[Yaoi] ModifyLove แก้สมการค้นหารัก [End]

ตอนที่ 31 : ModifyLove30 : You are my first love [Pi Part]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 196
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    21 ก.พ. 60

ModifyLove
30
You are my first love
[Pi Part]

 

          “ครูน่ะ...เป็นแฟนคนแรกของผม”

          หา? เอาจริงดิ? คนแรกเนี่ยนะ? ไม่จริงอ่ะผมไม่เชื่อว่าผมจะเป็นแฟนคนแรกของซิน ก็ในเมื่อก่อนหน้านี้ที่ผมจะมารู้จักกับไอ้เด็กนี่ ก็ได้ยินข่าวลือมาว่ามันไปมีเซ็กส์กับผู้หญิงในห้องพยาบาลโดยไม่เลือกหน้าเลยไม่ใช่เหรอ

          แล้วพอผมทำหน้าไม่เชื่อไปซินเลยอธิบายให้ผมฟัง

          “เอาจริงๆเลยนะครู ตั้งแต่เกิดมาผมไม่เคยมีแฟนเลยสักคนผมสาบานได้ ส่วนที่ไปมีเซ็กส์กับผู้หญิงในห้องพยาบาลตั้งแต่ขึ้นม.ปลายน่ะเพราะผมอยากลองเท่านั้นเอง แล้วพอได้ลองมากๆมันก็ติดอ่ะครูผมก็เลยทำมันทุกเวลาที่อยากทำ ภายในโรงเรียนนั่นเลยเพราะยังไงน้าผมก็เป็นผอ.อยู่แล้ว แต่ผมก็ป้องกันตลอดนะมีแต่ครูนั่นแหละเป็นคนแรกเลยที่ผมสดด้วย” ซินอธิบายยาวออกมาให้ผมฟัง

          “เหอะ งั้นเหรอ” ผมหัวเราะเหอะออกไปก่อนที่จะกอดอกแล้วหันหน้าหนีคนที่อายุน้อยกว่าเกือบสิบปี แค่อยากลองแค่นั้นน่ะเหรอ ไม่เห็นจะสมเหตุสมผลเลย

          “แต่ว่าตั้งแต่ที่ครูเข้ามาในชีวิตผมน่ะ ผมก็ไม่เคยมีอะไรกับใครอีกเลยนะนอกจากครูคนเดียวเท่านั้น” ซินว่าออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจังทำให้ผมต้องหันกลับไปมองหน้าเขาก่อนที่จะสบเข้ากับด้วยตาสีน้ำตาลอ่อนที่เต็มไปด้วยความจริงจังทำเอาผมถึงกับหน้าร้อนขึ้นมาทันที

          “อะ...เออ รู้แล้วล่ะน่ารีบๆขับไปเถอะ เพื่อนนายบุกบ้านครูแล้วครูจะกลับไปดูบ้าน”

 

เวลาผ่านไป

          “เอ้า ชน!”

          เสียงของเบลล์ดังขึ้นมาก่อนที่จะชวนเพื่อนๆที่นั่งตั้งวงกินหมู่กระทะอยู่ชนแก้วเบียร์กินกัน ก่อนที่เพื่อนในวงตัวเองและวงอื่นๆจะยกแก้วดื่มให้ผมได้มองด้วยสายตาเป็นห่วง

          ถ้าเกิดไอ้เด็กพวกนี้มันเมากันเละเทะกลับบ้านไม่ได้ขึ้นมาผมก็แย่เอาน่ะสิ เด็กแปดสิบกว่าคนอัดกันเข้ามาในบ้านผมเลยนะ ถ้าจะต้องมาหาที่นอนให้ไอ้เด็กพวกนี้ผมไม่หาให้หรอกน็อคตรงไหนก็นอนตรงนั้นไปเลย แต่กับเด็กผู้หญิงน่ะสิจะเอายังไง

