[Yaoi] ModifyLove แก้สมการค้นหารัก [End]

ตอนที่ 32 : ModifyLove31 : I love you [Sein Part]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 176
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    27 ก.พ. 60

ModifyLove
31
I love you
[Sein Part]

 

          “อะไรนะ! จะให้ไปเรียนต่อที่อังกฤษ!?”

          “ใช่ ถ้าลูกไม่ยอมเลิกกับผู้ชายคนนั้นพ่อเขาก็เสนอแนวทางให้ใหม่ เรียนปริญญาตรีที่นู้นให้จบถึงจะกลับไปเจอกันได้” แม่ผมว่าออกมาเสียงแข็งพลางขมวดคิ้วมองผมไปด้วย

          “ช่วงปิดเทอมล่ะ” ผมมองแม่ตัวเองที่กำลังยืนอยู่ต่อหน้าผม

          “ช่วงปิดเทอมก็ให้หางานพาร์ทไทม์ทำหรือไม่ก็ไปช่วยพ่อเขาทำงานที่บริษัท ห้ามกลับไทยเด็ดขาดจนกว่าจะเรียนจบ” คำตอบที่แม่ผมตอบกลับมาทำเอาผมถึงกับหัวเสียทันที

          “แม่! ผมทำไม่ได้หรอกถ้าให้ไปอยู่ต่างประเทศโดยที่ไม่ได้กลับมาหาคนรักของตัวเองเลย” ผมว่าออกไปเผื่อแม่จะเห็นใจผมขึ้นมาบ้าง แต่มันไม่ใช่อย่างที่ผมคิด...

          “แล้วคิดว่าพ่อกับแม่รับได้รึไงที่ลูกชายตัวเองมีแฟนเป็นผู้ชายน่ะ!”

          “ก็ไม่เคยจะหันมาสนใจลูกตัวเองอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ! รวยกันอยู่แล้วแท้ๆแต่กลับหนีไปทำงานที่ต่างประเทศปล่อยให้ผมกับพี่ราเชลต้องอยู่บ้านกันแค่สองคนตั้งแต่เด็กๆ พอโตขึ้นพี่ราเชลอยากจะเรียนอะไรก็เรียนพ่อแม่ไม่เคยสนจนพี่เขาน้อยใจ แต่ทำไมทีกับผมพ่อแม่ต้องบังคับให้เรียนนู้นเรียนนี่ไม่เห็นเมินผมเหมือนพี่ราเชลบ้างเลยล่ะ พอเตรียมตัวจะสอบเข้ามหา’ลัยที่อยากให้เขาให้ได้กลับมาบอกให้ไปเรียนต่างประเทศแทน พ่อกับแม่จะทำแบบนี้ทำไม ต้องการอะไรจากผมอีก เคยถามบ้างไหมว่าทั้งหมดที่ยัดเยียดให้ผมทำน่ะผมมีความสุขกับมันบ้างรึเปล่า!!”

          ผมระบายความในใจที่อัดอั้นมานานหลายปีให้แม่ได้ฟัง น้ำตาผมก็พลอยไหลออกมาด้วยจนแม่ผมถึงกับนิ่งเงียบพูดอะไรไม่ออกเลยสักคำ

          “เข้าใจแล้ว” แม่ผมตอบกลับมาแค่นั้นก่อนที่จะเดินออกไปจากบ้านของพี่พาย แต่ก่อนที่จะขึ้นไปบนรถที่พ่อกำลังรออยู่ข้างในนั้นแม่ก็หันกลับมาบอกผมอีกที

          “ยังไงซะก็เก็บเรื่องนั้นไปคิดด้วยแล้วแม่จะโทรมาถามอีกที” ว่าจบแม่ก็ขึ้นรถให้ผมได้ยืนมองรถบีเอ็มสีดำเคลื่อนออกไปจากหน้าบ้านพี่พาย ผมยืนนิ่งอยู่ที่เดิมในหัวก็คิดไปด้วยว่าจะเอายังไงต่อกับเรื่องที่แม่เสนอให้ จู่ๆท่อนแขนเล็กเคลื่อนเข้ามากอดผมไว้จากข้างหลังก่อนที่จะซบใบหน้าเข้ากับแผ่นหลังของผมให้ผมได้หันกลับไปมองแล้วโอบกอดคนตัวเล็กกว่าตอบ

