(YAOI) Place bets. ห้วงรักอันตรายนายมาเฟีย

ตอนที่ 25 : สองราชวงศ์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 674
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    23 ก.พ. 64

          คำกล่าวจากนายแพทย์และการปฏิบัติตัวของเขาได้เปิดเผยฐานะที่แท้จริง เดิมทียูซึกิไม่ได้เป็นสามัญชนธรรมดา แต่เขาเป็นเชื้อพระวงศ์เหมือนกับผม
          แล้วทำไมเขาต้องมายุ่งวุ่นวายกับคนอื่น...
          ยูซึกิยิ้มรับตอบกลับ และไม่ลืมจะหันมามองผมที่ยืนงงอยู่หน้าห้อง ผมไม่เคยเอะใจเลยว่าเขามีเชื้อไขของราชวงศ์ ใจคิดแต่เพียงว่าเขาเป็นผู้มีอิทธิพลคนหนึ่ง มีอำนาจท่วมท้นไม่ต่างจากเออร์เกรน ที่เขาเคยกล่าวไว้ว่าอำนาจในมือเขามีเยอะนั้นเป็นเรื่องจริง 
          ใช่ มันคือความจริง
          "...จะไปไหน"
          สองขาของผมเร่งเดินมาด้านหน้า สายตาคาดคั้นหวังคำตอบที่มีเหตุผลกับอีกฝ่าย ยูซึกิยกมือโบกไล่นายแพทย์และพยาบาลเหล่านั้นออกไป เขาก้าวเท้ามาข้างหน้ายืนเต็มความสูง ใบหน้าเกลี้ยงเกลานั่นอย่างคนถือดีอวดตัว แววตาของเขาเป็นประกายคล้ายกับกำลังมีแผนในใจ
          "เราจะไปบ้านกัน"
          บ้านเขา...ที่ไม่ใช่ที่เกาะน่ะเหรอ
          คนๆ นี้นอกจากจะปิดบังฐานะไว้แล้วยังซ่อนอะไรไว้อีกมาก เขี้ยวเล็บที่เขาปกปิดกำลังค่อยๆ เผยออกมา 
          "บ้านคุณ?"
          "ใช่ บ้านผม"
          "ไม่ไป"
          "..."
          "ผมไม่ไปไหนกับคุณทั้งนั้น"
          มือแกร่งคว้าข้อมือผมดึงเข้าหาตัวทันที แววตาขบขันฉายชัด เขาโน้มหน้าลงมาพร้อมกับพูดข่มขู่
          "คิดจะขัดขืน?"
          "..."
          "อย่าลืมสิ องค์ชายไม่ได้อยู่ในสถานะจะต่อรอง"
          นั่นสินะ ผมไม่ได้อยู่ในฐานะต่อรอง หากเขาบังคับคุมตัวไปผมเองก็ไม่มีปัญญาจะหยุดหรือขวาง นอกจากปล่อยให้ถูกลากตามแต่อีกฝ่ายจะทำตามใจ
          แต่เขาก็ไม่ควรลืมว่าผมก็ไม่ใช่คนพูดง่ายขนาดนั้น
          "คิดว่าทุกอย่างจะเป็นดั่งใจ? ยูซึกิ...ไม่สิ คุณคงจะเป็นองค์ชายลำดับที่สิบสองแห่งราชวงศ์เบลเวเดีย"
          ความทรงจำเลือนรางผ่านเข้ามาในหัว ถ้าจำไม่ผิดผมเคยเจอเขาตอนยังเด็กมากๆ ครั้งนึง น่าจะเป็นงานเฉลิมฉลองอะไรสักอย่างในแคว้น แต่ใบหน้าตอนนั้นกับตอนนี้ช่างต่างกันมาก อาจเพราะเขาตัวสูงขึ้นกว่าแต่ก่อน เค้าโครงร่างกายเลยเปลี่ยนไป