          “พี่ครับ ถ้าเด็กผู้หญิงเมากันจะให้นอนบ้านผมเหรอ” ผมหันไปถามหาพี่พู่กันหรือที่เด็กๆเรียกกันก็ครูปาริชาตินั่นแหละ พี่พู่กันเขาเลยหันมามองผมยิ้มๆก่อนที่จะตบบ่าผมเบาๆ

          “เด็กผู้หญิงน่ะไม่ต้องห่วงหรอกเดี๋ยวพี่จะให้แฟนพี่เอารถกระบะมารับเด็กๆแล้วไปส่งที่บ้านน่ะ เด็กพวกนี้พี่เคยไปบ้านมาหมดแล้วแต่ยกเว้นห้องห้าน่ะนะ เห็นเด็กห้องห้าบอกอยู่นะว่าให้ไปส่งที่บ้านใครสักคนเนี่ยแหละแล้วจะไปนอนบ้านเพื่อนกันหมดเลยนายไม่ต้องห่วงหรอก ส่วนเด็กผู้ชายเนี่ยสิ...”

          “เดี๋ยวผมจัดการเองครับ” ผมตอบกลับไปพลางกวาดตามองเด็กๆไปด้วย

          “เอ้าครู ทำไมไม่ดื่มอ่ะฉลองหน่อยดิ พวกผมจบม.6ทั้งที” แม็กซ์เดินเข้ามาหาผมพร้อมกับแก้วเบียร์สองแก้วในมือ แก้วแรกส่งให้พี่พู่กันส่วนแก้วที่สองแม็กซ์เขาส่งให้ผม จริงๆก็กะจะไม่รับหรอกแต่พอเห็นพี่พู่กันรับจากเด็กมาแล้วผมก็เลยต้องรับตาม

          ถ้าผมดื่มใครจะเก็บศพไอ้พวกนี้กันล่ะ

          “ครูปาริชาติมากินกับพวกหนูสิ” แล้วเด็กๆผู้หญิงที่ตั้งวงอยู่ในบ้านก็เรียกให้พี่พู่กันเข้าไปร่วมวงด้วย พี่พู่กันเลยหันมาทางผมแล้วขอตัวไปหาเด็กก่อนทิ้งให้ผมยืนอยู่กับไอ้ตัวปัญหาที่มันพาเด็กๆมากินที่บ้านผมกันอยู่สองคน

          “เพราะมึง” พอพี่เขาเดินออกไปปุ๊บผมก็เปิดบทสนทนาขึ้นมาทันที

          “โห่ครู ไหนๆก็ไหนๆแล้วไงครูจะได้จำได้ว่าพวกผมสร้างวีรกรรมอะไรไว้บ้าง” แม็กซ์ว่าพลางยกแก้วขึ้นดื่มเบียร์ก่อนที่จะพยักพเยิดให้ผมดื่มตามบ้าง แต่ผมไม่ดื่มอ่ะครับ เบะปากใส่มันไปทีหนึ่งก่อนที่จะเทเบียร์ของผมใส่แก้วมันแล้ววางแก้วไว้ที่โต๊ะข้างๆ

          “ตราตรึงใจดีเนอะ” ผมพูดประชดมันออกไปเดินออกจากบ้านไปที่ลานสนามหญ้าหน้าบ้านผม จริงๆลานมันก็ไม่ได้เล็กหรอกแล้วก็ไม่ได้ใหญ่ด้วยถ้าตอนที่ไม่มีอะไรเลยมันก็ดูโล่งๆแต่ดูตอนนี้สิครับ เอาซะแน่นเลยไอ้เด็กพวกนี้

          “เออแม็กซ์นี่นาย...เฮ้ยซิน!”

          “อะไรครับ” ผมรีบร้องขึ้นมาทันทีเมื่อกำลังจะหันกลับไปคุยกับแม็กซ์แต่ซินเขาไม่รู้ว่าโผล่มาจากไหนจู่ๆก็สาวเท้ายาวเข้ามาหาผมแล้วช้อนร่างผมขึ้นไปไว้ในอ้อมแขนเขาทันที

          “ปล่อยดิวะ”

          “ไม่ปล่อยอ่ะ”

          แหน่ะ เดี๋ยวนี้มีเถียง!

