(YAOI) Place bets. ห้วงรักอันตรายนายมาเฟีย

ตอนที่ 26 : ช่วยชีวิต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 618
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    16 ก.พ. 64

          รถเบนซ์หรูหลายร้อยคันกำลังเดินทางหลั่งเข้าเมืองอย่างคับคั่ง สองข้างทางมีทหารรักษาพระองค์ประจำการ และคอยตรวจตราบริเวณโดยรอบอย่างเข้มงวด แต่ละกลุ่มจะมีทหารคอยนำทางไปยังสถานที่รับรอง
          ดูเหมือนว่าคนเหล่านี้จะถูกเชื้อเชิญมางานอะไรสักอย่าง จากที่เห็นมีทั้งชาวเอเชียและชาวยุโรปตำแหน่งสูงๆ อาจเป็นคณะรัฐมนตรี ประธานาธิบดี หรือคนสำคัญระดับผู้ปกครองประเทศ 
          คนมากขนาดนี้คงไม่ใช่แค่งานชุมนุมธรรมดา อาจมีการค้าสมาคมหรือไม่ก็งานเลี้ยงผู้นำระดับสูง
          "มาได้จังหวะพอดี พรุ่งนี้มีงานเลี้ยงเชื่อมสัมพันธไมตรีกับต่างชาติ"
          ยูซึกิชี้แจงรายละเอียดต่างๆ ให้ฟังขณะที่รถที่พวกเรานั่งมาขับอ้อมไปเข้าประตูอีกฝั่ง รถจอดหน้าเรือนพักรับรองหลังหนึ่ง ทหารยามหน้าประตูทำความเคารพพร้อมกับเดินมาเปิดประตู
          "คุณจะให้ผมพักที่นี่"
          ผมว่าพลางลงจากรถและเดินตามยูซึกิเข้าไปด้านใน
          "ใช่ ทุกอย่างเตรียมไว้หมดแล้ว หรือถ้าคุณอยากได้อะไรเพิ่มก็เรียกข้าหลวงเหล่านั้นได้ พวกเขาจะจัดการให้"
          ผมมองไปทางข้าหลวงทั้งสอง พวกเธอย่อกายทำความเคารพแบบฉบับชาววังขนานแท้ ใบหน้าเรียบเฉยแต่มีความเป็นมืออาชีพคงจะถูกฝึกมาอย่างเข้มงวด ผมละสายตาจากพวกเธอหันมามองยูซึกิ
          "วันสำคัญของประเทศ ทำไมต้องพาผมมา"
          "คุณคือแขกของผม"
          เขาคงไม่ได้พาผมมาเปิดตัวอะไรไร้สาระนั่นหรอกใช่มั้ย แต่เดาจากนิสัยของยูซึกิ ความคิดที่ว่ามีเปอร์เซ็นต์เกิดสูง
          องค์ชายลำดับที่สิบสองชาติกำเนิดพระมารดาเป็นชาวเอเชียผู้นี้มีอิสระมาก ทำอะไรตามแต่ใจนึก ใช้ความเสรีของตนเองสิ้นเปลือง แถมอิสระของเขายังสร้างความเดือนร้อนให้คนที่ไม่ต้องการ
          "ผมอยากพักผ่อน"
          ยูซึกิยิ้มบางๆ เขาเรียกข้าหลวงนางหนึ่งให้จัดการเตรียมเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัว ผมเดินตามข้าหลวงนางนั้นไป แต่ต้องหยุดชะงักฝีเท้าเมื่อยูซึกิเอ่ยตามหลัง
          "พักผ่อนตามสบาย พรุ่งนี้ผมจะมารับ"



