(YAOI) Place bets. ห้วงรักอันตรายนายมาเฟีย

ตอนที่ 4 : สัญชาตญาณ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,792
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 116 ครั้ง
    29 ม.ค. 64

          กล้ามเนื้อส่วนบนตึงเครียด ปลายลูกธนูเล็งจุดตาย ภาวะการหายใจสั่นระรัว อาจเพราะเป้าหมายเป็นผู้มีอำนาจสั่งคนเป็นร้อยจัดการทุกอย่างในนัดเดียว ผมก็ยังไม่เข้าใจอะไรแน่ชัด แต่ที่รู้ๆ ชื่อบุคคลผู้นี้อันตราย
          "วางมันลง"
          กระแสเสียงดั่งน้ำทะเลเย็นเริ่มเกิดคลื่นระลอกใหม่ ยิ่งทำให้ช่วงแขนไม่กล้าขยับ สายตาคนตรงหน้ายังนิ่งไม่ไหวติง กลับเป็นผมที่เหงื่อท่วมทั้งตัว
          "ผมต้องการไปจากที่นี่"
          เสียงชักปืนดังแทบพร้อมกัน สายตาคุกคามหลายสิบคู่ยิ่งทำให้แขนผมสั่น สงครามประสาทขนาดย่อมก่อตัวขึ้น
          "ได้"
          "..."
          "แต่ไม่ใช่ตอนนี้"
          กะแล้วเชียว เป็นไปไม่ได้สินะ 
          "แต่ผมจะกลับเดี๋ยวนี้"
          "ฉันคิดว่านายคงไม่อยากเสี่ยงออกทะเลตอนกลางคืน"
          อุปสรรคชิ้นใหญ่ขวางหน้าไม่อาจหลีกหนี ไม่ใช่ชายชุดดำหลายสิบคน ไม่ใช่เออร์เกรน มาเฟียวางอำนาจ แต่เป็นน้ำทะเลมหาศาล มันสามารถดูดกลืนชีวิตทุกสรรพสิ่งบนโลกให้อยู่ภายใต้ก้นลึกสุดของมหาสมุทรอย่างง่ายดาย พริบตาเดียว ลมหายใจสุดท้ายก็มิอาจหลงเหลือ
          แค่คิด หัวใจก็แทบหยุดเต้น
          "นั่นสินะ..."           
          กล้ามแขนคลายความตึงก่อนหย่อนสายธนูลง ลูกน้องของเออร์เกรน แห่เข้ามารุมล้อมจนแทบหายใจไม่ออก แขนสองข้างถูกเข้าประกบบิดไขว้ไปข้างหลังแทบหัก คันธนูและลูกถูกกระชากออกจากมือ
          "ปล่อยตัวเขา..."         
          แว่วเสียงของผู้นำเปรียบดั่งคำสั่งถึงชีวิต เมื่อแขนทั้งสองไร้ซึ่งพันธนาการ ร่างกายอ่อนยวบหมดแรงล้มลงทันที จิตใต้สำนึกย้ำเตือน จะหนีตอนนี้ไม่ได้ หรือต่อให้หนีได้ก็ออกไปจากเกาะไม่ได้อยู่ดี การตามล่าของมาเฟียไม่ปรานีเหมือนตำรวจจับผู้ร้าย เพราะพวกเขาหมายจะเอาชีวิตให้ตาย หลังจากนั้นคงไม่ต่างจากซากศพ 
          หลังกลายเป็นซากศพ คงถูกโยนทิ้งกลางทะเล
          ทุกห้วงความคิดกลับหยุดพลัน เมื่อร่างกายถูกฉุดขึ้นด้วยมือแกร่งของมาเฟียมากอำนาจ จนหน้าแทบชนเข้ากับแผงอก เออร์เกรนปล่อยมือออกจากตัวให้ผมยืนเอง
          "กลัวอะไร"
          ยังไม่ทันตั้งตัวก็เจอคำถามของผู้เป็นใหญ่พร้อมกับสถานะใหม่ ผู้นำสาขาตะวันตกเฉียงใต้
          "..."
          "ฉันถามว่ากลัวอะไร"
          สายตาจดจ้องเขม็งมายังผม สร้างแรงกดดันเมื่อไม่ได้คำตอบที่หวัง ขึ้นชื่อมาเฟียนิสัยคงไม่ต่างจากนักเลง ชอบใช้กำลัง ดูดีกว่าก็แค่ฐานะร่ำรวย
