(YAOI) Place bets. ห้วงรักอันตรายนายมาเฟีย

ตอนที่ 17 : สถานะถูกเปิดเผย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,178
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 65 ครั้ง
    12 ก.พ. 64

          ยิ่งวิ่งเท่าไหร่ ความหวั่นวิตกยิ่งเพิ่มขึ้น ทางข้างหน้าเต็มไปด้วยต้นไม้สูงใหญ่ ต้นหญ้ารกสูงเทียบเอว ผมประคองแขนที่ถูกยิงวิ่งอย่างทุลักทุเล เลือดไหลอาบซีกแขนซึมผ่านมือจนชุ่ม ทำให้ตัดกำลังไปกว่าครึ่ง แม้สองขาจะพยายามวิ่งเต็มกำลัง แต่ด้วยความเสียเลือดจากแผลกระสุนถาก กลับส่งผลต่อร่างกายไม่น้อย
          เสียงฝีเท้าไล่หลังของชายคนนั้นแหวกหญ้าตามมา ความตื่นกลัวและความตกใจทำให้ได้ยินเสียงหัวใจเต้นรัว ผมทรุดกายลงแอบกับต้นไม้ที่ใกล้ที่สุด พลิกดูไหล่ที่ตอนนี้ปวดร้าวแทบเรียกได้ว่าเข้ากระดูก เม็ดเหงื่อก้อนโตผุดขึ้นเต็มหน้าผากและลำคอ ผมอ้าปากเอาออกซิเจนเข้าปอดเพื่อเรียกสติ แถมยังต้องคอยเตือนตัวเองเสมอว่าอย่าส่งเสียงดัง แม้กระทั่งหายใจก็ห้ามให้มีเสียงเล็ดรอดออกมา
          "อย่าหนีดีกว่าพ่ะย่ะค่ะ หนีอย่างไรก็ไร้ประโยชน์"
          เสียงจากชายคนนั้นแม้จะอยู่ห่างออกไปจากจุดซ่อนตัว แต่อีกไม่นานเขาต้องเห็นรอยเลือดที่ผมทิ้งไว้
          หนทางตอนนี้เรียกได้ว่าแทบบอดสนิท ผมไม่มีตัวช่วยอย่างเออร์เกรน และไม่มีคนสนับสนุนอย่างยูซึกิ ไม่สิ...สองคนนั่นไม่ใช่ทั้งตัวช่วยและคนสนับสนุนด้วยซ้ำ ยิ่งเจอยิ่งเพิ่มความยุ่งยากเข้าไปอีก
          แต่ตอนนี้ผมจนตรอกแล้วจริงๆ ลำพังวิ่งหนีหลบซ่อนตัวไปเรื่อยๆ ยังพอมีทางรอด แต่เพราะได้รับบาดเจ็บแถมเลือดที่หยดมาตลอดทางยังเป็นตัวติดตามชั้นดี แบบนี้จะหนีรอดได้ยังไง 
          "หรือเราต้องมาตายในที่แบบนี้จริงๆ"
          พึมพำไปก็เอนหัวพิงต้นไม้อย่างหมดแรง ความตายที่ว่าแย่ที่สุดก็ผ่านมาแล้ว สูญเสียทุกอย่างก็ยังเคย เริ่มต้นชีวิตใหม่ไม่รู้กี่ครั้ง ไหนเลยต้องเคราะห์ซ้ำกรรมซัดอีกล่ะ แค่อำนาจอย่างเดียวถึงกับต้องเข่นฆ่าตามจองล้างจองผลาญขนาดนี้เชียว 
          "องค์ชายพ่ะย่ะค่ะ อย่าเสียเวลาดีกว่า ไหนเลยพระองค์จะเหลือทางเลือกอื่นได้อีก ทางที่ดีไปกับหม่อมฉัน ทำทุกอย่างให้มันจบ"
          ทำไมไม่เหลือทางรอดให้กันบ้าง 
          "งั้นก็ทำให้มันจบซะตรงนี้"
          ปัง!
          เสียงปืนที่จู่ๆ ก็ดังกะทันหันทำเอาสะดุ้งสุดตัว เสียงล้มฟุบกับพื้นหญ้าบ่งบอกว่าผู้ที่ถูกยิงสิ้นลมหายใจ และตามมาด้วยเสียงเดินแหวกหญ้าใกล้เข้ามา