          “เข้าบ้านกันเถอะ” พี่พายพูดออกมาแค่นั้นพลางผละกอดออกให้ผมได้พยักหน้ารับรู้ตอบกลับไปก่อนที่จะเดินตามพี่พายที่เดินนำเข้าไปในบ้าน ผมหย่อนตัวนั่งลงข้างๆพี่เขาก่อนที่จะหันไปมองใบหน้าสวยที่กำลังนั่งมองหน้าผมอยู่

          “มีอะไรครับ”

          “นายจะทำยังไงต่อ” พี่เขาว่าออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่สีหน้าพี่เขากลับเป็นกังวลสุดๆ ผมนั่งคิดอยู่สักพักหนึ่งก่อนถามพี่เขากลับไปบ้างเพราะอยากรู้ความในใจของอีกคนทั้งๆที่ผมก็มีคำตอบอยู่แล้ว

          “อยากเลิกกับผมไหม”

          “พี่ไม่อยากเลิก”

          “ผมก็ไม่อยากเลิก” พี่พายตอบผมกลับมาโดยไม่หยุดคิดเลยครับ พอได้คำตอบแบบนั้นผมเลยเผลอส่งยิ้มอ่อนโยนให้พี่เขาจนพี่เขาถึงกับเลิกคิ้วมองผมด้วยความแปลกใจ

          “รู้สึกดีใจน่ะครับที่พี่ไม่อยากเลิกกับผมทั้งๆที่เพิ่งคบกันได้แค่เดือนเดียว”

          “แต่กว่าจะได้คบกันมันก็เกือบปีแหละเว้ย ของอะไรที่ได้มายากๆน่ะต้่องรักษาไว้ให้ดีๆ” พี่เขาว่าออกมาพลางขมวดคิ้ว ก่อนจะยกกำปั้นขึ้นมาต่อยเข้าที่ต้นแขนผมเบาๆให้ผมส่งยิ้มตอบกลับไปแทนคำพูดอื่นๆ เพราะตอนนี้ผมไม่รู้จะพูดอะไรกับพี่เขาน่ะสิ ความรู้สึกมันกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

          “เอาน่าอย่าคิดมาก ถ้าไม่มีทางเลือกอื่นก็คงต้องเลือกทางนี้ทางเดียวนั่นแหละ จะได้รู้ด้วยไงว่าคบแบบผู้ใหญ่เขาคบกันยังไง” พี่เขายื่นมือเข้ามาบีบไหล่ผมเบาๆเมื่อเห็นว่าผมยังมัวแต่คิดมากจนไม่ยอมพูดอะไร

          “อืม”

          พี่พายนั่งมองผมอยู่สักพักก่อนที่จะเอนตัวล้มนอนหนุนตักผม มองหน้าผมยิ้มๆหลังจากนั้นค่อยเอื้อมมือตัวเองมาถอดแว่นตัวเองออกให้ผมได้ไล่สายตามองใบหน้าหวานของอีกคนที่นานๆจะได้เห็นที ก็พี่เขาเล่นไม่ให้ผมได้เห็นหน้าตอนถอดแว่นเลยน่ะสินอกจากตอนพี่เขาหลับ แถมตอนนี้ยังมานอนยิ้มให้ผมอีก น่าฟัดมากๆเลยล่ะถ้าไม่ติดว่าผมฟัดไปตามใจตัวเองแล้วจะโดนโบกทีหลังน่ะ

          “ไม่ต้องเครียดน่า” พี่พายว่าพลางยกมือขึ้นมาโอบรอบคอผมให้โน้มหน้าลงเข้าไปใกล้ๆจนหน้าผากชนกัน ผมกับพี่พายสบตากันอยู่สักพักจากตอนแรกที่พี่เขากำลังยิ้มให้ผมอยู่ รอยยิ้มนั้นกลับค่อยๆจางไปจนเหลือแต่ใบหน้าที่เรียบนิ่ง

          “ถ้าเลือกได้ก็ไม่อยากให้ไปอยู่นู้นหรอกแต่ทำไงได้ไม่มีทางเลือกแล้วนอกจากทางนี้ ให้ตายยังไงพี่ไม่ยอมเลิกกับซินหรอกนะ...รู้ไว้ด้วย” พี่พายว่าออกมาเสียงเย็นให้ผมถึงกับขนลุกเกรียวไปทั้งตัว

          “พี่พาย...”

          “หืม?”

          “So cute!” ว่าจบผมก็ฟัดลงไปที่แก้มเนียนทั้งสองข้างของคนที่กำลังนอนหนุนตักผมอยู่โดยที่ไม่ให้อีกคนได้ตั้งตัว พูดมาได้ว่าไม่ยอมเลิกกับผม น่ารักเกินไปแล้ว

          “เฮ้ย! หยุดเลยซิน! พี่บอกให้หยุด!”

