Fic Exo MAMA SECRET SCHOOL

ตอนที่ 24 : MAMA SECRET SCHOOL:CHAPTER 22 การสอบ? ประสานรัก? เปิดศึก(100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 217
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    4 พ.ค. 61

CHAPTER 22

MAMA SECRET SCHOOL

การสอบ? ประสานรัก? เปิดศึก

"เอาหล่ะ เริ่มทำข้อสอบได้"หลังจากที่สิ้นเสียงอ.ทุกคนก็เริ่มทำข้อสอบทันที บรรยกาศในการครั้งนี้กดดันมากเพราะการสอบก่อนปลายภาคจะเป็นข้อสอบเขียนที่โคตรของโคตรยาก

Kai part

โอ้ย!!! เชี้ยไรว่ะเนี่ย แม่ง!! ยากฉิบหายมาถามว่าสายเสริมพลังแปลไปเป็นแปรสภาพแล้วจะมีอนุภาพมากแค่ไหนเนี่ยนะ แล้วดันเสือกถามอีกว่าต้องเทียบกับอะไร บ้าไปแล้ว!!! ใครจะไปรู้อีเหี้ย!

ติ้ด

"ครับ ผ.อ.โอเคครับ เรื่องข้อมูลผม...."

"เชี้ยเอ้ย"ไคสถบออกมาด้วยความรู้สึกอยากจะบ้าตาย

"/ไค/"

"....."

"/ไค/"

"หืม?"พอไคเงยหน้าขึ้นไปก็เห็นดีโอที่นั่งสอบอยู่ข้างๆ ไคจึงทำหน้าสงสัยว่าดีโอเรียกเค้าทำไมแต่ดีโอก็ทำนิ้วเป็นตัวเลขให้ ไคก็เลยค่อยๆดูไปเรื่อยๆเป็นตัวเลขที่ว่า

2

ล้าน?

นิวตัน?

ห้ะ 2ล้านนิวตันแล้วเทียบกับอะไรว่ะ?

ตึกๆ

ไคได้ยินเสียงหันไปมองว่าดีโอกำลังเคาะชี้โจทย์ที่อยู่ข้อถัดไปตรงคำว่า

แรงระเบิดนิวเคลีย?

"0*0//ขอบคุณมากนะ"

"อืม"ดีโอตอบก่อนจะก้มลงทำข้อสอบต่อไป ในการส่งคำตอบให้เพราะอ.คุยโทรศัพท์กับผ.อ.อยู่ทำให้ไม่มีอุปสรรคอะไรนักและไคกับดีโอก็นั่งข้างกันทำให้ไม่มีปัญหาอะไร

ไคเองเมื่อผ่านข้อนั้นมาได้แล้วก็ทำข้ออื่นได้สบายๆ โดยมีดีโอคอยลอบมองอยู่ตลอด จนกระทั่งเวลาสอบผ่านพ้นไป



พักกลางวัน

"โอ้ยยย ข้อสอบแม่งยากเหี้ยๆ"พอนั่งลงเทาก็ตักอาหารเข้าปากพร้อมกับบ่นทันที

"ไงล่ะ บอกแล้วว่าให้อ่านเรื่องการแปรพลังเยอะๆ"ซูโฮพูดก่อนจะยกน้ำขึ้นดื่ม เทาก็เบะปากแกล้ง ซูโฮเลยแกล้งกลับ

"ข้อสอบออกเรื่องแปรพลังเยอะจริงๆนะ แล้วก็มีต้องคำณวนอีกอ่ะ"แบคฮยอนพูดขึ้นบ้าง

"ไง โจทย์คำณวนที่ให้ลองทำก็ออกใช่ไหมล่ะ ติวกับชาส แม็คทริกไม่มีพลาด"ชานยอลบอกแล้วก็เอามือไปยีหัวแบคฮยอนเล่น

"อื้ออออ รู้แล้วๆ หัวยุ่งแล้ว!"แบคฮยอนบอกก่อนจะจัดผมใหม่ด้วยรอยยิ้ม

"พวกนายนี่ติวด้วยกันตั้งแต่เช้าเลยเหรอ"เลย์ถาม

"อืม พอดีช่วยกันช๊อตโน้ตน่ะ"แบคฮยอนตอบเลย์

"อ้อ"

"แต่ไอ้ข้อที่ให้เปรียบพลังหลังแปรสภาพเป็นสายอื่นนี่ยากอยู่เหมือนกันนะ"เฉินบอก

"ช่ายๆ มีตั้งหลายแหน่ะ ถ้าไม่อ่านไปนี่ตายแน่ๆอ่ะ"ซิ่วหมิ่นบอก

"นี่เซฮุนกับลู่หานไม่พูดอะไรเลยที่ทำได้สบายเลยล่ะสิ"แบคฮยอนแซวเซฮุนกับลู่หานที่นั่งอยู่ตรงข้ามกัน

"ก็ไม่ได้ยาก/ง่ายดี"ทั้งสองคนต่างตอบพร้อมกันจนน่าตกใจ นานๆทีที่สองคนนี้จะคิดตรงกัน(มั้ง)