          "เรื่องของผม"
          "ตอบ..."
          ไอ้นิสัยชอบวางอำนาจบังคับได้มาจากไหนกันนะ เป็นมาเฟียแล้วไง ยิ่งใหญ่นักนี่ เก่งแต่ใช้กำลังขู่คนอื่น แย่ที่สุด
          "คุณเป็นมาเฟียใช่มั้ย"
          "ตอบไม่ตรงคำถาม"
          "คุณก็ตอบมาก่อนสิ"
          "ถามทำไม"
          ตัวเองก็ตอบไม่ตรงคำถามเหมือนกันนั่นแหละ แต่ช่างเถอะ...ตัวผมเองก็ไม่อยู่ในสถานะจะต่อสู้กับใครได้โดยเฉพาะเขา
          "แค่ต้องการยืนยันบางอย่าง"
          "อะไร"
          เพื่อให้แน่ใจว่าไม่เข้าใจผิด เพื่อปะติดปะต่อเรื่องราวให้ถูก เพื่อให้รู้ว่าคนตรงหน้าใช่ศัตรูแท้จริงหรือไม่
          "คุณเป็นมาเฟีย"
          "อย่างที่เข้าใจ ฉันเป็นมาเฟีย ปกครองเขตหมู่เกาะและอ่าวหลายหมื่นไร่"
          แล้วผมมาทำบ้าอะไรที่นี่ มาอยู่ตรงนี้ทำไม ยุ่งเกี่ยวอะไรกับพวกมาเฟีย ที่ไม่แน่อาจเปลี่ยนใจฆ่าผมทิ้งยามอารมณ์เสีย ถึงเขาจะรับปากว่าไม่เขี่ยผมทิ้ง แต่ใจคนยากจะยั่งถึง
          ถ้านี่เป็นโชคชะตา คงเล่นตลกพร้อมกับความสะใจ
          "จะเบ่งบารมี?"
          "จำเป็นต้องทำด้วยเหรอ"
          จะบอกว่าไม่ต้องแสดงก็เห็นถึงความน่ายำเกรงว่างั้น พวกเบี้ยล่างคงทำได้แค่ปฏิบัติตามคำสั่งโดยไม่มีสิทธิ์ปริปากบ่น แต่ผมไม่ใช่ลูกน้องเขา อำนาจพวกนั้นเก็บไว้ใช้กับคนของตัวเองเถอะ
          แต่เถียงไปก็มีแต่จะเสียเปรียบ แถมทำให้อีกฝ่ายยิ่งอยากบงการชีวิตมากกว่าเดิม
          "ผมต้องปฏิบัติตัวยังไง เพราะการหาตัวคนร้ายไม่ใช่เรื่องที่ใครก็ทำได้ ลูกน้องกับตัวผู้บงการรายใหญ่มันต่างยิ่งกว่าฟ้ากับมหาสมุทร"
          "นั่นเป็นวิธีที่นายควรคิด"
          เรื่องของผมใช่มั้ยที่ต้องหาตัวคนร้าย หน้าที่ที่ผมต้องรับผิดชอบสินะ ถ้าหาไม่ได้ก็คือผมเป็นบุคคลไร้ความสามารถใช่เปล่า ชีวิตจริงกับนิยายมันคนละเรื่อง
          "คุณก็ควรคิดเหมือนกัน เพราะคนที่คุณจะพึ่ง ดันเป็นแค่นักศึกษาธรรมดาแบบผม"
          "งั้นเหรอ..."
          คำตอบกลับสั้นๆ ที่พอได้ยินต้องกุมขมับ ทำให้อยากหยุดทุกอย่างไว้แค่นี้จริงๆ
          พอได้แล้วมั้งสำหรับวันนี้ ร่างกายล้าเกินกว่าจะหาทาง แถมเหนื่อยทั้งกายและสมอง อยากพักผ่อน อยากหลับสักตื่น พอลืมตาแล้วพบว่าตัวเองนอนอยู่บ้าน
          คงจะมีแค่ในฝัน...
          "ผมขอเวลาแล้วกัน"
          "ฉันให้ได้เท่าที่นายต้องการ แต่ตอนนี้ได้เวลาพักผ่อน ห้องของนายจะมีคนนำทางไปให้ อาหารเย็นวันนี้จะเสิร์ฟในห้อง หลับให้สนิท พรุ่งนี้ยังมีงานต่อ"
          เป็นครั้งแรกที่เห็นเออร์เกรนพูดยาวขนาดนี้ ทุกครั้งทำอย่างกับดอกพิกุลจะร่วง แต่เขาก็พูดได้ตรงความคิด ตอนนี้ผมเหนื่อยสุดๆ อยากหลับยาวจนถึงเช้าอีกวัน