          “น่ารักขนาดนี้จะให้ผมหยุดเหรอ ไม่เอาหรอก” ผมผละออกมาพูดกับพี่เขา หลังพูดจบก็ก้มลงฟัดต่อจนพี่พายทนไม่ไหวถึงกับยกกำปั้นทุบอกผมให้ผมผละออกอย่างเสียดาย

          พี่ยังไงก็คือพี่ครับบอกอะไรก็ต้องฟัง ยิ่งเป็นพี่พายด้วยแล้วผมไม่กล้าหือหรอก

          “แม่ง...ทำอยู่นั่นแหละ ถ้าอยากทำจริงๆทำไมไม่ไปทำในห้องนอนล่ะ...”

          ห้ะ? นี่ผมไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม?

          “อะไรนะพี่ ผมขออีกที”

          “ถ้าอยากทำจริงๆทำไมไม่ไปทำในห้องนอนเล่า!” พี่พายว่าออกมาหน้าแดงก่ำให้ผมได้มองอึ้งๆก่อนที่จะยิ้มกะลิ้มกะเหลี่ยใส่ไปที

          “พูดแล้วห้ามคืนคำ” ผมว่าออกไปยิ้มๆพลางชี้หน้าพี่เขาไปด้วย

          “เออ ไม่คืนคำหรอก” สิ้นสุดคำพูดของพี่เขา ผมรีบดันพี่พายให้ลุกนั่งดีๆก่อนที่จะใช้แขนทั้งสองข้างของตัวเองช้อนร่างคนที่อายุมากกว่าขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน หลังจากนั้นค่อยเดินขึ้นบ้านไปยังห้องนอนที่พี่พายเขาอยากจะทำกับผม

          ผมวางร่างบางลงบนเตียง

          “มาสิ”

          พี่เขาว่าเสียงพร่าพร้อมกับอ้าแขนให้ผมได้โผเข้ากอดก่อนที่จะกดจูบลงบนริมฝีปากนิ่มของคนตัวเล็ก มือบางเลื่อนไปตามแผ่นหลังของผมก่อนที่จะสอดเข้าไปใต้เสื้อพลางลูบไล้แผ่นหลังของผมไปมาราวกับกำลังบิ้วต์อารมณ์ผมให้มีมากขึ้น

          “ฮึก อื้ออ...ฮ่ะ ซิน...”

          “ครั้งแรกเลยนะที่พี่ยั่วผมก่อนแบบนี้” ผมว่าพลางปลดกระดุมเสื้อตัวเองออก สายตาก็จับจ้องคนที่กำลังถอดเสื้อตามผมไปด้วย

          “แล้ว...ซินชอบไหมล่ะ” น้ำเสียงเซ็กซี่กระซิบข้างหูผมก่อนที่ลิ้นร้อนๆของคนที่พูดจะตวัดเลียใบหูไปมาราวกับต้องการยั่วยวนผมมากกว่านี้ เลียอยู่สักพักพี่เขาก็เปลี่ยนมางับหูผมด้วยความหมั่นเขี้ยวพลางถอดกางเกงผมออกไปด้วย

          “พี่พาย...” ผมเหลือบมองมือซุกซนที่กำลังลูบคลำน้องชายขนาดชาวตะวันตกของผมอยู่ก่อนจะเรียกชื่ออีกคนออกไปเสียงต่ำ

          “หึ~ พี่ขออมได้ไหม”

          “ห๊า? อม? จะอมอะไร?” ผมถึงกับทวนคำถามเลยครับเมื่อได้ยินเสียงที่พี่พายพูดออกมา

          “จับอะไรอยู่ก็อมอันนั้นแหละ” สิ้นสุดคำพูดของพี่เขาผมถึงกับก้มมองน้องชายผมทันที แต่ก่อนที่กำลังจะเงยหน้ามองคนขอ คนที่นอนอยู่ใต้ร่างผมกลับผลักให้ผมนอนราบลงกับเตียงแล้วเจ้าตัวก็ขึ้นมานั่งทับเอวแทน

          “พี่พาย...พี่เปลี่ยนไปนะเวลาที่พี่มีเซ็กส์กับผม”

          “หืม?” พี่เขาครางออกมาจากลำคอขณะที่ตัวเองค่อยๆขยับกายไปที่ปลายเท้าแล้วใช้มือทั้งสองข้างรูดรั้งแก่นกายผมเอาไว้

