(YAOI) Place bets. ห้วงรักอันตรายนายมาเฟีย

ตอนที่ 19 : เหตุจลาจลในแคว้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 930
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 64 ครั้ง
    17 ก.พ. 64

           หลังจากวันที่ผมเดินทางออกจากคฤหาสน์ตระกูลยูคิมิยะในตอนนั้น เวลาก็ล่วงเลยมาสามวันแล้ว เออร์เกรนไม่ส่งคนตามมาและไม่ติดต่อผ่านพี่คานกับพี่อิน ทั้งสองคนเองก็ไม่พูดถึงเจ้านายของตัวเองเหมือนกัน หรืออาจจะไม่ใช่ไม่พูดถึง แต่คงจะรู้อยู่แล้วว่าอารมณ์คนเป็นนายจะออกมารูปแบบใด 
          นึกถึงความเป็นจริง ไม่มีใครจะสังหารผู้นำอย่างเขาได้ง่าย เขาเลยวางใจให้อิสระกับองค์ชายไร้ซึ่งอำนาจในมืออย่างผม 
          ผมสลัดความคิดออกจากหัวเมื่อรู้สึกว่าตนกำลังจะจมลึกกับคนๆ นึงมากเกินความจำเป็น 
          พี่คานกับพี่อินพาผมนั่งเรือกลับเข้าฝั่ง เราสามคนจองตั๋วเครื่องบินเดินทางไปต้าตงด้วยกัน หลังจากอยู่บนเครื่องเกือบสามชั่วโมง ในที่สุดก็ถึงบ้านเกิดเมืองนอนเสียที
          เราสามคนนั่งแท็กซี่เพื่อหาโรงแรมที่จองไว้ พลันรำลึกถึงช่วงเวลาแห่งความสุขที่เกิดขึ้นเมื่อช่วงหลายปีที่ผ่านมา
          "นั่นอะไรน่ะ"
          เสียงพี่คานดังขึ้นขณะแท็กซี่กำลังขับผ่านบอร์ดรถบัสแห่งหนึ่ง ประกาศจับตัวหนังสือสีแดง รูปเด็กผู้ชายคนหนึ่งในชุดผู้สูงศักดิ์กับหญิงวัยใกล้สี่สิบแต่งกายคล้ายแม่นมโชว์หราเกลื่อนบอร์ด พร้อมรางวัลนำจับถูกตั้งค่าหัวไว้สูง 
          ไม่กลับมาแค่ไม่กี่สิบปี ผมถูกตั้งค่าหัวหนักขนาดนี้แล้วเหรอ...
          "ตลกไม่ออกแล้วสิ"
          พี่อินขมวดคิ้วมุ่น และคงเดาได้ว่าเด็กในรูปนั่นเป็นใคร ทั้งสองคนสบตากันเหมือนสื่อบางอย่างโดยไม่มีใครพูดอะไรออกมา
          พี่อินเห็นท่าไม่ดีรีบบอกให้แท็กซี่จอดรถ พวกเราแวะเข้าร้านขายเสื้อผ้าราคาถูก แปลงโฉมและแต่งชุดให้เข้ากับคนในเมือง ปกปิดอำพรางใบหน้าไม่ให้เป็นที่สังเกตเห็น ยังดีที่ผมวางแผนเรื่องนี้ไว้บ้าง การมาในฐานะนักท่องเที่ยว ทำให้อุปสรรคในการเข้าที่พักสะดวก สัญชาติไทยที่ผมได้จากประเทศลี้ภัยทางการเมืองเป็นปราการชั้นยอดสำหรับปกปิดตัวตนที่แท้จริง
          "เราควรรายงานเรื่องนี้ต่อท่านยูคิ"
          พี่อินยกมือถือขึ้นมาต่อสายหาคนปลายทาง ผมคิดว่าเขาจะไม่พูดถึงนายตัวเองแล้วซะอีก แต่เรื่องนี้เป็นเรื่องส่วนตัว เดิมทีเออร์เกรนไม่เกี่ยวข้องอยู่แล้ว ทำไมทั้งสองดูร้อนใจนัก ผมก็แค่คนที่ช่วยตามหาคนลอบฆ่าผู้นำแก๊งเองไม่ใช่เหรอ
          "ผมมีสหายแฝงอยู่ในพื้นที่ พี่คานพี่อินไม่ต้องห่วงหรอก ทางข้างหน้านับจากนี้ผมจะไปต่อเอง แค่พวกพี่มาส่งถึงนี่ผมก็ซึ้งใจมากแล้ว"
          พี่คานกับพี่อินส่ายหัวรัว อึกอักจะตอบคำถาม แต่พี่อินคล้ายทนความอึดอัดไม่ไหวจึงโพล่งออกมา
          "รักคุณ นี่ไม่ใช่แค่หน้าที่ ถ้ารักคุณเป็นอะไรไป ท่านยูคิคงไม่ฆ่าแค่ลูกไก่ลูกกา แต่จะสั่งระเบิดเกาะระบายอารมณ์"
          ผู้นำสาขาตะวันตกเฉียงใต้เป็นบ้าเหรอ เก็บเรื่องไม่เป็นเรื่องมาเป็นอารมณ์
          "เขาควรมีวิธีคลายเครียดกว่านี้นะ เอาล่ะ...ได้เวลาแล้ว ผมนัดสหายไว้แถวนี้ คงต้องขอตัวก่อน พวกพี่กลับไป..."
