(YAOI) Place bets. ห้วงรักอันตรายนายมาเฟีย

ตอนที่ 16 : ก่อกบฏ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,043
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 64 ครั้ง
    12 ก.พ. 64

          "จะทำอะไร!"
          ผมสะบัดตัวออกจากการเกาะกุมของยูซึกิ เขาพยายามคว้าไว้แต่ไม่สำเร็จ เมื่อพ้นจากเขา สมองสั่งงานให้วิ่งอย่างไม่ต้องคิดซ้ำ ผมวิ่งหลบไปตามพุ่มไม้เล็กๆ ย่อกายต่ำสุดเท่าที่ทำได้ หันมองซ้ายขวาคอยระวังตัว เสียงยูซึกิตะคอกไล่หลังอย่างหัวเสีย แต่ก็ตามมาไม่ทันเพราะถูกยิงสกัดจากคนของเออร์เกรน 
          ไม่ว่าฝ่ายเออร์เกรนหรือฝ่ายยูซึกิ ต่างก็กระหน่ำห้ำหั่นใส่กัน และไม่สนว่าอีกฝ่ายจะเป็นใคร อยู่คนละฝั่งนับเป็นศัตรู ขอแค่คนตรงหน้าเล็งปืนใส่ ปฏิกิริยาตอบสนองคือยิงไม่ยั้ง และหลายต่อหลายครั้งที่กระสุนเฉียดผ่านตัวผมทั้งที่พยายามจะเลี่ยงไม่ให้ตัวเองอยู่กลางวงล้อมลูกตะกั่ว
          "รักคุณ! กลับมาเดี๋ยวนี้นะ!"
          ยูซึกิยังคงไม่ลดละ ตั้งท่าจะบุกเข้ามาหาผมอย่างเดียว เขายิงตอบโต้ใส่ทุกคนที่ขวางอย่างไม่ปรานี กระสุนเจาะเข้าจุดตายอย่างแม่นยำ เมื่อหันไปมองอีกด้านที่อยู่ห่างออกไปหลายเมตร ผู้นำสาขาตะวันตกเฉียงใต้ตอบโต้ศัตรูราวพายุจะถล่ม กำหนดจุดตายให้เหยื่อไม่รู้สึกทรมาน เหมือนช่วยส่งอีกฝ่ายให้สบายเร็วขึ้น แต่แท้จริงคือการดับลมหายใจของศัตรูเพียงพริบตา
          "ผมต้องกลับ!"
          ยูซึกิจ้องผมอย่างขุ่นเคือง เขาฟาดด้ามปืนใส่หน้าคนที่พยายามเข้ามาขวาง ตามด้วยใช้เท้าเตะซ้ำจนอีกฝ่ายตัวโค้งงอด้วยความเจ็บปวด
          "รักคุณ! อย่าทำให้ผมโกรธ!"
          "..."
          "โธ่เว้ย! จะวิ่งหนีทำไมเล่า!"
          กระสุนปืนสนั่นลั่นไกสวนกันทุกสารทิศ ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ที่ยูซึกิไล่ตามหลังมาจนเกือบทัน แต่สมองก็สั่งการขาทั้งสองไม่ให้หยุดวิ่ง เมื่อไหร่ที่ร่างกายนิ่ง ถึงตอนนั้น...คนที่อยู่ใกล้ความตายมากสุดอาจไม่ใช่เออร์เกรนหรือยูซึกิ แต่คงเป็นเป้านิ่งอย่างผม
          "ยูซึกิ ไม่ต้องตามมา ผมตัดสินใจแล้ว ผมจะไปกับเออร์เกรน!"
          เสียงตะโกนแข่งกับกระสุนนับไม่ถ้วนแทรกกันจนจับคำพูดประโยคนั้นๆ ไม่ได้ ผมวิ่งจนสามารถทิ้งระยะห่างกับยูซึกิได้อีกครั้ง คราวนี้เขาเจอลูกน้องของเออร์เกรนดักไว้ทุกทาง จะสลัดก็คงไม่ง่าย 
          ระหว่างที่กำลังวุ่นวายกับการหลบกระสุน จู่ๆ ก็มีชายคนหนึ่งแต่งตัวไม่เข้าพวกเล็งปืนมาตรงหน้า ขาทั้งสองที่เร่งรีบมาตลอดจำต้องหยุดชะงักทั้งที่ไม่ควรเป็น
          ชายคนนั้นก้าวเข้าหาผมอย่างใจเย็น ใบหน้าถูกปิดด้วยผ้าผืนหนาสีดำเหลือเพียงแค่แววตาให้เห็นนั่นช่างดูอำมหิตผิดมนุษย์ สายตาที่มองคนอื่นเหมือนคนที่ตายไปแล้วยิ่งสร้างความหวาดกลัวน่าสะพรึงแก่ผู้พบเห็น
