(YAOI) Place bets. ห้วงรักอันตรายนายมาเฟีย

ตอนที่ 15 : ท้าทายผู้มีอำนาจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,184
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 74 ครั้ง
    12 ก.พ. 64

          งั้นเหรอ...เขามาถึงแล้วสินะ
          ยูซึกิยกมือไล่ให้ลูกน้องตนกลับไป
          "จะไม่ไปต้อนรับหน่อยเหรอ"
          เสียงหึในลำคอของเจ้าตัวคล้ายไม่แยแสต่อสถานการณ์ เขายืนบิดขี้เกียจ ปล่อยตัวตามสบาย เดินชมนกชมไม้ดูทิวทัศน์เรื่อยเปื่อย ซ้ำยังดูสนุกสนานเหมือนกำลังรออะไรบางอย่าง
          "ดูคุณใจเย็น?"
          ยูซึกิหันมายิ้มร่า เขาเดินมาหยุดข้างผม เอียงคอมองน้อยๆ อย่างคนสนใจใคร่รู้ในคำถามเชิงบอกเล่า
          "ใจร้อนก็ไม่ได้อะไร หรือที่ถาม...เพราะองค์ชายเป็นห่วงผม"
          รอยยิ้มและดวงตาเป็นประกายต้องแสงกับดวงอาทิตย์ ช่วยให้สีตาด้านในอ่อนบางลึกล้ำยิ่งขึ้น แรงลมจากทะเลหอบกลิ่นอ่อนของดอกไม้ต้องจมูก รับบรรยากาศสดใสต้อนรับรุ่งอรุณ
          "เลิกเรียกผมแบบนั้นสักที"
          "แล้วจะให้ผมเรียกอะไรล่ะ รักคุณน่ะเหรอ...ก็ได้นะ ฟังดูไม่น่าเบื่อดี"
          นอกจากนิสัยชอบต่อคำแล้ว เขายังสร้างโทสะเล็กๆ ให้คนอื่นได้อีก งั้นก็ได้ ลองอีกสักหลายยกจะเป็นไร เรื่องทำคนอื่นจำนนด้วยคำพูด ใช่ว่าผมจะทำไม่ได้
          "นั่นสิ ปากก็ของคุณ สมองก็ของคุณ ไม่มีใครคิดแทนคุณได้"
          อาการหัวเราะน้อยๆ เริ่มทำงาน คนข้างตัวยิ้มพลางกลั้นขำ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนั้น อย่าฝืนตัวเองน่าจะดีกว่า
          "คุณนี่ตลกนะ"
          "คุณเองก็ชอบเห็นผมเป็นตัวตลกเช่นกัน"
          เขาหุบยิ้มทันที สีหน้าเปลี่ยนเป็นจริงจัง ยูซึกิจับมือผมข้างหนึ่งมากุมไว้
          "ผมไม่เคยเห็นคุณเป็นตัวตลก"
          "งั้นก็ปล่อยเขากลับมา"
          น้ำเสียงเย็นเยือกดังอยู่ข้างหลัง ฝีเท้าหนักเบาประสานกัน จังหวะการก้าวไม่ช้าไม่เร็ว รูปร่างสูงโปร่งน่าเกรงขามเรียกสายตาให้หันมอง การมาของเขาทำให้ลูกน้องของยูซึกิที่ไม่รู้ว่าอยู่แถวนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เผยตัวออกมา
          "มาเร็วไม่เท่ามาถูกจังหวะ ไม่เจอกันซะนาน ไงล่ะ...มาถึงนี่ ไม่ทราบว่ามาเยี่ยมเยียนหรือมาชิงตัว"
          ยูซึกิปล่อยมือผมลง เอี้ยวตัวมองผู้มาเยือนใหม่ เออร์เกรนเองก็มองนิ่งแทบไม่กะพริบตา จ้องเขม็งคนข้างตัวที่ชอบใช้รอยยิ้มกวนโทสะผู้อื่น
          "มาถูกจังหวะไม่สู้มาทันเวลา"
          ถ้ามีต่ออีกสักหนึ่งภาษิต ผมคงยกรางวัลอนุรักษ์ภาษาและวรรณกรรมให้ทั้งสองฝ่าย
          ยูซึกิเหล่ตามองผมที่อยู่ข้างๆ เขายกยิ้มขึ้นก่อนดึงดอกไม้ดอกใหญ่ใกล้มือแล้วเป่าจนกลีบของมันฟุ้งกระจาย