          "จำได้แล้วเหรอ"
          "จำได้แล้วอย่างไร หากยังทำอะไรไม่คิดก็ไม่ต่างอะไรกับเมื่อก่อน พระองค์ช่างทำตัวน่าขบขันยิ่ง"
          ข้อมือถูกกำแน่นกว่าเดิม ดวงตาแข็งกร้าวนั่นช่างเหมาะสมกับชายผู้นี้ ข่าวว่าเขาสังหารคนแค่พริบตาคงเป็นเรื่องจริง อำนาจในมือมีมากและเหนือชั้นกว่าสามัญชนทั่วไปไม่อาจจะขวางคนเช่นนี้ได้ 
          "ผมแค่อยากให้คุณไปกับผมด้วยความเต็มใจ"
          "แต่ตอนนี้คุณกำลังบังคับให้ผมทำตามใจ ความเต็มใจที่คุณพูดถึงมันเป็นการ 'แสดง' ให้เห็นว่าคุณกำลังเอาอำนาจในมือใช้อย่างสนุก"
          "..."
          "พระองค์กำลัง 'สนุก' ใช่หรือไม่"
          แรงมือกำแน่นขึ้นกว่าเดิมอีกเท่าตัวจนรู้สึกว่ากระดูกจะถูกบดแหลก เหงื่อแตกพลั่กบนใบหน้าทำให้เขารู้ว่าผมกำลังอดทนกับการใช้กำลังของเขา ยูซึกิจึงผ่อนแรงมือแต่ก็ยังไม่ยอมปล่อย
          "ไปกับผม"
          "ผมว่าคุณก็คงไม่ชอบฟังอะไรเดิมๆ ตัวผมเองก็เช่นกัน ทางที่ดีอย่าเสียการเสียงาน เสียเกียรติลงมาเกลือกกลั้วจะดีกว่า หรือพระองค์มีเวลาเหลือเฟือจะผลาญ...ถึงได้เอาเวลาบริหารราชกิจมาทำเรื่องไร้สาระ"
          "..."
          "ว่างมากจนไม่มีอะไรจะทำ"
          คำสบถในลำคอมาพร้อมกับรอยยิ้ม การยั่วโทสะใส่อีกฝ่ายท่าจะเริ่มใช้ไม่ได้ผล ยูซึกิเชิดหน้าขึ้นถือตัวมากกว่าเดิม
          "สมกับเป็นองค์ชายสาม ฝีปากกล้ายิ่งนัก ทำเอากระหม่อมอึ้งหลายครั้งหลายครา ไม่รู้ว่าริมฝีปากนี้จะเฉือนคมเท่ากับคำพูดหรือไม่"
          "..."
          "หากลองชิมดูจะหวานละมุนหรือฝาดขมกัน"
          ใบหน้านั่นโน้มลงเรื่อยๆ ภัยใกล้ตัวกำลังคลืบคลานเข้ามา คนๆ นี้ชอบเอาเปรียบผู้อื่น ผมไม่ชอบสถานการณ์แบบนี้ และไม่ชอบที่ต้องตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ
          "ฝ่าบาท ต้องเสด็จแล้วพ่ะย่ะค่ะ"
          ชายคนหนึ่งในชุดองครักษ์ประจำตัวเอ่ยอยู่ห่างไม่กี่ก้าว ยูซึกิทำหน้าไม่พอใจแต่ก็ยอมถอยตัวออก รอยยิ้มราบเรียบแต่อันตรายปรากฏขึ้น เขาดึงข้อมือผมให้เดินตามไป
          "องค์ชายจะทรงยินยอมหรือไม่ อย่างไรก็ต้องไปอยู่ดี"