          หรือคราวนี้จะเจอวิกฤติจริงๆ 
          ชายคนนี้เป็นใครไม่อาจหาที่มาที่ไปได้เพียงเวลาชั่วครู่ รู้แค่ว่าเขามองผมอย่างคนที่ตายไปแล้ว นั่นหมายความว่าจิตสังหารของคนๆ นี้มีไว้เพื่อจัดการกับผมเฉพาะ 
          "เราคงไม่รู้จักกัน"
          ผมพยายามใช้น้ำเสียงแน่นิ่งกับอีกฝ่าย สะกดใจไว้ว่าคนตรงหน้าแม้จะมองคนเป็นเหมือนคนตายก็อย่าได้เผยพิรุธ ภายนอกปกติแต่ใจคิดแต่จะคร่าชีวิตผู้อื่นก็ตาม แต่อีกฝ่ายคงไม่ปิดบังคนที่คิดว่ายังไงก็ต้องตายด้วยน้ำมือของตน
          "ถูกแล้วพ่ะย่ะค่ะ"
          ไม่รู้จักก็ฆ่ากันได้สินะ นี่คงเป็นวัฏจักรของปลาใหญ่กินปลาเล็ก คนอ่อนแอย่อมเป็นเหยื่อของผู้แข็งแกร่ง
          "ถ้าเช่นนั้นเหตุใดถึงต้องตามสังหารเรา"
          "พระองค์ย่อมรู้ดีเป็นที่สุด"
          งั้นเหรอ...แต่ไหนแต่ไรก็ลอบฆ่าอย่างไม่มีเหตุผลอื่นให้เชื่อมโยงนอกจากการแก่งแย่งชิงตำแหน่งกษัตริย์ครองแคว้น
          "รู้ใจเราขนาดนี้ ก็น่าจะรู้ว่าเราคิดอะไร"
          "เป็นนักต่อรอง วาจาคมคาย เจรจาได้แม้กับผู้มีอิทธิพล ข่าวว่าองค์ชายแห่งแคว้นต้าตงเฉลียวฉลาดตั้งแต่เยาว์วัยท่าจะจริง"
          ชายคนนั้นกวาดตามองไปยังเออร์เกรนและยูซึกิ ทั้งสองต่างกำลังต่อสู้และพยายามผ่าวงล้อม
          "ก็แค่ข่าวลือ คนเหล่านั้นเยินยอเราเกินไปแล้ว"
          ทำไมใครๆ ก็ชอบยกย่องให้ผมเป็นใหญ่กันนัก เห็นผมมีความสามารถ รอบรู้ไปเสียทุกอย่าง สุดท้าย คำยกยอปอปั้นเหล่านั้นล้วนแฝงไปด้วยการแก่งแย่งชิงดี
          "มีไฟย่อมมีควัน องค์ชายควรจะรู้ว่าพระองค์อยู่ในฐานะอะไร"
          "เราต่างหากที่ต้องบอกว่าท่านอยู่ในฐานะไหน ในเมื่อข่าวลือที่ได้เป็นเช่นไร ท่านก็น่าจะเข้าใจบทสรุป"
          อีกฝ่ายก้าวเข้ามาเรื่อยๆ ปืนในมือพร้อมลั่นไกหากได้ยินอะไรไม่ลื่นหู ผมคงจะถ่วงเวลาได้อีกไม่นาน
          "อย่าเสียเวลาดีกว่า หากอยากให้ทุกอย่างเป็นไปตาม 'บทสรุป' ตามที่พระองค์ตรัสไว้...ก็ขอให้สละราชบัลลังก์เถอะพ่ะย่ะค่ะ"
          "กล่าวอะไรของท่าน เรามีความสามารถนักหรือ..."
          "สละเถอะพ่ะย่ะค่ะ อะไรๆ จะได้ง่ายกว่านี้"
          "พูดกันดีๆ คงไม่รู้ฟัง ถ้าเช่นนั้นเราจะไม่อ้อมค้อม ตัวเราตอนนี้ไม่เหลือแม้กระทั่งอำนาจใดๆ ในฐานะองค์ชายด้วยซ้ำ พี่ชายของเราทั้งสองพระองค์ต่างหากที่สามารถสืบทอดราชบัลลังก์ เหตุใดท่านถึงมาคาดคั้นกับเรา ที่มีฐานะเป็นเพียงแค่น้องชายคนเล็ก"
          ชายคนนั้นแววตาขบขัน ไม่เชื่อในสิ่งที่ตนได้ยิน แต่นั่นคือความจริง แต่ไหนแต่ไรการสืบทอดย่อมต้องตกเป็นของลูกคนโต