          "ดูท่าวันนี้จังหวะไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่"
          การเชือดเฉือนปะทะคารมยังไม่วาย สายตาฆ่าคนได้ก็เริ่มออกอาละวาด เออร์เกรนจ้องผมเขม็ง คล้ายว่าเรื่องที่เกิดเป็นเพราะผมเป็นต้นเหตุ แม้มันจะใช่ในส่วนหนึ่ง แต่ผมจะไม่ยอมรับทั้งหมด ทุกอย่างเพราะพวกเขามายุ่งกับผมเอง ผมไม่ได้เรียกร้องให้ใครเข้าหาหรือเจตนาจะยั่วยุใคร และผมไม่ได้เต็มใจมาอยู่ตรงนี้ด้วยซ้ำ จะมาใช้สายตามองว่าผมเป็นคนผิดมันเกินไป 
          เขามองอย่างกับผมหนีตามยูซึกิ...
          "ส่งคนมา"
          แรงกดดันยิ่งเพิ่มสูง เมื่อเออร์เกรนเริ่มจะไม่อยู่นิ่งเหมือนในตอนแรก ความเย็นรอบตัวที่ไม่ได้มาจากแรงลมเริ่มก่อตัวเป็นน้ำแข็ง การถ่ายทอดอารมณ์ของคนตรงหน้าทำให้อดคิดไม่ได้ว่าต้องมีคนตายเพื่อรับผิดชอบกับความไม่พอใจของเขา
          "ใครล่ะ...อ๋อ นี่น่ะเหรอ"
          แรงจากมือทำเอาแทบตั้งตัวไม่ทัน เมื่อยูซึกิใช้มือโอบไหล่แล้วดึงผมเข้าใกล้ แม้พยายามดิ้นยังเทียบไม่ได้กับแรงคนข้างตัว เขาใช้น้ำเสียงยั่วโมโหคนฟังออกจากปากไม่ขาด
          "..."
          "ถ้าเป็นคนนี้คงยากหน่อย จะเอาคืนคงไม่ง่าย"
          เออร์เกรนเร่งความเร็วของเท้า จนห่างจากเราแค่ไม่กี่เมตร ผมเชื่อสนิทใจ หากยังเป็นแบบนี้ต่อไป เออร์เกรนคงไม่ฟังเสียงอะไรอีก
          "ยูซึกิ ปล่อยผม"
          ยูซึกิก้มหน้าลงมา คิ้วสองข้างขมวดแน่นเป็นปม เขาสร้างแรงกดดันจากสายตาและเพิ่มน้ำหนักมือลงหัวไหล่มากขึ้น
          "คุณอยากกลับไปหาเขาเหรอ"
          แล้วจะให้อยู่รอผู้นำแก๊งฝั่งนั้นปาระเบิดใส่หัวรึไง ไม่เห็นเหรอ...เขาจะกินหัวคุณแทนผมอยู่แล้ว
          "ก็ดีกว่าถูกบีบไหล่จนกระดูกแหลก"
          พอตอบไปแบบนั้น ยูซึกิถึงได้คลายแรงมือลง เปลี่ยนเป็นประคองไว้หลวมๆ แต่ก็ไม่สามารถดิ้นหลุดได้อยู่ดี
          "เออร์เกรน นายตามมาถึงนี่ เพราะต้องการตัวองค์ชายอย่างนั้นเหรอ"
          ยูซึกิเปิดเผยสถานะผมต่อหน้าผู้นำฝั่งนั้น ผมไม่แน่ใจว่าเออร์เกรนรู้ถึงตัวตนที่แท้จริงของผมแล้วหรือยัง ถ้ายัง...งั้นตอนที่ได้ยินจะทำหน้ายังไง
          "ต้องให้บอกอีกครั้งถึงเข้าใจ? อยู่ใกล้ทะเลหัดกินปลาบ้างก็ดี"
          ผมเห็นยูซึกิกำหมัดแน่น เขาคงไม่พอใจกับคำพูดของเออร์เกรนอย่างแรง แต่ไม่แสดงออกเพราะกลัวอีกฝ่ายเยาะเย้ย
          "นายคงจะรู้ว่ารักคุณเป็นองค์ชาย เลยจะถือครองเขาเพื่อใช้ประโยชน์"
          สีหน้าเออร์เกรนยังคงนิ่งเฉย เขาไม่แสดงอารมณ์ให้จับผิดเรื่องนี้สักนิด ผมเองก็อยากรู้เหมือนกัน ในเมื่อตอนนี้เขาก็รู้แล้วว่าแท้จริงผมเป็นองค์ชายตกอับ เขาจะต้องการผมไปเพื่ออะไร