          [หรือต้องให้ฉันระเบิดแคว้นต้าตงเป็นผงนายถึงจะฟัง]
          น้ำเสียงเย็นเยียบดังลอดออกจากมือถือ พี่คานกับพี่อินนิ่งแข็งค้าง กลัวนายเหนือหัวกันจนสติแทบเลอะเลือน
          ได้ยินทั้งหมดก็ดี จะได้เข้าเรื่องเลย
          "ความยิ่งใหญ่ของคุณผมรู้และไม่อาจต่อกร แต่ขู่จะระเบิดแคว้นไม่มากไปเหรอ"
          [ถ้าสิ่งนั้นทำให้ฉันไม่พอใจ คิดว่าฉันจะเก็บไว้?]
          แต่แคว้นไม่เกี่ยวอะไรด้วยสักนิด เขาเองต่างหากที่พยายามเอาตัวเองเข้ามายุ่ง
          "เออร์เกรน คุณอยากได้อะไรพูดมาตรงๆ ดีกว่า ผมรู้นานแล้วเรื่องที่คุณให้ผมตามสืบตัวคนร้ายมันเป็นเพียงข้ออ้าง แต่ที่ไม่สืบสาวเรื่องต่อเพราะมันไม่ใช่เวลาจะทำ แต่ถ้าคุณยังไม่จบ ผมก็จะไม่เงียบอีกต่อไป"
          [ดี...]
          อะไรคือดี?
          สายถูกตัดทั้งที่ความเข้าใจยังไม่เกิด พี่อินกับพี่คานขนลุกซู่รนรานไม่เข้ากับบุคลิกของมาเฟีย ฉับพลันเสียงระเบิดดังขึ้นใกล้ๆ กับโรงแรมที่เรากำลังจะมุ่งหน้าไป 
          สหายที่ผมนัดไว้อยู่ระแวกนั้น!
          ร่างกายตอบสนองอัตโนมัติ สองขาวิ่งตรงไป ณ จุดนัดพบ ผู้คนแตกตื่นชุลมุนวุ่นวาย เสียงกรีดร้องระงมดังทั่วสารทิศ ต่อมาเสียงกระสุนปริศนาดังรัว ผู้คนล้มตายต่อหน้าอย่างไม่อาจหักห้าม
           เวลาเพียงไม่กี่นาทีเกิดการจลาจลใกล้เขตตัวเมือง คนหลายสิบชีวิตล้มตายไม่รู้กี่สิบคน พี่คานพี่อินวิ่งเข้ามาสมทบ พลันสายเรียกเข้าดังแหวกผ่านความโกลาหล ผมหันไปคว้ามือถือจากมือพี่อินกดรับสาย
          "คุณทำอะไรลงไป!"
          [นายต่างหากที่ทำ]
          หมายความว่าเหตุการณ์ตรงหน้าเหตุเกิดเพราะผมน่ะเหรอ เพราะผมไม่เชื่อฟังเขาทุกอย่างเลยลงเอยด้วยผลลัพธ์อย่างตอนนี้
          "เออร์เกรน มันจะมากเกินไปแล้ว!"