          ฝีเท้าของผู้มาใหม่เริ่มแผ่วลง ใจที่ลุ้นระทึกอยู่แล้วกลับตื่นกลัวมากขึ้นกว่าเก่า ประจวบกับเงาร่างสูงใหญ่ของใครคนหนึ่งพาดผ่านทับร่างไว้ ผมค่อยๆ เงยหน้ามองขึ้นไปตั้งแต่ปลายเท้า ผ่านหน้าขา ผ่านลำตัว จนพบกับใบหน้าที่คุ้นเคย สีหน้าของเขาทมึงทึง แววตายังแข็งกร้าว ก่อนจะค่อยๆ กลับมาเรียบเฉยอย่างเช่นทุกครั้ง ใบหน้าของเขามีเลือดติดอยู่ซีกหน้าด้านขวา หยดลงตามสันกรามผ่านลำคอ นั่นแสดงถึงการสังหารคนมาได้ไม่นาน และคนนั้นที่ว่าคงเป็นชายที่ตามฆ่าผมแน่นอน
          "เออร์เกรน..."
          เขาก้มหน้าพร้อมกับย่อตัวลง เข่าข้างหนึ่งยันพื้นไว้ เขาเอื้อมมือมาพลิกแขนผมเพื่อดูแผล ก่อนคิ้วทั้งสองข้างจะขมวดเป็นปม
          "เป็นยังไงบ้าง"
          น้ำเสียงที่ดูจะอ่อนลงกว่าทุกครั้งฟังรื่นหูแปลกๆ 
          "ก็พอไหว"
          ผมว่าพลางค่อยๆ พลิกแขนเพื่อดูแผลตัวเองให้ชัดขึ้น เลือดเริ่มไหลน้อยลง และเลือดเก่าเริ่มจะแห้งติดแขนและเสื้อ
          "เจ็บรึเปล่า"
          ห๋า?
          ยามปกติเขาไม่ค่อยแสดงความห่วงใยเท่าไหร่ ก่อนหน้านี้ก็เหมือนจะมีบ้าง แต่ไม่เห็นจะต้องมานั่งถาม แล้วไอ้ประโยคถามคำตอบคำท่าจะยาวนานกว่าที่คิด คำถามแต่ละอย่างเหมือนแฝงด้วยความห่วง แต่เพราะสีหน้าเรียบนิ่งของเขา เลยทำให้เดาทางไม่ออก
          "เจ็บ แต่ทนได้"
          "ต้องให้ประคองมั้ย"
          "ไม่..."
          คราวนี้เขาไม่รอคำตอบ กลับใช้แขนช้อนตัวผมอุ้มขึ้น เสียงในลำคอที่ควรจะร้องแหกปากโวยวายกลับเงียบสนิท เพราะลำพังแค่ประคองแขนก็ลำบากมากแล้ว
          "ปล่อยผมลง"
          น้ำเสียงแผ่วเบาดังอยู่ข้างหูอีกฝ่าย เออร์เกรนไม่ได้หันกลับมา เขาเพียงเดินหน้าต่อไป สายตาผมเหลือบไปเห็นชายคนที่ตามฆ่าผมคนนั้นนอนลืมตาโพลง เลือดยังไหลจากขมับทั้งสองข้างลงพื้นจนนอง 
          ต้องยิงประชิดตัวขนาดไหนถึงสามารถยิงเจาะขมับด้านหนึ่งทะลุอีกด้านได้ จากทีแรกว่าจะดิ้นขัดขืน ตอนนี้ขอเปลี่ยนใจอยู่นิ่งๆ สักพัก เกิดเจ้าพ่อมาเฟียอารมณ์ไม่ดีเผลอพลั้งมือยิงผมไปอีกคนคงไม่ตลก
          "ทำไมไม่เรียกให้ช่วย"
          ไม่รู้ว่าเขาหันมาตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ปลายจมูกของเราชนกันจนผมเผลอผงะออกไป ระดับสายตาที่ใกล้กันมากจนเห็นเงาในตาของอีกฝ่าย 
          "คนเราต้องเริ่มจากช่วยเหลือตัวเองก่อน"
          "จนเกือบเอาชีวิตไม่รอด"
          จะซ้ำเติมกันสินะ แต่เอาเถอะ...ผมจะยอมให้ผู้ชายบ้าอำนาจคนนี้สักครั้ง เพราะครั้งนี้เขาเสี่ยงตายมาช่วยผมไว้ ไม่เถียงเขาสักชั่วโมงสองชั่วโมงพอไหวอยู่