          ผมโบกมือไล่ข้าหลวงออกไป จัดการกับเสื้อผ้าตัวเก่าเปลี่ยนมาใช้ผ้าขนหนูผืนเดียวแล้วเดินเข้าห้องอาบน้ำ
          ภายในมีพื้นที่กว้างขวาง มีทั้งห้องเปลี่ยนชุดและห้องน้ำในตัว อุปกรณ์ครบครัน ครีมอาบน้ำและโลชั่นบำรุงผิวล้วนแต่เป็นของชั้นดี เดินตรงไปอีกไม่กี่ก้าวจะพบอ่างแช่น้ำขนาดเท่าสระว่ายน้ำกลางแจ้ง กลีบดอกไม้นานาพรรณลอยเหนือผิวน้ำ พวกมันส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลแถมยังทำให้รู้สึกผ่อนคลาย น้ำอุ่นกำลังดีมีควันลอยคลุ้งทั่วห้อง ผมหย่อนกายลงนั่งพิงขอบอ่าง กลีบดอกไม้ทั้งหลายกระจายตัวเป็นวงกว้าง
          ดวงตาทั้งสองหลับลึกลง ผ่านไปกี่ชั่วโมงแล้ว...นับตั้งแต่นั่งเครื่องจนมาถึงเบลเวเดีย ที่นี่อากาศหนาวเย็น ชุดขนสัตว์เป็นของจำเป็นต้องสวมใส่ไว้ตลอด ระหว่างทางยูซึกิยังแวะเที่ยวทั้งที่ผมบอกปัดปฏิเสธหลายครั้ง 
          สุดท้ายเวลาทั้งวันก็หมดลงทั้งที่ไม่ได้อะไร
          ไม่รู้พรุ่งนี้จะมีอะไรเกิดขึ้นบ้าง และไม่อยากนึกเลยหากพี่คานพี่อินไม่เจอผมที่บ้านจะเป็นยังไง พวกเขาจะถูกไอ้มาเฟียนั่นตวาดมั้ย หรือผู้นำบ้าอำนาจจะสั่งระเบิดเกาะทิ้งเพื่อระบายอารมณ์
          อะไรก็เป็นไปได้ทั้งนั้น
          หากคาดเดาจากที่ผ่านมา เขาอาจนั่งเฮลิคอปเตอร์บุกเข้ามาเหมือนคราวที่แล้ว แต่เขาทำแบบนั้นไม่ได้แน่ และที่นี่ไม่ใช่แคว้นต้าตง น่านฟ้าของแต่ละประเทศใช่ว่าใครจะผ่านก็ผ่านได้ หากไม่ได้รับการอนุญาตจากผู้ครองแผ่นดิน 
          นี่มันเป็นปัญหาใหญ่ระดับประเทศ
          ราชวงศ์เบลเวเดีย...มหากษัตย์ผู้เฟื้องฟูด้านการส่งออกน้ำมันดิบ ประเทศมหาอำนาจหนึ่งในผู้นำด้านเศรษฐกิจของโลก หากมีการกระทบกระทั่งกันเกิดขึ้น น่ากลัวว่าเออร์เกรนจะรับไม่ไหว สุดท้ายสงครามการค้าและการลงทุนจะเกิดขึ้น
          ทำไมผมจะต้องมาอยู่ท่ามกลางความวุ่นวายพวกนี้ 
          แต่แล้วดวงตาทั้งสองต้องลืมขึ้นฉับพลัน เมื่อจู่ๆ ก็รู้สึกว่าร่างกายขยับไม่ได้ หรือนี่จะเป็นอาการของ 'ตะคริว'
          ร่างกายค่อยๆ ไถลลงอย่างควบคุมไม่อยู่ อ่างแช่น้ำของที่นี่เท่าที่เห็นผ่านตาเหมือนจะเน้นการออกแบบคล้ายคลึงสระว่ายน้ำ มันจึงมีระดับความตื้นลึกต่างกัน และปัญหาใหญ่ที่ว่านั่นมันกำลังจะเกิด เพราะผมอยู่ในระดับน้ำแบบตื้นไปหาลึก ขอแค่ขยับตัวไปด้านหน้าไม่กี่ก้าวก็ถึงน้ำลึกแล้ว
          เสียงของผมกำลังจะตะโกนให้ข้าหลวงด้านนอกได้ยิน แต่เพราะทรงตัวในน้ำลำบากบวกกับพื้นอ่างมีความลื่น การไถลจึงเร็วเกินตั้งตัว
          น้ำทั้งหมดท่วมมิดศีรษะ การกลั้นหายใจเป็นวิธีเดียวที่คิดได้ อย่างน้อยก็สามารถอยู่ในน้ำได้ราวเกือบสองนาที และสองนาทีนี้ต้องพยายามทำให้ร่างกายผ่อนคลาย ที่เหลือก็รอให้ตะคริวหายไป
          แต่ความโชคดีคงไม่เกิดขึ้นกับทุกคน
          ผ่านไปเกือบหนึ่งนาทีกลับเริ่มรู้สึกจะต้านทานไม่ไหว ก่อนจะดำดิ่งลงใต้อ่าง อากาศยังไม่ถูกเก็บเข้าปอดก็ต้องกลั้นหายใจก่อน เพราะงั้นสองนาทีอาจจะไม่ถึง 
          ฟองอากาศถูกระบายออก นั่นหมายความว่าผมกำลังจะหมดลมหายใจ ร่างกายอ่อนกำลังลงจนไม่อาจควบคุมได้อีกต่อไป 
          หรือต้องมาตายด้วยสภาพนี้จริงๆ