          สี่ชั่วโมงกับการเดินทางบนเครื่องบินโดยสารของราชวงศ์เบลเวเดีย ชั้นพิเศษสุดหรูหรือชั้นวีไอพีเงียบเชียบอย่างกับเครื่องบินลำนี้ถูกเหมาไว้ทั้งลำ พนักงานสายการบินยิ้มแย้มแจ่มใส แถมยังคอยดูแลแขกอย่างผมกันเต็มกำลังและความสามารถ
          "องค์ชายต้องการสิ่งใดโปรดเรียกใช้หม่อมฉันได้เลยนะเพคะ"
          พนักงานสาวสวยคนหนึ่งเอ่ยขึ้น แววตาตื่นเต้นเด่นชัดบนใบหน้าบอกได้ดีว่าเธอกำลังประหม่า แต่ก็แอบยินดีอยู่ในใจ
          "คุยแบบธรรมดาเถอะครับ"
          ผมว่า ก่อนจะยิ้มอย่างมีมารยาทตอบกลับ
          "ได้ค่ะ คุณลูกค้าจะรับเครื่องดื่มหรือของว่างอะไรเพิ่มสามารถสั่งได้ทันที ทางเราเตรียมพร้อมรับบริการคุณลูกค้าเสมอค่ะ"
          สิ่งที่ผมต้องการมีอย่างเดียวคืออิสระ 
          หางตาของยูซึกิปลายมองพนักงานสาวสวยคนนั้น เธอเห็นยิ่งคิดว่าองค์ชายข้างๆ ผมให้ความสำคัญ จึงรีบเสนอตัวเข้าถามไถ่อย่างที่เพิ่งพูดกับผมไป
          "เมื่อไหร่จะหยุดพล่าม"
          พนักงานสาวถึงกับทำหน้างง ผมเข้าใจ เธออาจไม่เคยเจอคนชอบวางอำนาจ แต่เธอน่าจะพอรับมือไหวกับลูกค้าเอาแต่ใจ
          "หากมีอะไรที่คุณลูกค้าต้องการ เรียกได้ทันทีนะคะ"
          ว่าจบเธอรีบย้ายตัวเองออกจากคลื่นอารมณ์ของคนตรงหน้า ยูซึกิทำหน้าไม่พอใจ แต่ก็หันมาชวนผมคุยต่อ
          "ประเทศของผมสวยมากนะ สวยกว่าเกาะที่ผมพาคุณไปครั้งนั้นอีก"
          เปลี่ยนจากพนักงานมาเป็นองค์ชายลำดับที่สิบสอง แล้วมันต่างกันตรงไหนในเมื่อผมเป็นเพียงแค่คนนั่งฟัง 
          "คุณไม่ควรพาผมมา"
          "ไม่เอาน่า คุณยังโกรธผมอยู่อีกเหรอ หรือที่หงุดหงิดเพราะเจ็บแผล"
          ช่างเปลี่ยนเรื่องได้ไวจริงๆ เขาจะทำเมินตอนนี้ก็ได้ แต่คงไม่ได้ตลอดไป ผ่านมาสี่ชั่วโมงแล้ว และอีกไม่กี่ชั่วโมงต่อจากนี้คนของเออร์เกรนจะต้องมาหาผมที่บ้าน พี่คานพี่อินรับไม่ไหวแน่หากเออร์เกรนระเบิดอารมณ์ใส่
          "คุณไม่คิดว่าสิ่งที่คุณทำมันผิด"
          ผมหันไปมองเขา ยูซึกิยกยิ้ม เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างอารมณ์ดี ไม่รู้สึกร้อนหนาวหากเรื่องจะบานปลาย
          "แน่จริงก็ให้ไอ้มาเฟียนั่นบุกมาแล้วกัน ผมจะรอดู...มันจะมาด้วยวิธีไหน"
          แต่ผมไม่อยากรู้ว่าเออร์เกรนจะมาด้วยรูปแบบใด ขึ้นชื่อว่าเป็นมาเฟีย อำนาจล้นมือจนเกินยับยั้ง ยูซึกิลำพองใจเพราะเขาเป็นถึงโอรสของราชวงศ์เบลเวเดีย เป็นชนชั้นสูง มีชีวิตเหนือกว่าทุกสิ่ง ความสุขสบายหาง่ายในทุกวัน 
          แต่ยูซึกิคงไม่รู้ถึงสำนวนไทย 'ความประมาทเป็นหนทางแห่งหายนะ' และหายนะที่ว่ามันกำลังเข้าใกล้เต็มกลืน
          "ยูคิมิยะ เออร์เกรน...มาเฟียคนนั้นคุณน่าจะรู้จักดี"
          เขาเป็นมาเฟียที่ไม่สนวิธีการ



          #ติดตามความเคลื่อนไหวที่เพจ นิยายวาย-Yaoi นะจ๊ะ ;)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

70 ความคิดเห็น

  1. #31 Byunkung (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 05:21
    อยากเห็นคนหัวร้อนนนนน 5555
    #31
    1
    • #31-1 moodang_lovely(จากตอนที่ 25)
      23 พฤศจิกายน 2562 / 05:59
      ฮ่าๆๆ ให้เค้าใจเย็นบ้างก็ได้~
      #31-1
  2. #29 0988687528 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2562 / 22:14

    รอดูวิธีเอาตัวคนคืนเด้อจ้า
    #29
    1
    • #29-1 moodang_lovely(จากตอนที่ 25)
      20 พฤศจิกายน 2562 / 00:10
      จ้า~ เจอกันตอนหน้าจ้า~
      #29-1