(YAOI) Place bets. ห้วงรักอันตรายนายมาเฟีย

ตอนที่ 18 : องครักษ์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,053
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 69 ครั้ง
    16 ก.พ. 64

          เหมือนร่างกายชาวาบจนเป็นตะคริว ผมรู้สึกได้ว่าตัวเองเบิกตากว้างจนรู้สึกแสบเมื่อลมทะเลปะทะ เงาของร่างสูงพาดทับดวงอาทิตย์บดบังแสงจนกลายเป็นความมืด สายตาเรียบนิ่งเย็นชาคู่นั้นขุ่นมัวน่าขนลุก
          "คุณ...เป็นใครกันแน่"
          เสียงหัวใจเต้นโครมครามไม่ใช่เพราะความตื่นเต้น แต่คนๆ นี้ช่างน่ากลัว เป็นบุคคลอันตรายยิ่งกว่าชายคนที่พยายามตามฆ่าผมซะอีก
          อย่างกับผู้พิพากษาความตาย...
          เออร์เกรนลดความแข็งกร้าวของดวงตาลง เขาเบนสายตามองบาดแผลที่แขน ดึงผ้าเช็ดหน้าออกจากกระเป๋าเสื้อนำมามัดให้
          "รู้แล้วสบายใจขึ้น?"
          มันก็คงไม่ต่างจากตอนนี้เท่าไหร่หรอก
          เขาวางมือเมื่อจัดการมัดผ้าเสร็จ นั่งลงข้างกันก่อนกวาดสายตามองทิวทัศน์รอบตัว คลื่นทะเลระลอกแล้วระลอกเล่าม้วนเป็นเกลียวเล็กใหญ่ เรือหลายลำแล่นผ่านเกาะหลายต่อหลายครั้ง เวลาผ่านไปนานแค่ไหนไม่รู้ แต่การนั่งอยู่บนเรือลำนี้ช่างแสนนานและน่ากลัว
          "ที่นี่ลมพัดตลอด นายอาจไม่คุ้นชิน"
          "ใช่ว่าผมจะมาเป็นครั้งแรก"
          "งั้นคงปรับตัวได้สินะ"
          "ถึงยังไงที่นี่ก็ไม่ใช่ที่ของผม เรื่องปรับตัวคงต้องใช้เวลา"
          เออร์เกรนรวบเอวผมมากอดไว้แนบตัว ความเย็นชาแต่ทว่าอบอุ่นผมเองยังไม่เข้าใจว่าสิ่งที่เขากำลังทำอยู่ต้องการสื่อถึงอะไร
          "เออร์เกรน..."
          "แปลกใจที่ฉันทำแบบนี้เหรอ"
          เขาถามได้ตรงประเด็นกับสิ่งที่ผมคิด และมันเป็นความสงสัยในใจว่าการเปลี่ยนแปลงของเขามันกะทันหันจนผมงง งงในการตอบสนองของอีกฝ่าย
          ผมนั่งนิ่งไม่ขัดขืน เพราะรู้ตัวถ้าดิ้นก็ไม่มีอะไรดี เก็บแรงไว้หาทางเอาตัวรอดหลังจากนี้ดีกว่า
          "จะบอกความจริงได้หรือยัง"
          "นี่เป็นคำสั่งหรือคำถาม"
          อีกฝ่ายเลิกคิ้วขึ้นสูงคล้ายรอดูการโต้ตอบจากผม คงคิดจะให้ผมใช้อารมณ์ตอบคำถาม แต่เพราะเจอการยั่วโมโหมามาก เลยเป็นภูมิต้านทานอย่างหนึ่งในการเรียกสติของตัวเอง
          "ผมไม่มีสิทธิ์สั่งใครได้ ถ้าอยากรู้ว่านี่เป็นคำสั่งหรือคำถาม เกรงว่าคุณจะใช้ผิดคน"
          "องค์ชายถ่อมตัวมากไปแล้ว"
          บางทีเขาก็ทำตัวน่าหมั่นไส้
          ผมหันหน้าหนีไปอีกทาง สุดสายตาเพ่งมองไปยังจุดหมายแม้จะมองเห็นแค่เส้นขอบฟ้าติดกับผืนน้ำ 