"น่อววววพูดพร้อมกันด้วย อย่างงี้เค้าเรียกว่าาาา"เทาพูด

"ใจตรงกัน ฮิ้วววววววววววววววววววว"ไคกับเทาไฮไฟว้กันก่อนจะก้มลงกินข้าวสร้างความฮือฮาให้กับเพื่อนๆก่อนที่ช่วพักกลางวันจะหมดลงและเป็นเวลาอิสระ โดยที่มีคำสั่งที่ว่า ให้ไปซ้อมเรื่องของการต่อสู้และกีฬาประเภทต่างๆให้เรียบร้อย และก็ยังมีคำสั่งที่สุดจะน่าเบื่อ

เนื่องจากโรงเรียนอากาเซเว่นยังไม่ไปเพราะฉะนั้น ก็ต้องซ้อมกีฬาร่วมกันพวกนั้นอีกต่างหาก

"เตรียม...."

"ไป!!!!"

ปัง!!!

ทันทีที่ได้ยินเสียงสัญญาณร่างบางก็รีบวิ่งออกจากจุดสตาร์ททันทีโดยที่วิ่งนำมาเป็นที่2โดยที่กำลังตีคู่อยู่กับเด็กอากาเซเว่น

เมื่อเริ่มเข้าสู่โค้งลู่หานก็อาศัยจังหวะนั้นแซงไปได้แต่เมื่อกลับมาทางตรงก็อีกฝ่ายก็วิ่งขึ้นมาทัดเทียมได้อีกครั้งจนในที่สุดก็เข้าเส้นชัยพร้อมกัน

"แฮ่กๆ นายน่ะ! ใช่ได้เหมือนกันนิ"อีกฝ่ายทักลู่หาน

"อืม แฮ่ก นายก็วิ่งเร็วเหมือนกัน"ลู่หานตอบก่อนจะยื่นมือไปหาอีกฝ่ายที่นั่งฮอบอยู่ข้างล่าง อีกฝ่ายรับความช่วยเหลือก่อนจะลุกขึ้นมา

"ฉันต่งซือเฉิง แต่เรียกวินวินจะดีกว่า นายล่ะ"

"ฉัน ลูซิเฟอร์ เชส แต่เรียกลู่หานก็ได้"

"ลู่หาน? กวางแห่งอรุณรุ่ง? นายเป็นคนจีนเหรอ"วินวินถาม

"ลูกครึ่ง แต่นายคงเป็นคนจีนแท้ๆเลยล่ะสิ"

"ก็แบบนั้นล่ะ ดีล่ะที่เจอคนจีนขี้เกียจพูดภาษาอังกฤษ"วินวินยิ้มให้กับคนบ้านเดียวกัน

"โรงเรียนนายก็มีคนจีนไม่ใช่รึไง"ลู่หานถาม

"ถ้าหากว่าหมายถึงมาร์คล่ะก็ ไม่ต้องพูดถึงหรอกนะ ไม่อยากยุ่งจะว่าไปหมอนั้นก็จีบนายอยู่นิ"วินวินทัก ทำให้ลู่หานถึงกับเซ็ง

"อ่า ก็งั้นมั้ง"

"แล้วนายคิดยังไงล่ะ เท่าที่ได้ยินมาบ้านมาร์คเนี่ยรวยใช่ย่อยเลยนะ"วินวินบอก

"งั้นเหรอ ฉันไม่สนใจอ่ะ"

"โอ้โห้ คนจริงนะเนี่ย"วินวินบอก

"ก็นะ ว่าแต่นายมาจากเมืองไหนของจีนอ่ะ"ลู่หานเลือกเปลี่ยนเรื่องแก้เซ็ง

"มาจากกวางโจวอ่ะ ส่วนนายให้เดาน่าจะมาจากปักกิ่ง"วินวิน

"ฮะๆ ก็ถูกของนาย"ลู่หานบอก

"แต่เดี๋ยวเทอมหน้าฉันย้ายมาอยู่โรงเรียนนี้แล้วล่ะ สะดวกกว่า"วินวินบอก

"อ้าวงั้นเหรอ งั้นยินดีต้อนรับล่วงหน้าล่ะกัน ฉันเองก็เพิ่งเข้ามาไม่นาน"ลู่หานตอบพร้อมกับพูดเป็นกันเองกับวินวิน

"โอเค ก็ดีมาคุยกับนายก็ถือซะว่าหาเพื่อนล่วงหน้าเลย"วินวินบอก

"อืม"


ปัก!!! 

"แจ๋ว"เลย์อุทานออกมาเมื่อธนูของเค้าปักอยู่นตำแหน่งที่เค้าต้องการพอดิบพอดี

"เพิ่งได้10แต้ม อย่าเพิ่งได้ใจไปคนเก่งๆน่ะมันเยอะ"แต่พอได้ยินเสียงคนที่เป็นคู่หูตรงหน้าก็ต้องหมดอารมณ์ไปเลยทีเดียว

"นี่คุณเควิน สมิส ก็แค่พูดชมกันแทนที่จะตัดกำลังใจกันเนี่ยมันพูดยากมากเลยเหรอห้ะ!!"เลย์ถึงกับต้องบ่นค่ะ

"อ้าวนิ นี่อุตส่าห์เตือนด้วยความหวังดีนะเนี่ยเดี๋ยวจะเหลิงซะก่อน"คริสตอบกลับ

"นี่นายเห็นฉันเป็นคนยังไงเนี่ยห้ะ!! ใช่สี้!! ใครมันจะไปเก่งซะทุกอย่างเหมือนลู่หานของนายล่ะ!!"