          "ผมประมาทเอง คราวหน้าจะระวังมากกว่านี้"
          "อืม"
          เขาตอบรับเพียงสั้นๆ แล้วเดินต่อ
          เออร์เกรนยังคงอุ้มผมเดินไปข้างหน้า ลูกน้องที่เหลือคอยเดินตามเป็นบางส่วน และอีกส่วนคอยเคลียร์พื้นที่ ผมไม่เห็นยูซึกิตั้งแต่ตอนหนีตาย เห็นแต่ลูกน้องของเขานอนเกลื่อน มีทั้งคนบาดเจ็บและคนตาย ไม่แน่ว่าเขาอาจจะเป็นหนึ่งในศพที่นอนอยู่แถวนี้ก็ได้
          "คุณรู้ว่าผมเป็นองค์ชาย..."
          ผมเอ่ยขึ้นขณะที่เราสองคนมาจนเกือบถึงท่าเรือ
          "แล้วยังไง"
          เขาตอบอย่างกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทำตัวปกติเช่นเคย หรือแท้จริงเขารู้อยู่ก่อนหน้าแล้วว่าผมมีสถานะใด
          "คุณดูไม่แปลกใจ"
          "ทำไมต้องแปลกใจ"
          "โดยทั่วไปพอรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร เหนือความคาดหมายไปไกล ก็ต้องแปลกใจเป็นธรรมดา"
          เออร์เกรนหยุดฝีเท้าเมื่อเดินมาถึงท่าเรือ คลื่นทะเลซัดเข้าชายหาดเป็นระลอก แรงลมยังเอื่อยเฉื่อยไม่รุนแรง
          "ฉันไม่ใช่คนทั่วไป"
          "อ่อ...ลืมไป คุณเป็นหัวหน้าแก๊งผู้ยิ่งใหญ่"
          "ก็แค่ส่วนหนึ่ง"
          อะไรคือแค่ส่วนหนึ่ง หรือเออร์เกรนจะรู้อดีตของผม สืบประวัติ? เขาต้องทำอยู่แล้ว แต่ใช่ว่าผมจะลบมันไม่ได้ซะหน่อย เหตุผลอะไรที่สามารถหักล้างกันได้ หรือผมกับเขาเคยรู้จักกันมาก่อนหน้านี้ ไม่น่าใช่ ผมจำได้ว่าผมเพิ่งเคยเจอเขาเป็นครั้งแรก แต่ชื่อของเขา ผมได้ยินตอนที่คุณลุงจะเสียชีวิต แล้วที่เราสองคนเจอกันก็ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ หรือว่า...
          "คุณเป็นศัตรู..."
          เออร์เกรนอุ้มผมลงเรือและหาที่นั่งที่เหมาะสมให้ เขาช้อนสายตามองก่อนรอยยิ้มจางๆ จะยกโค้งขึ้น
          "ยูซึกิมันพลาดเองที่ปล่อยนายหลุดมือ"


          #ติดตามความเคลื่อนไหวที่เพจ นิยายวาย-Yaoi นะจ๊ะ ;)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 65 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

70 ความคิดเห็น

  1. #20 Byunkung (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 กันยายน 2562 / 03:31
    เอาแล่วววววววววววว รอเด้อออ >,.<
    #20
    1
    • #20-1 moodang_lovely(จากตอนที่ 17)
      17 กันยายน 2562 / 19:11
      จ้า...ไรท์กำลังเขียนอยู่นะ~
      #20-1