะ"ลู่หานพูดด้วยความรู้สึกที่เสียใจทีเห็นเพื่อนแบบนี้

ก็อย่างว่าเพื่อนเสียใจอยู่ ใครเค้ามีความสุขบ้างและยิ่งรู้อีกว่าตัวเองเป็นหนึ่งในต้นเหตุที่ทำให้เพื่อนต้องร้องไห้แบบนี้

"แต่คริสควรมาขอโทษเลย์นะ"ซิ่วหมิ่นพูดขึ้นพร้อมกับขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจเป็นอย่างมาก

"ใช่!! คริสมาว่าเลย์แบบนี้ได้ยังไงแล้วยังลามมาถึงลู่หานอีก"แบคฮยอนเห็นด้วยกับซิ่วหมิ่นเพราะตัวเค้าเองก็โมโหเช่นกัน

"ฮึก ฉันไม่เจอหมอนั่น ฮึก ตอนนี้หรอก"เลย์พูดออกมาทั้งๆที่ยังคงร้องไห้ไม่ยอมหยุดอยู่บนไหล่ของลู่หาน ด้วยสภาพของเลย์ตอนนี้ทำให้คนที่แบกรับความรู้สึกนั้นที่ส่งผ่านมาทนไม่ได้อีกต่อไป

"แบคฮยอน ซิ่วหมิ่น"

"ห้ะ?/ว่าไง?"ทั้งสองคนตอบพร้อมกัน

"ฝากเลย์ที พากลับไปที่บ้านแล้วให้นอนพัก"ลู่หานบอก ซิ่วหมิ่นกับแบคฮยอนก็มองหน้ากันตรงๆก่อนจะดึงเลย์ที่ร้องไห้จนไม่มีสติออกมาจากตัวลู่หานแล้วช่วยกันพยุง

"ลู่หาน ฮึก นายจะไปไหน"เลย์ถามออกมา

"ไปคุยกะเซฮุนนิดหน่อยน่ะแล้วจะไปธุระต่อ เดี๋ยวไปหาที่บ้านนะ"ลู่หานพูดพร้อมกับยิ้มอย่างอ่อนโยนให้กับเพื่อนรัก

"แล้วรีบมานะลู่หาน"ซิ่วหมิ่นบอก

"อื้อ"ลู่หานตอบ จากนั้นซิ่วหมิ่นจึงพาเลย์ออกไปโดยที่แบคฮยอนขอพูดอะไรกับลู่หานก่อน

"ลู่หาน"แบคฮยอนมองตาลู่หานอย่างรู้กัน

"อืม ฝากเลย์ด้วยที่เหลือฉันจัดการเอง"ลู่หานตอบ

"แน่ใจนะ ว่าจะคุยเอง?"แบคฮยอนถามย้ำอีกครั้ง

"อืม"ลู่หานตอบ

"แล้วเรื่องเซฮุน?"

"หมอนั่นต้องรู้เรื่องอะไรสักอย่างที่ฉันไม่รู้แน่ๆ"ลู่หานตอบอย่างมั่นใจว่าเซฮุนเองก็ต้องรู้เรื่องของพวกเค้าเหมือนกัน

"ไม่ให้ฉันไปด้วยแน่ใจนะ"แบคฮยอนถาม

"ดูแลเลย์เถอะ ตอนนี้เลย์ต้องการเพื่อน"ลู่หานบอก

"อืม เข้าใจแล้วรีบมาหาเลย์นะ"แบคฮยอนบอก

"อืม แล้วจะตามไป"ลู่หานบอกพอแบคฮยอนได้ยินก็ใช้S.P.Dวาร์ปหายไปทันที

พรึบ!!

"เอาหล่ะเซฮุน คงต้องคุยกันหน่อยแล้ว"

พรึบ!!