          “ก็บอกให้ปล่อยไง!” ว่าจบผมก็ดิ้นขลุกที่จะลงจากอ้อมแขนแกร่งแทนที เป็นเด็กนักเรียนแท้ๆทำไมถึงมีกล้ามได้วะ เอาเวลาที่ไหนไปออกกำลังกายวันๆเอาแต่เรียนแท้ๆ

          “ไม่เอาครู เดี๋ยวครูก็หนีผมไปคุยกับผู้ชายคนอื่นอีกอ่ะ ผมไม่ให้คุย”

          ซินว่าออกมาพลางสบตาผมด้วยสายตาขุ่นเคืองพร้อมกับน้ำเสียงไม่พอใจนิดๆ เล่นเอาซะผมถึงกับหน้าแดงขึ้นมาท้นที แล้วประเด็นคือซินเขาไม่ได้พูดเบาด้วยไง พูดทีได้ยินกันทั้งซอยแล้วมั้ง!

          “โหยครูยอมอ่อ”

          “ครูสวนกลับไปเลย”

          “ยอมไม่ได้นะครู เถียงกลับไปเลยครูเก่งเรื่องพวกนี้หนิ ตอนเจอกันแรกๆเห็นเถียงกันทุกวันเลยแล้วทำไมวันนี้เงียบกริบอ่ะ” เสียงเด็กๆแทรกขึ้นมาระหว่างที่ผมกำลังหน้าแดงอยู่ จะให้เถียงอะไรออกไปล่ะวะตอนนี้หัวมันคิดอะไรไม่ออกแล้วเนี่ย

          “มึงปล่อยกูเลย” นี่แหละครับคำที่คิดได้ในตอนนี้

          “พูดไม่เพราะผมไม่ปล่อย”

          “ไอ้เด็กเวรนี่...!”

          “ไม่ปล่อย” แล้วมันก็กระชับแขนแน่นขึ้นไม่ให้ผมได้ลงไปอย่างง่ายๆจนผมต้องสูดหายใจเข้าลึกๆเพื่อที่จะสงบสติอารมณ์ไม่ให้ปรี๊ดแตก

          “ซิน ปล่อยครูได้แล้ว” ผมว่าออกไปพลางช้อนตาขึ้นมองคนที่กำลังอุ้มผมอยู่ แล้วระหว่างที่ผมกำลังมองหน้าเขาอยู่ซินเขาถึงกับชะงักหยุดนิ่งไม่หือไม่อืออะไร จนผมเองที่เป็นฝ่ายยื่นมือเข้าไปตบหน้าเขาเบาๆเพื่อเรียกสติกลับมา

          “เป็นอะไร”

          “เปล่า...แค่ครูน่ารักเกินไปเท่านั้นเอง คราวหลังอย่าไปทำแบบนี้กับใครที่ไหนนะให้ผมเห็นคนเดียวก็พอแล้ว” ซินว่าออกมาตรงๆให้ผมได้เขิน

          บะ...แบบนี้มันเรียกว่าหวงไม่ใช่เหรอวะ ไหนว่าไม่เคยคบกับใครไงทำไมคำพูดของมันถึงมัดใจผมซะอยู่หมัดอย่างนี้เลยล่ะ

          “เดี๋ยวนะ เมื่อกี้ครูเรียกเซอินว่าซินเหรอ ทำไมเรียกได้อ่ะ” จู่ๆเบลล์ก็แทรกขึ้นมาให้ผมกับซินได้หันไปมองตามเสียง

          “ก็เป็นแฟนกันหนิ ไม่เห็นจะแปลกตรงไหนเลยเบลล์” แล้วต้นไม้ก็ตอบแทนซินที่กำลังจะอ้าปากตอบออกไป ก่อนที่ซินจะพูดเสริมขึ้นมาอีก

          “แต่เอาจริงๆครูเขาก็เรียกแบบนี้มาตั้งนานแล้วล่ะ แต่แค่ไม่เคยเรียกให้พวกนายได้ยินเท่านั้นเอง”