          “ก็ปกติก่อนคบกันพี่เป็นฝ่ายปฏิเสธหมดเลยหนิ แล้วทำไมตอนนี้พี่ถึงเป็นฝ่ายขอทุกอย่างก่อนเลยล่ะ พี่ไม่อายเหรอ” ก็อย่างที่ผมว่านั้นแหละครับ ก่อนคบกันพี่เขาปฏิเสธผมทุกอย่าง แต่ก็นะหลังจากคบกันแล้วนี่เป็นครั้งแรกที่มีเซ็กส์กันน่ะ

          “ก็ตอนนั้นยังไม่ได้คบไง อีกอย่างพี่อายุมากกว่านายทำไมพี่ต้องอายด้วย”



----------------------------------------------------------
เนื้อหาส่วนนี้ถูกตัดออก
----------------------------------------------------------

 


เวลาผ่านไป

          เปลือกตาหนักอึ้งค่อยๆเปิดขึ้นเมื่อแสงวันใหม่สาดส่องผ่านหน้าต่างมายังห้องนอนก่อนจะยกมือขึ้นขยี้ตาเบาๆแล้วหันไปมองนาฬิกาที่ตั้งอยู่หัวโต๊ะให้ได้รู้ว่าตอนนี้เก้าโมงเช้าแล้ว ผมค่อยๆหันไปนอนตะแคงมองใบหน้าหวานที่กำลังหลับไหลอยู่อย่างไม่รู้สึกตัว  เมื่อวานเล่นจัดซะหนักพี่เขาคงไม่ตื่นขึ้นมาง่ายๆหรอก

          ระหว่างที่นอนมองอีกคนผมก็คิดไปเรื่อยๆเกี่ยวกับเรื่องที่ต้องไปเรียนต่อที่อังกฤษ ไปอยู่นู้นจะไปใช่ชีวิตต่อยังไง จะได้คุยกับพี่พายเขาบ้างไหม และที่สำคัญคือ...ผมกับพี่พายจะไปรอดรึเปล่าอันนี้แหละที่ผมเป็นห่วงที่สุด

          “ตื่นแล้วเหรอ” เสียงงัยเงียของพี่พายดังขึ้นมาดึงความคิดผมให้กลับไปอยู่กับปัจจุบัน ผมยิ้มให้พี่เขานิดๆแทนคำตอบไป

          “นอนต่อกันเถอะ ง่วง” ว่าแล้วพี่เขาก็ก้มลงซุกอกผมพร้อมกับกดคอผมลงมาให้ซุกผมนุ่มอีกที ผมก็ปล่อยให้พี่เขานอนต่อ พลางโอบกอดคนอายุมากกว่าไว้ในอ้อมกอดไปด้วยเพราะไม่รู้ว่าอีกนานเท่าไหร่ที่ผมจะได้กอดพี่เขาอีก ในเมื่อผมมีเวลาที่จะได้อยู่ร่วมกันกับพี่เขาแล้วผมก็ควรที่จะรีบทำซะตั้งแต่ตอนนี้

          “พี่พาย...ถ้าผมไปเรียนต่อที่นู้นพี่จะอยู่คนเดียวได้ใช่ไหม” ผมพูดออกไปลอยๆโดยไม่คิดจะเอาคำตอบกับคนที่กำลังหลับอยู่

          “ทำไมจะไม่ได้ล่ะ ในเมื่อนายจำเป็นต้องไปจริงๆพี่ก็ต้องอยู่ให้ได้อยู่แล้ว” แต่แล้วคนที่ผมคิดว่ากำลังหลับอยู่ก็ตอบกลับมาทำเอาผมชะงักทันที คนผมสีน้ำตาลแดงผละออกพลางขยับนอนมองหน้าผมตรงๆแล้วยื่นมือบางเข้ามาลูบหน้าผมเบาๆอย่างอ่อนโยน

          “พี่จะมีแค่ผมคนเดียวใช่ไหม” ผมว่าออกไปเสียงอ่อนพลางสบตาสีน้ำตาลเข้มไปด้วย

          “ดีๆแบบนี้เลิกไปก็ไม่รู้จะหามาแทนได้รึเปล่า พี่มีนายแค่คนเดียวนั่นแหละไม่ต้องห่วง” พี่เขาว่าพลางขยับหน้าเข้ามาใกล้ๆผมจนหน้าผากชนกัน หลังสิ้นสุดประโยคที่พี่เขาพูด ก็ยื่นมือไปกดท้ายทอยผมให้ขยับมาแล้วประกบปากนุ่มเข้ากับริมฝีปากของผมอย่างแผ่วเบา

          Rrrrrrrr.