"อ้าวเห้ย นี่นายถึงขนาดเล่นเพื่อนตัวเองเลยเหรอเนี่ย"คริสนี่ถึงกับเลิกพิงกำแพงเลยครับผม

"อะไร ถึงฉันจะพูดแต่ลู่หานก็ไม่เสียหายสักหน่อยเพราะฉันน่ะรักเพื่อน พูดแต่ข้อดีของเพื่อนย่ะ!"เลย์ตอกกลับ ตาต่อตาฟันต่อฟัน

"อ้อเหรออออ ให้มันจริงเถอะ เห็นชอบโยงไปถึงเพื่อนตัวเองทุกที อิจฉาจะพูดก็ไม่ว่านะ"คริสตอบ

"นี่!!"

"ลอเร็ต"ทั้งสองคนสะดุ้งหันไปขวับมาดูว่าใครเรียก คนหนึ่งปกติ แต่อีกคนนี่สิโกรธจนคิ้วนี่จะเป็นเส้นเดียวกันอยู่แล้ว

"เจบี?"

"ไง ทำไรอยู่..."

"มีอะไร"คริสพูดขึ้นขัดเจบี ทำให้เลย์ตวัดไปมองคริสเป็นตาเดียว

"ฉันเรียกลอเร็ต นายไม่ต้องยุ่งจะได้ไหม"เจบีพยายามข่มเสียงแล้วพูดดีๆเล่นเอาคริสคิดจะตอบกลับ

"นายมีอะไรรึเปล่า"แต่ยังไม่ทันที่คริสจะได้พูดเลย์ก็ขัดขึ้นซะก่อน

"ฉันจะถามนายว่านายจะลงอะไรบ้างน่ะ นอกจากธนูนะ"เจบีถามด้วยความเป็นมิตรพอได้ยินเสียงนี้ที่ไม่เหมือนเสียงพยาบสากกระด้างของใครบางคน

"ก็คิดว่าจะลงวิ่งผลัดนะ ว่ายน้ำก็น่าสนใจ"เลย์ตอบ

"งั้นเหรอ เหมือนกันเลยนะ"เจบีตอบพร้อมกับรอยยิ้มบาดใจละลายทุกครั้ง

"ฮะๆ งั้นเหรอ"

"แล้วนายจะยืนอยู่ตรงนี้อีกนานไหม?"คริสที่ยืนเงียบถามขึ้น ทำให้ทั้งสองคนหันไปมองเป็นตาเดียว

"แล้วสนามยิงธนูนี่เป็นของนายเหรอห้ะ?"เจบีตอกกลับทำให้เลย์หลุดขำออกมาคริสก็เลยจ้องซะจนเลย์หุบยิ้มไปเลย

"ไม่ใช่ของฉันแต่ฉันก็มีสิทธิ์จะทำไรได้อย่างที่นายทำฉันไว้ซะแสบฝั่งลึก!"คริสเน้นหนักคำหลังใส่หน้าเจบี จนทำให้เลย์เริ่มรู้สึกถึงลางไม่ดีที่จะตามมา ก็อย่างว่าล่ะนะ คริสเป็นLucky Studentมีเรื่องหลายเรื่องที่คริสมีสิทธิ์เหนือคนอื่น

"เหอะ ถ้าหากแค้นอะไรอย่ามาใช้กำลังกันเลยดีกว่า ที่ฉันทำวันนั้นน่ะเพราะแค่ต้องการหยุดระดับ8อย่างนายแต่ถ้าหากอยากชำระน่ะ มาเจอกันในรูปแบบของกีฬาดีกว่า"เจบีพูดท้าทายคริสและแน่นอนเอาไฟเจอกับน้ำมันน่ะมันก็ต้องลุกโชนอยู่แล้ว

"ถึงนายไม่พูด ทางนี้ก็กำลังต้องการอยู่พอดี จะเอายังไง"คริสพูดทำให้เจบีกระตุกยิ้มอย่างนึกท้าทาย

"ฉันจะลงประลองตัวต่อตัว ในวันสุดท้ายแบบนับเกมคลีนฮิตถ้าอยากเจอก็ลงประลอง"เจบีบอกคริสถึงได้กระจุกคิ้วกลับ

"ได้ แล้ววันประลองระวังได้นอนหงายเก๋งไปซะก่อนล่ะ"คริสพูดท้าทายเจบีก่อนที่เจบีจะเปลี่ยนโฟกัสไปที่อีกคนแทน

"งั้นฉันไปก่อนนะแล้วเจอกันนะ ลอเร็ต"เจบีพูด

"อืม"