          “เอาจริงดิ? ทำไมครูปิดบังพวกผมแบบนี้อ่ะ” แล้วก็ยังไม่แคล้วที่เบลล์จะถามต่อจนตะวันที่กำลังนั่งย่างหมูอยู่ที่กระทะต้องเดินเข้ามาลากเบลล์ออกไปจากผมและซินให้ผมได้หันกลับไปสนใจซินต่อ

          “โอเค ผมปล่อยแล้วก็ได้” ยังไม่ทันที่ผมจะได้พูดอะไรซินก็รีบปล่อยผมลงพื้นทันทีเมื่อเห็นว่าผมยกหมัดขึ้นมาตั้งท่าจะต่อยเขา

          “ไปกินหมูกระทะกันเถอะ” ซินว่าออกมาก่อนที่จะเดินจับมือผมไปที่วงของตัวเองแล้วดันไหล่ให้ผมนั่งลงก่อนที่จะเริ่มกินกันอย่างเอร็ดอร่อย

 

 

          “ครู”

          “อะไร”

          “ยังไม่ง่วงเหรอ เที่ยงคืนแล้วนะ” ซินถามผมให้ผมได้ก้มลงมองคนที่กำลังนอนหนุนตักผมอยู่ ผมมองหน้าเขาสักพักก่อนที่จะยื่นมือไปลูบผมเขาเบาๆ เห็นผมยาวๆแบบนี้ก็อยากเล่นแฮะ

          “ยังไม่ง่วงหรอก เพิ่งกินไปอิ่มๆจะให้นอนเลยเนี่ยนะ เดี๋ยวก็อ้วนกันพอดี” ว่าจบผมก็เงยหน้าขึ้นมองพระจันทร์ที่กำลังสาดแสงลงมาให้ผมกับซินที่กำลังคุยกันอยู่ได้อาบแสงจันทร์ไปในตัว

          ตอนนี้ผมกับซินกำลังนั่งมองท้องฟ้ายามค่ำคืนอยู่บนระเบียงข้างห้องนอนของผมครับ ปกติจะเอาไว้ใช้ตากผ้าและ แต่หลังๆมานี้ผมย้ายไปตากหลังบ้านแล้วเอาเก้าอี้มาตั้งไว้นั่งแทน เวลาเครียดๆผมจะได้พักผ่อนด้วย

          ถ้าจะถามว่าทำไมถึงมานั่งสวีทกันอยู่สองคนเหรอครับ ก็ไอ้เด็กผู้ชายพวกนั้นมันเมาน็อคกันไปหมดแล้วน่ะสิ บางส่วนก็ไปนอนที่บ้านตะวันแต่ส่วนใหญ่ก็จะนอนที่บ้านผมน่ะนะ นอนเต็มห้องนั่งเล่นเลย ห้องครัวพวกมันก็เข้าไปนอนกัน ว่าง่ายๆมีที่ตรงไหนพวกมันก็จองกันหมดแหละครับ

          “แห้งขนาดนี้ครูยังจะกลัวอ้วนอยู่อีกอ่อ” ซินเอ่ยก่อนที่จะยกมือขึ้นมาบีบแก้มผมเบาๆ

          “เรียกว่าพี่ก็ได้” ระหว่างที่ร่างใหญ่กำลังบีบแก้มผมอยู่ ผมก็พูดประโยคนี้ออกไปให้ซินได้หยุดบีบแก้มผมแล้วเปลี่ยนมาเป็นยืดแก้มทันที

          เพียะ!

          “โอ้ยครู! เอ้ย พี่มันเจ็บนะ!”