          [...]
          ลงมืออย่างโหดเหี้ยม น่ากลัวยิ่งกว่าทรราชพวกนั้นเสียอีก นี่ผมอยู่กับเขาโดยไม่ถูกอีกฝ่ายทารุณได้ยังไง
          "แท้จริงแล้วคุณไม่ได้ต้องการช่วยผม แต่ต้องการทำลายผม"
          [ทำไมถึงคิดอย่างนั้น]
          "แล้วที่เกิดขึ้นคืออะไร! คนตายเป็นสิบ คุณบอกเองว่าถ้าไม่เชื่อฟังคุณจะไม่เก็บเอาไว้!"
          [ต้องมีบางอย่างเข้าใจผิด]
          "อะไรที่เรียกว่าเข้าใจผิด ผม...หรือว่าคุณ"
          [รักคุณ ฟังก่อน...]
          "คุณบอกให้ผมฟัง แล้วคุณล่ะ ทำไม่ไม่ฟังกันบ้าง ทำไมคุณไม่ฟังที่ผมพูด!"
          [คาน อิน เกิดอะไร...]
          ปึก! 
          ผมปามือถือทิ้งไม่ใยดี น้ำตาไม่รู้กี่สายต่อกี่สายพรั่งพรูไหลลงอาบแก้ม ความผิดหวังน้อยเนื้อต่ำใจประดังถาโถมเข้ามาไม่รู้มากเท่าไร แต่ความเชื่อใจน้อยนิดแทบดับสลายเต็มทน มันหมดออกจากใจไปจนสิ้น ผมรู้ว่าเขาเป็นคนเย็นชา เลือดเย็น หัวใจเต็มไปด้วยความผยองเย่อหยิ่ง แต่ผมก็หวังว่ามันจะไม่ร้ายแรงถึงขั้นนี้
          "เดี๋ยวรักคุณ! จะไปไหน!"
          พี่คานกับพี่อินวิ่งมาดักหน้าผมไว้ ทั้งสองตื่นตะลึงและตกใจยามมองหน้าคนไร้ซึ้งอำนาจเกียรติยศ
          "รักคุณ พี่ว่าต้องมีบางอย่างเข้าใจผิด ถึงท่านยูคิจะโหดร้ายไปบ้าง แต่เขาไม่มีทางทำเรื่องอย่างตอนนี้แน่"
         ผมกลืนก้อนสะอึกลงคอ หันมองสบตาพี่อินกับพี่คาน พยายามสกัดกลั้นน้ำตาไว้แค่ไหน แต่ก็ห้ามไม่ได้อยู่ดี
          "แล้วที่อยู่ตรงหน้าผมมันคืออะไร ความฝันเหรอ พวกพี่เองก็ได้ยิน ถ้าเขาไม่พอใจเขาจะระเบิดแคว้นให้เป็นผง ฮ่าๆๆ ท่านยูคิของพวกพี่ช่างเป็นคนรักษาคำพูดดีแท้ บอกว่าจะทำ ก็ทำอย่างไม่ลังเล!"
          ใช่ เขาไม่ลังเลใจสักนิด แค่นิดเดียวก็ไม่มี ประชาชนที่ไม่รู้ประสีประสาต้องมาสละชีวิตทั้งที่ไม่รู้ความอะไร มันเป็นความผิดของพวกเขาเหรอ พวกเขาผิดมากเหรอที่ปกป้องตัวเองไม่ได้
          "ไม่ๆๆ รักคุณฟังก่อน ตอนนี้คนที่พยายามลอบฆ่าท่านยูคิกำลังก่อกวนให้พวกเราแตกหัก ถึงเราจะรู้จักกันไม่นาน แต่มีสักครั้งมั้ยที่ท่านยูคิทำร้ายรักคุณ ก็ไม่เลย"
          "แต่เขาทำร้ายประชาชนของผม สู้ดีเขาฆ่าผมไปเลยดีกว่า หรือการทรมานใจผมมันรู้สึกดีกว่ากัน!"