          ในโลกนี้ยังมีปริศนามากมายให้ผู้คนค้นหาคำตอบ แต่ที่ค้นหายากยิ่งและอาจจะไม่มีวันเจอเลยก็คือความคิดของมนุษย์ ทุกสรรพสิ่งล้วนเปลี่ยนแปลงตามความแปรผันของใจคน ความแน่นอนคือความไม่แน่นอน และความไม่แน่นอนอาจจะเกิดขึ้นจริงก็ได้
          ใครเล่าจะรู้ถึงจุดประสงค์ของสิ่งนั้น
          เรือจอดเทียบหมู่เกาะในเขตแดนของสาขาตะวันตกเฉียงใต้ ท้ายที่สุดผมก็ต้องกลับมานี่ กลับเข้ามาพื้นที่ขอบเขตของผู้มีอิทธิพลขึ้นชื่อเรื่องความน่ากลัว
          เมื่อขึ้นฝั่งก็ต่อด้วยนั่งรถเข้าเขตคฤหาสน์ รถถูกจอดตรงทางเข้าหน้าประตู การต้อนรับของชายชุดดำยังคงเหมือนเดิม ถ้าจะเพิ่มคงเป็นการคุ้มกันแน่นหนาขึ้น
          "ฉันจะจัดการเรื่องทุกอย่างให้...ต่อไปก็อยู่ที่นี่"
          เออร์เกรนเดินนำเข้าไปข้างในตัวคฤหาสน์ เหลือลูกน้องสองคนทิ้งไว้ พวกเขารอให้ผมเดินตาม และดูท่าจะไม่ขยับหากผมยังนิ่งอยู่กับที่
          เดี๋ยวนี้ต้องมีคนตามประกบกันแล้ว
          "พวกคุณไปเถอะ ผมขออยู่แถวนี้สักพัก"
          "พวกเราจำเป็นต้องทำตามหน้าที่ครับ"
          หนึ่งในชายคนนั้นเอ่ยขึ้น เขาเดินมาด้านหน้า เอามือข้างหนึ่งทาบอกแล้วค่อมกายลง 
          "..."
          "ขอประทานอภัยที่กระหม่อมลืมแนะนำตัว นามของกระหม่อมคือ 'คาน' และที่ยืนอยู่ข้างกายกระหม่อมคือ 'อิน' ต่อจากนี้พวกกระหม่อมมีหน้าที่เป็นองครักษ์ประจำตัวพระองค์พ่ะย่ะค่ะ"
          องครักษ์?
          "ผมไม่ได้ต้องการองครักษ์ แล้วก็เลิกใช้คำราชาศัพท์กับผม ผมเป็นแค่นักศึกษาธรรมดา แถมอายุยังดูน้อยกว่ามาก พวกคุณอย่าทำให้ผมต้องลำบากใจเลย"
          คานกับอินมองหากันก่อนจะหันมาค่อมกายลงเล็กน้อย
          "เข้าใจแล้วครับ แต่พวกเรามีหน้าที่ต้องรักษาความปลอดภัยให้กับองค์ชาย"
          เพิ่งจะบอกไปเองว่าอย่าใช้ แล้วไอ้คำว่า 'องค์ชาย' ไม่เกี่ยวเลยรึไง 
          "เรียกผมว่า 'รักคุณ' ก็พอ ผมเองก็จะเรียกพวกคุณว่า 'พี่คาน' กับ 'พี่อิน' "
          ทั้งสองคนทำสีหน้าลำบากใจ สบตากันอยู่เนิ่นนานจนหนึ่งในสองคนนั้นเอ่ยออกมา
          "แต่แบบนี้ก็เท่ากับ..."
          "ลบหลู่เบื้องสูง?"
          "..."
          ว่าแล้วเชียว คนเราจะเห็นคุณค่าในตัวเองบ้างไม่ได้เหรอ เกิดคนละชนชั้น ไม่ได้แปลว่าจะมีสิทธิ์มองผู้อื่นต่ำต้อยไปซะหมด
          "ไม่มีเบื้องสูงเบื้องต่ำอะไรทั้งนั้น ถ้าเราไม่ทำข้อตกลงให้ชัดเจน ผมคงให้พวกคุณเป็นคนคุ้มครองผมไม่ได้"
          "แต่ท่านยูคิสั่งให้พวกผม..."