          “แล้วใครให้ยืดแก้มแบบนั้นเล่า แก้มย้วยพอดี” ก่อนหน้านี้ผมตบมือซินเขาครับเขาเลยรีบปล่อยแก้มผม ผมมองหน้าเขาพลางจับแก้มตัวเองไปด้วย

          “โอ๋ๆ ไม่ร้องๆ แค่นี้ก็น้ำตาคลอและแก่กว่าผมแท้ๆ เล่นแค่นี้ทำเป็นร้องไห้ไปได้” ว่าแล้วซินเขาก็ยื่นมือเข้ามาลูบแก้มผมเบาๆพลางส่งยิ้มอ่อนโยนมาให้ผมได้มองไม่วางตา ก่อนที่จะยิ้มตามเขาออกมาบ้าง

          “น่ารักดีนี่” ผมว่าออกไป ซินถึงกับเลิกคิ้วมองผมทันที

          “ปากสวยดีนะ พี่ชอบ” ผมว่าพลางเลื่อนนิ้วโป้งเข้าไปลูบริมฝีปากของคนที่นอนหนุนตักอยู่เบาๆก่อนที่จะใช้นิ้วขยี้ริมฝีปากสีซืดด้วยความหมั่นเขี้ยวจนคนที่นอนอยู่ถึงกับร้องโอยขึ้นมา

          “โหยพี่พายมันเจ็บนะใช้นิ้วขยี้มาได้ไงปากเกือบแตก อยากขยี้จริงๆก็ขยี้ด้วยปากเลย” ซินว่าออกมาพลางส่งยิ้มกรุ้มกริ่มให้ผม ตอนแรกก็กะจะใช้ปากนะ แต่เห็นมันยิ้มแบบนั้นแล้วผมขอไม่จูบดีกว่า คิดได้อย่างนั้นผมเลยหันหน้าหนีก่อนที่จะเงยหน้ามองดาวต่อ

          “โห่พี่อย่าเมินผมดิ”

          “คบกันแบบผู้ใหญ่เป็นใช่ไหม” ผมเปลี่ยนประเด็นทันทีที่นึกออกว่าจะคุยอะไรกับซินต่อ

          “คบแบบผู้ใหญ่? เซ็กส์น่ะเหรอ” ซินว่าพลางลุกขึ้นนั่งข้างผมดีๆ ก่อนจะมองหน้าผมแล้วเลิกคิ้วมองด้วยความสงสัย

          “จะบ้าเหรอไม่ใช่โว้ย ในหัวของนายมีแต่เรื่องแบบนี้ใช่ไหมเนี่ย” คำตอบของซินนี่เอาซะผมถึงกับอึ้งไปเลย แต่ก็ถูกของซินนะคบแบบผู้ใหญ่จะให้นึกถึงอะไรล่ะนอกจากเรื่องนั้น

          “งั้นยังไงล่ะครู เอ้ย พี่ๆ ขอโทษนะผมยังไม่ค่อยชิน” ว่าแล้วเขาก็ยกมือขึ้นมาเกาหัวตัวเองให้ผมได้มองยิ้มๆก่อนที่จะพยักหน้าเข้าใจ “ไม่เป็นไรหรอกค่อยๆเรียกไปนั่นแหละเดี๋ยวก็ชินเอง”

          “แล้วคบแบบผู้ใหญ่เขาคบกันยังไงล่ะพี่”

          “ก็แบบว่า... รู้จักแบ่งเวลาให้กันไม่จำเป็นต้องคุยกันตลอดเวลาชม. เพราะพี่ก็ต้องทำงานหาเงินส่วนนายก็ต้องเรียนมหา’ลัย ว่างเมื่อไหร่ก็ค่อยคุยกัน ค่อยไปเที่ยวด้วยกัน ใช้เหตุผลมากกว่าอารมณ์ไม่มางอนไร้สาระไม่ต้องมาคอยง้อคอยโอ๋โตๆกันแล้ว ให้คิดแบบผู้ใหญ่อ่ะ ไม่ตามจู้จี้ ไม่ทำร้ายความรู้สึกกัน เชื่อใจกันไม่ใช่ว่าพอว่างเมื่อไหร่ก็เอาแต่หาเรื่องขุดเรื่องเก่าๆขึ้นมาพูด ไม่โกหกกันเพราะความรักที่มีให้กันนั้นมันสำคัญมากกว่าการจะปิดบังกันและกัน ทำได้ใช่ไหม” ผมเค้นความคิดของผมที่ว่าคบกันแบบผู้ใหญ่มันเป็นยังไงออกมาแล้วพูดให้ซินได้ฟังซะยาวเหยียด ทำเอาซินถึงกับนั่งเอ๋อทันที