          เสียงตวาดลั่นออกไป ทันใดนั้นทั้งสองคนพลันคุกเข่าแนบพื้น มือข้างหนึ่งทาบอกพร้อมก้มหน้าลง ภาพที่เห็นยิ่งทำให้น้ำตาของผมไหลนองมากกว่าเดิม ทำไมคนเหล่านี้จึงเป็นแบบนี้ไปซะหมด 
          ทำไม...
          "ขอองค์ชายโปรดระงับโทสะ เรื่องทุกอย่างอาจไม่ได้เป็นอย่างที่พระองค์ทอดพระเนตรเห็น"
          พี่อินเงยหน้าสบตาผม สีหน้าเขาดูแย่มาก
          "ขอพระองค์ไตร่ตรองให้ดีก่อน ศัตรูอยู่ในที่ลับ เราอยู่ในที่แจ้ง เกรงว่าเหตุการณ์ที่เห็นอาจเป็นการสร้างสถานการณ์"
          ทำไมต้องสร้างให้มีคนตาย ทำไมต้องเป็นคนในแคว้น ทำไมต้องเป็นประชาชนตาดำๆ ทำไมไม่เป็นผมแทน
          เรี่ยวแรงอันน้อยนิดทำให้ผมแทบยืนไม่ไหว เหมือนถูกโลกทั้งใบสูบวิญญาณออกไป
          "ผมเป็นแค่องค์ชายไร้อำนาจ ไร้ซึ่งแผ่นดินอาศัย มีฐานะสูงส่งก็แค่ในนาม ความจริงผมไม่มีอะไรให้น่ายกย่องสรรเสริญแม้แต่น้อย"
          "องค์ชายกล่าวผิดแล้ว พระองค์เป็นเหมือนความหวังของพศกนิกร เป็นแสงสว่างที่สาดส่อง สะท้อนเงาบดบังความทุกข์ยากของราษฎร"
          ผมจะไปเป็นแสงสว่างให้ใคร แม้ชีวิตคนเพียงไม่กี่คนก็ยังปกป้องไว้ไม่ได้ ไหนจะชีวิตของสหายเพิ่งสูญสิ้นไปอีก
          เปลือกตาทั้งสองค่อยๆ ปิดลงช้าๆ แม้ลืมตาขึ้นมา ก็ไม่อาจเห็นทุกสิ่งชัดเจน ในเวลานี้ ผมเห็นเพียงภาพพร่าเบลอ มองอะไรไม่ทะลุปรุโปร่ง สมองคล้ายกำลังหยุดประมวลผล การตัดสินใจไม่เด็ดขาดเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา
          เสียงเรียกเข้าเรียกให้ทุกสายตาจับจ้องยังที่มา พี่คานล้วงมือถือจากกระเป๋าเสื้อ ก่อนจะยื่นมาตรงหน้าผม
          ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้ผมลังเล แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจใช้นิ้วสั่นเทากดลงไป เตรียมรออีกฝ่ายเอ่ยออกมา
          [ถ้าหวงแหนชีวิตประชาชนนัก นายต้องจ่ายค่าตอบแทนบางอย่าง แล้วฉันจะให้ในสิ่งที่นายต้องการ]



          #ติดตามความเคลื่อนไหวที่เพจ นิยายวาย-Yaoi นะจ๊ะ ;)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 64 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

70 ความคิดเห็น

  1. #27 จักรพรรดิกรรไกรบิน (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 23:59
    บางครั้งนายเอกก็โง่เกินไป
    #27
    0
  2. #26 จักรพรรดิกรรไกรบิน (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 23:59
    บางครั้งนายเอกก็โง่เกินไแ
    #26
    1
    • #26-1 moodang_lovely(จากตอนที่ 19)
      31 ตุลาคม 2562 / 06:09
      คนเราเมื่อมาถึงจุดๆ หนึ่งความโง่กับความเข้าใจผิดมันใกล้เคียงกันมาก แต่ถ้าคนอ่านจะมองว่าโง่ก็อยู่ที่คนอ่านจ้า ;)
      #26-1
  3. #22 manejanb (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 17:12

    รอจ้า.....
    #22
    2
    • #22-1 moodang_lovely(จากตอนที่ 19)
      29 กันยายน 2562 / 17:22
      จ้า ติดตามตอนหน้านะจ๊ะ ;)
      #22-1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(