ณ ลานประลองการต่อสู้

"แล้วไอ้นีออนตอบมึงมาแบบนั้นอ่ะนะ"

"เออ แบบนี้กุจะทำไงต่อว่ะเทา"

"โห่ไอ้ไค เห็นกูเป็นที่ปรึกษาที่ดีมากเลยถูกม่ะสัส"

"เออ กุก็ลืมว่ามึงแม่งเหี้ย"

"อ้าวสัส ด่ากูอีกมึงลุกขึ้นมาเลยสัสเลิกนอนมองหลังคาได้ล่ะ"พอเทาบอกไคจึงขยับตัวลุกขึ้นนั่งเสมอกับเทาที่นั่งยืดขาเยียดยาวมานานแล้ว

"...."

"นี่มึงชอบไอ้ตาโตขนาดนั้นเลย"เทาถาม

"ไม่รู้ว่ะ รู้แค่ว่าตอนนี้กุตื่นก็ดี นอนก็โอเป็นมาตั้งแต่ตอนติวสอบ"ไคตอบ

"เชี้ย เป็นเดือนแล้วนิหว่า ท่องว่่าดีโอๆๆๆๆ มากี่วันละล่ะสัส"เทาตอกกลับ

"เออไงมึง ...กุอยากบอกชอบเค้าว่ะ"

"อยากขยับเข้าไปให้ใกล้เธอ----- ถุ้ย!!เพลงลอยมาเลยสัส"เทาบอก

"ไม่บอกเธอเหี้ยไรของมึง ของกูมันต้อง ปลิวเว้ยยยย!!"

"อยู่ในใจไคเป็นหมื่นล้านคำ-------- ให้ดีโอฟังไม่ได้สักคำ------ อีเหี้ย!เล่นซะกุอารมณ์ศิลปิน"เทาบอก

"นั่นมันเรื่องของมึงเองนะ"ไคบอก

"เออๆ กูผิดเองคร้าบบบบบ"

"...."

"เห้ย ไอ้ไค"

"...."

"เห้ย"

"...."

"ไค มึง?"

"หรือว่ากุควรตัดใจว่ะ"



100%



----------------------------------------------------------------------------------

Talking with writer

ม่ายยยยยยยยยยยยยห้ามตัดใจ!!!! 

สวัสดีค่าาาาาาาาาาาาา ขอโทษที่มาช้านะค่าาาาตอนนี้ไรท์ได้วันหยุดปีใหม่มาแล้ว ไรท์ใช้เวลานอนกะการบ้านไปค่อนข้างเยอะ555 ขอโทษที่ช้าจริงๆนะคะ เราอยากได้คอมเม้นจากทุกคนแต่เม้นไม่มีเลยฮือออออออออออออออ เพราะฉะนั้นเราจะไถ่โทษด้วยการอัพให้เยอะที่สุดในช่วงวันหยุดนะคะ อย่าเพิ่งทิ้งกันน้าาาา สงสารไรท์ตาดำๆน้าาาา อย่าทิ้งกันน้าาาา สุดท้ายนี้เหมือนเดิมฝากติดตามด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ


B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

72 ความคิดเห็น

  1. #60 PuyfaiAmmara (@PuyfaiAmmara) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 20:10
    มาต่อไวๆน่าค่าาติดตามอยุ่
    #60
    1
    • #60-1 N.P.J789 (@229668942) (จากตอนที่ 25)
      27 ธันวาคม 2560 / 18:00
      ค่าาา ตอนหน้ารับรองเข้มข้นแน่ๆ
      #60-1
  2. #59 tawei (@43972540072) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 18:15
    เฮียนิสัยแย่จังอ่ะไม่ชอบเลยไคสู้ๆน้า
    #59
    1
    • #59-1 N.P.J789 (@229668942) (จากตอนที่ 25)
      27 ธันวาคม 2560 / 18:00
      เนอะๆ ขอบคุณที่ติดตามค่าาาา
      #59-1
  3. #58 mimcyzoppa (@mimcyzoppa) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 22:16
    รอน้าาาา
    #58
    1
    • #58-1 N.P.J789 (@229668942) (จากตอนที่ 25)
      25 ธันวาคม 2560 / 10:18
      ขอบคุณค่าาาาาา
      #58-1