          “ก็...น่าจะได้นะ แต่พี่เป็นแฟนคนแรกของผมอ่ะผมจะทำได้อ่อ”

          “ทำไม่ได้ก็ต้องได้ โตแล้ว”

 

เดือนต่อมา

          “ตรงนี้ทำวิธีนี้ เข้าใจป่าวถ้าไม่เข้าใจพี่จะได้อธิบายอีกที” ผมว่าพลางชี้ไปที่โจทย์ข้อสอบในขณะที่กำลังติวสอบเข้ามหา’ลัยให้ซินอยู่ ซินเขาสอบตรงเอาครับเพราะคะแนนสอบแต่ละอย่างของเขามันไม่ค่อยโอเท่าไหร่ ผมเลยแนะนำให้สอบตรงไปเลยดีกว่า

          “ผมขอลองทำดูก่อนละกัน” ซินตอบผมมาแค่นั้นก่อนที่จะก้มหน้าก้มตาแก้โจทย์ที่ต้องใช้ในการสอบเข้าต่อ ผมไปขอให้เพื่อนต่างคณะที่เรียนบริหารสรุปข้อสอบเข้ามาให้อีกทีเพราะมหา’ลัยไม่ได้ใช้ข้อสอบกลาง แต่ก็ไม่ใช่มันหรอกครับที่สรุปมาให้ คงเป็นเหลน ลื่อ ลืบ ลืดของมันนั่นแหละ เพราะตัวมันเองก็คงจำไม่ได้ผ่านมาตั้งหลายปีแล้วด้วย

          แล้วระหว่างที่ซินทำข้อสอบผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นเพื่อฆ่าเวลาก่อนที่คนข้างๆผมจะยื่นกระดาษมาบังหน้าจอโทรศัพท์ให้ผมเลิกสนใจโซเชียลแล้วหันกลับมาสนใจคนข้างๆแทน

          “ผมทำถูกไหม” ซินว่าเสียงเรียบพลางพยักพเยิดไปทางกระดาษคำตอบ ผมยื่นมือกำลังจะไปรับกระดาษมาดูแต่กระดาษแผ่นนั้นกลับถูกดึงออกไปก่อนให้ผมได้เงยหน้าเจ้าตัวคนที่ดึงด้วยสายตาขุ่นๆ

          “ถ้าผมทำถูกพี่ต้องให้รางวัลผม” เจ้าตัวว่าพลางส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้

          “อยากได้อะไรล่ะ” ผมว่าออกไปเสียงเรียบพลางเลิกคิ้วมองคนอายุน้อยกว่าแต่ตัวใหญ่กว่าผม

          “Let me kiss you” ว่าจบซินเขาก็ยกแขนขึ้นมาเท้าไว้กับโต๊ะก่อนที่จะหันมานั่งเท้าคางมองผมดีๆให้ผมได้กัดปากตัวเองกลั้นความอายไว้แล้วก้มตรวจข้อสอบ

          “พูดไทยก็เป็นยังจะกระแดะใช้อังกฤษอีก” ผมว่าออกไปพลางตรวจข้อสอบไปด้วย เขามองผมยิ้มๆก่อนที่จะไหวไหล่ให้เบาๆเชิงไม่รู้สึกรู้สาอะไรก่อนที่จะเอ่ยออกมาเป็นภาษาอังกฤษต่อ

          “Right?” เขาว่าออกมาพลางเลิกคิ้วสูงเมื่อผมตรวจคำตอบเสร็จ

          “เออ” พูดจบเขาก็โผเข้ามากดผมลงกับพื้นแล้วใช้ริมฝีปากเขาบดขยี้ริมฝีปากผมทันทีที่ได้โอกาส เพราะโอกาสที่ผมจะให้เขาจูบมันไม่ได้มีกันง่ายๆหรอก แล้วแต่อารมณ์ผมทั้งนั้น