          "ก็เพราะทั้งสองพระองค์ยอมสละราชบัลลังก์แล้ว..."
          ว่าไงนะ สละงั้นเหรอ? เป็นไปได้ยังไง พี่ชายของผมไม่ใช่คนอ่อนแอไม่มีทางสู้ เขารักชาติบ้านเมืองยิ่งกว่าชีวิต ไม่มีทางที่ทั้งสองจะยอมให้กับคนชั่วง่ายๆ
          ยกเว้นก็แต่...
          "ท่านบีบบังคับพวกเขาด้วยวิธีสกปรก"
          และวิธีที่ว่านั้นต้องไม่ใช่เรื่องที่มนุษย์ทำกันอย่างแน่นอน!
          "จะสนใจเรื่องเล็กน้อยทำไมล่ะพ่ะย่ะค่ะ"
          ประโยคถัดมาของอีกฝ่ายเหมือนเป็นการตอกย้ำถึงชัยชนะ 
          "ก่อกบฏ?"
          "ก็แค่ฝ่ายรัฐประหารเท่านั้น"
          น่าขำ! พวกที่เข้าแทรกแซงทางการปกครองและยึดอำนาจแห่งราชวงศ์ กลับอ้างประโยคสวยหรู
          "ทรราชก็คือทรราช จะรัฐประหารหรือก่อกบฏ ก็ลงเอยด้วยทรราชอยู่ดี"
          อีกฝ่ายกำด้ามปืนในมือแน่น แววตาฉายรังสีอำมหิต 
          "ตรัสเช่นนี้หมายความว่าจะไม่สละใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ"
          คิดก่อกบฏยังต้องถามความเห็นจากผมอีกเหรอ นักฆ่าทุกคนจะเป็นอย่างชายคนนี้กันหมดมั้ย
          "ตอนนี้เราเป็นเพียงสามัญชน จะไปขัดขวางอะไรท่านได้"
          "งั้นกระหม่อมขอให้พระองค์เสด็จกลับ เพื่อลงนามว่านับจากนี้พระองค์จะไม่ขึ้นครองราช..."
          คงจะใช้วิธีการลงสัญญากับพี่ชายของเราทั้งสองเหมือนกันสินะ...ลองกลับไปดูสิ กลับก็เท่ากับรนหาที่ตาย เห็นคนอย่างรักคุณเป็นอะไร เป็นพวกสมองกลวง คิดไม่ได้ ชอบรนหาที่ตายน่ะเหรอ
          "แล้วถ้าเราปฏิเสธ..."
          "หม่อมฉันคงไม่มีทางเลือกอื่น..."
          "เราก็ไม่รอให้ใครมาเลือกให้เหมือนกัน"
          "อย่านึกเสียพระทัยภายหลังล่ะ ลาก่อนพ่ะย่ะค่ะ...องค์ชาย"
          ปัง!
          ลูกตะกั่วเฉือนผ่านหัวไหล่ขณะที่ผมกระโดดหลบไปด้านข้าง เลือดสดๆ ไหลลงตามแนวยาวของช่วงแขนหยดลงพื้น ผมใช้มืออีกข้างประคองแขนฝั่งที่ถูกยิง เร่งเท้าออกตัววิ่งไปอีกทางไม่ลดละ
          "บัดซบเอ้ย!"
          เจ้าของสายตาอำมหิตสบถสารพัดคำหยาบคายขณะวิ่งห่างกันแค่ไม่กี่เมตร หากตอนนี้...อาวุธชิ้นสำคัญที่ติดกายมาตลอดอยู่ที่นี่ ผมคงไม่ลำบากขนาดนี้


          #ติดตามความเคลื่อนไหวที่เพจ นิยายวาย-Yaoi นะจ๊ะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 64 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

70 ความคิดเห็น

  1. #19 Byunkung (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 04:29
    แงงงง เจ้มจ้นลิ้ววววว รอน๊าาาา
    #19
    1
    • #19-1 moodang_lovely(จากตอนที่ 16)
      19 สิงหาคม 2562 / 12:33
      ติดตามต่อเรื่อยๆ นะจ๊ะ ;)
      #19-1