          "เหตุผลของฉัน ไม่จำเป็นต้องมานั่งอธิบายให้คนอย่างนายฟัง"
          "หึ! ฉันก็ไม่คิดจะฟังแต่แรกแล้วเหมือนกัน!"
          ลูกน้องทั้งสองฝ่ายต่างสาดกระสุนใส่กันอย่างดุเดือน ยูซึกิรีบพาผมมาหลบตรงพุ่มไม้ใกล้ตัวที่สุด ใช้ตัวเองบังเพื่อไม่ให้โดนลูกหลง
          "คุณจะยั่วโมโหเออร์เกรนทำไม"
          เขาหันมามอง รอยยิ้มจางยกขึ้น 
          "ทำไม คุณกลัวเขาเหรอ"
          สายตาที่สื่อออกมาจากคนๆ นี้ช่างแฝงไปด้วยความท้าทาย คิดว่าผมดูนิสัยเขาไม่ออกงั้นเหรอ จะขุดหลุมดักทั้งทีไม่ลงทุนเอาซะเลย
          "คุณคงไม่กลัว"
          "แน่นอนว่าไม่"
          หึ...เขาไม่ แต่ไม่ได้หมายความว่าความไม่กลัวของเขาจะต้านทานอารมณ์นิ่งราวคลื่นใต้น้ำของอีกฝ่ายได้ เออร์เกรนเป็นคนเดาความคิดยาก ตอนนี้เขาไม่แสดงออกอะไรมาก แต่ใครจะรู้หากเขาคิดจะกำจัดใครทิ้งสักคนคงไม่เสียเวลามานั่งอธิบายให้ฟังถึงเหตุผลอย่างที่เจ้าตัวกล่าวเอาไว้
          "คุณกำลังทำให้เรื่องมันแย่ลง"
          "แล้วยังไง ก็ไม่จำเป็นจะต้องทำให้เรื่องมันดีขึ้น"
          พวกมาเฟียนี่ชอบเห็นชีวิตลูกน้องเป็นผักปลาเสียจริง 
          "ส่งผมกลับไป เพราะยังไงเขาก็ไม่ทำร้ายผม"
          "มั่นใจจังเลยนะ จริงอยู่ เขาจะไม่ทำร้ายคุณ แต่เขาก็คงหวังประโยชน์จากคุณ"
          ผมเองยังไม่รู้เลยว่าจะทำประโยชน์ให้ใครได้ ที่มีชีวิตอยู่ทุกวัน แค่หวังว่าตัวเองจะได้มีความสุขเหมือนคนอื่น ชีวิตเล็กๆ ธรรมดาจะไปสร้างความยิ่งใหญ่ให้ผู้นำมาเฟียได้อย่างไร
          "ช่างเขา หากเขาคิดว่าสามารถตักตวงผลประโยชน์จากผมได้"
          "องค์ชาย...พูดเป็นเล่นไป คุณยังไม่รู้จักคนๆ นั้นดีพอ เขาน่ากลัวกว่าที่คุณคิดไว้มาก"
          ยังมีอะไรที่น่ากลัวกว่าความตายที่ผมเคยเผชิญอีกเหรอ
          "เพราะเขาน่ากลัว คุณก็ไม่ควรรั้งผมไว้ที่นี่นาน"


          #ติดตามความเคลื่อนไหวที่เพจ นิยายวาย-Yaoi นะจ๊ะ ;)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 74 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

70 ความคิดเห็น

  1. #18 Byunkung (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 04:22
    รอเซมมมมม >.<
    #18
    1
    • #18-1 moodang_lovely(จากตอนที่ 15)
      16 สิงหาคม 2562 / 17:15
      อย่าเพิ่งหนีหายนะจ๊ะ ไรท์กำลังจะกลับมา ~
      #18-1
  2. #17 Patcharee_AP (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2562 / 10:40
    รอออออออออออ
    #17
    1
    • #17-1 moodang_lovely(จากตอนที่ 15)
      22 กรกฎาคม 2562 / 17:10
      จ้าาาา ;)
      แล้วเจอกันจ้า ;)
      #17-1