          ผมค่อยๆเลื่อนมือขึ้นมาโอบกอดคอเขาไว้ระหว่างที่เขากำลังสอดลิ้นอุ่นนุ่มเข้ามาในโพรงปาก ก่อนที่จะตวัดลิ้นหนาตอบทันทีที่สัมผัสกันอย่างเร้าร้อน แล้วฝ่ามือหนาของคนที่คร่อมผมอยู่ก็สอดเข้ามาใต้เสื้อให้ผมต้องรีบจับมือเขาไว้

          “Sin!” ผมและซินชะงักทันทีที่ได้ยินเสียงแปลกหน้า ซินเขารีบผละออกจากผมก่อนที่จะหันไปทางต้นเสียงด้วยความตกใจ ผมเลยลุกขึ้นนั่งตามพลางมองตามซินไปก็เห็นผู้ชายชาวต่างชาติและผู้หญิงเอเชียกำลังมองมาทางนี้อยู่ด้วยท่าทีตกใจ

          “What the hell are you doing!!? (ทำบ้าอะไรของแก!!?)” ผู้ชายคนนั้นตะหวาดใส่ซินเสียงดังจนผมถึงกับกลัวไม่ต่างจากซิน

          “Dad...” ซินพูดออกไปเสียงสั่นให้ผมได้หันไปมองด้วยความเป็นห่วงปนสงสัย

          พ่อเหรอ?

          “Who the hell is he? (ไอ้หมอนั่นมันใคร?)” ว่าแล้วพ่อของซินก็พยักพเยิดมาทางผมให้ซินได้หันมามองหน้าผมด้วยสายตาหวาดหวั่น ผมสบตาเขาอยู่สักพักในใจก็คิดไปด้วยว่าเขาจะตอบพ่อตัวเองยังไง

          “ซิน...บอกไปว่าไม่ได้เป็นอะไรกั-”

          “He’s my boyfriend. (เขาเป็นแฟนของผม)” ผมยังไม่ทันที่จะได้พูดจบประโยคดีซินก็เอ่ยสวนขึ้นมาให้พ่อของเขาถึงกับโกรธจัดจนเลือดขึ้นหน้าแล้วหันมองผมด้วยสายตากราดเกรี้ยว

          “Broke up with him! (เลิกกับเขาซะ!)”









ThaRat
          มีความแบบ...ให้เรียกพี่ เปลี่ยนจากศิษย์มาเป็นสามีแล้วนะจ๊ะ รู้ยัง 555 เวลาอยู่ด้วยกันสองต่อสองนี่มีความสวีทไม่สงสารคนแต่ง อิจๆ แต่ซินกับครูพายอ่า คบกันได้แค่หนึ่งเดือนพ่อซินก็สั่งให้เลิกซะแล้ว รับไม่ได้หรอกว่าลูกตัวเองเป็นเกย์ และประเด็นคือพ่อรู้ได้ไงว่าซินอยู่บ้านครูพาย? หรือว่าผอ.เป็นคนบอก ไม่น่าเลยยย ซินคงไม่เลิกหรอกเนอะ
-ช่วยกันคอมเมนต์หน่อยน้าาา-




ADD FAV. <Click Pic>

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

93 ความคิดเห็น

  1. #74 2222548 (@2222548) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 13:05
    อีพ่อ ไปตายอยู่ที่อังกฤษต่อป่ะ จบ
    #74
    0
  2. #28 0869754345 (@0869754345) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:00
    พ่อจะทำแบบนี้ไม่ได้น้าาาา
    #28
    0
  3. #27 caramal popcron~~ (@caramal2546) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:31
    สู้ๆนะไรท์ จะรอออตลอดไป ทำไมคุณพ่อใจร้ายอย่างงี้อ่ะ
    #27
    0
  4. #26 Wapitch (@Pokkyz) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 08:38
    อ้าวพ่อ...
    #26
    0