"ไปๆซะได้ก็ดี"พอคริสพูดเลย์ก็ตวัดตาไปมองก่อนที่เจบีจะมองท้าทายก่อนจะเดินจากไป

"นี่นายเป็นอะไรของนายเนี่ยคริส"เลย์ถามทันทีที่เจบีเดินจากไป

"ทำไม ก็มันท้าทายฉันหรือนายห่วงมัน"คริสถาม

"อะไรของนาย นี่เลิกคิดซะทีจะได้ไหมว่าฉันเป็นห่วงเจบี"เลย์ถามด้วยความไม่เข้าใจ

"ก็สิ่งที่ฉันเห็นอยู่ตำตานี่ล่ะ หลักฐานว่านายห่วงมัน ห่วงคนที่อยู่ในโรงเรีบนที่เป็นศัตรูกับเรา!!"คริสตวาด

"ฉันไม่เข้าใจ! ก็ยอมรับนะว่าบางคนก็เป็นอย่างที่นายพูดแต่ก็ไม่ใช่ทั้งหมดไม่ใช่เหรอที่จะเป็นแบบนั้น นายก็เห็นว่าเจบีดีกับฉันเค้าไม่ได้เจ้าเล่ห์ขนาดรู้สึกเลวซะหน่อย"เลย์พยายามเถียงแต่เลย์ยิ่งเถียงก็ยิ่งทำให้เค้ามั่นใจมากกว่าเดิม

ว่าเลย์น่ะห่วงเจบี หรือก็เรียกว่าศัตรูนั้นแหละ!!

"งั้นก็เชิญนายไปญาติดีกับมันตามสบาย! ต่อจากนี้นายจะทำอะไรก็เรื่องของนาย!"คริสตวาดใส่เลย์เป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่จะเดินออกไป

"คริส เดี๋ยว คริส!! คริส!!!"ไม่ว่าเลย์จะเรียกกี่ครั้งคริสก็ไม่คิดที่หันกลับมามองอยู่ดีได้แต่เดินออกจากสนามไปอย่างไม่ใยดี

"อะไรกัน...ฉันไม่ได้ห่วงเจบีซะหน่อย ทำไมต้องว่ากันด้วย..."


19.30น.

"เฮ้อ!เหนื่อยจังเลยยยย เมื่อเช้าสอบตอนเย็นซ้อมกีฬา อืมมม!!"ชานยอลพอเข้ามาในบ้านก็ยืดเส้นยืดสายทันทีพร้อมกับบ่นออกมา

"เอาหน่า นายบอกฉันเองนะว่าไม่ให้บ่นนักหนาน่ะชานยอล"แบคฮยอนพูด

"คร้าบๆ ผมนี่ไม่กล้าขัดใจเบเธอร์แบล็กลิสเลยคร้าบ เดี๋ยวนกแสนสวยของคุณเนี่ยจะมาจิกคอเสื้อผมแล้วเอาไปปล่อยลงทะเล"ชานยอลแกล้งแหย่แบคฮยอน

"โธ่ ชานยอลแอลลี่เค้าก็แค่แกล้งนายเล่นๆเองนะ"แบคฮยอนบอกพร้อมกับเดินมานั่งที่โซฟาบ้านชานยอล 

นั้นแหละค่ะ อ่านไม่ผิดหรอก แบคฮยอนอยู่ในบ้านชานยอล

"คร้าบๆ แกล้งเล่นเฉยๆเล่นจับหิ้วแล้วก็บินไปซะทั่วเกาะเลย555"ชานยอลแกล้งตบมุข แบคฮยอนเลนตีแขนชานยอลแล้วก็ขำออกมาเหมือนกันจะให้กั้นไว้ก็คงไม่ได้เพราะอย่างที่รู้ๆกัน ชานยอลเป็นคนตลกอ่ะนะ

"อ้อ แล้ววันนี้จะค้างนี่ไหม"ชานยอลถาม

"อืมม ถ้าหากอยู่ดึกก็ค้างแหละ แล้ววันนี้คิดยังไงชวนฉันมากินข้าวที่บ้านแถมกำชับด้วยนะว่ามีเรื่องจะคุยกับฉัน"แบคฮยอนถามเจาะประเด็นทำให้สายตาของชานยอลลอกแล็กทันที

"เอิ่ม...พอดีมีเรื่องปรึกษานายอ่ะ ไม่มีไรหรอก!! ฉันไปเตรียมกับข้าวดีกว่า!"ชานยอลพูดแล้วก็ลุกไปที่ครัวทันที

"เดี๋ยวฉันช่วยด้วย"แบคฮยอนวางหมอนทำท่าจะลุกขึ้น

"เห้ย!!ๆ ไม่ต้อง ฉันชวนนายมาฉันทำเอง"ชานยอลบอก

"ไม่เป็นไรหรอก ทุกทีฉันก็ช่วยนายอยู่แล้วเรื่องปกติ"แบคฮยอนตอบปัดก่อนจะเดินเข้าครัวไป

"เห้ย!! แบคฮยอนเดี๋ยว!!"