          แล้วเสียงโทรศัพท์ผมก็ดังขึ้นให้ผมต้องละปากออกจากจูบที่พี่เขาเป็นคนเริ่มก่อนด้วยความเสียดาย ผมมองหน้าพี่เขาอยู่นานจนพี่พายต้องพยักพเยิดให้ผมหันไปรับโทรศัพท์ที่วางอยู่หัวเตียงผมเลยต้องทำตาม

“ครับ”

          “ซิน ลูกเลือกได้รึยังว่าจะเรียนต่อที่อังกฤษหรือจะเลิกกับผู้ชายคนนั้น” เสียงของแม่ดังมาตามสายให้ผมได้ฟัง ผมเงียบอยู่อย่างนั้นราวกับไม่อยากตอบ ไม่ว่าตัวเลือกไหนผมก็ไม่อยากจะทำแต่ในเมื่อในใจผมเลือกได้แล้วบวกกับแม่ที่รบเร้าให้ผมรีบตอบผมเลยต้องกลือนก้อนที่จุกอยู่ตรงลำคอลงไปอย่างอยากลำบากแล้วเอ่ยออกไปเสียงอ่อน

          “เรียนต่อที่นู้นครับ”

          “แม่ว่าแล้วว่าลูกต้องเลือกทางนี้ งั้นรีบเตรียมตัวซะนะ เหลืออีกหนึ่งเดือนที่จะได้อยู่ที่ไทยเพราะหลังจากเดือนพฤษภาไปแล้วลูกต้องไปปรับตัวที่อังกฤษก่อนมหา’ลัยเปิดสามเดือน”

          “ห้ะ! ผมมีเวลาอยู่ที่ไทยแค่หนึ่งเดือน!?”

          “ใช่ ถ้าให้ซินไปเดือนกันยาที่มหา’ลัยเปิดเลยซินจะปรับตัวไม่ได้เลยน่ะสิ” แม่ว่าออกมาเสียงเรียบราวกับไม่รู้สึกอะไร ต่างจากผมที่กำลังโมโหคนเป็นแม่และคนเป็นพ่อสุดๆที่บีบบังคับให้ผมต้องเลือกทางนี้ แถมยังมาจำกัดเวลาที่ผมจะได้อยู่กับพี่พายให้น้อยลงไปอีก

          หลังจากที่แม่ว่าจบผมก็นิ่งเงียบไม่คิดที่จะพูดอะไรก่อนที่จะตัดสายทิ้งไปแล้วหันไปมองหน้าพี่พายที่กำลังมองหน้าผมอยู่ด้วยสายตาสั่นไหว

          “อีกหนึ่งเดือนสินะ” พี่เขาว่าออกมาเสียงอ่อนพลางส่งยิ้มน้อยๆให้ผมผิดกับดวงตาที่กำลังสื่อออกมาว่าพี่เขาอยากจะร้องไห้ออกมาอยู่รอมร่อ

          “หนีไปอยู่ที่อื่นกับผมไหม ไม่ต้องไปเรียนต่างประเทศ ไม่ต้องเลิกกัน หนีไปเงียบๆไม่ให้ใครรู้ไปใช้ชีวิตอยู่กับผมแค่สองคน ไปกับผมไหมพี่ ผมอยากอยู่กับพี่นานๆอยู่กับพี่ตลอดไป...”

          “ซินใจเย็นๆ” พี่เขาขยับเข้ามาหาผมพลางจับหน้าผมไว้ทันทีเมื่อเห็นว่าผมเริ่มสติหลุด

          “พี่เข้าใจว่าไม่มีใครอยากไปจากใครหรอก แต่นั่นมันอนาคตของนายนายจะมาทำลายอนาคตตัวเองแบบนี้ไม่ได้นะ ที่พ่อแม่นายทำแบบนั้นน่ะเพราะเขาอยากให้นายได้ดี อย่าพยายามปฏิเสธเลย เรามาอยู่ด้วยกันใช้ชีวิตด้วยกันให้เต็มที่ก่อนที่นายจะไปอยู่อังกฤษกันเถอะ” พี่เขาว่าออกมาทั้งน้ำตา

          “พี่รักซินนะ”


      






ThaRat Talk
          พ่อแม่เซอินโคตรใจร้าย -0- แต่ตอนนี้ครูพายคือโคตรยั่ว โคตรรุกอ่ะ รุกทีซินถึงกับไปไม่เป็น 555+





ADD FAV. <Click Pic>

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

93 ความคิดเห็น

  1. #29 Wapitch (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:14
    พายก็บินตามไปหาซินเลยยย
    #29
    0