          "ผมก็ไม่ได้ห้ามไม่ให้พวกคุณดูแลเสียหน่อย แค่ต้องปรับตัวเข้าหากันเท่านั้น ในขอบเขตของการอยู่ร่วมกันคือการปรับตัวเข้าหาอีกฝ่าย เพื่อไม่ให้ใครคนหนึ่งต้องลำบากใจ"
          ทั้งสองมองหน้ากันอีกครั้งก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา จากนั้นทั้งสองคนก็มองผมด้วยท่าทางตื่นเต้น
          "ผมคิดว่าองค์ชาย เอ้ย! รักคุณจะชอบวางอำนาจเหนือคนอื่น"
          สงสัยคนที่เออร์เกรนส่งมาให้คงจะดูละครมากไปหน่อย องค์ชายแล้วทำไม ถึงยังไงก็คนเหมือนกัน
          พี่อินถอนหายใจพร้อมกับตบเข้าที่อกเบาๆ อย่างโล่งใจ ผมก็ไม่ใช่คนไม่น่าคบหาสักหน่อย ดูทำท่าเข้า อย่างกับถ้าพูดผิดไปจะถูกจับตัดหัว
          "ได้ยินแบบนี้สบายใจขึ้นเยอะเลยครับ"
          พี่คานเองก็ดูโล่งอกไม่น้อย 
          บรรยาศตอนนี้เริ่มเป็นกันเองมากขึ้น ผมชอบการใช้ชีวิตแบบคนธรรมดา ไม่ถือยศถือศักดิ์ ไม่ต้องรอรับคำสั่ง ไม่ต้องเกรงใจใคร อยู่กันแบบพี่น้อง
          อยู่ด้วยกันแบบครอบครัว
          "ไปกันเถอะ..."
          ผมเดินนำพวกเขาเข้าไปในคฤหาสน์ เห็นเออร์เกรนกำลังเซ็นเอกสารฉบับหนึ่ง คนที่รับเอกสารดูอายุอานามน่าจะห้าสิบปลายๆ ลักษณะจะไม่ใช่แนวพวกถือปืนไล่ฆ่าคน แต่ดูคล้ายพวกข้าราชการใกล้เกษียณหรือไม่ก็ทำงานให้หน่วยงานเอกชน 
          ชายท่าทางใกล้หกสิบคนนั้นหันมายิ้มให้ผม เขาใช้มือทาบอกและค่อมกายลง ก่อนจะหันกลับไปคุยอะไรบางอย่างกับเออร์เกรนแล้วเดินจากไป
          "ใครเหรอ"
          ผมกระซิบถามพี่คานกับพี่อินเบาๆ พี่ทั้งสองยิ้มรับพร้อมจะเล่าทุกอย่างที่รู้
          "คนๆ นั้นคือทนายประจำตระกูลยูคิมิยะ เขาเป็นรุ่นที่สามในการสืบทอดการเป็นทนาย" 
          พี่อินตอบเบาๆ
          มาเฟียก็ต้องมีทนายไว้คอยไกล่เกลี่ย หรือไม่ก็ใช้เป็นใบเบิกทางให้มันราบรื่น
          "รู้รึเปล่าว่าเขามาทำอะไร"
          "พี่ก็ไม่ค่อยรู้ตรงนี้มากนัก ส่วนใหญ่ทนายคนนี้จะนานๆ มาครั้ง เห็นทุกครั้งท่านยูคิจะคุยติดต่อทางโทรศัพท์ แต่วันนี้มาด้วยตัวเองคงจะมีงานสำคัญ"
          งานสำคัญอะไรที่ทำให้คนที่เคยติดต่อผ่านเสียงทุกครั้งต้องมาด้วยตัวเอง
          ถึงผมจะสงสัยเรื่องนี้ แต่มีเรื่องบางอย่างที่ผมจะไม่ลืมคือการกลับไปช่วยพี่ชายทั้งสองพระองค์ ถ้าเป็นจริงตามที่ชายคนนั้นพูด ตอนนี้ทั้งสองคงกำลังตกที่นั่งลำบาก ผมต้องบอกเออร์เกรนว่าผมไม่สามารถจะอยู่ที่นี้ได้นาน ยังไงเรื่องนี้ก็เป็นเรื่องส่วนตัว มีแต่ต้องจัดการเอง
          ผมเดินเข้าไปหาเขาก่อนจะตัดสินใจพูดออกไป
          "ผมมีบางอย่างจะพูดกับคุณ"
          เออร์เกรนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย คล้ายกำลังรอให้ผมพูดต่อ
          "..."