"หืม?? ชานยอลนายเป็นอะไรรึเปล่าวันนี้แปลกๆ"แบคฮยอนจับผิด

"เอ่อ...ป่าว!! ไม่มีไร เอาเป็นว่านายไปนั่งรอก่อนเถอะ วันนี้ขอโชว์ฝีมือนะๆๆๆๆ"ชานยอลพยายามดันแบคฮยอนออกจากครัว

"อ้ออออ เพราะอยากโชว์ฝีมือเลยให้ฉันไปนั่งรอใช่ม่ะ"แบคฮยอนร้องอ้อเหมือนกับเข้าใจทุกอย่าง

"เอ่อ...เออๆ!! ใช่เพราะฉะนั้นจะยอมไปนั่งรอได้ยัง?"ชานยอลบอก

"โอเคๆ ไปรอก็ได้ฮิฮิ"พอแบคฮยอนเข้าใจทุกอย่างก็กลับไปนั่งที่เดิมรอชานยอลพร้อมดูทีวีไปพลางๆ

"เฮ้อ เกือบแล้วไหมตู"ชานยอลถอนหายใจออกมาเมื่อแบคฮยอนเดินออกไปแล้ว 

"เอาหล่ะ งั้นมาเริ่มกันเลย"ชานยอลพูดแล้วก็เริ่มจัดการเหล่าวัตถุดิบตรงหน้าเพื่อแปรรูปมันมาเป็นอาหารรสโอชา

"เฮ้อ ทำขนาดนี้แบคฮยอนจะตอบว่าไงนะ"ชานยอลพูดออกมาด้วยความกังวล

ติ้ดดดดดดดดดดดด

เสียงหนึ่งแทรกขึ้นในระหว่างความคิดของชานยอลพอมองออกไปก็เห็นแบคฮยอนกำลังหยิบS.P.Dขึ้นมา

"ฮัลโหล ว่าไงเลย์"

"????"

"ห้ะ? ตอนนี้เหรอ!!"

"!!!"อะไรๆ เหี้ยไรตอนนี้ว่ะ เกิดไรขึ้นนนนน พี่ชานอยากเผือกกกกก

"ได้!ๆ เดี๋ยวฉันรีบไปหา รออยู่ที่บ้านนั้นแหละ"แบคฮยอนรีบเก็บS.P.Dก่อนจะวิ่งไปหาชานยอล

"ชานยอลคือว่า..."

"รีบไปเถอะ ฉันได้ยินหมดแล้ว"

"อ้าวงั้นเหรอ โทษทีนะชานยอล พอดีเลย์เป็นอะไรก็ไม่รู้อ่ะ"

"อืมๆ ไม่เป็นไรหรอก รีบไปเถอะ"

"งั้นฉันไปก่อนนะ โทษทีนะชานยอล"

"อืมๆ"พอได้คำตอบจากชานยอล แบคฮยอนก็เลยรีบวิ่งออกไปทันทีโดยมีชานยอลคอยโบกมืออยู่ไกลๆ

.......

"เฮ้อ...พลาดเลยกู..."






40%


(ตั้งแต่หลังจากนี้ ฟังวนไปค่ะ แต่ถ้าหากไม่ขึ้นเปิดเองเลยก็ได้นะคะ เพลงEvery timeค่ะ)


พอออกมาจากบ้านชานยอลแล้วแบคฮยอนก็รีบใช้S.P.Dแล้วไปที่บ้านเลย์ทันที

พรึบ!!!

ก็อกๆ!

"เลย์!"

เอี้ยดดด

"แบคฮยอน..."

"นายโอเคไหม เป็นไรรึเปล่า"แบคฮยอนยิงคำถามใส่รัวๆแต่สิ่งที่ได้กลับจากเลย์คือการส่ายหน้ากลับมา

"แบคฮยอน...ทำไงดี ฉันไม่อยากจะเป็นปมก่อเรื่องนี้นะ"เลย์พูดด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยดี

"เข้าไปคุยกันข้างในไหม นายดูไม่ดีเลย"แบคฮยอนพูดด้วยความเป็นห่วง

"อื้อ..."เลยืตอบตกลงก่อนจะเดินเข้าบ้านไปด้วยกันทั้งคู่

"ไหนเล่าสิ เกิดอะไรขึ้น?"




"ได้ งั้นเรื่องนี้ฉันจะจัดการให้แต่นายห้ามบอกใครเด็ดขาด"

"ตกลง แต่นายก็อย่าลืมสิ่งที่พูดเอาไว้ล่ะกัน

"ทำไม?"

"เพราะฉันคิดว่าจะให้มันเป็นความลับเอาไว้จะดีกว่า"

"ตกลง"ร่างสูงตอบสั้นๆ

"โอเค แล้วนายได้คิดเอาไว้ไหมว่า มันจะลงมืออีก"ลู่หานถาม

"โอกาสที่ดีที่สุด ก็ไม่พ้นงานนี้ยังไงนายกับเพื่อนนายก็ระวังตัวไว้ก่อนแล้วกัน"เซฮุนบอก

"ขอบคุณ..."ลู่หานตอบ

"แต่ถ้าทำได้ฉันอยากให้นายมาอยู่ใกล้ๆฉันจะดีกว่า"เซฮุนพูดทำให้เบิกตาโตทันที

"ทำไมล่ะ"ลู่หานถามด้วยความตกใจ

"พวกนายแต่ละคนก็ใช่ว่าจะดูแลตัวเองได้ เกิดอะไรขึ้นจะได้ดูแลกันได้ไง"เซฮุนตอบและก็งงเล็กน้อยว่าทำไมลู่หานถึงถามเรื่องที่ตัวเองก็น่าจะเข้าใจ

"ฉัน...นายน่าจะรู้อยู่แล้ว"เซฮุนตอบพร้อมกับหลบตาไป

"ความคิดนายฉันจะรู้ได้ไงถ้านายไม่บอก..."