          'อย่า...'
          ลมหายใจรวยรินทำให้น้ำตาไหลไม่รู้ตัว ผมโอบไหล่เขาไว้แน่น หัวใจเหมือนถูกแทงไปด้วย เลือดมากมายไหลซึมทั่วเสื้อตัวบางจนย้อมกลายเป็นสีแดง ปากเอาแต่พร่ำบอกถึงชื่อของคนๆ นั้น
          'ไม่นะ ทำใจดีๆ ไว้ คุณลุง คุณลุง'
          ทำไมต้องเป็นแบบนี้ ทำไม ทำไม!
          "คุณลุง!"
          แรงสะดุ้งทำผ้าห่มที่ใช้คลุมตัวย่นลงมาที่ขา เหงื่ออาบชุ่มเต็มใบหน้าและลำคอจนเปียกชื้น ทั้งที่อุณหภูมิห้องปกติ แอร์เย็นฉ่ำยังทำงานได้สมราคา แต่ร่างกายกลับร้อนเหมือนถูกไฟเผา
          ฝันเมื่อกี้มันอะไร ทั้งที่ไม่เคยฝันอีกตั้งแต่เรียนจบ ม.ปลาย 
          สองมือปาดเหงื่อออกจากใบหน้า ผมควรสงบจิตใจกว่านี้ อย่าให้ความกลัวกลืนกินทุกอย่างจนไม่เหลือแรงสู้ 
          "ฝันร้ายเหรอ"
          เสียงคุ้นหูดังอยู่ใกล้ จนเหมือนนอนร่วมเตียงเดียวกัน เมื่อหันมองตามเสียง เออร์เกรนนั่งอยู่ข้างเตียง ชุดที่ใส่ยังเป็นชุดเดิมที่เห็นทั้งวัน
          "ทำไมคุณมาอยู่นี่!"
          "เงียบหน่อย พวกมันกำลังเคลื่อนไหว"
          พวกมันที่ว่า หมายถึงคนร้ายน่ะเหรอ
          มือคว้าธนูข้างกายถือไว้มั่น ออกแรงยืดตัว ตั้งท่าเตรียมยิง แสงสว่างในห้องแทบจับทิศทางไม่ได้ แต่ถ้าเป็นเจ้าของคฤหาสน์อย่างเออร์เกรน ต้องรู้มุมและองศาของพื้นที่ดี
          "มืดขนาดนี้ไม่มีทางรู้ว่าคนที่เข้ามาใช่คนร้ายหรือไม่"
          "ใช่หรือไม่ใช่ ใครเปิดเข้ามาผมยิง ถ้าจะให้แยกระหว่างคนของคุณกับคนร้าย ข้อแรก...ลูกน้องของคุณจะไม่พลีพลามบุกเข้ามาหากไม่มีคำสั่ง ข้อสอง...ลูกน้องของคุณจะไม่แอบย่องเข้าห้องเจ้านาย เพราะคนที่จะทำได้คือคนร้ายเท่านั้น"
          ทุกอย่างเงียบจนได้ยินเสียงหายใจ ความอุ่นแนบหลังฝ่ามือ สัมผัสได้ถึงคนใกล้ตัวโอบข้างหลัง
          "สัญชาตญาณระวังตัวสูงแบบนี้ ใครสอนนาย"


          #ติดตามความเคลื่อนไหวที่เพจ นิยายวาย-Yaoi นะจ๊ะ ;)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 116 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

70 ความคิดเห็น

  1. #70 behindlens (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2564 / 10:15
    เอาล่ะ ผมติดตามเลย เรื่องนี้ต้องลุ้นมากแน่ๆ
    #70
    1
    • #70-1 moodang_lovely(จากตอนที่ 4)
      17 กุมภาพันธ์ 2564 / 10:54
      ขอให้สนุกกับการอ่านนะจ๊ะ~
      #70-1
  2. #45 เดือนหนาวเอง (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 มีนาคม 2563 / 10:50
    น้องมีพิรุธ
    #45
    1
    • #45-1 moodang_lovely(จากตอนที่ 4)
      10 มีนาคม 2563 / 12:31
      เอ๋ เรื่องอะไรนะ~
      #45-1