          "ผมมีเรื่องต้องจัดการต่อ เรื่องที่คุณจะให้ผมพักอยู่นี่คงต้องยกเลิก คุณไม่ต้องห่วงเรื่องการลอบสังหารหรอก ผมว่าไม่มีใครกล้าเอาชีวิตมาทิ้งทั้งที่รู้ว่าไม่มีทางสังหารผู้นำสาขาตะวันตกเฉียงใต้ได้ เพราะงั้นเรื่องมันคงไม่เกี่ยวกับคุณ และไม่มีเหตุผลที่จะเกี่ยวกับผม"
          "อยากจะพูดอะไร"
          ฟังจากน้ำเสียง เออร์เกรนคล้ายจะไม่พอใจเท่าไหร่ การขัดใจเจ้าพ่อมาเฟียก็เป็นปัญหาไม่ใช่น้อย
          "ผมต้องเดินทางไปที่แห่งหนึ่ง เลยอยากขอบคุณในการช่วยเหลือ และไม่โมโหร้ายพลั้งมือเชือดผมทิ้งซะก่อน"
          "..."
          "ยังมีอีกหลายอย่างที่ผมยังไม่เข้าใจ แต่ผมยังไม่พร้อมจะหาคำตอบตอนนี้ เพราะมีเรื่องอื่นต้องทำ ถ้าจะให้ดี...ช่วยส่งผมกลับไป..."
          "ตาย..."
          "..."
          "นายแน่ใจ?"
          อะไรของเขา ถึงผมจะห่วงพี่ชายทั้งสองพระองค์แค่ไหนแต่ผมก็ไม่ผลีผลามจนพาตัวเองไปตายเปล่า ถ้าไม่มั่นใจว่าจะช่วยได้ ใครที่ไหนจะลงมือแบบไม่ใช้สมอง
          อย่างน้อยก็ผมคนนึง...
          "ผมไม่ตายหรอก"
          "มั่นใจมากสินะ"
          "มั่นใจหรือไม่ผมตัดสินใจเอง ขอบคุณในความหวังดี"
          ว่าจบผมเดินหันหลังให้เขา พี่คานและพี่อินรีบวิ่งตามหลังผมมา สองคนนี้ถ้าไม่มีคำสั่งเปลี่ยนแปลงคงจะตามผมไปตลอด
          "รักคุณ ทำให้ท่านยูคิโกรธไม่ใช่เรื่องดีหรอกนะ"
          พี่คานวิ่งมาขนาบข้าง เขาพยายามอธิบายถึงวิธีการโหดร้ายของคนที่ไม่เชื่อฟังคำสั่ง 
          "ไม่ใช่ว่าทุกคนนะที่ท่านยูคิจะใจดีด้วย"
          พี่อินเองก็เช่นกัน วิ่งมาสมบทอีกฝั่ง ทีแรกผมคิดว่าทั้งสองคนจะเข้ามาขวางไม่ให้ผมไปซะอีก
          "ความน่ากลัวของเจ้านายพวกพี่ผมเข้าใจ และความใจดีแบบหาเหตุผลไม่ได้ของเขาผมก็เข้าใจเช่นกัน แต่ธุระของผมมันสำคัญไม่แพ้อะไรในโลกนี้เลย"
          "งั้นรักคุณจะไปไหน"
          ผมหยุดฝีเท้าขณะกำลังก้าวออกมานอกตัวคฤหาสน์ พี่คานพี่อินเองก็หยุดนิ่งและตั้งใจฟังในสิ่งที่ผมกำลังจะบอก
          "ผมจะกลับแคว้นต้าตง"


          #ติดตามความเคลื่อนไหวที่เพจ นิยายวาย-Yaoi นะจ๊ะ ;)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 69 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

70 ความคิดเห็น

  1. #21 MMichelin (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 23:43
    มาแล้ววววววว รอตอนต่อไปอยู่น้าาา
    #21
    1
    • #21-1 moodang_lovely(จากตอนที่ 18)
      24 กันยายน 2562 / 12:22
      จ้า แล้วเจอกันตอนหน้านะจ๊ะ ;)
      #21-1