"ลู่หาน...คือ.."เซฮุนลังเลในคำพูดของตัวเอง

"ตอบมาสิ..."ลู่หานเค้นคำตอบทำให้เซฮุนต้องเบี่ยงมาจากสายตาที่คาดหวังของอีกฝ่ายแล้วลุกออกไป

"พอถึงเวลา ฉันจะให้คำตอบเองอย่าลืมที่คุยกันล่ะ"

"ดะ เดี๋ยว..."

ปัง!!

"อย่าไป..."ลู่หานพูดออกมาแม้อีกฝ่ายจะออกไปแล้ว

พอถึงเวลาอย่างงั้นเหรอ แล้วเมื่อไหร่ล่ะเซฮุน 

ความจริงที่นายบอกน่ะถูกแล้ว...

ฉันรู้....

แต่สิ่งที่ฉันต้องการ คืออยากให้นายพูดออกมาด้วยตัวเองต่างหากล่ะ...








"ขอบใจนายมากนะดีโอ"

"เรื่องอะไรเหรอ"

"ก็ที่ช่วยตอนอยู่ในห้องสอบไง"ไคบอกรื้อฟื้นความจำให้ดีโอ

"อ้อ ไม่เป็นไรหรอกก็ช่วยๆกันไป ยังไงที่ช่วยไควันนี้ก็ไม่ศูนย์เปล่าหรอกเนอะ"ดีโอตอบพร้อมกับรอยยิ้มเหมือนเดิม

"ไม่ศูนย์เปล่า? นายรู้ได้ไง ฉันไม่ได้เป็นคนดีขนาดที่นายคิดนะ"ไคพูดเพื่อให้ดีโอมองเค้าใหม่

เพราะถ้าหากคนตัวเล็กมองว่าเค้าดีทั้งที่ไม่ใช่ละก็...

"ไม่หรอกน่า"

พอได้ยินคำตอบแบบนี้ทำให้ไคหยุดความคิดแล้วมองดีโออย่างไม่เข้าใจ

"???ทำไม..."

"ทำไมล่ะ ไคสงสัยอะไรเหรอ"ดีโอถามตอบอย่างใสซื่อย์

"ฉันไม่เข้าใจว่าทำไม นายถึงได้มองฉันมุมแบบนั้น"ไคถามตรงๆ

"ก็ทำไมล่ะ ไคไม่ใช่คนเลวร้ายสักหน่อย"

"ไม่ใช่ ฉันหมายถึงว่านายก็เห็น การพูดจาฉันก็พูดไม่ดี พฤติกรรมก็ไม่ได้เป็นเด็กดีอะไรหน่ำซ้ำ ยังลอกข้อสอบเพื่อนในห้องน่ะเห็นไหม...อย่ามองว่าฉันดีนักเลย"ไคบอกด้วยสีหน้าที่เริ่มเศร้า

นั่นสินะ คิดไปคิดมาข้อเสียของเค้าก็เยอะพอดู...คงไม่เหมาะกับคนที่ดีทุกอย่างหรอก

"ไค"ร่างสูงเงยหน้าสบตาอีกคนก็ที่เดินมาอยู่ตรงข้ามของเค้าแต่ด้วยความสูงก็ทำให้ไคต้องก้มลงมองอีกฝ่าย

"ดะ ดีโอ"หัวใจของร่างสูงกำลังเต้นอย่างรุนแรงในอกแกร่งเพราะคนตัวเล็กนี่มันอะไรกัน ทำไมเค้าจะต้องใจเต้นด้วยล่ะ

"ถ้าหากว่าไคพูดแบบนี้ ก็แปลว่าที่ฉันบอกคำตอบนายก็ผิดเหมือนกันน่ะสิ"

"ไม่! ไม่ใช่นะดีโอ!แบบนั้นมันไม่เหมือนกัน"

"ไม่เหมือนกันยังไงล่ะ ในเมื่อถ้าหากไคบอกว่าตัวเองผิดก็แปลว่าฉันก็ต้องผิดด้วย แต่การที่ไคบอกว่าฉันไม่ผิดก็แสดงว่าไคเองก็ไม่ผิดเหมือนกัน"ดีโอบอกหัวแข็ง

"แต่ว่านะ ดีโอการที่นายบอกคำตอบฉันมันเพราะอยากช่วยจริงๆ แต่ฉันน่ะผิด...ผิดที่ไม่ยอมอ่านหนังสือมาให้ดีๆทั้งๆนายอุส่าห์พยายามช่วย"ไคยิ่งพูดก็ยิ่งรู้สึกผิดมากยิ่งกว่าเดิม