          ตู้ม!
          แรงปะทะของร่างกายส่งผลให้น้ำนิ่งในอ่างขนาดใหญ่แตกกระจายตัวออก กลีบดอกไม้ทั้งหลายบ้างก็กองรวมกันเป็นจุด บ้างก็กระเด็นติดขอบอ่าง 
          แต่ทุกอย่างไม่เป็นที่สนใจแม้แต่น้อย
          ร่างเปลือยอ่อนปวกเปียกถูกดึงขึ้นมาเหนือผิวน้ำและทิ้งตัวลงใกล้ขอบอ่าง ผ้าขนหนูผืนหนาคลุมลงตั้งแต่ปลายเท้าถึงหน้าอก สองมือของผู้มาใหม่กดลงตรงหน้าท้องเป็นจังหวะสลับกับผายปอด ทำแบบนี้สามสี่รอบจนเจ้าของร่างเปลือยสำลักน้ำออกมา เขารีบประคองร่างนั้นให้เอนหลังพิงอกของตน สายตาเย็นเยียบจ้องเขม็งยังนางข้าหลวงทั้งสอง พวกเธอก้มหน้าไม่กล้าสบตากับอีกฝ่ายเพราะเกรงว่าตนอาจจะอยู่ไม่ถึงพรุ่งนี้
          เขาอุ้มร่างที่ยังมีสติไม่ครบถ้วนดีแถมหลับไปเพราะความล้าไปยังห้องนอน เตียงสีขาวอ่อนยวบลงตามน้ำหนักของคนทั้งสอง ผ้าห่มผืนหนาคลุมร่างคนหลับไว้อย่างมิดชิด เขาเดินไปปิดประตูและไม่ลืมพยักพเยิดไปทางคนสนิทสองคนให้นำข้าหลวงสองนางออกไปจากห้อง ก่อนที่เขาจะขาดสติพลั้งมือเก็บคนโดยไม่จำเป็น
          นางข้าหลวงทั้งสองยืนตัวสั่น คาดว่าตนคงถูกลงโทษเป็นแน่ข้อหาดูแลแขกพิเศษขององค์ชายลำดับที่สิบสองไม่ดีจนปล่อยให้เจ้าตัวจมน้ำหมดสติ และยังไม่รู้ด้วยว่าจมไปนานแล้วเท่าไหร่
          แถมชายคนนี้ที่พวกเธอเจอโดยบังเอิญ และขอร้องให้มาช่วยกลับทำท่าทางน่ากลัวใส่อย่างกับพวกเธอพรากคนรักของเขาไป ยิ่งทำให้พวกเธอรู้สึกหวาดผวายิ่งกว่ารับโทษตามกฎบ้านเมืองเสียอีก
          ภายในห้องนอนเงียบสนิท ได้ยินก็เพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของคนไม่รู้เรื่องรู้ราวว่าภัยใกล้ตัวอยู่แค่เอื้อม และมันเกือบจะพรากชีวิตเขาไปอย่างง่ายดาย
          มือข้างหนึ่งเอื้อมไปลูบไล้เส้นผมนุ่ม ดวงตาคมจดจ่อใบหน้าของคนหลับลึก หากเขาเข้ามาช้ากว่านี้อีกสักหน่อยเกรงว่าร่างตรงหน้าอาจจะนอนในโลงแทนการนอนบนเตียง
          แต่โชคดีที่เขามาทัน
          เขาก้มหน้าลงจรดริมฝีปากแนบกับริมฝีปากของคนหลับ ก่อนจะผละออกเพราะรู้ว่าหากปล่อยไว้นานกว่านี้อาจจะทำมากกว่าสัมผัสภายนอก สายตาอ่อนแสงจ้องมองใบหน้านั่นอีกครั้งอย่างเนิ่นนาน
          "ฉันคงต้องรีบจัดการทุกอย่างให้ถูกต้อง"



          #ติดตามความเคลื่อนไหวที่เพจ นิยายวาย-Yaoi นะจ๊ะ ;)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

70 ความคิดเห็น