"ก็ที่ฉันเลือกจะช่วยนายไม่ใช่เพราะอยากจะช่วยเพราะเป็นเพื่อนหรอกนะไค"ดีโอพูด ก็ทำให้ไคเริ่มงงทันที

ไม่ใช่เพราะเป็นเพื่อนเหรอ

"แต่นอกจากไคจะเป็นเพื่อนของฉันแล้วไคก็ยังเป็นคนดีด้วย ฉันถึงได้บอกนะไคว่าฉันมั่นใจว่าที่ช่วยไคครั้งนี้ไม่ศูนย์เปล่าเพราะฉันเชื่อว่าไคจะไม่ทำแบบนั้นอีกในครั้งต่อไป"ดีโออธิบาย ทำให้ไคยิ่งใจเต้นแรง

นี่ดีโอคิดกับเค้าดีขนาดนี้เลยเหรอ

"เพราะฉะนั้นถ้าหากไครู้สึกผิด ถ้างั้นรอบต่อไปฉันจะไม่ช่วยนายอีกแล้วและไคก็ต้องสอบให้ได้ติดอันดับด้วย"ดีโอพูดยิ่งทำให้ไคเบิกตาโต

ห้ะ เมื่อกี้ดีโอบอกว่าต้องติดอันดับเนี่ยนะ

"เดี๋ยวนะดีโอ นายขอผิดคนแล้วมั้ง"ไคพูดพร้อมกับทำคิ้วหยักๆเหมือนเป็นสัญญาณว่าไม่ค่อยดีแล้ว

"ก็ไครู้สึกผิดไม่ใช่เหรอถ้างั้น ไคก็ต้องสอบให้ติดอันดับรอบหน้าสิ"ดีโอบอก

"แต่ว่านะดีโอ อันดับมันไม่ใช่ว่าจะติดกันได้ง่ายๆนะนายเป็นเด็กใหม่คงยังไม่รู้"ไคบอก

"ขนาดซูโฮเป็นเด็กใหม่ซูโฮยังติดอันดับเลย"

"ห้ะ!!! นายรู้ได้ไง!ผลเค้ายังไม่ออกไม่ใช่เหรอ?"ไคถึงกับอ้าปากค้างเมื่อได้ยิน

"ซูโฮไปช่วยงานอ.มินโฮ อ.มินโฮเลยแสดงความยินดีกับซูโฮล่วงหน้าที่ติดอันดับด้วย

"อ้อ อะไรว่ะอ.รำเอียง"ไคพูดออกมาแต่ก็คงลืมนะว่าโลกนี้ไม่มีใครเข้ารำตรงกันหรอก

"ก็นั่นแหละ ยังไงก็ตามไคต้องสอบให้ติดรอบหน้าถ้าหากว่ารู้สึกผิดกับฉันจริงๆ"ดีโอบอก

"แต่..."

"รับปากสิไค"ดีโอขยั้นขยอไคให้ไครับปาก

"แต่ฉันไม่เก่งนะ ที่ซูโฮติดเพราะซูโฮเก่งนิ"ไคตอบเพราะตอนติวหนังสือกับซูโฮก็รู้แล้วว่าเป็นไอสไตล์กลับชาติมาเกิด

"ถึงตอนนั้นฉันจะติวให้เอง แต่ไคก็ต้องสัญญาว่าจะต้องพยายาม"ดีโอต่อรองกับไค

"..."

"ไค จะสัญญาได้ไหม"ดีโอยื่นนิ้วก้อยออกมาพร้อมกับีหน้าที่เป็นห่วงและเว้าวอนขอร้องกับไค จนไคใจอ่อน

"อะ อืมก็ได้ สัญญา"ไคยื่นนิ้วเข้าเกี่ยวก้อยกับดีโอ ทำให้ดีโอฉีกยิ้มออกมาทันทีด้วยความร่าเริงและสดใส

"ขอบใจนะไคที่ยอมสัญญา"ดีโอบอกทำให้อีกคนมีสีหน้าขึ้นสีเพราะความใสซื่อย์ของดีโอ

"อ่ะ อืม งั้น...ฉันกลับก่อนนะ"

พรึบ!!

"อะ เดี๋ยว! อ้าวไปซะแล้ว"ยังไม่ทันที่ดีโอจะได้ห้ามแต่ไคก็รับหายตัวไปทันที

"อะไรกัน สิ่งที่อยากพูดฉันยังไม่ได้พูดเลยนะ"




"ก็นั่นแหละเฉิน งั้นพรุ่งพาฉันไปหน่อยนะ"

"อืมได้สิอยากได้ข้อมูลพืชบนเขาก็ดีนะ เพราะอีกเดี๋ยวต้องไปสำรวจกันอีกตอนเทอมหน้า"อีกฝ่ายบอกผ่านทางสาย

"อ้าวเหรอว่าแต่นายรู้ได้ไงอ่ะ อ.บอกเหรอ"ซิ่วหมิ่นถามพร้อมกับสอดตัวเข้าผ้าห่มโดยที่อีกมือยังถือS.P.Dอยู่

"เปล่าหรอกแต่เด็กใหม่ทุกปีต้องโดนนะ หลังจบกีฬาสีอ่ะ"เฉินตอบ

"อ้อ ยากมากไหมอ่ะ"

"ไม่อยากหรอกนะ แต่ฉันจะไม่ได้ไปกับนายน่ะเพราะมันเป็นการทดสอบความสามารถของเด็กใหม่อีกอย่างหนึ่ง

"อ้าวเหรอ แย่จัง"ซิ่วหมิ่นเริ่มกังวลเพราะพอรู้ว่าเฉินไม่ได้ไปด้วย

"ไม่เป็นไรหรอกน่า ไม่ได้อันตรายขนาดนั้นหรอก"เฉินพูดปลอบใจเหมือนได้ยินซิ่วหมิ่นพูด

"ว่าแต่...เฉินจะนอนรึยังอ่ะ"

"ยังอ่ะ ว่าจะฟังเพลงก่อน"เฉินบอกทำให้อีกฝ่ายทางสายตกใจทันที

"หืม? เฉินชอบฟังเพลงก่อนนอนเหรอ"

"อืม ตอนอยู่ญี่ปุ่นชอบร้องนะที่บ้านก็ชอบเหมือนกันหมดด้วย"

"งั้นเหรอ เหมือนแม่ฉันเลยอ่ะแม่ฉันนะชอบร้องเพลงตอนกินข้าวไม่ก็ทำอาหารเหมือนกัน"ซิ่วหมิ่นบอก

"ฮ่าๆ งั้นเหรอถ้าหากฉันไปเที่ยวบ้านนายนี่ก็ร้องกับแม่นายได้เลยน่ะสิ ฮะๆ"เฉินบอก

"หืม อยากมาเหรอมาสิอยู่เกาหลีอ่ะที่โซลแหละหาไม่ยากหรอกบ้านอยู่ใกล้ตึกSM อ่ะแหละ"ซิ่วหมิ่นพูดเชิงเล่นๆ

"ฮะๆ พูดถึงค่ายSM ค่ายนั้นมีนักร้องที่ฉันชอบมากด้วยนะ"เฉินบอก

"อ้าวเฉินก็ชอบค่ายนี้เหรอ ฉันเองก็ชอบEXO กับNCT อ่ะ"ซิ่วหมิ่นดึงเข้าเรื่องที่ตัวเองชอบทันที

"ฉันก็ชอบEXOเหมือนกัน จะว่าไปมาร์คNCTนี่คล้ายๆนายอยู่เหมือนกันนะ"

"ไม่ใช่สักหน่อย มาร์คNCTน่ะแร็ปไม่เก่งเท่าฉันหรอกหน่าไม่เชื่อเดี๋ยวแร็ปให้ดูเลย"ซิ่่วหมิ่นบอกติดตลกทำให้อีกคนถึงกับต้องขำ

"ฮะๆ นายนี่ก็ชอบเรื่องแนวนี้เหมือนกันเลยนะ

หืม?? เหมือนกันงั้นเหรอ 

เรา...เหมือนกับเฉินเหรอ

"นี่เฉิน"

"หืม?? ว่าไงซิ่วหมิ่น"

"ที่บอกว่าชอบร้องเพลงน่ะร้องให้ฟังได้ไหม"ซิ่วหมิ่นขอ

"อารมณ์ไหนเนี่ย"

"เถอะหน่า อยากฟังอ่ะ"

"อ่าๆ ถ้าหากนายขอจะร้องก็ได้แต่อย่ามาว่าเสียงฉันไม่เพราะล่ะ เอาเพลงอะไรล่ะ"

"นายชอบนักร้องคนไหนล่ะ ร้องเลยฉันฟังได้หมดนั่นแหละ"

"เอาเหอะถ้างั้นร้องเลยนะ....

Oh Every time I see you คือแดมนูรือพุแทมยอล------

ทันทีที่เฉินร้องซิ่วหมิ่นก็ฟังอย่างมีมารยาทเงียบๆ ปล่อยให้เสียงอันแสนไพเราะก้องกังวานอยู่ในหูและเคลิบเคลิ้มไปกับมันอย่างมีความสุข

อะไรกันเฉิน ใครบอกว่าไม่เพราะล่ะ นายรู้ไหมว่านี่เป็นเสียงของผู้ชายที่เพราะที่สุด เท่าฉันเคยได้ยินมาเลย





--------------------------------------------------------------------------------

Talking with Writer

สวัสดีค่าาาาา รีดเดอร์สุดสวยที่น่ารักทุกท่าน ขอโทษนะค่าที่ผิดคำพูดไม่ได้มาอัพเลยพอดีว่าเพิ่งเปิดเทอมแล้วเราก็ใช้เวลาไปกับการพักผ่อนขอโทษนะคะ ตอนนี้กลับมาอัพแล้วนะคะ ตามกำหนดเวลาเดิมค่ะ และตอนนี้เราก็ง่วงมากเลยค่ะ แต่เราก็นึกว่าถ้าหากตัวเองเป็นคนอ่านเราก็จะรอเหมือนกันค่ะ เพราะฉะนั้นเราก็เลยต้องอัพ  สุดท้ายนี้ฝากติดตามผลงานไว้ด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ




B
E
R
L
I
N

72 ความคิดเห็น